ตอนที่ 50: ความลับแตกว่านางเอกแอบเปย์มาตลอด!

ลมเย็นฉ่ำดุจเหมันตฤดูบนยอดเขาคุนหลุนพัดโชยออกมาจากประตูเรือนไม้ซอมซ่อ ปะทะเข้ากับใบหน้าของเยว่ซินและปรมาจารย์กู่หมิงที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าบ้าน ทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ เมื่อได้ยินคำเชิญชวนอันแสนเรียบง่าย ทว่าในความรู้สึกของพวกเขา มันแฝงไปด้วยแรงกดดันระดับจ้าวเอกภพ!

"มะ... มากินข้าวด้วยกัน? ท่านปรมาจารย์อนุญาตให้มดปลวกเช่นพวกเรา ก้าวล่วงเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของท่านงั้นหรือ!" ปรมาจารย์กู่เสียงสั่นระริก น้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอเบ้า

"ระวังตัวด้วยปรมาจารย์กู่ ทุกย่างก้าวในเรือนของท่านหลินเฟย ย่อมเต็มไปด้วยค่ายกลและสัจธรรมฟ้าดินที่ซ่อนเร้น!" เยว่ซินสูดลมหายใจลึก กระชับด้ามกระบี่หิมะโปรย ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปอย่างระมัดระวังราวกับกำลังเดินฝ่าดงกับระเบิดวิญญาณ

ทว่า ทันทีที่เท้าของทั้งสองสัมผัสกับพื้นกระดานไม้ผุๆ ภายในเรือน...

วูบบบบ!

ความร้อนระอุจากภายนอกถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง! อากาศภายในเรือนเย็นสบายบริสุทธิ์จนรูขุมขนทั่วร่างเปิดรับ ปราณหยินและหยางหมุนเวียนอย่างสมดุลไร้ที่ติ และเมื่อมองลึกเข้าไป พวกเขาก็เห็นต้นตอของความเย็นฉ่ำนี้...

'ต้าไป๋' (อดีตราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา สัตว์อสูรระดับหายนะ) ในร่างสุนัขซามอยด์ขนฟูอ้วนกลม กำลังวิ่งจ๊อกกิ้งหอบแฮกๆ อย่างตั้งใจอยู่บนลู่วิ่งไม้ไผ่! ทุกครั้งที่ฝีเท้าของมันย่ำลงไป กังหันลมที่ต่อเฟืองไว้ด้านบนจะหมุนติ้ว พัดเอาไอเย็นระดับติดลบที่มันแผ่ออกมา กระจายไปทั่วห้องอย่างนุ่มนวลแบบระบบอินเวอร์เตอร์!

ข้างๆ กันนั้น 'น่องทอง' (วิหคสุริยันบรรพกาล) กำลังนอนหงายพุงกางแช่แอร์อย่างสบายอารมณ์ โดยมี 'เสี่ยวฮั่ว' (ดวงจิตเพลิงพิโรธสวรรค์) หรี่ไฟของตัวเองจนเหลือแค่เปลวสีส้มดวงเล็กๆ คอยนวดหลังคลายกล้ามเนื้อให้ศิษย์พี่ใหญ่อย่างรู้หน้าที่

‘สวรรค์! สัตว์เทวะระดับบรรพกาลทั้งสาม... ถูกใช้งานเป็นคอมเพรสเซอร์แอร์ เครื่องนวดประคบร้อน และทาสรับใช้! นี่มันขุมนรกของสัตว์อสูร หรือจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารกันแน่!’ ปรมาจารย์กู่แทบจะทรุดลงไปกราบพื้นอีกรอบ

"ยืนบื้ออยู่ทำไม หาที่นั่งสิ" หลินเฟยชี้ตะหลิวไปที่แคร่ไม้ไผ่กลางห้อง "อากาศเย็นๆ แบบนี้ สมูทตี้คงเอาไม่อยู่ ข้าว่าพวกเรามากินอะไรที่มันกรอบๆ ซ่าๆ กระแทกกระเพาะกันหน่อยดีกว่า!"

