ตอนที่ 52: การบีบบังคับทางการเมืองและผลประโยชน์

ความเงียบสงัดอันน่าอึดอัดปกคลุมทั่วทั้งเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองลั่วหยาง ไอเย็นจากเมฆาโอสถสีรุ้งเจ็ดสายที่ลอยเด่นอยู่เหนือหลังคาเรือนยังไม่ทันสลายหายไป ทว่าบรรยากาศภายในลานบ้านกลับแปรเปลี่ยนเป็นสมรภูมิแห่งการคัดง้างทางอำนาจและผลประโยชน์อย่างดุเดือด

เม็ดยาสีทองอร่ามที่เปล่งแสงสะท้อนลวดลายมังกรหงส์ในมือของหลินเฟย ส่องสว่างจนกลบแสงของ 'โอสถปราณอสูรเบิกฟ้า' ระดับห้าที่กลิ้งเกลื่อนอยู่บนพื้นดินราวกับเศษหินไร้ค่า

หานเทียน คุ้มคลั่งและสับสนอยู่ในใจ ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและยโสโอหังบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความอับอาย เขาทรุดกายอยู่บนพื้น สองมือสั่นระริกขณะจ้องมองหลินเฟย—บุรุษในชุดผ้าป่านซอมซ่อที่ถือตะหลิวไม้และกระทะเหล็กดำ ทว่าในสมองอันชาญฉลาดและรอบจัดของว่าที่ประมุขตระกูลหาน หานเทียนไม่ใช่สวะที่จะยอมจำนนเพียงเพราะโดนตบหน้าด้วยทักษะการปรุงยาเพียงครั้งเดียว!

‘ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้!’ หานเทียนกัดฟันแน่นจนกลิ่นคาวเลือดคลุ้งในปาก ‘ต่อให้มันหลอมโอสถระดับเจ็ดได้ด้วยกระทะเหล็ก แต่การประลองในยุทธภพไม่ได้ตัดสินกันแค่ฝีมือปรุงยาเพียงอย่างเดียว! วงการฝึกตนคือเรื่องของอำนาจ สายสัมพันธ์ กองกำลัง และผลประโยชน์มหาศาลที่ตระกูลหานกุมไว้!’

หานเทียนค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน เขาสูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าให้กลับมากดดันและเยือกเย็นดังเดิม แม้เสื้อผ้าคลุมสีทองจะเปรอะฝุ่น แต่แววตาของเขากลับฉายรังสีอำมหิตแห่งผู้กุมอำนาจทางการเมือง

“ฮ่า… ฮ่าฮ่าฮ่า!” หานเทียนหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนไปทั่วลานบ้าน “ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ไม่คิดเลยว่าเมืองลั่วหยางจะมี ‘ยอดฝีมือปาฏิหาริย์’ ซ่อนตัวอยู่ในเรือนขยะแห่งนี้! หลินเฟย… เจ้าคิดว่าการแสดงปาหี่ผัดยาในกระทะเหล็กจะสามารถเปลี่ยนแผนการใหญ่ของสี่ตระกูลใหญ่ได้งั้นรึ?”

เยว่ซินขมวดคิ้วงดงาม นางก้าวขึ้นมาข้างกายหลินเฟยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “หานเทียน! เจ้าต้องการจะกล่าวสิ่งใดอีก? หลักฐานก็เห็นอยู่เต็มตา ยาของเจ้าเทียบไม่ติดแม้แต่เศษเสี้ยวของหลินเฟย! เรื่องงานหมั้นระหว่างข้ากับเจ้า จงลืมมันไปเสียเถิด!”

“ลืมงั้นรึ? คุณหนูเยว่ซิน… เจ้าช่างใสซื่อไร้เดียงสานัก!” หานเทียนแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตามองข้ามหลินเฟยไปจับจ้องที่เยว่ซินและปรมาจารย์กู่หมิง “เจ้าคิดว่าตระกูลเยว่ยอมยกเจ้าให้ข้า เพียงเพราะโอสถระดับห้าเม็ดเดียวหรืออย่างไร? นั่นมันแค่ ‘ของหมั้นฉากหน้า’ เท่านั้น!”

