ตอนที่ 51: ข่าวร้ายจากตระกูลเยว่ซิน

ตัวอักษรสีแดงฉานบนหน้าต่างโฮโลแกรมสะท้อนอยู่ในดวงตาของหลินเฟย ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก กลิ่นหอมหวานของมะม่วงสุกจากบิงซูที่เหลือบนโต๊ะผสมผสานกับจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนลานบ้านสั่นสะเทือน ลูกเจี๊ยบอ้วนที่กำลังจิกหนอนอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ขนสีเหลืองฟูฟ่องตั้งชันก่อนจะวิ่งเตาะแตะไปซุกอยู่หลังโอ่งน้ำอย่างรู้สถานการณ์

เยว่ซินกะพริบตาปริบๆ ความเศร้าสร้อยและบรรยากาศการเสียสละอันสูงส่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น นางมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เคยคิดว่าเป็นเพียงพ่อครัวธรรมดา ทว่าบัดนี้กลับแผ่กลิ่นอายกดดันที่แม้แต่ผู้อาวุโสในตระกูลของนางยังไม่อาจเทียบเคียง “หลินเฟย… นี่ท่าน…”

“หุบปากไปเลยยัยคุณหนูตกอับ!” หลินเฟยหันขวับมาตวาดเสียงกร้าว แต่ดวงตากลับไม่ได้มีความโกรธแค้นต่อตัวนาง “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกงิ้วหรือไงถึงจะมายอมสละชีพเพื่อปกป้องข้า? ฟังให้ดีนะ ข้าไม่สนใจหรอกว่าตระกูลเจ้าจะยิ่งใหญ่มาจากไหน หรือตระกูลหานจะมีโอสถวิเศษระดับห้าอะไรนั่น แต่ตราบใดที่เจ้ายังติดหนี้ข้าอยู่ ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ก็ไม่มีสิทธิ์มาพราก ‘สปอนเซอร์’ ของข้าไป!”

ปรมาจารย์กู่หมิงอ้าปากค้าง ขากรรไกรแทบจะร่วงไปกองกับพื้น ชายชราผู้ผ่านโลกมามากไม่เคยพบเจอกับผู้ใดที่หน้าเงินและกล้าหาญ (หรือบ้าบิ่น) ได้เท่ากับชายหนุ่มตรงหน้ามาก่อน “คุณชายหลิน! ท่านไม่เข้าใจ! กองกำลังพยัคฆ์เงาไม่ใช่พวกสวะข้างถนน พวกมันคือยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์สิบสองนาย! และที่สำคัญ… คุณชายรองหานเทียนนำ ‘โอสถปราณอสูรเบิกฟ้า’ มาด้วยตนเอง การไปต่อกรกับพวกเขาตอนนี้มีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้ง!”

“โอสถระดับห้าแล้วไง? มันกินแทนข้าวได้หรือเปล่าล่ะ!” หลินเฟยแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน เขาสะบัดมือขวาเบาๆ ทันใดนั้น กระทะเหล็กสีดำสนิทที่ดูเหมือนผ่านการผัดข้าวผัดมาแล้วไม่ต่ำกว่าหมื่นจานก็ลอยคว้างออกมาจากห้องครัว มันหมุนวนกลางอากาศก่อนจะตกลงมาอยู่ในมือของชายหนุ่มอย่างพอดิบพอดี เสียงกังวานของเหล็กกล้าปะทะกับฝ่ามือดังก้องกังวานราวกับเสียงระฆังเตือนภัยแห่งยุทธภพ

“กู่หมิง เจ้าจงเบิกตาดูให้ดี ว่าสิ่งที่เรียกว่า ‘วิถีโอสถ’ ที่แท้จริง มันไม่ใช่การนั่งหลับตาบีบอัดปราณในเตาหลอมราคาแพงระยับ แต่มันคือศิลปะแห่งการควบคุมไฟและรสชาติ!”

