ตอนที่ 54: เยว่ซินเตรียมใจสละความสุขเพื่อตระกูล

ควันไฟสีฟ้าครามลอยอ้อยอิ่งเหนือปล่องควันเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองลั่วหยาง กลิ่นหอมของ ‘หมูสามชั้นตุ๋นปราณวิญญาณ’ หอมฉุยจนแทบจะทะลวงสวรรค์ชั้นฟ้า ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะหินอ่อนในลานบ้านกลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายในจิตใจของ ‘เยว่ซิน’

หญิงสาวผู้เลอโฉมแห่งตระกูลเยว่กำลังนั่งเหม่อลอย นัยน์ตากลมโตคู่สวยยังคงเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อมองไปยังสิ่งมีชีวิตสองตัวที่กำลังใช้ชีวิตอย่างสุขีสโมสรอยู่เบื้องหน้า

ที่ใต้ถุนเรือนไม้ ‘ต้าไป๋’ หรือเจ้าขาวใหญ่ สุนัขขนฟูฟ่องสีขาวปลอดดุจหิมะ รูปร่างหน้าตาละม้ายคล้ายสุนัขพันธุ์ซามอยด์ผู้ใสซื่อ กำลังนอนหงายท้องกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นดินอย่างหมดสภาพความเป็นผู้นำ มันแลบลิ้นสีชมพูหอบแฮ่กๆ พลางส่งเสียงร้องครางหงิงๆ เมื่อหลินเฟยโยนกระดูกหมูที่เหลือจากการตุ๋นไปให้ มันงับกระดูกดังกร้วม เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยราวกับสุนัขบ้านธรรมดาที่หิวโซ

ทว่า ภาพจำเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนยังคงฝังแน่นอยู่ในหัวของเยว่ซิน... วินาทีที่สุนัขหน้าโง่ตัวนี้ปลดปล่อยกลิ่นอายเยือกแข็งระดับแช่แข็งสวรรค์ วินาทีที่อักขระเกล็ดเหมันต์สีเงินยวงปรากฏขึ้นใต้ขนสีขาว วินาทีที่แรงกดดันของมันบดขยี้ยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานสิบสองคนจนกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็ง!

“ต้าไป๋! ราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา!!” เสียงกรีดร้องของนางยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของตนเอง นางจำได้ดีว่าตอนนั้นความหวาดกลัวต่อสายเลือดสัตว์อสูรบรรพกาลทำให้นางถึงกับสูญเสียการควบคุม “สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหก!” ขาทั้งสองข้างของนางอ่อนยวบจนทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ แม้แต่ตอนนี้เวลาที่ต้าไป๋หันมาสบตาแล้วกระดิกหางให้ ขาของนางก็ยังแอบสั่นพั่บๆ อย่างไม่อาจควบคุมได้

และยิ่งไปกว่านั้น... บนขอบโต๊ะหินอ่อนตรงหน้านาง ‘เสี่ยวจินทุ่ย’ หรือลูกเจี๊ยบอ้วนกลมสีแดงเพลิงที่วันๆ เอาแต่กินและนอน กำลังใช้จะงอยปากเล็กๆ ของมันจิกกิน ‘หญ้าปราณมังกรโลหิต’ สมุนไพรระดับสี่ที่ล้ำค่าราวกับจิกกินหนอนแมลงธรรมดา ขนฟูๆ ของมันสั่นดุ๊กดิ๊ก ตาของมันปรือลงครึ่งหนึ่งราวกับจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่

ใครจะไปเชื่อว่าภายใต้รูปลักษณ์ลูกเจี๊ยบอ้วนตุ๊ต๊ะนี้ คือ ‘วิหคสุริยันบรรพกาล’ สัตว์เทวะที่สามารถแผดเผาสวรรค์และหลอมละลายปฐพีได้! สิ่งมีชีวิตที่เพียงแค่จามเบาๆ ก็สามารถเผาทำลายของวิเศษระดับสูงของเซียวอู๋จี้และหานเทียนจนกลายเป็นเถ้าถ่านเมื่อครู่นี้!

