ตอนที่ 53: ว่าที่เจ้าบ่าวคือคุณชายรองจอมโอหัง

เสียงน้ำมันเดือดพล่านในกระทะเหล็กสีดำสนิทดังกังวานไปทั่วลานบ้านซอมซ่อ กลิ่นหอมหวนของเนื้อสัตว์อสูรที่ถูกหมักด้วยเครื่องเทศวิญญาณลอยฟุ้งไปในอากาศจนแม้แต่เมฆาบนท้องฟ้ายังแทบจะหยุดนิ่งเพื่อสูดดมกลิ่นนี้

“ปุ๊! ปุ๊! ปุ๊!”

ลูกชิ้นเนื้อสีทองอร่ามขนาดเท่ากำปั้นกระดอนไปมาในกระทะราวกับมีชีวิต หลินเฟยใช้ตะหลิวไม้พลิกมันด้วยท่วงท่าที่ดุดันแต่พลิ้วไหวราวกับมังกรล้อคลื่น ทุกครั้งที่ตะหลิวกระทบเนื้อ จะเกิดประกายไฟวิญญาณสีฟ้าครามแลบแปลบปลาบ บีบอัดลมปราณฟ้าดินเข้าไปในก้อนเนื้อจนมันเปล่งแสงเรืองรอง

“เอาล่ะ! ‘ลูกชิ้นเนื้อวิญญาณเด้งดึ๋ง’ สเปเชียลเซ็ตสำหรับวีไอพีสปอนเซอร์ เสร็จเรียบร้อย!” หลินเฟยตวัดตะหลิว ส่งลูกชิ้นสิบกว่าลูกลอยโค้งกลางอากาศตกลงในชามกระเบื้องเคลือบอย่างแม่นยำไร้ที่ติ

เยว่ซินและปรมาจารย์กู่หมิงนั่งกลืนน้ำลายดังเอื้อกอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าๆ ทว่าสายตาของพวกเขาไม่ได้จับจ้องเพียงแค่อาหารเลิศรสตรงหน้า แต่กลับเหลือบมองไปมาระหว่าง ‘สัตว์เลี้ยง’ สองตัวของหลินเฟยด้วยความหวาดระแวงปนเลื่อมใส

ที่ใต้ถุนเรือนไม้ ‘ต้าไป๋’ สุนัขขนฟูฟ่องสีขาวสะอาดตาที่หน้าตาเหมือนสุนัขพันธุ์ซามอยด์กำลังนั่งสองขา กระดิกหางดิ๊กๆ น้ำลายไหลย้อยเป็นทางยาว ดวงตาสีฟ้าใสของมันจ้องมองลูกชิ้นในชามราวกับเด็กน้อยหิวโซ ใครจะไปเชื่อว่าเมื่อไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก่อน เจ้าหมาหน้าโง่ตัวนี้เพิ่งจะแผ่กลิ่นอายของ ‘ราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา’ สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหก แช่แข็งยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานสิบสองคนจนกลายเป็นไอติมแท่ง!

“โฮ่ง! โฮ่ง!” ต้าไป๋เห่าเสียงใส พลางเอาขาหน้าเขี่ยรองเท้าฟางของหลินเฟยเพื่อขอส่วนแบ่ง

“รู้แล้วๆ เอ็งนี่มันตะกละจริงๆ ระดับหกประสาอะไรกินแต่เนื้อหมูป่า!” หลินเฟยบ่นอุบอิบ แต่ก็โยนลูกชิ้นให้สองลูก ต้าไป๋อ้าปากงับกลางอากาศ กลืนลงคอโดยไม่ต้องเคี้ยว ก่อนจะทำหน้าพริ้มหลับตาปี๋ด้วยความฟิน ลวดลายเกล็ดสีเงินใต้ขนของมันเรืองแสงแวบหนึ่ง ทำให้อุณหภูมิในลานบ้านลดฮวบลงจนน้ำในโอ่งจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทว่าเพียงครู่เดียวมันก็เรอออกมาเป็นไออุ่นๆ แล้วกลับไปทำหน้าบ๊องแบ๊วตามเดิม

ขณะเดียวกัน บนขอบโต๊ะไม้ ‘เสี่ยวจินทุ่ย’ หรือลูกเจี๊ยบอ้วนกลมสีแดงสดกำลังใช้จะงอยปากเล็กๆ ของมันจิกกินเศษเนื้อที่กระเด็นออกมาจากกระทะอย่างเอาเป็นเอาตาย ขนฟูๆ ของมันสั่นดุ๊กดิ๊ก ดูเผินๆ เหมือนลูกนกที่ไม่มีพิษสง แต่กู่หมิงรู้ดีเต็มอกว่า ภายในร่างกลมๆ เท่ากำปั้นนั่นคือ ‘วิหคสุริยันบรรพกาล’ สัตว์เทวะที่สามารถแผดเผาสวรรค์และหลอมละลายปฐพีได้เพียงแค่จาม!

