ตอนที่ 55: หลินเฟยรู้ข่าว... "ข้าติดหนี้ตังค์นางอยู่นี่หว่า"

แสงอรุณรุ่งฉาบทาเหนือหลังคาเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองลั่วหยาง ควันไฟจากครัวที่เคยลอยกรุ่นทุกเช้าบัดนี้เงียบสงบ บรรยากาศภายในลานบ้านเต็มไปด้วยความเงียบเหงา หลังจากที่ ‘เยว่ซิน’ นายทุนสาวกระเป๋าหนัก ตัดสินใจสละความสุขส่วนตัว ทะยานร่างกลับไปรับชะตากรรม ณ จวนตระกูลเยว่ เพื่อเผชิญหน้ากับการบีบบังคับของตระกูลหานและพันธมิตรสี่สำนักใหญ่

ปรมาจารย์กู่หมิงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างโต๊ะหินอ่อน ใบหน้าชราเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขามอง ‘ถุงหยกมิติ’ ที่เยว่ซินทิ้งไว้ให้หลินเฟยดูต่างหน้าด้วยความสะเทือนใจอย่างสุดแสน

“คุณหนูหนอกระไรคุณหนู…” กู่หมิงรำพันเสียงสั่นเครือ “ยอมแบกรับความอัปยศ ยอมตกนรกทั้งเป็นแต่งงานกับไอ้คนถ่อยตระกูลหาน เพียงเพื่อแลกกับยาสมุนไพรมาช่วยชีวิตผู้อาวุโสสูงสุด... ช่างกตัญญูและเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก! ท่านปรมาจารย์หลินขอรับ… ชะตากรรมของสตรีตัวเล็กๆ เหตุใดจึงต้องขมขื่นถึงเพียงนี้!”

ขณะที่กู่หมิงกำลังดราม่าน้ำตาไหลเป็นเผาเต่านั่นเอง…

หลินเฟย ชายหนุ่มในชุดผ้าป่านซอมซ่อ กลับกำลังนั่งยองๆ อยู่บนเก้าอี้ไม้ มือขวาถือพู่กัน มือซ้ายถือสมุดบัญชีเล่มหนา เขากำลังเททรัพย์สินจากถุงหยกมิติของเยว่ซินออกมานับอย่างใจจดใจจ่อ!

“ศิลาปราณระดับสูง… สามพันก้อน… ตั๋วเงินหอประมูลจงหยวน… อีกห้าหมื่นตำลึง… โฉนดเหมืองแร่จิตวิญญาณ…” หลินเฟยพึมพำ พลางใช้นิ้วดีดลูกคิดรางแก้วในหัวดัง ก๊ก! ก๊ก! ก๊ก!

“ท่านปรมาจารย์หลิน…” กู่หมิงเห็นหลินเฟยเอาแต่นับเงินก็ถึงกับอึ้ง “ท่าน… ท่านไม่รู้สึกสะท้อนใจบ้างหรือขอรับ? คุณหนูเยว่ยอมสละทรัพย์สินทั้งหมดนี้ให้ท่าน เพื่อให้ท่านหลบหนีไปใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยนะขอรับ!”

หลินเฟยไม่ได้ตอบในทันที เขาขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาจ้องมองหน้าบัญชีสลับกับถุงหยกมิติ พลางพลิกหน้ากระดาษกลับไปกลับมาด้วยความเร็วสูง ใบหน้าที่เคยขี้เล่นบัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก!

เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก มือที่ถือพู่กันเริ่มสั่นระริก!

“ตาเฒ่ากู่…” หลินเฟยเอ่ยเสียงแหบแห้ง “เจ้า… เจ้าช่วยข้าคิดทบทวนกฎหมายยุทธภพตรงนี้หน่อยสิ”

“ขอรับ?” กู่หมิงขมวดคิ้ว ยื่นหน้าเข้าไปดู

“เมื่อเดือนก่อน ยัยคุณหนูเยว่ซินเอาศิลาปราณมามัดจำค่า ‘ข้าวผัดโอสถระดับเจ็ด’ ไว้สองพันก้อนใช่ไหม?”