หลินเฟยไม่รอช้า เขาเดินไปที่มุมเสบียง หยิบเนื้อไก่ส่วนสะโพกที่หมักไว้ (แท้จริงคือเนื้อของ ‘วิหคอัสนีบาตคลั่ง’ สัตว์อสูรระดับสี่ที่บินมาชนหน้าต่างบ้านเขาตายชักงอหงิกเมื่อวันก่อน) ออกมาคลุกกับผงแป้งสีขาวนวล

เยว่ซินเบิกตากว้าง ‘นั่นมัน... ผงกระดูกมังกรปฐพี! ของล้ำค่าระดับตำนานที่ช่วยเสริมสร้างกายาเพชร ท่านเอามาทำเป็นแป้งโกกิชุบทอดเนี่ยนะ!’

"เสี่ยวฮั่ว! ตั้งกระทะ เร่งไฟแรงสุด! ข้าจะทำ 'ไก่ทอดกรอบสูตรผู้พัน'!"

ฟู่มมมม!! เสี่ยวฮั่วทะยานเข้าใต้กระทะเหล็ก ปลดปล่อยเพลิงสวรรค์แผดเผาน้ำมันจนเดือดปุดๆ

หลินเฟยโยนชิ้นไก่ที่ชุบแป้ง (กระดูกมังกร) ลงไปในน้ำมันเดือด เสียง ซู่ซ่า! ดังกึกก้อง กลิ่นหอมหวนของเนื้อสัตว์อสูรที่ถูกรีดเร้นไขมัน ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศ แผ่ซ่านจนปรมาจารย์กู่และเยว่ซินต้องกลืนน้ำลายดังเอื้อก! ไก่ทอดสีเหลืองทองอร่ามราวกับเกล็ดทองคำแท้ ถูกตักขึ้นมาพักสะเด็ดน้ำมัน พลังปราณอัสนีบาตยังคงแลบแปลบปลาบอยู่บนผิวไก่ดังเปรี๊ยะๆ!

"มีของทอดแล้ว... มันก็ต้องมีเครื่องดื่มแก้เลี่ยน!"

หลินเฟยยิ้มกริ่ม เขาหยิบ ‘รากไม้สีดำเมี่ยม’ (รากโสมมารหมื่นปี สมุนไพรต้องห้ามที่มีพิษกัดกร่อนวิญญาณรุนแรง) ลงไปต้มในหม้อเล็กๆ ผสมกับน้ำตาลทรายและสมุนไพรแปลกๆ อีกสองสามชนิด (ที่เขาคิดว่าเป็นแค่ชะเอมเทศ) จนกลายเป็นน้ำเชื่อมสีดำสนิทข้นคลั่ก

จากนั้น เขาก็ตักน้ำเชื่อมดำลงในไหกระเบื้อง เติมน้ำแร่บริสุทธิ์ลงไปจนเกือบเต็ม... แล้วความมหัศจรรย์สไตล์นักฟิสิกส์ก้นครัวก็บังเกิด!

"ต้าไป๋! พ่นลมหายใจเหมันต์ใส่ไหเดี๋ยวนี้! เสี่ยวฮั่ว! ลอยไปอังใต้ไห! เอาแบบร้อนจัดเย็นจัดสลับกันในเสี้ยววินาทีนะเว้ย!"

โฮ่ง! (รับทราบ!) / ฟู่! (จัดไปนายท่าน!)

ความเย็นระดับจุดเยือกแข็งของราชสีห์เหมันต์ ปะทะกับความร้อนระดับหลอมละลายของเพลิงสวรรค์ ผ่านตัวกลางคือไหกระเบื้อง! ภายในเวลาไม่ถึงอึดใจ ปฏิกิริยา 'หยินหยางปะทะรุนแรง' ทำให้เกิดแรงดันมหาศาลภายในไห! ลมปราณฟ้าดินถูกบีบอัดจนกลายเป็นฟองอากาศนับล้านๆ ฟอง แทรกซึมเข้าไปในน้ำเชื่อมสีดำ!

หลินเฟยรีบเอาฝาจุกไม้ก๊อกอุดปากไหอย่างรวดเร็ว!

ปุ๊!! ซ่าาาาาาาาา!!!

ทันทีที่เขาเปิดจุกไม้ออก รังสีปราณที่ถูกบีบอัดก็พวยพุ่งออกมาพร้อมกับฟองฟู่สีดำ กลิ่นหอมหวานปนซ่าเตะจมูกอย่างจัง!