กู่หมิงหน้าซีดลงทันที “คุณชายรอง… ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

“เหอๆ…” หานเทียนยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่หน้าอก วางท่าทีเหนือกว่าอย่างชัดเจน “พวกเจ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่า ตระกูลหานของข้าคุมท่อน้ำเลี้ยงสมุนไพรวิญญาณกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ในแคว้นนี้! ตระกูลเยว่ของพวกเจ้ากำลังเผชิญศึกรอบด้าน สำนักกระบี่ล้างมลทินก็กำลังถูกนิกายมารกดดัน หากไม่มีตระกูลหานสนับสนุนทั้งตั๋วเงิน วัตถุดิบปรุงยา และกองกำลังทหารอารักขา… เพียงแค่ข้าเอ่ยปากคำเดียว ตระกูลหานจะตัดการส่งสมุนไพรวิญญาณให้ตระกูลเยว่ทั้งหมดทันที!”

หานเทียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงแฝงไปด้วยแรงกดดันทางการเมืองอันหนักอึ้ง “เมื่อถึงตอนนั้น จวนตระกูลเยว่จะล่มสลายภายในสามเดือน! ผู้อาวุโสสูงสุดของเจ้าจะต้องธาตุไฟเข้าแทรกตายเพราะขาดโอสถสายตรง! และสำนักกระบี่ล้างมลทินจะถูกศัตรูบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่ชื่อ!”

คำกล่าวนี้ราวกับมีดสั้นที่แทงเข้ากลางอกของเยว่ซินและกู่หมิง!

นี่คือ การบีบบังคับทางการเมืองและผลประโยชน์ ที่แท้จริง! ยุทธภพไม่ใช่แค่เรื่องของการเอาชนะด้วยกำลัง แต่คือกระดานเชสที่พันธนาการด้วยผลประโยชน์ของตระกูลใหญ่ หากขัดขืนตระกูลหาน ตระกูลเยว่จะต้องล่มสลาย!

“ทีนี้เข้าใจหรือยัง?” หานเทียนจ้องมองเยว่ซินด้วยสายตาของผู้อยู่เหนือกว่า “ต่อให้ไอ้ขยะหลินเฟยนี่จะปรุงโอสถระดับเจ็ดหรือระดับเก้าได้ แต่ตัวมันคนเดียวจะไปป้อนสมุนไพรให้คนทั้งตระกูลเยว่ได้อย่างไร? มันมีเครือข่ายหอประมูลรึ? มันมีกองกำลังทหารอารักขารึ? ไม่เลย! มันก็แค่ตัวคนเดียวกับบ้านซอมซ่อหลังหนึ่งเท่านั้น!”

หานเทียนหันมามองหลินเฟยด้วยสายตาเหยียดหยาม “หลินเฟย… หากเจ้ารู้ความจริงแล้วก็จงส่งตัวเยว่ซินมาเสียดีๆ แล้วข้าจะเมตตาละเว้นชีวิตเจ้า ไม่เช่นนั้น ไม่เพียงแต่ตระกูลเยว่จะล่มสลาย แต่ข้าจะใช้พันธมิตรหกสำนักใหญ่ล่าสังหารเจ้าจนไม่มีแผ่นดินจะอยู่!”

เยว่ซินกำหมัดแน่น หัวใจของนางตกวูบลงสู่เหวร้อยจั้ง นางรู้ว่าสิ่งที่หานเทียนพูดคือความจริงอันโหดร้าย ผลประโยชน์ทางการเมืองคือพันธนาการที่ไม่อาจตัดขาดได้ด้วยกระบี่ นางไม่อยากให้หลินเฟยต้องมาเดือดร้อนเพราะศึกระหว่างตระกูลนี้

“หลินเฟย…” เยว่ซินเอ่ยเสียงเบา “ท่าน… ท่านอย่าเข้ามารับเคราะห์แทนข้าเลย เรื่องผลประโยชน์ของตระกูล ข้าคงต้อง—”

“เดี๋ยวก่อน”

หลินเฟยยกมือขึ้นขัดจังหวะ ใบหน้าของชายหนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือเคร่งเครียดแม้แต่น้อย เขากลับทำหน้าเหมือนคนที่กำลังฟังนิทานหลอกเด็กด้วยความเบื่อหน่าย

“เจ้าพูดจบหรือยังไอ้คุณชายหน้าขาว?” หลินเฟยแค่นเสียง พลางแคะหูด้วยตะหลิวไม้ “ข้านั่งฟังเจ้าพล่ามเรื่อง ‘ผลประโยชน์’ กับ ‘เครือข่าย’ มาตั้งนาน สรุปง่ายๆ ก็คือ เจ้าจะใช้ความร่ำรวยและพวกมากรังแกคนว่างั้นเหอะ?”