ทว่า บรรยากาศแห่งความสุขในลานบ้านพลันถูกทำลายลง สืบเนื่องจากความพ่ายแพ้ของหานเทียน ตระกูลหานที่เสียหน้าอย่างหนักได้ใช้ไพ่ตายใบสุดท้าย พวกเขายอมยกสิทธิ์การแต่งงานของเยว่ซินและผลประโยชน์ทั้งหมดให้กับสำนักที่ยิ่งใหญ่กว่า เพื่อยืมมือมากำจัดหลินเฟย!

ชายผู้ถูกวางตัวให้เป็น ‘ว่าที่เจ้าบ่าวคนใหม่’ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘คุณชายรองเซียวอู๋จี้’ แห่งสำนักกระบี่เมฆาคล้อย ชายหนุ่มผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ด้านความโอหัง ทะนงตัว และเหี้ยมโหดที่สุดในบรรดารุ่นเยาว์แห่งเมืองหลวง!

ปัง!!

บานประตูไม้ผุพังหน้าเรือนซอมซ่อถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยคลื่นปราณอันเกรี้ยวกราด เศษไม้แตกร้าวปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนชุดหรูหรา นำโดยบุรุษหนุ่มในชุดคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง แววตาของเขามองต่ำราวกับสรรพสิ่งบนโลกล้วนเป็นเพียงมดปลวก

“นี่หรือ... เรือนขยะที่ว่าที่ฮูหยินของข้ามาหลบซ่อนตัวอยู่?” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้น เซียวอู๋จี้ก้าวเข้ามาในลานเรือนด้วยท่าทีวางอำนาจ ด้านหลังของเขามี ‘ลี่เซียน’ ศิษย์น้องหญิงผู้มีใบหน้างดงามแต่งดงามอย่างหยิ่งผยองเดินตามมาติดๆ

หลินเฟยเพียงแค่ปรายตามอง ก่อนจะคีบลูกชิ้นเนื้อเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ “ลมบ้าหมูหอบเอาขยะเปียกชิ้นไหนมาทิ้งหน้าบ้านข้าอีกล่ะเนี่ย? ซ่อมประตูให้ข้าด้วยนะเว้ย!”

วาจาเชือดเฉือนดุจคมมีดทำเอาเซียวอู๋จี้หน้าตึง มุมปากที่ยกยิ้มเมื่อครู่กระตุกอย่างรุนแรง “สามหาว! ไอ้ขยะหลินเฟย เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? หานเทียนมันไร้น้ำยาถึงโดนปาหี่ของเจ้าหลอกเอาได้ แต่ข้า เซียวอู๋จี้ผู้นี้ไม่หลงกลหรอก! ข้ามาวันนี้เพื่อรับตัวเยว่ซินกลับไปเข้าพิธีหมั้นหมายกับข้าแทนตระกูลหาน หากเจ้ายอมส่งตัวนางมาแต่โดยดี ข้าจะเหลือศพเต็มร่างไว้ให้เจ้า!”

“บังอาจนัก!” ลี่เซียน ศิษย์น้องหญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังตวาดขึ้น นางมองหลินเฟยด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะเบนสายตาไปเห็นต้าไป๋ที่กำลังนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น “แล้วนี่มันสุนัขชั้นต่ำอันใดกัน! กล้าเอาสัตว์เดรัจฉานโสโครกเช่นนี้มาเพ่นพ่านใกล้ว่าที่พี่สะใภ้ของข้าเชียวหรือ? ข้าจะสงเคราะห์ฆ่ามันทิ้งให้เอง!”

สิ้นคำ ลี่เซียนก็ชักกระบี่ที่เอวออก ปราณกระบี่สีฟ้าพุ่งวาบหมายจะฟาดฟันร่างอ้วนท้วนของสุนัขซามอยด์สีขาวให้ขาดสะบั้นเป็นสองท่อน

หลินเฟยยังคงยืนถือตะหลิว ไม่แม้แต่จะขยับตัว เขาเพียงรำพึงเบาๆ “รนหาที่ตายแท้ๆ”

วิ้งงงงง!

