ตอนที่ 4: ภารกิจแรกระดับเซียน: สับตะไคร้หนึ่งพันครั้ง!

รัตติกาลเข้าปกคลุมเมืองหลวง เมฆดำทะมึนเคลื่อนตัวบดบังแสงจันทร์จนมืดมิด บรรยากาศรอบเรือนซอมซ่อท้ายเมืองเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ดังแว่วมาตามสายลมเย็นเยียบที่พัดผ่านดงไผ่

บนหลังคาเรือนที่ผุพัง เงาดำสองสายหมอบราบไปกับกระเบื้องหลังคาอย่างแนบเนียน ลมหายใจของพวกมันแผ่วเบาจนแทบกลืนกินไปกับความมืดมิด นี่คือทักษะเร้นกายขั้นสูงของนักฆ่าผู้ฝึกตนระดับ ‘รวบรวมลมปราณ ขั้น 8’ ซึ่งอยู่ห่างจากขั้นสร้างรากฐานเพียงแค่ก้าวเดียว!

"กลิ่นหอมโอสถยังคงลอยอวลอยู่..." นักฆ่าหมายเลขหนึ่งส่งกระแสจิตพูดคุย ดวงตาที่โผล่พ้นผ้าปิดหน้าทอประกายละโมบ "มันต้องมียาวิเศษซ่อนอยู่ข้างในแน่ๆ"

"ระวังตัวด้วย ถึงมันจะเป็นแค่ขยะที่ตันเถียนพิการ แต่อาจมีค่ายกลป้องกัน หรือยอดฝีมือคุ้มครองโอสถอยู่" นักฆ่าหมายเลขสองเตือนสติ ทว่ามือขวากลับกระชับมีดสั้นอาบยาพิษในมือแน่น จิตสังหารอันเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาบางเบา

พวกมันคือมือสังหารที่ ‘หลินเทียน’ จ้างวานมาเพื่อเด็ดหัวพี่ชายร่วมตระกูลอย่าง ‘หลินเฟย’ ให้สิ้นซาก ป้องกันไม่ให้มีโอกาสพลิกฟื้นกลับมาทวงคืนตำแหน่งคุณชายได้อีก

ทว่า ภายในเรือนที่พวกมันคิดว่าเต็มไปด้วยอันตราย... หลินเฟยกำลังนั่งทำหน้ามุ่ยอยู่หน้าหน้าต่างระบบสีฟ้าที่ลอยอยู่กลางอากาศ

[ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุดิบวิญญาณในรัศมีลานบ้าน!] [ภารกิจต่อเนื่อง (เส้นทางเชฟกระทะเหล็ก): ภารกิจแรกระดับเซียน - สับตะไคร้ปราณวิญญาณ 1,000 ครั้ง!] [รายละเอียด: การเตรียมวัตถุดิบคือหัวใจสำคัญของการทำอาหาร! จงออกไปสับตะไคร้หลังบ้านให้ละเอียดที่สุด เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับ ‘น้ำซุปต้มยำ’ ในอนาคต] [รางวัล: อัปเกรดมีดทำครัวขึ้นสนิมเป็น ‘อีโต้เหล็กดำทลายภูผา’ และปลดล็อกเคล็ดวิชา ‘เพลงดาบซอยหอมขั้นต้น’] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ระบบจะสุ่มลดเส้นผมของโฮสต์วันละ 10 เส้น จนกว่าจะหัวล้าน!]

"หัวล้าน!? ไอ้ระบบเวร! บทลงโทษบ้าบออะไรของแกเนี่ย!" หลินเฟยโวยวายเสียงหลง "ข้าอุตส่าห์ทะลุมิติมาเกิดใหม่พร้อมหน้าตาหล่อเหลาระดับพระเอกนิยาย จะให้มาหัวล้านเป็นตาแป๊ะขายน้ำเต้าหู้ไม่ได้เด็ดขาด!"

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืน คว้ามีดทำครัวขึ้นสนิมที่เพิ่งใช้หั่นสมุนไพรเมื่อครู่ขึ้นมาพาดบ่า แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปทางประตูหลังบ้านทันที

หลังบ้านของเรือนซอมซ่อคือแปลงผักที่ถูกปล่อยทิ้งร้างจนหญ้าขึ้นสูงท่วมหัว ท่ามกลางดงวัชพืชเหล่านั้น มีกอพืชชนิดหนึ่งที่เติบโตอย่างผิดหูผิดตา ลำต้นของมันอวบหนาเท่าท่อนแขนผู้ใหญ่ ใบสีเขียวเข้มคมกริบราวกับใบเลื่อย และแผ่กลิ่นอายปราณธาตุไม้ที่รุนแรงออกมา

นี่คือ ‘ตะไคร้ปราณวิญญาณ’ พืชกลายพันธุ์ที่ซึมซับพลังฟ้าดินมานานนับร้อยปี ในสายตาของชาวยุทธภพ มันคือวัตถุดิบชั้นเลิศสำหรับการปรุงโอสถธาตุไม้ แต่ในสายตาของหลินเฟย... มันก็แค่ตะไคร้ต้นอ้วนที่เหมาะจะเอามาทำต้มยำกุ้งเท่านั้น!