ยังไม่ทันที่หลินเฟยจะกล่าวจบ ประตูไม้ลานบ้านที่เพิ่งถูกปิดลงก็ถูกเตะปลิวจนแตกเป็นเสี่ยงๆ! เศษไม้กระเด็นว่อนไปทั่วลาน พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเกราะสีดำทมิฬสิบสองนาย แต่ละคนแผ่กลิ่นอายสังหารเยียบเย็นราวกับมัจจุราช ตรงกลางวงล้อมนั้นคือชายหนุ่มในชุดคลุมสีทองอร่าม ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความหยิ่งยโสโอหังอย่างปิดไม่มิด ในมือของเขาถือกล่องหยกแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง

“ฮ่าๆๆ! เยว่ซิน น้องหญิงของข้า เจ้าช่างดื้อรั้นเสียจริง คิดจะหนีมาซุกตัวอยู่ในรังหนูซอมซ่อเช่นนี้เพื่อหลบหน้าข้าอย่างนั้นรึ?” หานเทียนก้าวเข้ามาในลานบ้าน สายตาเหยียดหยามกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หลินเฟยผู้ถือกระทะเหล็ก “แล้วนี่อะไร? พ่อครัวงั้นรึ? ตระกูลเยว่ตกต่ำถึงขั้นปล่อยให้ว่าที่นายหญิงของตระกูลหานมากินข้าวคลุกฝุ่นกับมดปลวกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน!”

“ใครเป็นน้องหญิงของเจ้า!” เยว่ซินตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “ข้าบอกแล้วว่าข้าจะไม่แต่งกับคนมักมากเช่นเจ้า! ต่อให้ผู้อาวุโสสูงสุดจะบังคับ ข้าก็ยอมตายดีกว่า!”

หานเทียนแสยะยิ้มเยียบเย็น เขาเปิดกล่องหยกในมือออกช้าๆ ทันใดนั้น แสงสีแดงฉานก็สาดส่องออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมของสมุนไพรที่รุนแรงจนทำให้ลมปราณในร่างของผู้ที่สูดดมเข้าไปสั่นสะท้าน เม็ดยาสีแดงเข้มขนาดเท่าตาเหยี่ยวส่องประกายระยิบระยับอยู่ภายใน ลวดลายเมฆาบนเม็ดยาเด่นชัดบ่งบอกถึงความสมบูรณ์แบบของโอสถระดับห้า

“ยอมตายรึ? เจ้าคิดว่าชีวิตของเจ้ามีค่ามากกว่าโอสถปราณอสูรเบิกฟ้าเม็ดนี้หรืออย่างไร? ผู้อาวุโสสูงสุดของเจ้าต้องการมันเพื่อทะลวงคอขวด หากไม่มีมัน ตระกูลเยว่ของเจ้าก็เตรียมตัวถูกลบชื่อออกจากเมืองลั่วหยางได้เลย!” หานเทียนหัวเราะร่วน ชูโอสถขึ้นสูงราวกับผู้ชนะ “ส่วนไอ้สวะที่ถือกระทะนี่… ฆ่ามันซะ ข้าไม่อยากให้สายตาของมันมาแปดเปื้อนว่าที่ภรรยาของข้า!”

กองกำลังพยัคฆ์เงาทั้งสิบสองนายชักดาบยาวออกจากฝัก เสียงโลหะเสียดสีกันดังบาดหู พวกมันพุ่งตัวเข้าหาหลินเฟยพร้อมกันด้วยความเร็วที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน!

“ช้าก่อน!” หลินเฟยตะโกนลั่นพร้อมกับยกกระทะเหล็กขึ้นบังหน้า เสียงของเขาดังกังวานและแฝงไปด้วยพลังปราณที่แปลกประหลาดจนทำให้ยอดฝีมือทั้งสิบสองนายชะงักงันไปชั่วขณะ

“เจ้ามีอะไรจะสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายรึ ไอ้สวะ?” หานเทียนเลิกคิ้วถามอย่างนึกสนุก

“ข้าแค่อยากจะบอกว่า…” หลินเฟยลดกระทะลง เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มุมปาก “โอสถระดับห้าของเจ้า… มันก็แค่ขยะที่มีดีแค่สีสันฉูดฉาด! กลิ่นสมุนไพรตีกันมั่วซั่ว การบีบอัดปราณก็หยาบกระด้าง แถมยังมีกลิ่นไหม้ของรากหญ้าเพลิงโลกันตร์ซ่อนอยู่ ขืนให้ผู้อาวุโสสูงสุดของนางกินเข้าไป มีหวังเส้นชีพจรขาดสะบั้น ธาตุไฟแตกซ่านตายอนาถแหงๆ!”