“แล้วจะทำไม!” หานเทียนเชิดหน้า “นี่คือกฎแห่งยุทธภพ! ผู้แข็งแกร่งและกุมผลประโยชน์คือผู้กำหนดกฎเกณฑ์! เจ้ามันก็แค่หมาล่าเนื้อไร้หัวนอน จะเอาอะไรมางัดกับตระกูลหานของข้า!”

หานเทียนยิ้มยโส ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้กองกำลังพยัคฆ์เงาทั้งสิบสองนายที่เริ่มตั้งหลักได้ “พวกเจ้า! กระจายกำลังปิดล้อมเรือนนี้ไว้! ชักอาวุธวิเศษออกมารวมค่ายกลฆ่าฟัน! ต่อให้มันมียาสูงส่งแค่ไหน หากถูกค่ายกลของพวกเราบดขยี้ มันก็เป็นได้แค่ศพไร้ญาติ!”

กองกำลังพยัคฆ์เงาสิบสองนายชักกระบี่ดำแผ่รังสีสังหารระดับสร้างรากฐานขั้นสมบูรณ์ออกมา ปราณมืดสายฟ้าหมุนวนรอบลานบ้าน บดขยี้จนหลังคาเรือนไม้เริ่มส่งเสียงกรอบแกรบ!

“เหอะ… คิดว่าพวกมากแล้วจะขู่ข้าได้รึ?” หลินเฟยถอนหายใจยาว ชายหนุ่มหันไปทางใต้ถุนเรือนไม้ที่เปื้อนฝุ่น “ต้าไป๋! ตื่นได้แล้วโว้ย! มีคนมาโวยวายขัดเวลาอาหารเย็น!”

สิ้นเสียงของหลินเฟย…

ใต้ถุนเรือนไม้ที่มืดมิดก็มีเสียงการเคลื่อนไหวเบาๆ สุนัขขนยาวสีขาวสะอาด รูปร่างอ้วนกลมปุกปุย หน้าตาคล้าย สุนัขพันธุ์ซามอยด์ กำลังเดินเตาะแตะออกมาราวกับเพิ่งตื่นนอน มันอ้าปากหาวนอนกว้างจนเห็นลิ้นสีชมพู สะบัดขนพองฟูไปมาด้วยท่าทางขี้เกียจสุดขีด

“ฮ่าๆๆๆ!” หานเทียนหัวเราะลั่นเมื่อเห็นสุนัขสีขาวตัวนั้น “หลินเฟย! เจ้าสติพร่าเลือนไปแล้วรึอย่างไร! ถึงได้เรียก ‘สุนัขบ้าน’ หน้าตาโง่ๆ ตัวหนึ่งออกมาช่วยสู้! คิดจะให้มันมางับขาพวกเราหรือรึอย่างไร!”

เยว่ซินและปรมาจารย์กู่หมิงมองสุนัขซามอยด์ตัวนั้นด้วยความสงสัย ในตอนแรกพวกเขานึกว่าเป็นเพียงสุนัขธรรมดาที่หลินเฟยเลี้ยงไว้ดูเล่น… ทว่า ในวินาทีที่กองกำลังพยัคฆ์เงายกกระบี่ขึ้นหมายจะฟันลงมานั้นเอง!

สุนัขซามอยด์อ้วนกลมตัวนั้น… ก็หยุดก้าวเดิน

มันค่อยๆ หันใบหน้าที่ยิ้มแย้มแบบซามอยด์ไปทางกองกำลังพยัคฆ์เงา ดวงตาสีฟ้าใสของมันฉายประกายรัศมีโบราณกาลที่ลึกซึ้งดุจมหาสมุทรที่แข็งตัว!

ครืนนนนนนนนนนนน!!

แรงกดดันมหาศาลชนิดที่ไม่อาจจินตนาการได้ระเบิดออกจากร่างของสุนัขซามอยด์ตัวนั้น! อากาศรอบลานบ้านควบแน่นกลายเป็นผลึกเกล็ดเหมันต์สีเงินในพริบตา! เสียงลมพายุหิมะโบราณกาลเห่กล่อมดังก้องอยู่ในชั้นบรรยากาศ!