“ใช่ขอรับ…”

“แล้วสัปดาห์ก่อน นางก็ให้ข้ายืมตั๋วเงินไปประมูล ‘กระทะเหล็กดำเก้าตะวัน’ อีกห้าพันตำลึง…”

“ถูกต้องขอรับ…”

“แล้วเมื่อวานนี้นางเพิ่งเซ็นสัญญา ‘กองทุนสนับสนุนการปรุงยา’ ล่วงหน้าห้าปี จ่ายเงินปันผลให้ข้ามาแล้วสามหมื่นตำลึง โดยมีเงื่อนไขว่าข้าต้องทำ ‘ยามังกรโลหิต’ ส่งให้นางทุกเดือน หากข้าทำส่งไม่ครบตามสัญญา ข้าต้องจ่ายค่าปรับ สิบเท่า ของเงินลงทุน…” หลินเฟยกลืนน้ำลายดัง เอื้อก!

“และที่สำคัญที่สุด…” หลินเฟยชี้แจงด้วยมือที่สั่นเทา “นางทิ้งเงินก้อนสุดท้ายนี้ไว้ให้ข้า โดยไม่ได้เขียนหนังสือยกเลิกสัญญาลงทุน! นั่นหมายความว่า หากผู้ลงทุนยังไม่ยกเลิกสัญญา แล้วข้าเอาเงินไปใช้โดยไม่ส่งสินค้า ข้าจะกลายเป็น ‘ลูกหนี้เบี้ยวสัญญา’ ที่ถูกหอประมูลทั่วแผ่นดินออกป้ายประกาศจับ!”

กู่หมิงทำตาปริบๆ “แล้ว… แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่นางยอมแต่งงานให้ตระกูลหานล่ะขอรับ?”

หลินเฟยลุกพรวดขึ้นยืน ตบโต๊ะหินอ่อนดัง ปัง!! จนถ้วยชาสะเทือน!

“เชี่ยแล้วไงล่ะ!! ข้าติดหนี้ตังค์นางอยู่นี่หว่า!!” หลินเฟยตะโกนก้องลานบ้านด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!

“หา?!” กู่หมิงตื่นตะลึง

“คิดตามสิตาเฒ่ากู่!” หลินเฟยเอามือกุมหัวเดินวนไปวนมาอย่างลนลาน “หากยัยคุณหนูเยว่ซินแต่งงานเข้าตระกูลหาน ทรัพย์สินและสัญญาทั้งหมดของนางในฐานะภรรยา จะตกเป็นสิทธิ์ขาดของสามี! นั่นหมายความว่า ‘เจ้าหนี้’ รายใหม่ของข้า จะกลายเป็นไอ้คุณชายหน้าขาวหานเทียนทันที!”

หลินเฟยชี้หน้ากู่หมิงด้วยสายตาจริงจังถึงขีดสุด “เจ้าคิดว่าถ้าไอ้พวกตระกูลหานรู้ว่าข้าติดหนี้นางอยู่ พร้อมสัญญาค่าปรับสิบเท่า… พวกมันจะทำยังไง? พวกมันก็เอาสัญญานี้มาไล่บี้ข้า! ทวงเงินข้าห้าแสนตำลึง! ไม่ก็ยึดกระทะเหล็กกับตะหลิวไม้ของข้าไปขัดดอกน่ะสิวะ!”

กู่หมิงฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้างจนคางแทบตกพื้น… ‘สวรรค์! วีรบุรุษคนอื่นเขาบุกไปช่วยหญิงงามเพราะความรัก ความผูกพัน หรือคุณธรรมยุทธภพ… แต่ไอ้ปรมาจารย์ปรุงยาคนนี้ จะบุกไปช่วยสาวเพราะกลัวโดนเปลี่ยนเจ้าหนี้เนี่ยนะ?!’