คำพูดของหลินเฟยราวกับอสนีบาตฟาดกลางวงสนทนา หานเทียนหน้าตึงทันที โอสถเม็ดนี้คือความภาคภูมิใจสูงสุดของตระกูลสายโอสถอย่างพวกเขา การถูกพ่อครัวถือกระทะวิจารณ์ว่าเป็นขยะ ถือเป็นการลบหลู่ที่ไม่อาจให้อภัยได้!

“สามหาว! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาวิจารณ์โอสถของตระกูลหาน! วันนี้หากข้าไม่ได้สับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้น ข้าจะไม่ขอใช้แซ่หานอีกต่อไป!”

“ก็เปลี่ยนไปใช้แซ่ ‘หมา’ แทนสิ เหมาะกับพวกชอบเห่าดี” หลินเฟยยักไหล่กวนประสาท ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กู่หมิง “ตาเฒ่ากู่ โยนสมุนไพรที่เหลือในคลังของเจ้ามาให้หมด ข้าจะแสดงให้ไอ้พวกบ้านนอกนี่เห็นว่า โอสถที่แท้จริง… เขา ‘ผัด’ กันยังไง!”

กู่หมิงแม้จะยังสับสนและหวาดกลัว แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขาทำตาม ร่างชราล้วงแหวนมิติและสะบัดมือโยนสมุนไพรนับสิบชนิดขึ้นไปกลางอากาศ มีทั้งหญ้าวิญญาณระดับต่ำ ผลเบอร์รี่ธรรมดาๆ และรากไม้ที่ดูเหมือนของเหลือทิ้ง

หานเทียนและกองกำลังพยัคฆ์เงาถึงกับหัวเราะก๊ากเมื่อเห็นวัตถุดิบ “ฮ่าๆๆ! หญ้าหางหมา? ผลวิญญาณเปรี้ยวระดับหนึ่ง? นี่เจ้าคิดจะทำอาหารหมูหรืออย่างไร!”

แต่หลินเฟยไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ดวงตาของเขาคมกริบ วิถีโอสถกระทะเหล็กถูกกระตุ้นถึงขีดสุด! ชายหนุ่มก้าวเท้าในตำแหน่งที่สอดคล้องกับค่ายกลวิถีฟ้า มือขวาตวัดกระทะเหล็กขึ้นรับสมุนไพรทั้งหมดกลางอากาศอย่างแม่นยำ มือซ้ายจุดไฟปราณสีฟ้าครามพรึบขึ้นมาใต้กระทะ!

“เคล็ดวิชาผัดไฟแดงทะลวงสวรรค์!”

ไฟปราณสีฟ้าลุกโชนขึ้นท่วมกระทะ เสียง ‘ฉ่า’ ดังกึกก้องราวกับมังกรคำราม! หลินเฟยสะบัดข้อมือด้วยความเร็วแสง กระทะเหล็กหมุนควง เปลวไฟพวยพุ่งขึ้นสู่อากาศสูงนับสิบจั้ง สมุนไพรที่ดูไร้ค่าเมื่อถูกเปลวไฟแห่งจิตวิญญาณการทำอาหารและลมปราณอันลึกลับหลอมรวมเข้าด้วยกัน กลับปลดปล่อยกลิ่นหอมที่บริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งกว่าโอสถระดับห้าของหานเทียนนับสิบเท่า!