หลินเฟยเดินเข้าไปใกล้กอตะไคร้ยักษ์ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ยังไม่ทันออก "เอาล่ะ พันครั้งใช่ไหม... รีบสับรีบไปนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องเข้าเมืองไปหาซื้อเมล็ดผักอีก"

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ในจังหวะเดียวกับที่หลินเฟยง้างมีดอีโต้ขึ้น เงาดำสองสายก็พุ่งทะยานลงมาจากหลังคาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี พวกมันแยกย้ายกันโอบล้อมซ้ายขวา ปิดทางหนีของเป้าหมายอย่างสมบูรณ์แบบ มีดสั้นอาบยาพิษสะท้อนแสงจันทร์วาววับ เล็งตรงไปยังจุดตายที่ลำคอและขั้วหัวใจของหลินเฟย!

"ตายซะเถอะ ไอ้ขยะ!" นักฆ่าหมายเลขหนึ่งคำรามในใจ ระยะห่างเพียงไม่ถึงสามก้าว สำหรับยอดฝีมือขั้น 8 ถือเป็นระยะประชิดที่ไม่มีใครหน้าไหนรอดพ้นไปได้!

ทว่า...

ฉับ!!!

เสียงมีดอีโต้ขึ้นสนิมกระทบกับต้นตะไคร้ปราณวิญญาณดังสนั่น!

พริบตาที่หลินเฟยสับมีดลงไป สัญชาตญาณจาก ‘ระบบ’ ที่เชื่อมต่อกับร่างกายของเขาก็ทำงานโดยอัตโนมัติ ลมปราณที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นรวบรวมลมปราณระดับ 2 ไหลบ่าไปรวมกันที่ข้อมือ การบิดข้อศอก การถ่ายน้ำหนัก การสะบัดข้อมือ ทุกอย่างสอดคล้องกับ ‘วิถีแห่งเต๋า’ อันลึกล้ำของการเตรียมอาหาร!

แม้หลินเฟยจะคิดว่าตัวเองแค่กำลัง ‘สับตะไคร้’ แต่สิ่งที่ระบบถ่ายทอดออกมาผ่านปลายมีดอีโต้ คือสุดยอดวิชา [เพลงดาบซอยหอมขั้นต้น]!

ตูมมม!!!

คลื่นพลังสีขาวรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งแหวกอากาศออกมาจากปลายมีดอีโต้! มันไม่ใช่ปราณธรรมดา แต่มันคือ ‘ปราณกระบี่’ (Sword Intent) ที่แหลมคมและบ้าคลั่งราวกับพายุทอร์นาโด! คลื่นปราณนี้กวาดพัดเอาเศษใบตะไคร้และหญ้าวิญญาณปลิวว่อน แปรสภาพเป็นคมมีดนับพันเล่มพุ่งกระจายออกไปรอบทิศทาง!

"เฮ้ยยยย!!!"

นักฆ่าทั้งสองที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาหมายสังหาร ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ความรู้สึกของพวกมันในยามนี้ ราวกับกำลังพุ่งหน้าเข้าหาเครื่องบดเนื้อขนาดยักษ์!

จิตสังหารอันเยือกเย็นที่พวกมันแผ่ออกมา ถูกคลื่นปราณกระบี่อันหนักหน่วงของหลินเฟยบดขยี้จนแหลกละเอียดในชั่วพริบตา!

เคร้ง! เคร้ง! เพล้ง!!!

มีดสั้นอาบยาพิษระดับหลอมรวมที่พวกมันภาคภูมิใจ ทันทีที่ปะทะกับคลื่นลมจากการ ‘สับตะไคร้’ ก็เกิดรอยร้าวและแตกหักกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับเศษแก้ว!

"ปะ... ปราณกระบี่!? เป็นไปไม่ได้! ปราณกระบี่ระดับนี้มันต้องเป็นปรมาจารย์ขั้นก่อเกิดแก่นทองคำขึ้นไปเท่านั้น!" นักฆ่าหมายเลขหนึ่งกรีดร้องด้วยความหวาดผวาขีดสุด ร่างกายของมันถูกคลื่นกระแทกปลิวละลิ่วกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสิบจ้าง (ประมาณ 30 เมตร) กระแทกเข้ากับกำแพงดินจนทะลุ!