"นี่ไงล่ะ!! 'น้ำดำซ่าสะท้านวิญญาณ' (โคล่าบรรพกาล)! กินคู่กับไก่ทอดกรอบ มันคือสัจธรรมสูงสุดแห่งอาหารขยะโว้ย!"

หลินเฟยรินน้ำดำซ่าๆ ลงในแก้วไม้ไผ่ที่ใส่น้ำแข็งก้อนไว้ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเยว่ซินและปรมาจารย์กู่ พร้อมกับจานไก่ทอดชิ้นโต

"เอ้า กินซะ! ถือเป็นการเลี้ยงต้อนรับที่พวกเจ้าอุตส่าห์มาช่วยซ่อมรั้วให้ข้า"

ทั้งสองรับแก้วและไก่ทอดมาด้วยมือที่สั่นเทา เพียงแค่กัดไก่ทอดกรอบๆ เข้าไปคำแรก...

กร้วม! เปรี๊ยะ! เปรี้ยงงง!!

เสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงในหัวของพวกเขา! เนื้อไก่วิหคอัสนีที่นุ่มชุ่มฉ่ำ ผสานกับแป้งกระดูกมังกรที่กรอบสนั่น ระเบิดพลังกายาเพชรเข้าสู่เส้นเอ็นและกระดูกของพวกเขาทันที! ปรมาจารย์กู่รู้สึกเหมือนกระดูกสันหลังที่เคยปวดเมื่อยจากความชรา กลับมาแข็งปั๋งดุจหนุ่มกระทงวัยสิบแปด! ส่วนเยว่ซินก็สัมผัสได้ว่ากายาของนางบริสุทธิ์ขึ้นจนผิวพรรณเปล่งปลั่งแทบจะเรืองแสง!

และเมื่อพวกเขาดื่ม 'โคล่าบรรพกาล' ตามลงไปเพื่อแก้ฝืดคอ...

อึก... ซ่าาาาาาา!!

ฟองอากาศที่เกิดจากการปะทะของเหมันต์และอัคคีสวรรค์ วิ่งพล่านลงไปในลำคอ กวาดล้างสิ่งสกปรกและปราณพิษในจุดตันเถียนจนสะอาดเอี่ยมอ่อง! ความหวานซ่ากระแทกขึ้นจมูกจนก๊าซในกระเพาะดันทะลุหลอดอาหารออกมาเสียงดัง!

"เอิ๊กกกก!!" ปรมาจารย์กู่เอามือปิดปาก หน้าแดงก่ำพร้อมกับพ่นควันสีดำ(ปราณพิษที่ถูกขับออก) ออกมาจากปาก "ขะ... ขออภัยท่านปรมาจารย์! ผู้น้อยเสียมารยาทแล้ว! ทว่า... โอสถน้ำดำและไก่ทอดนี้ มันช่าง... เปิดประตูแห่งมรรคาใหม่ให้กับข้า! เต๋าแห่งความซ่า... มันมีอยู่จริง!"

"ฮ่าๆๆ! กินของพวกนี้มันต้องเรออยู่แล้ว ไม่เรอสิแปลก!" หลินเฟยนั่งแทะน่องไก่อย่างเมามันส์ ดูดนิ้วจ๊วบๆ ท่ามกลางสายตาเทิดทูนของทั้งสอง

บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง หลินเฟยเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ ถอนหายใจยาวๆ

"เฮ้อ... พูดก็พูดเถอะนะ กินของอร่อยๆ อยู่ในห้องแอร์เย็นๆ แบบนี้... ข้าล่ะอดคิดถึง 'เจ้าโง่' คนนั้นไม่ได้จริงๆ" หลินเฟยพึมพำ สายตาเหม่อลอยไปที่เพดาน

เยว่ซินที่กำลังแทะปีกไก่อย่างสง่างาม ชะงักกึก หูผึ่งทันที "จะ... เจ้าโง่? ท่านปรมาจารย์หมายถึงศัตรูคู่อาฆาต หรือยอดฝีมือที่ท่านเคยปะทะด้วยในอดีตกาลหรือเจ้าคะ?"

"ศัตรูบ้าอะไรล่ะ!" หลินเฟยส่ายหัว เอื้อมมือเข้าไปใต้สาบเสื้อ โยน 'ป้ายหยกสีดำแกะสลักลวดลายหงส์เพลิง' และ 'ตั๋วแลกเงินปึกใหญ่' ลงบนโต๊ะดังปึก!

