ตอนที่ 49: มากินข้าวด้วยกันไหม? แอร์เย็นๆ บิงซูอร่อยๆ นะ

ยามบ่ายคล้อยของเมืองลั่วหยาง ดวงอาทิตย์แผดเผาประดุจเตาหลอมโอสถขนาดยักษ์ อากาศร้อนระอุจนภาพเบื้องหน้าสั่นพร่า ทว่าบริเวณลานดินหน้าเรือนไม้ซอมซ่อของหลินเฟย (ที่รั้วไม้ไผ่เพิ่งถูกซ่อมแซมเสร็จใหม่เอี่ยมอ่อง) กลับมีร่างสองร่างยืนหยัดดั่งรูปสลักหิน ท้าทายเปลวแดดอย่างไม่สะทกสะท้าน

"ท่านปรมาจารย์กู่... ท่านจะยืนเฝ้าหน้าประตูแบบนี้ไปถึงเมื่อใดกัน?" เยว่ซินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่มือยังคงกระชับด้ามกระบี่หิมะโปรย นางยืนอยู่ฝั่งซ้ายของประตูเรือนราวกับทวารบาลพิทักษ์ตำหนักเซียน

"หึ! แม่หนูเยว่ซิน เจ้ายังเด็กนัก ไม่เข้าใจถึง 'วิถีแห่งความหน้าด้าน' ของผู้แสวงหาเต๋าหรอก!" ปรมาจารย์กู่หมิง ยอดนักหลอมโอสถที่บัดนี้ทะลวงสู่ขั้นจินตันระดับสมบูรณ์ ยืนประสานมืออยู่ฝั่งขวา ใบหน้าชราที่เต็มไปด้วยเหงื่อกลับฉายแววมุ่งมั่น "ท่านปรมาจารย์หลินคือยอดคนผู้เร้นกาย หากข้าแสดงความจริงใจ ยืนตากแดดเฝ้าหน้าประตูไม่ยอมไปไหน สักวันท่านย่อมใจอ่อนรับข้าเป็นศิษย์ส่ายน้ำชา! ต่อให้ต้องยืนจนตัวแห้งเป็นมัมมี่ ข้าก็ไม่ถอย!"

เยว่ซินกลอกตาบน ทว่าในใจนางก็คิดไม่ต่างกัน ‘บุรุษผู้ล้ำเลิศเช่นท่านหลินเฟย ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาเด็ดขาด! ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ก้นครัวต้องเป็นของข้าผู้เดียว!’

ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังปะทะฝีปากกันทางสายตาอยู่นั้นเอง...

ครืนนนน...!!

จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วหยางพลันมืดมิดลงอย่างกะทันหัน! เมฆทมิฬก่อตัวม้วนตลบดั่งเกลียวคลื่นในมหาสมุทร อุณหภูมิที่เคยร้อนระอุลดฮวบลงอย่างบ้าคลั่งจนหยดน้ำในอากาศจับตัวเป็นเกล็ดหิมะ!

"กลิ่นอายอสูร... ไม่สิ! นี่มันแรงกดดันระดับหายนะ!!" ปรมาจารย์กู่เบิกตากว้างจนแทบถลน แก่นทองคำในจุดตันเถียนของเขาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด

บนก้อนเมฆทมิฬ ปรากฏเงาร่างมหึมาดั่งขุนเขาขนาดย่อมกำลังแหวกว่ายลงมา เกล็ดสีขาวเงินทอประกายเย็นเยียบดุจประกายดาว ขนปุกปุยสีขาวราวกับหิมะรอบแผงคอปลิวไสว รูปร่างคล้ายราชสีห์ผสมมังกร ดวงตาสีฟ้าครามสาดแสงอำมหิตสะท้านฟ้า!

"ราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา!!" เยว่ซินกรีดร้องเสียงหลง ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ "สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหก! ตัวตนที่เทียบเท่ากับยอดฝีมือขั้นวิญญาณแรกเริ่ม (Nascent Soul)! ทำไมสัตว์ประหลาดระดับนี้ถึงมาโผล่ที่เขตสลัมเมืองลั่วหยางได้!"

โฮกกกกก!!

ราชสีห์เหมันต์คำรามก้อง คลื่นเสียงอัดกระแทกจนหลังคาบ้านเรือนในละแวกนั้นปลิวว่อน มันกระทืบเท้าลงบนพื้นดินหน้าเรือนของหลินเฟย เกิดเป็นหลุมยุบขนาดใหญ่ รังสีความเย็นแช่แข็งทุกสิ่งในรัศมีร้อยจั้ง!