ลวดลายอักขระเซียนสีเงินยวนค่อยๆ เรืองแสงขึ้นใต้ผืนขนสีขาวเนียนตรงบริเวณลำคอและแผ่นหลัง รูปทรงของมันคือ เกล็ดเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ ที่สาบสูญไปนับแสนปี!

“กะ… เกิดอะไรขึ้น! ลมปราณของข้าถูกแข็งตัว!” หัวหน้ากองกำลังพยัคฆ์เงากรีดร้อง กระบี่ดำในมือแตกกระจายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในเสี้ยววินาที! ยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานทั้งสิบสองนายร่วงลงไปนอนกองกับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเย็นสลักกระดูกจนผิวหนังกลายเป็นสีฟ้าซีด!

ดวงตาของเยว่ซินเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเต้า นางจ้องมองลวดลายเกล็ดสีเงินใต้ขนฟูฟ่องนั่นด้วยความช็อกสุดขีด ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบจนทรุดลงไปกองกับพื้น!

“เจ้านั่น… เกล็ดสีเงินยวนใต้ขนขาวนั่น! นั่นไม่ใช่สุนัขพันธุ์ซามอยด์!” เยว่ซินกรีดร้องเสียงหลง ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ “สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหก! ‘ต้าไป๋’ (เจ้าขาวใหญ่) ราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา!!”

“อะ… อะไรนะ!! สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหกเทียบเท่าขั้นวิญญาณแรกเริ่ม (Nascent Soul)!!?” กู่หมิงสติหลุดไปแล้ว เขาทรุดลงไปคุกเข่า เอามือกุมหัวใจที่เต้นระสับ!

สัตว์อสูรระดับหก! ในแคว้นแห่งนี้ แค่สัตว์อสูรระดับสี่ก็สามารถกวาดล้างเมืองหลวงได้ทั้งเมืองแล้ว! แต่สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหกที่สามารถกลืนกินชั้นฟ้าและแช่แข็งภูเขาหมื่นลูกได้… กลับกำลังนอนขดตัวอยู่อย่างโง่ๆ ใต้ถุนบ้านซอมซ่อ และถูกหลินเฟยเรียกออกมาด้วยชื่อว่า ‘ต้าไป๋’ เนี่ยนะ!!

ต้าไป๋มองหานเทียนที่กำลังยืนตะลึงตาทั้งสองข้างถลน ออกมา มันพ่นลมหายใจออกทางจมูก ฟู่!

ไอเย็นบริสุทธิ์เพียงเล็กน้อยจากการพ่นลมหายใจของมัน พุ่งผ่านร่างของหานเทียน จนชุดคลุมสีทองราคาแพงระยับของเขากลายเป็นน้ำแข็งและปริแตกหลุดร่วงออกจากร่าง เหลือเพียงชุดชั้นในตัวบางๆ ท่ามกลางลมหนาวบาดขั้วหัวใจ!

“อ๊ากกกกก! หนาว! หนาวเหลือเกิน!” หานเทียนกอดอกกุมไข่สั่นงกๆ ใบหน้าเขียวปึ้ดด้วยความพรั่นพรึง!

ทว่า ความสยดสยองยังไม่จบลงเพียงแค่นั้น…

จากมุมหนึ่งของลานบ้าน บนถ้วยกระเบื้องแตกๆ ที่วางอยู่ข้างกองไม้ขีดไฟ สัตว์ตัวเล็กๆ สีแดงสดกำลังนอนขดตัวเป็นก้อนกลมๆ มันคือ 'เสี่ยวจินทุ่ย' (ขากวางทองคำ) สัตว์เลี้ยงอีกตัวของหลินเฟย!

ดูเผินๆ มันเหมือนลูกเจี๊ยบอ้วนกลมสีแดงที่วันๆ เอาแต่กินวัตถุดิบเหลือๆ แล้วก็นอนอุตุ ทว่าการโวยวายของหานเทียนและไอหนาวของต้าไป๋ กลับไปทำลายเวลานอนกลางวันของมันเข้า!