“นายท่านต้าไป๋... นายท่านเสี่ยวจินทุ่ย... รับน้ำชาปราณวารีสักหน่อยเถิดขอรับ” ปรมาจารย์กู่หมิง อดีตนักปรุงยาผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กำลังคุกเข่ารินน้ำชาใส่ถ้วยเล็กๆ ให้กับสุนัขและลูกเจี๊ยบด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาประหนึ่งกำลังปรนนิบัติทวยเทพ

“ตาเฒ่ากู่ เจ้าจะไปประเคนน้ำชาให้พวกมันทำไม พวกมันก็แค่สัตว์เลี้ยงกินจุ!” หลินเฟยเดินถือจานหมูสามชั้นตุ๋นปราณวิญญาณออกมาจากครัว วางลงบนโต๊ะดังกึก “กินซะสิยัยคุณหนู ข้าทำสุดฝีมือเพื่อฉลองที่ตระกูลหานหัวหดกลับไปเลยนะ ถือเป็นการตอบแทนที่เจ้าเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ของข้ามาตลอด”

เยว่ซินมองใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนคราบเขม่าควันของหลินเฟย ชายหนุ่มผู้ถือตะหลิวไม้และกระทะเหล็ก ผู้สร้างปาฏิหาริย์ด้วยวิถีโอสถกระทะเหล็ก ผู้มีสัตว์อสูรบรรพกาลระดับหกเป็นสุนัขเฝ้าบ้าน และมีวิหคสุริยันเป็นลูกเจี๊ยบในครัว... ชายผู้นี้ช่างลึกลับและทรงพลังเกินกว่าที่สตรีใดจะเอื้อมถึง

ทว่า... รอยยิ้มของเยว่ซินกลับดูฝืนทน ดวงตาคู่สวยที่เคยมั่นใจบัดนี้กลับหม่นหมองลง นางไม่ได้หยิบตะเกียบขึ้นมากินอาหารเลิศรสตรงหน้า แต่กลับลูบแหวนมิติที่นิ้วชี้เบาๆ หยิบเอาป้ายหยกสื่อสารที่แตกร้าวออกมาวางบนโต๊ะ

“หลินเฟย... ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ” เสียงของเยว่ซินสั่นเครือเล็กน้อย แต่นางพยายามสะกดกลั้นมันไว้อย่างสุดความสามารถ

หลินเฟยชะงักตะหลิวในมือ ขมวดคิ้วมองนาง “พูดเป็นลางจังเลยนะยัยคุณหนูตกอับ หนี้เก่าเจ้ายังไม่ได้ถอนทุนคืนเลยนะ จะรีบไปไหน?”

“ข้าเพิ่งได้รับข้อความสื่อสารฉุกเฉินจากจวนตระกูลเยว่...” เยว่ซินหลับตาลง หยาดน้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาที่หางตา “แม้หานเทียนจะถูกไล่ตะเพิดกลับไป แต่การบีบบังคับทางการเมืองของตระกูลหานไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น พวกพวกเขาได้ประกาศตัดขาดการส่งสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดให้กับตระกูลเยว่ ยิ่งไปกว่านั้น... ผู้อาวุโสสูงสุดของข้า ธาตุไฟเข้าแทรกระหว่างการกักตน อาการสาหัสปางตาย หากไม่ได้ ‘โอสถปราณอสูรเบิกฟ้า’ ภายในสามวัน... ตระกูลเยว่ทั้งหมดจะต้องล่มสลาย”

“แล้วไง?” หลินเฟยแค่นเสียง “ข้าก็เพิ่งแสดงให้ดูไปแล้วไม่ใช่รึไงว่ายาขยะระดับห้าของพวกมันสู้ ‘ข้าวผัดโอสถระดับเจ็ด’ ของข้าไม่ได้! หากตาเฒ่าตระกูลเจ้าต้องการยา ก็เอาโฉนดที่ดินมาแลกสิ!”