“ไม่ได้การ!” หลินเฟยกระชากผ้ากันเปื้อนสีดำขึ้นมาผูกเอวอย่างรวดเร็ว “ในวิถีแห่งพ่อค้าและนักปรุงยา… การปล่อยให้ ‘สปอนเซอร์รายใหญ่’ ถูกลักพาตัวไปแต่งงาน โดยที่สัญญายังคาราคาซัง ถือเป็นความอัปยศอันใหญ่หลวง! ข้าไม่มีวันยอมกลายเป็นลูกหนี้ของไอ้พวกสวะตระกูลหานเด็ดขาด!”

“จิ๊บ…”

เสียงร้องเบาๆ ดังกวนประสาทขึ้นจากขอบโต๊ะ

บนถ้วยกระเบื้องแตกๆ ‘เสี่ยวจินทุ่ย’ สัตว์เลี้ยงตัวน้อยของหลินเฟย กำลังนั่งย่อขาอ้วนๆ ของมัน ดูเผินๆ เหมือนลูกเจี๊ยบอ้วนกลมสีแดงที่วันๆ เอาแต่กินและนอน มันใช้จะงอยปากเล็กๆ จิกกิน ‘ศิลาปราณระดับสูง’ ที่หลินเฟยเพิ่งเทออกมาจากถุงมิติดัง กร้วม! กร้วม! ราวกับเคี้ยวขนมกรุบกรอบ

แท้จริงแล้ว ก้อนขนสีแดงอ้วนตุ๊ต๊ะตัวนี้คือ "วิหคสุริยันบรรพกาล" สัตว์เทวะในตำนานที่สามารถกลืนกินดวงอาทิตย์ได้! มันปรือตาสีทองมองหลินเฟยด้วยความรำคาญ พลางพ่นสะเก็ดไฟอัคคีสุริยันออกมาทางจมูกเบาๆ ราวกับจะบอกว่า ‘โวยวายหาอะไรไอ้มนุษย์ครัว ข้าจะนอน!’

“แกก็เหมือนกันเสี่ยวจินทุ่ย!” หลินเฟยชี้นิ้วใส่ลูกเจี๊ยบอ้วน “ศิลาปราณที่แกเคี้ยวอยู่นั่นมันเงินทุนของยัยเยว่ซินทั้งนั้น! ถ้านางโดนยึดตระกูล ต่อไปแกเตรียมตัวแทะหินกรวดใต้ถุนบ้านแทนข้าวได้เลย!”

เสี่ยวจินทุ่ยชะงักจะงอยปากกึก! ดวงตาสีทองของมันทอประกายเกรี้ยวกราดขึ้นมาวูบหนึ่ง รังสีอัคคีระดับเผาผลาญโลกแผ่ออกมาจากร่างกลมๆ จนอากาศรอบตัวร้อนฉ่าขึ้นมาในเสี้ยววินาที! มันขยับปีกสั้นจู๋ทำท่าทางส่งเสียง “จิ๊บ!!” ราวกับคำรามว่าจะไปเผาบ้านใครก็ตามที่คิดจะตัดท่อน้ำเลี้ยงของมัน!

ขณะเดียวกัน ที่ใต้ถุนเรือนไม้…

‘ต้าไป๋’ สุนัขขนฟูสีขาวสะอาดตา หน้าตาซื่อบื้อเหมือนสุนัขพันธุ์ซามอยด์ กำลังนอนหงายท้องให้ลมพัดพุงเล่น มันได้ยินเสียงหลินเฟยโวยวายเรื่องเงินๆ ทองๆ ก็ค่อยๆ พลิกตัวลุกขึ้นยืน เดินเตาะแตะเข้ามาในลานบ้าน หูยาวๆ ของมันตกอยู่ข้างแก้ม พลางส่งเสียง “โฮ่ง!” ใสๆ อย่างอารมณ์ดี

ทว่า ในความทรงจำของกู่หมิง ภาพของต้าไป๋ในยามที่ปลดปล่อยพลังเมื่อวานนี้ ยังคงติดตาจนผวาไม่หาย! “‘ต้าไป๋’ (เจ้าขาวใหญ่) ราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา!! สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหก!”