ดวงตาเท่าโคมไฟของมันจ้องเขม็งเข้าไปในเรือนไม้ผุพัง จมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นอายบางอย่าง

(มนุษย์หน้าโง่! จงส่ง 'บัวเหมันต์หมื่นปี' ที่ซ่อนอยู่ออกมาให้ข้าผู้เป็นราชันย์เดี๋ยวนี้! ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของมัน หากขัดขืน ข้าจะแช่แข็งพวกเจ้าให้กลายเป็นรูปปั้นประดับลานบ้าน!) กระแสจิตอันเกรี้ยวกราดของมันดังก้องในหัวของเยว่ซินและกู่หมิง

"แย่แล้ว! มันตามกลิ่นสมูทตี้บัวเหมันต์ที่ท่านปรมาจารย์ตำเมื่อเช้ามา!" ปรมาจารย์กู่หน้าซีดเผือด

ทว่าด้วยความภักดีที่เพิ่งถวายหัวไปสดๆ ร้อนๆ ชายชรากัดฟันกรอด โคจรพลังจินตันทั้งหมดในร่าง "แม่หนูเยว่ซิน! ถ่วงเวลามันไว้! เราต้องปกป้องเวลานอนกลางวันของท่านปรมาจารย์! ค่ายกลเพลิงโอสถ... ประทับ!"

"เพลงกระบี่หิมะโปรยขั้นสุดยอด... หมื่นเหมันต์ทะลวงใจ!" เยว่ซินรวบรวมปราณทั้งหมดทะยานร่างเข้าประสานการโจมตี!

ทว่า ต่อหน้าราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา พลังของพวกเขาเป็นดั่งหิ่งห้อยริบหรี่แข่งกับแสงจันทร์!

ปัง! ปัง!

ราชสีห์เหมันต์เพียงแค่สะบัดหางอันเต็มไปด้วยเกล็ดหนาม พลังกระบี่และค่ายกลเพลิงก็แตกสลายดุจเศษกระจก เยว่ซินและปรมาจารย์กู่กระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกำแพงดินจนกระอักเลือด!

(มดปลวกจองหอง! จงกลายเป็นน้ำแข็งไปซะ!)

มันอ้าปากกว้าง พลังปราณเหมันต์บรรพกาลควบแน่นเป็นลูกบอลน้ำแข็งสีฟ้าคราม เตรียมพ่นลำแสงแช่แข็งกวาดล้างเรือนไม้หลังน้อยให้หายไปจากแผนที่!

จิ๊บ... (หนอย ไอ้หมาหิมะหน้าเหม็น! กล้ามาทำกร่างหน้าบ้านเจ้านายข้าเรอะ!)

น่องทอง (วิหคสุริยันบรรพกาล) ที่หลบอยู่หลังโอ่งน้ำทนไม่ไหว มันพองขนลูกเจี๊ยบสีเหลืองจนตัวกลมดิก อ้าปากปากจู๋เตรียมพ่นเพลิงสุริยันออกมาสู้ แม้ธาตุไฟของมันจะข่มธาตุน้ำแข็ง แต่ด้วยร่างที่ยังไม่โตเต็มวัย มันย่อมสู้ไม่ได้ ทว่าศักดิ์ศรีของ 'ศิษย์พี่ใหญ่ประจำบ้าน' ไม่อนุญาตให้มันขี้ขลาด!

ส่วนเสี่ยวฮั่ว (ดวงจิตเพลิง) ก็ลอยพรวดออกมาจากเตา ส่องแสงวูบวาบเตรียมพลีชีพ!

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ลำแสงเหมันต์กำลังจะถูกพ่นออกมา...

แอ๊ดดดด... ปัง!!

ประตูไม้ของเรือนถูกถีบเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหลินเฟยที่เดินหาวหวอดๆ ออกมา ในมือซ้ายถือ 'ไม้ตีแมลงวัน' ที่สานจากตอกไม้ไผ่ มือขวาถือกระบอกไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยสมูทตี้มะนาวบัวเหมันต์ที่ยังดูดค้างไว้

"เสียงดังเอะอะโวยวายอะไรกันวะ!! คนจะหลับจะนอน อากาศก็ร้อนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว... หืม?"

หลินเฟยหยุดชะงัก สายตาปะทะเข้ากับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ขนฟูสีขาวที่กำลังอ้าปากค้าง เตรียมพ่นลูกบอลน้ำแข็งใส่หน้าเขา

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ...

ราชสีห์เหมันต์กลืนนภาชะงักกึก เมื่อมันสบตาเข้ากับชายหนุ่มชุดผ้ากันเปื้อน สัญชาตญาณสัตว์ป่าบรรพกาลของมันกรีดร้องเตือนภัยขั้นสูงสุด! กลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากชายผู้นี้ มันรุนแรงยิ่งกว่าจ้าวแห่งสวรรค์ชั้นฟ้า!