พริบตาที่ปราณกระบี่กำลังจะปะทะร่าง สุนัขหน้าโง่ที่เอาแต่นอนหงายท้องเมื่อครู่กลับพลิกตัวตวัดสายตาขึ้นมอง ดวงตากลมโตสีดำขลับแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอมน้ำเงินอันเยือกเย็นดุจก้นบึ้งของธารน้ำแข็งพันปี!

กลิ่นอายแห่งความหนาวเหน็บที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของโลกมนุษย์ระเบิดออกมาราวกับพายุหิมะ ปราณกระบี่ของลี่เซียนถูกแช่แข็งกลางอากาศและแตกสลายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา ร่างสุนัขขนปุยสีขาวขยายใหญ่ขึ้นชั่วคราว เกล็ดน้ำแข็งสีเงินยวงปรากฏซ้อนทับบนผืนขน ไอสังหารแห่งสัตว์อสูรบรรพกาลกดทับจนมวลอากาศในเรือนซอมซ่อหนักอึ้งดุจภูเขาขนาดยักษ์!

แม้จะเคยเห็นมาแล้วหนึ่งครั้ง แต่พอต้องเผชิญกับแรงกดดันระดับทำลายล้างนี้อีกหน อาการหวาดผวาฝังใจก็กำเริบขึ้นมา เยว่ซินกรีดร้องเสียงหลง ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบทันที ร่างของนางทรุดฮวบลงกระแทกพื้นราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ "‘ต้าไป๋’ (เจ้าขาวใหญ่) ราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา!!" นางชี้มือที่สั่นเทาไปทางเซียวอู๋จี้ "สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหก!!"

เสียงกรีดร้องของนางผสานกับร่างของศิษย์น้องลี่เซียนที่บัดนี้ถูกไอเย็นแช่แข็งกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งไปเรียบร้อยแล้ว ทำให้เซียวอู๋จี้ใบหน้าซีดเผือด ลมปราณในร่างปั่นป่วนจนแทบกระอักเลือด “ระ...ระดับหก! เป็นไปไม่ได้! สวะอย่างเจ้าจะมีสัตว์อสูรระดับนี้ได้อย่างไร!”

เซียวอู๋จี้กัดฟันกรอด พยายามเค้นพลังปราณคุ้มกายออกมาต้านทานแรงกดดัน เขาล้วงเอา ‘พัดเพลิงผลาญ’ ของวิเศษระดับสูงประจำตัวออกมาโบกสะบัด หวังจะใช้ปราณอัคคีสลายความหนาวเหน็บ เปลวเพลิงสีแดงฉานพุ่งทะยานออกมาราวกับมังกรเพลิง!

“ระวัง!” เยว่ซินร้องเตือน

ทว่า ความร้อนจากพัดเพลิงผลาญกลับไปรบกวนการนอนกลางวันของ ‘ลูกเจี๊ยบอ้วนกลม’ ที่เกาะอยู่ขอบโต๊ะ

เสี่ยวจินทุ่ยขมวดคิ้วเล็กๆ ที่แทบจะไม่มีของมัน ขยับปีกสั้นจู๋อย่างรำคาญใจ มันลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง เผยให้เห็นดวงตาสีทองคำที่ซ่อนประกายสุริยันอันร้อนแรงเอาไว้ ลูกเจี๊ยบตัวแดงอ้าปากหาววอด...

ฟู่...

ประกายไฟสีทองขนาดเท่าหัวไม้ขีดไฟหลุดลอยออกมาจากจะงอยปากของมัน ล่องลอยไปปะทะกับมังกรเพลิงของเซียวอู๋จี้อย่างเชื่องช้า

แต่ทันทีที่ประกายไฟสีทองสัมผัสกับเปลวเพลิงอันเกรี้ยวกราด มังกรเพลิงของเซียวอู๋จี้กลับหดตัวลงอย่างหวาดกลัว ก่อนจะถูกประกายไฟจิ๋วนั้น ‘กลืนกิน’ เข้าไปจนหมดสิ้น! ไม่เพียงแค่นั้น เปลวไฟสีทองยังลามกลับไปตามปราณของเซียวอู๋จี้ พุ่งเข้าใส่พัดเพลิงผลาญในมือของเขา!