ทันทีที่ป้ายหยกสีดำสัมผัสโต๊ะ ดวงตาของเยว่ซินก็เบิกกว้างสุดขีด ใบหน้าที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็ง บัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ราวกับลูกตำลึงสุก!

ปรมาจารย์กู่มองป้ายหยกนั้นแล้วสูดลมหายใจเฮือก ‘สวรรค์! นั่นมัน... ป้ายอาญาสิทธิ์ระดับผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่ล้างมลทิน! ผู้ที่ถือครองป้ายนี้มีอำนาจสั่งการศิษย์นับหมื่น! ทำไมมันถึงมาอยู่กับท่านปรมาจารย์หลินได้!’

"นี่แหละ ผลงานของ 'เจ้าโง่หน้าเลือด' สายเปย์โรคจิตที่ไหนก็ไม่รู้!" หลินเฟยบ่นกระปอดกระแปด ชี้ไปที่กองตั๋วเงิน "ตั้งแต่ข้าโดนยัยคุณหนูเยว่ซินถอนหมั้น แล้วถูกไล่ออกจากตระกูลหลินมาอยู่สลัม จู่ๆ ก็มีคนบ้าที่ไหนไม่รู้ แอบเอาวัตถุดิบแปลกๆ มาวางหน้าบ้านข้าทุกวัน! บางวันก็มีเนื้อหมูป่าประหลาดๆ บางวันก็มีผักกาดเรืองแสง (สมุนไพรวิญญาณ) แถมยังแอบส่งตั๋วเงินเดือนละหนึ่งหมื่นตำลึงมาสอดใต้ประตูบ้านข้าอีก!"

หลินเฟยถอนหายใจ เอามือเท้าคาง "ตอนแรกข้าก็นึกว่าผีหลอก! แต่พอดูรอยเท้าตรงหน้าต่าง มันเป็นรอยรองเท้าปักดิ้นทองไซส์เล็กนิดเดียว แถมตั๋วเงินพวกนี้... ดมดูดิ! กลิ่นดอกเหมยหอมฉุย เหมือนกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงไม่มีผิด!"

เยว่ซินสะดุ้งเฮือก รีบก้มหน้างุด แทบจะมุดหน้าหนีลงไปในชามไก่ทอด มือของนางกำชายกระโปรงแน่นจนสั่นระริก

"ข้าล่ะปวดหัวจริงๆ" หลินเฟยบ่นต่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ไอ้เราก็เป็นแค่คนทำกับข้าวหน้าตาดีไปวันๆ ดันมีสตอล์คเกอร์โรคจิตมาตามเปย์ซะงั้น! ล่าสุดเมื่อเดือนก่อน เจ้าของที่ดินจะมาไล่ข้าออกจากสลัมเพราะข้าค้างค่าเช่า... วันรุ่งขึ้น เจ้าของที่ดินคนนั้นก็โดนจับยัดกระสอบโยนลงแม่น้ำลั่วหยางไปเลย! แล้วก็มีโฉนดที่ดินบ้านหลังนี้ พร้อมป้ายหยกดำๆ นี่ ส่งมาให้ข้า พร้อมจดหมายเขียนว่า 'จงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเถิด ไม่ต้องกังวลสิ่งใด' ...น้ำเน่าชะมัด!"

ปรมาจารย์กู่ที่ฟังอยู่ หันขวับไปมองเยว่ซินด้วยสายตารู้แจ้งทะลุปรุโปร่งทันที

‘ที่แท้... แม่หนูเยว่ซินไม่ได้เพิ่งมารู้แจ้งถึงความยิ่งใหญ่ของท่านปรมาจารย์เหมือนข้า! แต่นางรู้มาตั้งนานแล้ว! นางถึงกับยอมขโมยป้ายอาญาสิทธิ์สำนักตัวเองเพื่อปกป้องเขาลับๆ แถมยังส่งเงินส่งของให้ตลอด! มิน่าเล่า ตอนมาขอถอนหมั้นต่อหน้าผู้คน ถึงได้ทำท่าทีเย็นชาหยิ่งยโส... นี่มันแผนลวงตบตาชาวยุทธภพ เพื่อเก็บท่านปรมาจารย์ไว้เปย์คนเดียวชัดๆ! ร้ายกาจ! สตรีผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์นัก!’