เสี่ยวจินทุ่ยส่งเสียงร้องออกมาคำหนึ่ง…

“จิ๊บ!”

เสียงจิ๊บเบาๆ ที่ดูน่ารัก… กลับส่งผลให้ท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วหยางสว่างวาบขึ้นด้วยเปลวเพลิงสีทองคำ!

มงกุฎขนสีเพลิงบนหัวของลูกเจี๊ยบอ้วนพลันส่องสว่าง รังสีสุริยันอันเข้มข้นแผ่ออกมาจากร่างกลมๆ นกยักษ์เงามายาสีทองขนาดยักษ์หมื่นจางสยายปีกอยู่บนชั้นเมฆ แสงอาทิตย์ทั่วทิศทางถูกหมุนวนดูดกลืนเข้ามายังร่างของลูกเจี๊ยบสีแดงตัวนี้!

ปรมาจารย์กู่หมิงที่เคยอ่านตำราโบราณ มองเห็นภาพเงามายานั้นแล้วถึงกับกระอักเลือดออกมาด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

“เพลิงอัคคีสุริยัน! รูปลักษณ์สยายปีกเบิกฟ้า! นั่นมัน… นั่นไม่ใช่ลูกเจี๊ยบธรรมดา! แต่มันคือ ‘เสี่ยวจินทุ่ย’ สัตว์อสูรเทพในตำนาน… ‘วิหคสุริยันบรรพกาล’ (Primordial Sun Raven)!!”

กู่หมิงโขกศีรษะลงกับพื้นจนหน้าผากแตก “สวรรค์ตาบอด! วิหคสุริยันบรรพกาลผู้กุมเปลวเพลิงแห่งการกำเนิดจักรวาล! บัดนี้กลับกลายเป็นลูกเจี๊ยบอ้วนที่นอนกินเศษผักในบ้านของท่านปรมาจารย์หลิน!!”

หานเทียนในชุดชั้นในตัวเดียว ยืนสั่นสะท้านอยู่ใจกลางลานบ้าน ด้านซ้ายคือ ราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา (ระดับหก) ที่พร้อมจะแช่แข็งดวงวิญญาณของเขา ด้านขวาคือ วิหคสุริยันบรรพกาล ที่พร้อมจะเผาร่างของเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่านในเสี้ยววินาที!

และตรงกลาง… คือหลินเฟย ที่กำลังยืนถือตะหลิวไม้ ยิ้มแป้นอย่างมีเลศนัย

“เอาล่ะ คุณชายรองหาน…” หลินเฟยเดินก้าวเข้าไปหาหานเทียนช้าๆ “เมื่อกี้เจ้าพูดเรื่องอะไรนะ? ผลประโยชน์? กองกำลัง? เครือข่ายการค้า? แล้วก็เรื่องตัดสมุนไพรตระกูลเยว่ใช่ไหม?”

หลินเฟยใช้ตะหลิวไม้เคาะหัวหานเทียนเบาๆ ดัง ป๊อก!

“เจ้าบอกว่าตระกูลหานคุมตลาดสมุนไพรแปดสิบเปอร์เซ็นต์? งั้นข้าขอถามหน่อย… สมุนไพรในคลังของเจ้า มันสูงส่งกว่าเปลวเพลิงของเสี่ยวจินทุ่ยที่ใช้เร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรได้พันปีในหนึ่งวันไหม?”

ป๊อก! หลินเฟยเคาะหัวหานเทียนอีกที

“เจ้าบอกว่ากองกำลังพยัคฆ์เงาของเจ้าเก่งกาจ? มันเก่งพอจะรอดจากตีนของต้าไป๋ตอนมันหิวกระดูกหมูไหม?”

ป๊อก!

หานเทียนน้ำตาไหลพูพรวดด้วยความกลัวและอับอาย ศักดิ์ศรีของคุณชายรองแห่งตระกูลหานพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี! เขาคุกเข่าลงกับพื้น ยอมรับพ่ายแพ้ต่อหน้าสัตว์อสูรบรรพกาลทั้งสองตัวอย่างหมดรูป!

“ทะ… ท่านปรมาจารย์หลิน! ข้าผิดไปแล้ว! ได้โปรดเมตตาด้วย!” หานเทียนร้องไห้โฮ “ตระกูลหานจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลเยว่อีกแล้ว! ข้าจะยกเลิกงานหมั้น! ข้าจะคืนตั๋วเงิน! ได้โปรดอย่าให้พวกมันกินข้าเลย!”