ทว่า หลินเฟยกลับไม่ได้สัมผัสถึงความน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับเห็นสวรรค์มาโปรด!

"โอ้โห! ไซบีเรียนฮัสกี้ผสมซามอยด์!! ขนฟูฟ่องแถมยังแผ่แอร์เย็นฉ่ำออกมารอบตัวด้วย! สวรรค์! นี่มัน 'คอมเพรสเซอร์แอร์มีชีวิต' ชัดๆ! แอร์อินเวอร์เตอร์เคลื่อนที่รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น!"

หลินเฟยตะโกนลั่นด้วยความดีใจสุดขีด ความร้อนที่สะสมมาทั้งวันทำให้เขาแทบคลั่ง แต่พอหมาหน้าโง่ตัวนี้โผล่มา อุณหภูมิรอบบ้านก็ลดลงจนเย็นสบายดั่งติดแอร์ห้องสิบแปดองศา!

(สามหาว!! ข้าคือราชสีห์เหมันต์... แอ้ก!!)

ยังไม่ทันที่สัตว์อสูรระดับหายนะจะส่งกระแสจิตข่มขู่จบ หลินเฟยก็พุ่งพรวดเข้ามาด้วยความเร็วที่แม้แต่จิตสัมผัสของมันก็มองไม่ทัน!

"อย่าอ้าปากค้างสิเฟ้ย เดี๋ยวน้ำลายก็ยืดใส่ลานบ้านข้าหรอก! หมาดื้อต้องโดนตี!"

เพียะ!!!

'ไม้ตีแมลงวันสะท้านสวรรค์' (ที่หลินเฟยคิดว่าเป็นแค่ไม้ตีแมลงวันธรรมดา ซื้อมาสามอีแปะ) ฟาดเปรี้ยงเข้าที่จมูกอันอ่อนนุ่มของราชสีห์เหมันต์อย่างจัง!

พลังเต๋าอันลี้ลับและรังสีอำมหิตแห่งการบดขยี้ แฝงมากับตอกไม้ไผ่ ลูกบอลเหมันต์บรรพกาลในปากของมันแตกสลายกลายเป็นเพียงเกล็ดน้ำแข็งใสธรรมดาร่วงหล่นลงพื้น สัตว์อสูรระดับหกที่กวาดล้างเมืองได้ทั้งเมือง ถูกตบจนหน้าหัน น้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บปวด!

(กะ... เกิดอะไรขึ้น! พลังเวทของข้า... ถูกทำลายด้วยไม้ปัดยุงโง่ๆ นั่นเรอะ!!) มันตัวสั่นระริก เตรียมจะหันหลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด

"อ๊ะ! หรือว่าแกจะหิว? เห็นน้ำลายไหลมองกระบอกสมูทตี้ข้าอยู่ เอ้า! กินนี่เข้าไป จะได้อารมณ์ดีๆ เลิกเห่าโวยวายซะที!"

หลินเฟยไม่รอช้า เขาใช้ช้อนยาวตักสมูทตี้มะนาวบัวเหมันต์หมื่นปีพูนๆ ยัดพรวดเข้าไปในปากที่กำลังอ้ากว้างด้วยความช็อกของราชสีห์เหมันต์ทันที!

ตูมมมม!!

พายุสมูทตี้อัสนีเหมันต์ระเบิดในปากของอสูรร้าย! ความเย็นระดับติดลบของบัวหมื่นปีที่ถูกทวีคูณด้วยสูตรปั่นน้ำแข็ง พุ่งทะลวงเข้าสู่เส้นประสาทของราชสีห์เหมันต์อย่างรุนแรง!

"ก๊าซซซซ!! (จี๊ดขึ้นสมองงงงงง!!)"

สัตว์อสูรระดับหายนะตาเหลือกชี้ฟ้า สมองของมันเกิดอาการ Brain Freeze อย่างหนักหน่วงที่สุดในชีวิต ร่างกายมหึมาดั่งขุนเขาของมันสั่นกระตุก รังสีความดุร้ายและกลิ่นอายคาวเลือดที่สะสมมานับพันปี ถูกความหวานอมเปรี้ยวและความเย็นจี๊ดจ๊าดชะล้างจนสะอาดหมดจด!