"ข้าล่ะอยากจะรู้จริงๆ ว่ายัยบ้าสายเปย์คนนั้นเป็นใคร ถ้าเจอตัวนะ จะจับมานั่งเทศน์ให้เข็ด! เงินทองหามายาก ลำบากพ่อแม่ ดันเอามาโปรยเล่นแจกผู้ชาย! แย่มากๆ!" หลินเฟยส่ายหัวอย่างผิดหวังในศีลธรรมของเยาวชนยุคนี้

"ขะ... ข้าเอง..."

เสียงหวานใสที่สั่นเทาดังแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเยว่ซิน

"หืม? เจ้าว่าไงนะ?" หลินเฟยขมวดคิ้ว เอียงหูฟัง

"ข้าบอกว่า... ข้าเองเจ้าค่ะ!! ยัยบ้าสายเปย์โรคจิตคนนั้นคือข้าเอง!!"

เยว่ซินทนความอับอายและแรงกดดันไม่ไหว นางผุดลุกขึ้นยืนตบโต๊ะดัง ปัง! ใบหน้างดงามหยดย้อยของนางแดงก่ำประดุจเพลิงเผาผลาญ ดวงตากลมโตมีน้ำตาแห่งความเขินอายเอ่อคลอ

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจ แฮกๆ ของต้าไป๋ที่กำลังวิ่งปั่นแอร์อยู่บนลู่วิ่ง

หลินเฟยอ้าปากค้าง ชิ้นไก่ทอดที่กำลังจะเข้าปากร่วงแหมะลงไปในจาน เขาจ้องมองใบหน้าแดงซ่านของอดีตคู่หมั้น สลับกับป้ายหยกสีดำบนโต๊ะ... รอยแกะสลักหงส์เพลิงด้านหลังป้าย มีตัวอักษรเล็กๆ สลักคำว่า ‘เยว่’ อยู่จริงๆ!

"เดี๋ยว... เดี๋ยวๆๆ ขอเวลานอก!" หลินเฟยยกมือขึ้นนวดขมับ สมองของชายหนุ่มจากโลกยุคทุนนิยมกำลังประมวลผลอย่างหนัก "เจ้า... ยัยคุณหนูน้ำแข็งแห่งสำนักกระบี่ เจ้าคือคนที่เอาเงินหมื่นตำลึงมาสอดใต้ประตูข้า? เจ้าคือคนที่ส่งหมูป่าประหลาดๆ มาให้ข้าทำกับข้าว? แล้วเจ้าก็คือคนที่ไปดักกระทืบเจ้าของที่ดินหน้าเลือดนั่น!?"

เยว่ซินหลบสายตา กัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด พยักหน้าช้าๆ "ใช่... ข้าเอง"

"แต่... แต่วันนั้นที่งานประลองตระกูล เจ้าเพิ่งจะเอาเงินห้าร้อยตำลึงปาใส่หน้าข้า แล้วประกาศกร้าวว่าจะถอนหมั้นกับไอ้ขยะอย่างข้า ต่อหน้าชาวยุทธภพทั้งเมืองไม่ใช่รึไงวะ!!" หลินเฟยตะโกนลั่นอย่างไม่เข้าใจตรรกะของสตรีโลกนี้ "แล้วเจ้าจะมาแอบเปย์ข้าลับๆ ทำไม!! นี่มันย้อนแย้งขั้นสุดยอดเลยนะเว้ย!"

เยว่ซินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดและความรักที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน

"วันนั้น... ท่านอาจารย์และผู้อาวุโสในสำนักบีบบังคับข้า! พวกเขาบอกว่าหากข้าไม่ถอนหมั้นกับท่านที่... เอ่อ... แสร้งทำเป็นคนไร้ปราณ พวกเขาจะส่งนักฆ่ามาลอบสังหารท่านทิ้งซะ เพื่อตัดปัญหาไม่ให้สำนักเสื่อมเสียชื่อเสียง! ข้าไม่มีทางเลือก ข้าจึงต้องฝืนทนเล่นละครเป็นสตรีใจจืดใจดำ ถอนหมั้นท่านต่อหน้าทุกคน เพื่อให้พวกตาเฒ่าเหล่านั้นเลิกสนใจท่าน!"