หลินเฟยยักไหล่ “เรื่องงานหมั้นน่ะ มันเรื่องของตระกูลเยว่ ข้าไม่สนใจหรอก… แต่เรื่องที่เจ้ามาทำลายลานบ้านข้า ขัดเวลานอนของสัตว์เลี้ยงข้า และที่สำคัญ…”

หลินเฟยทำสีหน้าจริงจังถึงขีดสุด “เจ้าทำให้ ‘สปอนเซอร์หมื่นตำลึง’ ของข้าต้องเสียขวัญ! จ่ายค่าขวัญเสียมาซะดีๆ!”

หานเทียนรีบล้วงเอาแหวนมิติประจำตัวที่บรรจุทองคำ ตั๋วเงิน และโอนย้ายสิทธิ์สมุนไพรวิญญาณมูลค่าหลายแสนตำลึงออกมาถวายให้หลินเฟยด้วยสองมือสั่นเทา!

หลินเฟยรับแหวนมิติมาตรวจสอบ ตรวจเช็กตัวเลขแล้วยิ้มแก้มปริ “อืม… ถือว่ารู้ความ! เอาล่ะ หอบลูกน้องขี้แตกขี้แตนของเจ้าแล้วไสหัวไปซะ! แล้วจำใส่หัวไว้ด้วย หากตระกูลหานของเจ้าคิดจะใช้อำนาจทางการเมืองมาบีบบังคับตระกูลเยว่อีก… ข้าจะส่งต้าไป๋ไปนอนเฝ้าประตูจวนตระกูลหานของเจ้าสักสามเดือน ให้กลายเป็นภูเขาน้ำแข็งไปเลย!”

“รับทราบขอรับ!! ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์ที่ละเว้นชีวิต!!” หานเทียนรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ พากองกำลังพยัคฆ์เงาที่สั่นเป็นหมาป่วย วิ่งพรวดพราดหนีออกจากเรือนซอมซ่อไปอย่างถ่อถดและอนาถที่สุดในประวัติศาสตร์!

ความเงียบสงบกลับคืนสู่เรือนไม้อีกครั้ง ต้าไป๋หาวนอนอีกฟอดใหญ่ก่อนจะเดินเตาะแตะกลับไปนอนขดตัวใต้ถุนบ้านตามเดิม เสี่ยวจินทุ่ยก็หลับตาลงเตรียมจิกหนอนต่ออย่างไม่สนใจโลก

เยว่ซินและกู่หมิงยืนตะลึงลาน ราวกับเพิ่งผ่านพ้นฝันร้ายอันยาวนาน เยว่ซินมองหลินเฟยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความทึ่ง ซาบซึ้ง และความรู้สึกบางอย่างที่ผูกพันแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม

“หลินเฟย…” เยว่ซินเอ่ยเสียงเบา “ท่าน… ท่านมีสัตว์อสูรบรรพกาลระดับหกอยู่นอกบ้าน และมีวิหคสุริยันบรรพกาลอยู่ในครัวจริงๆ หรือนี่?”

หลินเฟยหันมามองนาง พลางโยนแหวนมิติเล่นในมือ “ก็แค่หมาซามอยด์กับลูกเจี๊ยบอ้วนปะไร? เอาล่ะยัยคุณหนู ตระกูลหานหนีไปแล้ว ข่าวร้ายของเจ้าถูกสลายไปแล้ว… เพราะฉะนั้น เงินหมื่นตำลึงที่เจ้าเคยเปย์ข้าถือว่า ‘ลงทุนสำเร็จ’ แล้วนะ! เย็นนี้ข้าจะทำ ‘ลูกชิ้นเนื้อวิญญาณเด้งดึ๋ง’ ฉลองให้เจ้ากินก็แล้วกัน!”

เยว่ซินหลุดยิ้มออกมา รอยยิ้มของนางงดงามดุจบุปผาบานสะพรั่ง แม้การบีบบังคับทางการเมืองของตระกูลหานจะถูกสลายไปในวันนี้ แต่นางรู้ดีว่า… มรสุมลูกใหญ่ที่ตระกูลเยว่และงานหมั้นล่มสะท้านภพกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า!

***