พรึ่บ!

พัดเพลิงผลาญ ของวิเศษระดับสูงที่ประเมินค่ามิได้... กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา! เซียวอู๋จี้สะดุ้งสุดตัว รีบสะบัดมือทิ้งพัดไป แต่ความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวยังคงลามมาลวกเส้นผมและคิ้วของเขาจนไหม้เกรียมไปแถบหนึ่ง กลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งไปทั่วลานบ้าน

เสี่ยวจินทุ่ยทำเสียง "จิ๊บๆ" อย่างหงุดหงิดที่ของว่างไม่อร่อย ก่อนจะซุกหัวเข้าใต้ปีก หลับฟี้ต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้คุณชายรองผู้เย่อหยิ่งยืนหน้าดำคร่ำเครียด ผมเผ้าหยิกหยอยชี้ฟู หมดสภาพความสง่างามโดยสิ้นเชิง

หลินเฟยเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยท่วงท่าสบายๆ ริมฝีปากยกยิ้มเยือกเย็น “โอ๊ะโอ... คุณชายรองเซียว ช่างมีเมตตานัก อุตส่าห์มาเยือนถึงเรือนข้า ยังแสดงปาหี่เผาพัดตัวเองให้สุนัขและนกกระจอกของข้าดูเพื่อความบันเทิงอีก นี่หรือคือความน่าเกรงขามของ ‘ว่าที่เจ้าบ่าว’ ที่ท่านภาคภูมิใจ?”

หลินเฟยยกตะหลิวไม้ในมือขึ้นชี้หน้าอีกฝ่าย ลมปราณอันลึกล้ำที่ถูกซ่อนเร้นไว้แผ่ซ่านออกมาบางเบา แต่กลับแหลมคมดุจกระบี่นับหมื่นเล่มจ่อที่คอหอยของเซียวอู๋จี้

“จงจำไว้ เซียวอู๋จี้... เยว่ซินคือ ‘สปอนเซอร์วีไอพี’ ของข้า ใครกล้ามาแย่งบ่อเงินบ่อทองของข้า ข้าจะจับมันลงกระทะผัดไฟแดงให้หมด!” หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่สะท้อนก้องเข้าไปในจิตวิญญาณ “ไสหัวไปเสีย ก่อนที่ต้าไป๋ของข้าจะไม่อิ่มลูกชิ้น แล้วเผลอเคี้ยวว่าที่เจ้าบ่าวจอมโอหังผู้กลายเป็นคนไร้คิ้วไปเป็นของหวาน!”

เซียวอู๋จี้กัดฟันจนเลือดซึมมุมปาก ความหวาดกลัวและความอัปยศถาโถมเข้าใส่จนหน้ามืด เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับสุนัขหน้าโง่ที่บัดนี้กลับมานอนหงายท้องกระดิกหางอีกครั้ง หรือลูกเจี๊ยบอ้วนกลมที่เพิ่งเผาของวิเศษเขาเป็นจุล ชายหนุ่มกระชากคอเสื้อศิษย์น้องหญิงที่กลายเป็นน้ำแข็งขึ้นมาแบกขึ้นบ่า ก่อนจะวิ่งเตลิดเปิดเปิงออกจากเรือนซอมซ่อไปอย่างทุลักทุเล ไม่หลงเหลือคราบของคุณชายรองจอมโอหังแม้แต่น้อย

เมื่อความวุ่นวายจากไป ต้าไป๋ก็เห่า 'โฮ่งๆ' สองที แล้วคลานเข้าไปออดอ้อนเอาหัวไถขาหลินเฟยเพื่อขอรางวัล ส่วนเสี่ยวจินทุ่ยก็ขยับตัวเล็กน้อย พ่นควันสีทองออกมาบางๆ แล้วกรนฟี้ๆ ต่อไปในโลกแห่งความฝันของมัน

หลินเฟยลูบหัวต้าไป๋เบาๆ พลางหันไปพยุงเยว่ซินที่ยังขาสั่นขึ้นมา นัยน์ตาของชายหนุ่มทอประกายลึกล้ำ "ดูเหมือนตระกูลหานจะเริ่มใช้วิธีสกปรกดึงสำนักใหญ่มาเกี่ยวแล้วสินะ... หึ เกมชิงไหวชิงพริบแห่งเมืองหลวงนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง!"

***