น้ำตาหยดใสไหลทะลักออกจากดวงตาของเยว่ซิน นางก้าวเข้ามาจับมือของหลินเฟยแน่น

"แต่ข้าไม่เคยลืมคำสัญญาในวัยเยาว์ของเรา! ข้ารู้ว่าท่านถูกไล่ออกจากตระกูล ต้องมาตกระกำลำบาก ข้าจึงลอบใช้ทรัพยากรของสำนัก... แอบส่งเงิน แอบส่งสมุนไพรวิญญาณมาให้ท่านตลอด ข้าเพียงแค่อยากให้ท่านใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและอิ่มท้อง... แม้ว่าท่านจะไม่รู้ว่าเป็นฝีมือข้าก็ตาม..."

คำสารภาพอันลึกซึ้งและเสียสละของเยว่ซิน ทำเอาปรมาจารย์กู่ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับน้ำตาซึม ‘โอ้... ช่างเป็นความรักแห่งเต๋าที่ยิ่งใหญ่ฟ้าดินต้องหลั่งน้ำตา! ยอมรับบทนางร้ายทนให้ผู้คนก่นด่า เพื่อปกป้องชายคนรักในมุมมืด! นี่คือมรรคาแห่งรักแท้!’

ทว่า...

บรรยากาศโรแมนติกอันแสนซาบซึ้ง กลับถูกทำลายย่อยยับด้วยเสียงหัวเราะ "พรืดดดด!!" ของหลินเฟย!

"ฮ่าๆๆๆๆ!! โอ๊ยยย ขำไม่ไหวแล้ว!! ฮ่าๆๆๆ!" หลินเฟยดึงมือกลับไปกุมท้องตัวเอง หัวเราะจนน้ำตาเล็ด ขาเก้าอี้กระดกไปมา

เยว่ซินชะงักค้าง น้ำตาซึ้งๆ ที่กำลังจะไหลต่อถูกสั่งระงับกะทันหัน "ทะ... ท่านขำอะไร? ข้าสารภาพความจริงจากใจ ท่านเห็นความรู้สึกข้าเป็นเรื่องตลกรึ!" นางเริ่มมีน้ำโห

"ไม่ได้ตลกความรู้สึกเจ้าโว้ย! ข้าตลกคณิตศาสตร์ของสำนักเจ้าต่างหากล่ะ!!"

หลินเฟยปาดน้ำตาที่เกิดจากการขำ "นี่เจ้าฟังนะ... เจ้าถอนหมั้นข้า เพื่อไม่ให้สำนักเสียชื่อเสียง... แล้วเจ้าก็แอบยักยอกเงินคลังสำนัก เดือนละ 'หนึ่งหมื่นตำลึงทอง' มาเปย์ให้ผู้ชายสลัมอย่างข้าลับๆ เป็นเวลาเกือบครึ่งปี!! รวมๆ แล้วข้าฟันเงินสำนักเจ้าไปเกือบแสนตำลึง!! แลกกับแค่หน้าฉากจอมปลอมเนี่ยนะ!!"

หลินเฟยลุกขึ้นตบไหล่เยว่ซินดังป้าบ! "ยัยบ้าเอ๊ย! ถ้าพวกตาเฒ่าในสำนักเจ้ารู้ว่า ศิษย์เอกที่พวกเขาส่งเสริม แอบเอาคลังสมบัติสำนักมาเปย์ผู้ชายเพื่อเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างหรูหราล่ะก็ พวกนั้นคงกระอักเลือดตายยกสำนักแน่ๆ! ฮ่าๆๆ! เป็นการลงทุนที่ขาดทุนย่อยยับที่สุดในยุทธภพ!"

เยว่ซินหน้าเหวอไปชั่วขณะ เมื่อลองเปิดโหมดเครื่องคิดเลขในหัวคำนวณดูตามที่หลินเฟยพูด... เออแฮะ! นางผลาญเงินสำนักไปมหาศาลจริงๆ เพื่อผู้ชายคนเดียว!