กู่หมิงลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นเจ้าต้าไป๋เดินเข้ามาสะบัดขนใส่หลินเฟย แม้ภายนอกมันจะดูเหมือนสุนัขหน้าโง่ขี้ประจบ แต่ไอเย็นมหาศาลที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนขนขาวสะอาดนั่น สามารถบดขยี้สำนักใหญ่ได้ในพริบตา!

“เอาล่ะต้าไป๋!” หลินเฟยตบสะโพกอ้วนๆ ของสุนัขซามอยด์ดัง เพียะ! “ได้เวลาออกไปตามทวงสัญญากลับคืนมาแล้ว! วันนี้ข้าจะพาพวกแกไปเปิดบุฟเฟต์ที่จวนตระกูลเยว่!”

ต้าไป๋แลบลิ้นหอบแฮ่กๆ ดวงตาสีฟ้าใสฉายประกายร่าเริง มันส่งเสียง “โฮ่ง! โฮ่ง!” ก่อนจะย่อตัวลง ให้หลินเฟยกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังขนฟูๆ ของมันได้อย่างสบายๆ

เสี่ยวจินทุ่ยบินกระพือปีกสั้นจู๋อย่างทุลักทุเล ขึ้นไปแปะอยู่บนหัวของหลินเฟย ทำตัวเหมือนหมวกกันน็อกสีแดงอ้วนกลม

“ท่าน… ท่านปรมาจารย์หลิน! ท่านจะบุกไปตระกูลเยว่จริงๆ หรือขอรับ?!” กู่หมิงละล่ำละลักถามด้วยความหวาดหวั่น “ที่นั่นตอนนี้มีทั้งกองกำลังตระกูลหาน พันธมิตรสี่สำนักใหญ่ และยอดฝีมือระดับ ‘วิญญาณแรกเริ่ม’ (Nascent Soul) คอยตั้งค่ายกลอยู่นะขอรับ!”

หลินเฟยสะบัดตะหลิวไม้ในมือขึ้นชี้ฟ้า ใบหน้าฉายแววความยโสและกวนประสาทอย่างถึงที่สุด

“ค่ายกลรึ? ยอดฝีมือรึ? ถุย!” หลินเฟยแค่นเสียง “ต่อให้พวกมันเอาเซียนสวรรค์มาตั้งค่ายกลขวางทาง แต่ถ้ากล้ามาแทรกแซง ‘สัญญากู้ยืม’ ของข้า… ข้าจะใช้กระทะเหล็กดำใบนี้ ทุบหัวพวกมันเรียงตัว แล้วยึดคลังสมบัติพวกมันมาขัดดอกให้เหี้ยน!”

“ไปเลยต้าไป๋! มุ่งหน้าสู่จวนตระกูลเยว่!”

“โฮ่งงงงงงงง!!”

ต้าไป๋ส่งเสียงเห่าคำราม! ไอเย็นสีเงินยวงระเบิดออกจากสี่เท้าของมัน ก่อตัวเป็นสะพานน้ำแข็งพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ นำพาหลินเฟย เสี่ยวจินทุ่ย และกระทะเหล็กสีดำ เหาะข้ามฟ้ามุ่งตรงสู่ใจกลางเมืองหลวงลั่วหยางอย่างดุดันเร้าใจ!

... ...

ณ ลานพิธีใหญ่ จวนตระกูลเยว่…

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบสงบดุจสุสาน แท่นพิธีหินอ่อนขนาดใหญ่ถูกตกแต่งด้วยผ้าแดงและโคมไฟมงคล ทว่าบรรยากาศกลับไร้ซึ่งความรื่นเริง ศิษย์ตระกูลเยว่หลายร้อยคนยืนก้มหน้า น้ำตาคลอเบ้า สองมือกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง แต่ไม่อาจขยับขยายได้ เนื่องจากรอบลานพิธีถูกปิดล้อมด้วยยอดฝีมือชุดดำกว่าห้าร้อยนายจาก ‘กองกำลังพยัคฆ์เงา’ และยอดฝีมือจากสี่สำนักใหญ่!