“มันไม่เหมือนกันหลินเฟย!” เยว่ซินลืมตาขึ้น น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินอาบแก้ม “การต่อสู้ในยุทธภพไม่ได้ตัดสินแค่ว่ายาของใครดีกว่ากัน ตระกูลหานได้รวมหัวกับอีกสามสำนักใหญ่ ปิดล้อมเส้นทางการค้าและขู่เข็ญกองกำลังพยัคฆ์เงาของตระกูลข้า หากข้าไม่กลับไปยอมแต่งงานเข้าตระกูลหาน พวกเขาจะร่วมมือกันบุกกวาดล้างตระกูลเยว่ให้สิ้นซาก! ข้า... ข้าไม่อาจทนเห็นสายเลือดของข้าต้องมาตายเพราะข้าคนเดียวได้”

“แล้วเจ้าก็เลยจะทำตัวเป็นนางเอกงิ้ว ยอมกลับไปแต่งกับไอ้คุณชายหน้าขาวนั่น?” หลินเฟยกระแทกตะหลิวลงบนโต๊ะจนจานหมูสามชั้นสะเทือน ต้าไป๋ที่กำลังแทะกระดูกอยู่ใต้โต๊ะถึงกับสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมามองเจ้านายด้วยความงุนงง

“ข้าไม่มีทางเลือก...” เยว่ซินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของนางสั่นสะท้านแต่นางพยายามยืนหยัดให้มั่นคงที่สุด “หลินเฟย ท่านแข็งแกร่งมาก ข้ารู้... ต้าไป๋และเสี่ยวจินทุ่ยล้วนเป็นตัวตนที่สั่นสะเทือนฟ้าดินได้ แต่ทว่า กองกำลังพันธมิตรของสี่สำนักใหญ่นั้นมียอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่ม (Nascent Soul) ถึงสามคน! หากท่านเข้าไปพัวพัน ท่านจะต้องถูกไล่ล่าจากคนครึ่งค่อนแคว้น ข้า... ข้าไม่อยากให้ท่านต้องมาตายเพราะข้า!”

คำพูดของเยว่ซินแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางเตรียมใจที่จะสละความสุขทั้งชีวิต ยอมตกนรกทั้งเป็นในจวนตระกูลหาน เพื่อปกป้องตระกูลเยว่ และ... เพื่อปกป้องชายหนุ่มผู้กุมความลับของกระทะเหล็กผู้นี้

เยว่ซินปลดถุงหยกมิติจากเอวของนาง วางมันลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหลินเฟย

“นี่คือทรัพยากรส่วนตัวที่เหลืออยู่ทั้งหมดของข้า มีศิลาปราณระดับสูงสามพันก้อน โฉนดเหมืองแร่จิตวิญญาณ และตำราโอสถของตระกูล...” นางฝืนยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่งดงามไปด้วยความร้าวราน “ถือเสียว่านี่คือ ‘เงินทุนก้อนสุดท้าย’ จากสปอนเซอร์ของท่านก็แล้วกัน ขอให้ท่านใช้ชีวิตให้ดี หลบซ่อนตัวจากความวุ่นวายแห่งยุทธภพ และดูแลต้าไป๋กับเสี่ยวจินทุ่ยให้ดี”

ปรมาจารย์กู่หมิงได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหลั่งน้ำตา “คุณหนู! ท่านอย่าทำเช่นนี้เลย! หากท่านกลับไป ตระกูลหานต้องทรมานท่านจนตายแน่!”

“เงียบเถอะท่านปู่กู่ นี่คือชะตากรรมของข้า” เยว่ซินหันหลังกลับ นางไม่กล้ามองหน้าหลินเฟยอีกต่อไป เพราะกลัวว่าความเข้มแข็งที่สร้างขึ้นมาจะพังทลายลง นางรวบรวมปราณวิญญาณไว้ที่ปลายเท้า ทะยานร่างขึ้นสู่อากาศ พุ่งตรงกลับไปยังทิศทางของจวนตระกูลเยว่ดุจดาวตกที่ร่วงหล่นสู่ห้วงลึก!

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานบ้านเรือนซอมซ่อ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหว และเสียงเคี้ยวกระดูกของต้าไป๋

ปรมาจารย์กู่หมิงหันมามองหลินเฟยด้วยสายตาเว้าวอน “ท่านปรมาจารย์หลิน... ท่านจะปล่อยคุณหนูไปเช่นนี้จริงๆ หรือ? ท่านมีสัตว์อสูรบรรพกาลอยู่ในมือ! ท่านมีวิถีโอสถสะท้านฟ้า! ท่านช่วยนางได้!”

หลินเฟยยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหินอ่อน เขาเอื้อมมือไปหยิบถุงหยกมิติที่เยว่ซินทิ้งไว้ขึ้นมาโยนเล่นในมือ ดวงตาของชายหนุ่มไม่ได้ฉายแววเศร้าสร้อยแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับทอประกายเย็นเยียบดุจคมกระบี่ที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก!

“ปล่อยไป? หึ...” หลินเฟยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ตาเฒ่ากู่ เจ้ารู้ไหมว่ากฎข้อแรกของการเป็นพ่อค้านักลงทุนคืออะไร?”

กู่หมิงผงะ “ขะ... ข้าน้อยไม่ทราบ”

“กฎข้อแรกคือ... ห้ามปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแย่ง ‘บ่อเงินบ่อทอง’ ของเราไปเด็ดขาด!” หลินเฟยบีบถุงหยกมิติแน่นจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ “นางคิดว่าตัวเองเป็นใคร? กล้าดียังไงมายกเลิกสัญญาการเป็นสปอนเซอร์ให้ข้าโดยพลการ? ตระกูลหาน? พันธมิตรสี่สำนักใหญ่? ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มงั้นเรอะ? ถุย! ต่อให้เป็นเซียนจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้า หากกล้ามาแตะต้องแหล่งเงินทุนของข้า ข้าก็จะจับมันมาผัดไฟแดงให้หมด!”

สิ้นคำประกาศิต หลินเฟยก็ตวัดผ้ากันเปื้อนสีดำที่เปื้อนคราบน้ำมันขึ้นมาผูกเอวอย่างทะมัดทะแมง มือขวาคว้ากระทะเหล็กสีดำสนิท มือซ้ายคว้าตะหลิวไม้!

“ต้าไป๋! เลิกแทะกระดูกแล้วลุกขึ้นมาโว้ย!” หลินเฟยเตะก้นสุนัขซามอยด์อ้วนกลมไปหนึ่งที

“โฮ่ง?!” ต้าไป๋สะดุ้งสุดตัว มันคายกระดูกหมูทิ้งทันที สะบัดขนสีขาวฟูฟ่องจนไอเย็นสีเงินยวงลอยฟุ้ง พลางสบตาเจ้านายด้วยความตื่นเต้น

“เสี่ยวจินทุ่ย! ขึ้นมาเกาะหัวข้า!” หลินเฟยสั่งการ

เจ้าลูกเจี๊ยบอ้วนสีแดงขยับปีกสั้นจู๋ บินกระพือปีกทุลักทุเลขึ้นไปเกาะอยู่บนกระหม่อมของหลินเฟย พลางพ่นสะเก็ดไฟสีทองออกมาจากจงอยปากเล็กๆ ราวกับพร้อมจะเผาโลกทั้งใบให้วายวอด

“ท่าน... ท่านปรมาจารย์หลิน! ท่านจะบุกไปตระกูลเยว่และตระกูลหานจริงๆ หรือขอรับ?!” กู่หมิงละล่ำละลักถามด้วยความตื่นตะลึง

“ก็นะ...” หลินเฟยยกกระทะเหล็กขึ้นพาดบ่า แย้มยิ้มกวนประสาท “ในเมื่อสปอนเซอร์รายใหญ่คิดจะไปสละตัวเอง ข้าในฐานะพ่อค้าผู้ทรงเกียรติ ก็ต้องตามไป ‘คุ้มครองการลงทุน’ และสั่งสอนพวกขยะที่กล้ามาขัดขาการทำมาหากินของข้าสักหน่อย!”

“ต้าไป๋! มุ่งหน้าสู่จวนตระกูลเยว่! วันนี้ข้าจะพาพวกแกไปเปิดบุฟเฟต์ที่นั่น!”

“โฮ่งงงงงงงง!!”

สุนัขซามอยด์ส่งเสียงเห่าคำรามกังวานสะท้านฟ้า ไอเย็นมหาศาลระเบิดออกจากใต้เท้า ก่อตัวเป็นเมฆน้ำแข็งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า นำพาหลินเฟย เสี่ยวจินทุ่ย และกระทะเหล็กสีดำ เหาะข้ามแนวเขา มุ่งตรงไปยังเป้าหมายอย่างดุดันและไร้เกรงกลัว!

***