อั่ก!

นักฆ่าหมายเลขสองที่อยู่ทางขวาโดนหางเลขเข้าเต็มๆ ปราณกระบี่ที่แฝงไปด้วยกลิ่นฉุนของตะไคร้ฟาดเข้าที่หน้าอกของมันอย่างจัง เสื้อผ้าชุดดำขาดวิ่น มันกระอักเลือดคำโตออกมาก่อนจะร่วงหลงมากองกับพื้น ชักกระตุกสองสามทีก่อนจะสลบเหมือดไป

ส่วนต้นเหตุของความวินาศสันตะโร... หลินเฟย... ยังคงยืนหลังขดหลังแข็ง สับตะไคร้ต่อไปอย่างเมามัน!

"หนึ่งร้อยสิบ... หนึ่งร้อยสิบเอ็ด... บ้าเอ๊ย! ตะไคร้โลกนี้ทำไมมันเหนียวจังวะ สับจนกล้ามแขนจะขึ้นอยู่แล้วเนี่ย!"

ฉับ! ฉับ! ฉับ! ฉับ!

ทุกครั้งที่เขาสับมีดอีโต้ลงไป คลื่นปราณกระบี่ที่บ้าคลั่งก็ยิ่งทวีความรุนแรง แผ่กระจายออกไปทำลายล้างสรรพสิ่งรอบๆ ลานบ้าน ต้นไม้ใบหญ้าถูกตัดขาดกระจุยกระจาย ก้อนหินใหญ่ถูกฟันเป็นรอยลึก

นักฆ่าหมายเลขหนึ่งที่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากซากกำแพง มองเห็นภาพตรงหน้าแล้วแทบจะวิญญาณหลุดออกจากร่าง!

ในสายตาของมัน บัดนี้หลินเฟยไม่ใช่คุณชายขยะที่ไร้พลังปราณอีกต่อไป แต่ชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘เซียนกระบี่’ ผู้หลุดพ้นจากพันธนาการทางโลก! ทุกท่วงท่าการตวัดมีดอีโต้สนิมเขรอะนั้น แฝงไปด้วยสัจธรรมแห่งฟ้าดิน ปราณกระบี่ที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องและไม่ขาดสายนั้น ช่างน่าสะพรึงกลัวจนทำให้มันอยากจะคุกเข่ากราบกราน!

"ขยะ? ขยะบ้าบออะไรกัน! ไอ้หลินเทียนมันหลอกพวกเรา! นี่มันปรมาจารย์กระบี่เร้นกายชัดๆ! แสร้งทำเป็นคนพิการเพื่อหลอกล่อศัตรู... ช่างลึกล้ำและโหดเหี้ยมยิ่งนัก!"

นักฆ่าหมายเลขหนึ่งตัวสั่นเป็นลูกนก มันรู้ตัวดีว่าหากขืนอยู่ต่อแม้แต่ลมหายใจเดียว ร่างของมันคงถูกสับละเอียดกลายเป็นหมูบดแน่ๆ มันรีบกัดปลายลิ้นตัวเองเพื่อรีดเค้นพลังปราณเฮือกสุดท้าย ใช้วิชาตัวเบาขั้นสุดยอด ‘เงาโลหิตหลบหนี’ พุ่งตัวหนีหายเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็ว โดยไม่คิดแม้แต่จะหันกลับมามองเพื่อนร่วมอาชีพที่นอนสลบอยู่บนพื้น

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งก้านธูป (ประมาณ 15 นาที)

"เก้าร้อยเก้าสิบแปด... เก้าร้อยเก้าสิบเก้า... หนึ่งพัน! โว้ยยย เสร็จสักที!"

หลินเฟยปาดเหงื่อที่หน้าผาก ทิ้งมีดอีโต้ลงบนพื้นอย่างหมดแรง เขามองดูกองตะไคร้ปราณวิญญาณที่บัดนี้ถูกสับจนละเอียดเป็นฝอย สภาพสวยงามพร้อมลงหม้อต้มยำอย่างที่สุด

[ติ๊ง! ภารกิจแรกระดับเซียนสำเร็จ!] [ระดับการประเมิน: สมบูรณ์แบบ! (ความละเอียดของตะไคร้ 10/10)] [ทำการแจกจ่ายรางวัล: อัปเกรด ‘มีดอีโต้ขึ้นสนิม’ เป็น ‘อีโต้เหล็กดำทลายภูผา’] [ปลดล็อก: สูตรลับน้ำซุปต้มยำมังกรเดือด (ขั้นต้น) และ เคล็ดวิชาเพลงดาบซอยหอม (ถาวร)]