บนยกพื้นสูง หานเทียน ว่าที่ประมุขตระกูลหาน ในชุดแต่งงานสีแดงขลิบทอง ใบหน้าที่เคยบวมปูดจากการถูกหลินเฟยตบสั่งสอนเมื่อวาน ได้รับการทายาโอสถสวรรค์จนกลับมาหล่อเหลาดังเดิม เขายืนเชิดหน้าด้วยความยโสโอหัง ข้างกายคือผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลหาน และยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มสามคนที่นั่งหลับตาแผ่รังสีข่มขวัญไปทั่วบริเวณ

และที่กลางแท่นพิธี… ‘เยว่ซิน’ ในชุดอาภรณ์หงส์สีแดงสด นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หงส์ ใบหน้างดงามถูกคลุมด้วยผ้าแพรสีแดง ทว่าหยดน้ำตาใสๆ กลับหยดลงบนตักอย่างต่อเนื่อง

ผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลเยว่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถอนหายใจยาว “เยว่ซินเอ๋ย… ตระกูลเยว่เป็นหนี้บุญคุณเจ้าแล้ว หากมิใช่เพราะเจ้ายอมสละตนเองเข้าพิธีในวันนี้ ตระกูลของเราคงต้องล่มสลายเป็นแน่…”

เยว่ซินภายใต้ผ้าคลุมหน้าสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดก้อนความเสียใจลงคอ “ท่านปู่… ข้าเต็มใจ เพื่อตระกูลแล้ว ข้าไม่เสียดายชีวิต”

แต่นัยน์ตาคู่สวยหลังผ้าคลุมสีแดงกลับนึกถึงภาพของชายหนุ่มในชุดซอมซ่อ ผู้ถือตะหลิวไม้และกระทะเหล็กดำ ภาพของเจ้าสุนัขซามอยด์หน้าโง่ และเจ้าลูกเจี๊ยบสีแดงจอมตะกละ… ‘หลินเฟย… ขอให้ท่านปลอดภัย ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเงินที่ข้าทิ้งไว้ให้นะ’

“ฮ่าๆๆๆ!” หานเทียนก้าวขึ้นมาบนแท่นพิธี หัวเราะลั่นอย่างสะใจ “คุณหนูเยว่ซิน! ในที่สุดเจ้าก็ต้องตกเป็นของข้า! วันนี้ไม่เพียงแต่เจ้าจะต้องแต่งงานกับข้า แต่ตระกูลเยว่จะต้องเซ็นสัญญายกเหมืองแร่จิตวิญญาณทั้งหมดให้ตระกูลหานด้วย!”

หานเทียนกางคัมภีร์โลหิตออกมา นำแป้นชาดวางลงเบื้องหน้าเยว่ซิน “ประทับลายนิ้วมือโลหิตของเจ้าลงไปเสีย! แล้วพิธีแต่งงานจะสมบูรณ์!”

ผู้อาวุโสหลักตระกูลเยว่ต่างกัดฟันแน่น นี่มันไม่ใช่การแต่งงาน แต่คือการ ‘ปล้นสะดม’ อย่างหน้าด้านๆ! แต่พวกเขาไร้พลังจะต่อต้าน เพราะค่ายกล ‘เก้ามังกรสะกดฟ้า’ ของสี่สำนักใหญ่ได้ครอบคลุมจวนไว้หมดแล้ว

เยว่ซินค่อยๆ ยื่นนิ้วเรียวขาวผ่องออกมา นางหลับตาลง เตรียมจะกดลายนิ้วมือลงบนคัมภีร์โลหิต…

ทว่า ในวินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง!!

กรวบขรึมมมมมมมมมมมมมม!!

ท้องฟ้าเหนือจวนตระกูลเยว่พลันเกิดเสียงบดขยี้ของมวลอากาศอย่างรุนแรง! ค่ายกล ‘เก้ามังกรสะกดฟ้า’ สีทองที่ครอบคลุมลานพิธี จู่ๆ ก็เกิดรอยแตกร้าวขนาดมหึมาดุจแผ่นกระจกที่ถูกค้อนยักษ์ทุบ!

“เกิดอะไรขึ้น?!” ผู้อาวุโสตระกูลหานลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ!

ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มทั้งสามคนลืมตาขึ้นพร้อมกัน “ระวัง! มีสิ่งแปลกปลอมระดับทำลายล้างกำลังพุ่งดิ่งลงมาจากชั้นเมฆ!”

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

วัตถุสีดำสนิทขนาดยักษ์พุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วดุจดาวตก มันกระแทกลงกลางแท่นพิธีหินอ่อนอย่างแม่นยำ! แรงปะทะระเบิดคลื่นอัดอากาศบดขยี้โต๊ะพิธี คัมภีร์โลหิต และแจกันมงคลจนกลายเป็นผุยผงในเสี้ยววินาที! ยอดฝีมือพยัคฆ์เงากว่าห้าสิบคนถูกคลื่นกระแทกปลิวว่อนไปคนละทิศคนละทาง!

ฝุ่นควันมหาศาลฟุ้งกระจายไปทั่วลานพิธี!

เมื่อฝุ่นควันเริ่มสลายตัว… สิ่งที่ปรากฏอยู่กลางแท่นพิธี ไม่ใช่กระบี่วิเศษหรือของวิเศษระดับตำนาน… แต่มันคือ ‘กระทะเหล็กดำ’ ขนาดยักษ์ที่กระแทกจมฝังลึกลงไปในแผ่นหิน!

และบนขอบกระทะเหล็กใบนั้น… ชายหนุ่มในชุดผ้าป่านซอมซ่อ ยืนกอดอก ถือตะหลิวไม้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่ง… ถือสมุดบัญชีเล่มหนา!

ข้างกายของเขา คือสุนัขพันธุ์ซามอยด์ตัวโตขนสีขาวสะอาดตา ที่กำลังนั่งกระดิกหางอย่างร่าเริง และบนหัวของเขา มีลูกเจี๊ยบอ้วนกลมสีแดงสดกำลังนอนเกาะเป็นก้อนกลม!

เยว่ซินเบิกตากว้างจนผ้าคลุมหน้าเกือบหลุด นางอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงสุดขีด “หลิน… หลินเฟย?!”

หลินเฟยไม่ได้มองหน้าคนตระกูลหานแม้แต่น้อย เขากระโดดลงมาจากขอบกระทะเหล็ก ก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหาเยว่ซิน พลางกางสมุดบัญชีออกกางพรึ่บต่อหน้าหญิงสาวด้วยสีหน้าเครียดจัด!

“เยว่ซิน!” หลินเฟยโวยวายเสียงดังลั่นจนก้องไปทั่วลานพิธี “เจ้ากล้าดียังไงถึงหนีมาแต่งงานทั้งๆ ที่ยังไม่ยกเลิกสัญญากับข้า?!”

เยว่ซินอ้าปากค้าง “หา?! สัญญาอะไรของท่าน? ข้าทิ้งทรัพย์สินทั้งหมดไว้ให้ท่านหมดแล้วนะ!”

“นั่นแหละปัญหา!” หลินเฟยตบหน้าสมุดบัญชีดัง เพียะ! “ข้าเพิ่งมาดีดลูกคิดดูเมื่อเช้า… ข้าติดหนี้ตังค์เจ้าอยู่นี่หว่า!! ทั้งเงินมัดจำ ข้าวผัดโอสถ เงินกู้ซื้อกระทะ แถมด้วยสัญญาลดหย่อนภาษีวิญญาณอีก! ถ้านายแต่งงานกับไอ้คุณชายหน้าขาวนั่น สัญญาหนี้ของข้าก็ต้องตกเป็นของตระกูลหานน่ะสิวะ!”

หลินเฟยหันขวับไปชี้หน้าหานเทียนด้วยสายตาดุดัน “ข้า-ไม่-มี-วัน ยอมให้ไอ้ขยะตระกูลหานมาเป็นเจ้าหนี้ของข้าเด็ดขาด! วันนี้ถ้าเจ้าไม่กลับไปเซ็นหนังสือยกเลิกสัญญาหนี้สินกับข้า… อย่าหวังว่าจะได้แต่งงานเลยยัยสปอนเซอร์!”