"แต่... แต่นั่นมันก็เพื่อความปลอดภัยของท่านนี่นา..." นางเถียงเสียงอ่อย

"เอาเถอะๆ ในเมื่อความลับแตกแล้ว ข้าก็โล่งใจ นึกว่าโดนผีปอบที่ไหนหมายหัวซะอีก" หลินเฟยยักไหล่ ก่อนจะตวัดมือโกยตั๋วแลกเงินทั้งหมดบนโต๊ะ ยัดเข้าแขนเสื้อตัวเองอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน ท่ามกลางความตกตะลึงของเยว่ซิน

"อ้าว ท่านปรมาจารย์... ท่านไม่คืนเงินเหล่านั้นให้นางหรือขอรับ? ในเมื่อรู้แล้วว่านางยักยอกของสำนักมา..." ปรมาจารย์กู่กระซิบถามอย่างงุนงงในวิถีเต๋าของหลินเฟย

"คืนบ้าอะไร! เข้ากระเป๋าข้าแล้วก็คือเงินข้าสิ! กฎการค้าคือโอนแล้วไม่รับโอนคืนเว้ย!" หลินเฟยเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจในความงกของตนเอง ก่อนจะหันไปยิ้มแฉ่งให้เยว่ซิน

"ในเมื่อเจ้าเป็นสปอนเซอร์... เอ้ย เป็น 'ผู้อุปถัมภ์ระดับ VIP หลักอย่างเป็นทางการ' ของข้ามาตลอด ข้าหลินเฟยก็ไม่ใช่คนอกตัญญู! เอาเป็นว่า นับตั้งแต่วันนี้ไป ข้าให้อภิสิทธิ์เจ้าเข้ามากินข้าวบ้านข้าได้ฟรีทุกมื้อ! แถมฟรีแอร์เย็นๆ และสิทธิ์ในการใช้เจ้าน่องทองนวดไหล่ให้ด้วย เอ้า! ถือว่าคุ้มสุดๆ ในสามโลกแล้ว!"

เมื่อได้ยินคำประกาศอัปเกรดสถานะนั้น ดวงตาของเยว่ซินก็เปล่งประกายเจิดจ้าดุจดวงดาว! ทรงกลดปราณรอบกายของนางสว่างวาบขึ้นอีกระดับ!

‘สวรรค์! ท่านปรมาจารย์ยอมรับข้าเข้าบ้านแล้ว! แม้จะมาในรูปแบบของผู้อุปถัมภ์ VIP แต่นี่แหละคือบันไดขั้นแรกของการก้าวขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่แห่งตำหนักเซียน!’ นางคุกเข่าประสานมืออย่างภาคภูมิใจ "ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์! ผู้น้อยจะเปย์... เอ้ย! จะปรนนิบัติรับใช้และจัดหาวัตถุดิบชั้นเลิศมาบรรณาการท่านมิให้ขาดตกบกพร่องเลยเจ้าค่ะ!"

ปรมาจารย์กู่มองภาพนั้นด้วยความอิจฉาตาร้อนลุกเป็นไฟ ‘หนอย... แม่หนูเยว่ซินใช้พลังแห่งสายเปย์ ทะลวงกำแพงประตูบ้านของท่านปรมาจารย์ได้สำเร็จ! ข้าเองก็เป็นถึงปรมาจารย์โอสถ ข้าก็รวยล้นฟ้าเหมือนกันโว้ย! คอยดูเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะเหมาเตาหลอมทองคำและสมุนไพรระดับเซียนทั้งเมืองลั่วหยางมาประเคนให้ท่านบ้าง!! ข้าต้องได้บัตร VIP!!’

จิ๊บๆ! (ฮ่าๆๆ! บ้านเรามีตู้ ATM เคลื่อนที่แล้วโว้ยยย เจ้านายจงเจริญ!) น่องทองกระพือปีกดีใจ เตรียมลิสต์รายการสั่งซื้อข้าวสารวิญญาณเกรดพรีเมียม

โฮ่ง! (แฮกๆ... นายท่าน ข้าวิ่งจนขาจะหลุดแล้ว ขอพักกินเศษไก่ทอดสักชิ้นได้ไหมขอรับ...) ต้าไป๋หอบแฮกๆ ลิ้นห้อยยาวถึงพื้น ไม่มีใครสนใจอดีตราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่เลยแม้แต่น้อย

...และแล้ว ตำนานของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ที่มีความคิดแบบพ่อค้าหน้าเลือด กับสปอนเซอร์สาวสวยสายเปย์ที่เบียวเข้าเส้น ก็ได้เริ่มต้นบทใหม่อันแสนวุ่นวาย ท่ามกลางกลิ่นไก่ทอดและน้ำดำบรรพกาล ในบ้านซอมซ่อท้ายเมืองลั่วหยางแห่งนี้นี่เอง!

***