สิ้นเสียงระบบ มีดอีโต้เปื้อนสนิมบนพื้นก็เปล่งแสงสีดำทมิฬออกมา คราบสนิมค่อยๆ หลุดลอก เผยให้เห็นเนื้อเหล็กสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายหนักแน่นและคมกริบ บริเวณด้ามจับมีลวดลายมังกรพันรอบอย่างวิจิตรบรรจง น้ำหนักของมันเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว แต่มันกลับเชื่อมโยงกับลมปราณของหลินเฟยอย่างน่าประหลาด ทำให้เขาสามารถยกมันได้ราวกับขนนก

"โอ้โห! ของดีนี่หว่า! เหล็กดำแบบนี้เอาไปสับกระดูกหมูทำน้ำซุปได้สบายๆ เลย!" หลินเฟยตาโต หยิบอีโต้ขึ้นมาแกว่งไปมาอย่างถูกใจ

เขามองข้ามกลิ่นอาย ‘อาวุธวิญญาณระดับสูง’ ที่แผ่ออกมาจากมีดไปเสียสนิท ในหัวคิดแต่เรื่องเมนูอาหารสำหรับวันพรุ่งนี้

"อืม... คืนนี้ดึกแล้ว อาบน้ำนอนดีกว่า"

หลินเฟยหอบกองตะไคร้สับใส่ตะกร้า เตรียมตัวเดินกลับเข้าเรือน ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็น ‘ก้อนอะไรดำๆ’ นอนนิ่งอยู่บนพื้นหญ้าห่างออกไปไม่ไกลนัก

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยดู "หืม? ใครเอาหุ่นไล่กามาทิ้งไว้หลังบ้านข้าเนี่ย? แถมแต่งตัวซะมิดชิดเป็นนินจาเชียว... อ้าว มีเลือดด้วยนี่หว่า!"

เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยเลือดและรอยบาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่างของชายชุดดำที่นอนสลบเหมือด หลินเฟยมองซ้ายมองขวา บรรยากาศรอบๆ ลานบ้านมีร่องรอยถูกฟันกระจุยกระจาย ราวกับเพิ่งเกิดพายุทอร์นาโด

เภสัชกรหนุ่มผู้มีจินตนาการล้ำเลิศ(ไปคนละทาง) รีบประติดประตอยเรื่องราวในหัวทันที

"เข้าใจแล้ว! เจ้านี่คงเป็นพวกโจรขโมยผักที่แอบปีนเข้ามาแน่ๆ แล้วคงไปสะดุดล้มโดนกิ่งไม้บาด หรือไม่ก็โดนสัตว์อสูรแถวนี้ทำร้ายจนสลบไป... เฮ้อ สังคมยุทธภพนี่มันอยู่ยากจริงๆ แค่ขโมยผักถึงกับเลือดตกยางออกขนาดนี้"

หลินเฟยส่ายหัวอย่างเวทนา เขาไม่ได้คิดเลยสักนิดว่ารอยแผลที่เหมือนถูกดาบฟันนับร้อยแผลนั้น เกิดจากฝีมือการ ‘สับตะไคร้’ ของเขาเอง!

"ในฐานะอดีตคุณชายตระกูลหลินผู้มีเมตตา ข้าจะช่วยสงเคราะห์เจ้าก็แล้วกัน ถือซะว่าเป็นปุ๋ยชั้นดีให้แปลงผักของข้า"

หลินเฟยจัดการลากร่างของนักฆ่าหมายเลขสอง (ที่ยังหายใจรวยริน) ไปโยนแหมะไว้ใต้โคนต้นลูกท้อหลังบ้าน จากนั้นก็เอาดินมากลบทับบริเวณที่เปื้อนเลือดอย่างลวกๆ แล้วเดินฮัมเพลงกลับเข้าบ้านไปอย่างสบายใจเฉิบ

คืนนั้น หลินเฟยนอนหลับสนิท ฝันหวานถึงเมนูต้มยำกุ้งหม้อไฟ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า วีรกรรมการ ‘สับตะไคร้’ ของเขา ได้สร้างบาดแผลทางใจและฝันร้ายอันไม่อาจลบเลือนให้กับมือสังหารอันดับต้นๆ ของเมืองหลวงไปเสียแล้ว!

และในเช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวลือเรื่อง ‘ยอดปรมาจารย์กระบี่เร้นกายผู้มีกลิ่นตัวเป็นตะไคร้’ ก็จะเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วยุทธภพอย่างไม่อาจหยุดยั้ง!

***