“ว้าว… กลิ่นนี้มัน… ข้าวผัด? ไม่สิ… มันคือกลิ่นของโอสถสกัดบริสุทธิ์ระดับสิบส่วน!” ปรมาจารย์กู่หมิงเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา เขาเป็นนักปรุงยา ย่อมรู้ดีว่ากลิ่นหอมที่ไร้สิ่งเจือปนเช่นนี้หมายถึงอะไร

หานเทียนหน้าซีดเผือด ความมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา เขามองดูหลินเฟยที่กำลังกระดกกระทะผัดสมุนไพรด้วยท่วงท่าที่ดุดันแต่แฝงไปด้วยความงามสง่าแห่งวิถีเต๋า ทุกครั้งที่กระทะกระแทกกับไฟ มันคือการบีบอัดลมปราณที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ!

“ใส่ซีอิ๊ววิญญาณดำเพิ่มความกลมกล่อม! เหยาะผงชูรสสวรรค์เร่งปฏิกิริยาปราณ!” หลินเฟยตะโกนลั่นพร้อมกับสาดเครื่องปรุง (ที่ไม่มีใครรู้ว่าคืออะไร) ลงไปในกระทะ

ตูม!!

แสงสว่างวาบเจิดจ้าพุ่งทะลุทะลวงหลังคาเรือนซอมซ่อขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อเกิดเป็นเมฆาโอสถสีรุ้งเจ็ดสายหมุนวนอยู่เหนือเมืองลั่วหยาง! ปรากฏการณ์นี้ทำให้ชาวยุทธ์ทั่วทั้งเมืองต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง ท่ามกลางแสงสว่างนั้น เม็ดยาสีทองอร่ามที่มีลวดลายมังกรหงส์สลักอยู่อย่างวิจิตรบรรจงได้ลอยขึ้นมาจากกระทะเหล็กของหลินเฟย

“โอ… โอสถระดับเจ็ด! ซ้ำยังมีเมฆาโอสถก่อตัว! นี่มันเป็นไปไม่ได้!” หานเทียนทรุดฮวบลงกับพื้น กล่องหยกในมือหล่นกระแทกพื้นจนโอสถระดับห้ากระเด็นออกมากลุกกลิ้งไปมา ราวกับเศษหินไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าแสงรัศมีของโอสถระดับเจ็ด

กองกำลังพยัคฆ์เงาทั้งสิบสองนายแข้งขาอ่อนแรง ดาบหลุดจากมือ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะแรงกดดันจากโอสถระดับเจ็ดนั้นเทียบเท่ากับยอดฝีมือขั้นทองคำก่อตั้ง!

หลินเฟยรับเม็ดยาสีทองลงในมือ เปลวไฟในกระทะดับลง ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาหานเทียนที่กำลังสั่นเป็นเจ้าเข้า เขาโยนโอสถระดับเจ็ดเล่นในมือราวกับเป็นลูกอมราคาถูก

“เอาล่ะ คุณชายรองหาน…” หลินเฟยเหยียดยิ้ม “เมื่อกี้เจ้าบอกว่าตระกูลเยว่ต้องการโอสถเพื่อต่อลมหายใจใช่ไหม? งั้นกลับไปบอกตาเฒ่าผู้อาวุโสสูงสุดของพวกนางด้วย ว่าถ้าอยากได้โอสถเม็ดนี้ ให้เอาโฉนดที่ดินของตระกูลเยว่ครึ่งนึงมาจำนองกับข้า! และสำหรับเจ้า…”

หลินเฟยชี้ตะหลิวไปที่หน้าหานเทียน “จ่ายค่าทำขวัญที่บังอาจมาขัดจังหวะการกินบิงซูของสปอนเซอร์ข้ามาซะดีๆ ไม่งั้นข้าจะเอาโอสถระดับเจ็ดเม็ดนี้ไปยัดใส่ปากสุนัขเฝ้าบ้านตระกูลหลี่ที่เป็นศัตรูของพวกเจ้าแทน!”

เยว่ซินยืนอึ้งมองภาพตรงหน้า รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของนาง แม้ชายผู้นี้จะหน้าเงินและปากร้ายไปบ้าง แต่ในวินาทีนี้ แผ่นหลังที่ถือกระทะเหล็กของเขากลับดูยิ่งใหญ่และพึ่งพาได้มากกว่าใครในใต้หล้า นี่สินะ… รสชาติของการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิต!

***