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงจนกรามค้างของเยว่ซินและปรมาจารย์กู่ ร่างมหึมาของราชสีห์เหมันต์ค่อยๆ หดเล็กลง... เล็กลง... จนกระทั่งเหลือขนาดเท่ากับสุนัขพันธุ์ซามอยด์ตัวอ้วนกลม ขนสีขาวปุกปุย หน้าตาดูโง่งมไร้เดียงสา นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นดิน ลิ้นห้อยแฮกๆ ส่ายหางดุ๊กดิ๊กไปมา

"เยี่ยม! ขนาดกำลังดีเลย ไม่เปลืองพื้นที่บ้าน!"

หลินเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาเดินไปลูบหัวสุนัขซามอยด์ (อดีตราชสีห์เหมันต์) อย่างเอ็นดู ซึ่งมันก็เอาหัวไถมือเขาอย่างประจบประแจง เพราะสัญชาตญาณมันร้องเตือนว่า หากขัดใจชายผู้นี้ มันโดนจับทำหมาตุ๋นยาจีนแน่!

"จากนี้ไป แกชื่อ 'ต้าไป๋' (เจ้าขาวใหญ่) หน้าที่ของแกคือเป็น 'พัดลมแอร์' ให้ข้า!"

หลินเฟยจูงคอต้าไป๋เดินเข้าไปในบ้าน แล้วจับมันไปผูกติดกับเชือกที่เชื่อมต่อกับกังหันลมไม้ไผ่ที่เขาสร้างไว้

"วิ่งเหยาะๆ ในลู่วิ่งนี้นะต้าไป๋ แล้วแผ่ไอเย็นออกมาด้วย กังหันจะพัดเอาแอร์เย็นๆ ของแกกระจายไปทั่วบ้าน!"

โฮ่ง! (รับทราบขอรับนายท่าน! ข้าน้อยจะเป็นแอร์คอนดิชั่นเนอร์ที่ดีที่สุดในปฐพี!) ต้าไป๋เห่ารับคำอย่างว่าง่าย แล้วเริ่มวิ่งจ๊อกกิ้งบนลู่วิ่งไม้ไผ่ แผ่ไอเย็นบริสุทธิ์ระดับเซียนออกมาอย่างสม่ำเสมอ

จิ๊บๆ! (เฮ้ย ไอ้หมาหน้าใหม่! จำไว้ว่าข้าคือน่องทอง ศิษย์พี่ใหญ่ของบ้านนี้! อย่ามาปีนเกลียวเชียวนะ!) น่องทองเดินเตาะแตะเข้ามายืดอกข่มขู่

ต้าไป๋มองลูกเจี๊ยบสีเหลือง แม้ระดับพลังแต่เดิมมันจะสูงกว่า แต่มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสายเลือดวิหคสุริยัน จึงรีบหมอบกราบศิษย์พี่ใหญ่อย่างนอบน้อม ส่วนเสี่ยวฮั่วก็ลอยมาตบแปะๆ ที่หัวต้าไป๋ ราวกับต้อนรับน้องเล็กเข้าสู่แก๊งเครื่องใช้ไฟฟ้าของบ้าน

หลินเฟยทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้หวายโยกหน้าต่าง ลมเย็นฉ่ำดุจอยู่บนยอดเขาเหมันต์พัดโชยมากระทบใบหน้า ทำให้เขายิ้มเคลิ้มอย่างมีความสุข เขายกกระบอกน้ำปั่นขึ้นมาดูดต่อ

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเยว่ซินและปรมาจารย์กู่ ที่กำลังยืนเกาะขอบประตู มองดูสัตว์อสูรระดับหายนะที่กลายสภาพเป็นหมาปั่นไฟแอร์ ด้วยร่างกายที่สั่นสะท้านและใบหน้าที่ขาวซีด มีคราบเลือดติดมุมปาก

หลินเฟยเลิกคิ้ว ก่อนจะถอนหายใจและกวักมือเรียก

"นี่ พวกเจ้าน่ะ จะยืนเหงื่อแตกอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม? แดดมันร้อนนะเว้ย... เข้ามาข้างในสิ มากินข้าวด้วยกันไหม? แอร์เย็นๆ บิงซูอร่อยๆ นะ... อ้อ แต่ถ้าจะกินกะเพราเพิ่ม ข้าคิดจานละร้อยตำลึงทองนะ จ่ายสดงดเชื่อ!"

คำชวนเรียบง่ายที่หน้าเลือดนิดๆ ของหลินเฟย ทำเอาเยว่ซินและปรมาจารย์กู่ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งพับเพียบกับพื้นอีกรอบ...

‘สวรรค์! ตบสัตว์อสูรระดับหายนะมาทำเป็นพัดลมแอร์ แล้วยังชวนกินข้าวด้วยท่าทีสบายๆ... ขีดจำกัดความยิ่งใหญ่ของท่านปรมาจารย์หลิน... มันไปสิ้นสุดที่ตรงไหนกันแน่!!’

***