ทั่วทั้งลานพิธีจวนตระกูลเยว่เงียบกริบดุจป่าช้า…

ผู้อาวุโสตระกูลเยว่ตกตะลึง… ผู้อาวุโสตระกูลหานอ้าปากค้าง… ยอดฝีมือสี่สำนักใหญ่สติหลุดไปเรียบร้อย! ชายผู้นี้… พังค่ายกลระดับสูง บุกเดี่ยวลงมาจากฟ้าพังงานแต่งงานของสี่ตระกูลใหญ่… เพียงเพราะ กลัวถูกเปลี่ยนตัวเจ้าหนี้เนี่ยนะ?!

“ไอ้… ไอ้ขยะหลินเฟย!!” หานเทียนที่เพิ่งตั้งสติได้ กรีดร้องด้วยความคลั่งแค้นจนเส้นเลือดปูดเต้นตุบๆ บนขมับ “เจ้ากล้ามาหยามเกียรติข้าถึงสองครั้งสองครา! วันนี้ต่อให้เจ้ามียาสูงส่งแค่ไหน เจ้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่!”

หานเทียนหันไปโค้งคำนับยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มทั้งสามคน “ผู้อาวุโสทุกท่าน! สังหารมันซะ! สับมันเป็นหมื่นชิ้น!”

ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มทั้งสามคนก้าวออกมาพร้อมกัน แรงกดดันระดับชั้นฟ้าแผ่ออกมาบดขยี้ผืนดินจนร้าวระแหง “เด็กน้อยปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! กล้ามาสามหาวในงานของตระกูลหาน จงทิ้งชีวิตไว้เสีย!”

หลินเฟยยักไหล่อย่างไม่แยแส เขาก้มลงมองสุนัขซามอยด์และลูกเจี๊ยบบนหัว

“ต้าไป๋… เสี่ยวจินทุ่ย…” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ “มีคนจะมาแย่ง ‘นายทุน’ ของพวกเรา… แล้วก็คิดจะเบี้ยวค่าอาหารพวกแกด้วย”

สิ้นคำกล่าวของหลินเฟย…

พรึ่บ!! เสี่ยวจินทุ่ย สัตว์อสูรที่ดูเผินๆ เหมือนลูกเจี๊ยบอ้วนกลม พลันลืมตาสีทองคำขึ้น! เปลวเพลิงสีทองคำระดับกลืนกินจักรวาลพุ่งระเบิดออกจากร่างเล็กจิ๋วของมัน สยายปีกเพลิงมายาขนาดหมื่นจาง แผดเผาท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วหยางจนกลายเป็นสีแดงฉานดุจวันสิ้นโลก!

ขณะเดียวกัน ต้าไป๋ สุนัขซามอยด์หน้าโง่ ก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว… กรอบบบบ! อักขระเกล็ดเหมันต์สีเงินยวงส่องสว่างทะลุผืนขนขาวสะอาด! กลิ่นอายของ "ราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา" ระเบิดออก แช่แข็งมวลอากาศและแรงกดดันของยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มทั้งสามคนจนชะงักค้างอยู่กลางอากาศ!

เยว่ซินมองแผ่นหลังของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งปนเปไปกับความรู้สึกขำขัน แม้ปากของหลินเฟยจะตะโกนปาวๆ ว่ามาเพราะเรื่อง ‘หนี้สิน’ แต่การที่เขากล้าบุกน้ำลุยไฟมาหานางถึงที่นี่...

“หลินเฟย…” เยว่ซินแย้มยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มของนางงดงามดุจบุปผาบานยามเช้า “ท่านติดหนี้ตังค์ข้า… แล้วท่านจะชดใช้อย่างไรเล่า?”

หลินเฟยยกตะหลิวไม้ขึ้นควงด้วยท่วงท่าสุดกวนประสาท พลางหันมายิ้มมุมปาก

“ชดใช้ด้วยการผัดไอ้พวกตระกูลหานให้กลายเป็นอาหารหมาไงล่ะ! ลุยเลยพวกเรา!!”

***