ตอนที่ 56: ภารกิจด่วนจากระบบ: คืนเงินพร้อมดอกเบี้ย!

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ใสกระจ่างที่คุ้นเคยพลันดังก้องขึ้นในหัวสมองของหลินเฟย พร้อมกับการไหลเวียนของเวลาในอากาศรอบตัวที่ชะลอตัวลงเล็กน้อย หน้าต่างระบบสีทองส่องสว่างลอยเด่นขึ้นตรงหน้าต่อสายตาของเขาเพียงผู้เดียว

[ตรวจพบสภาวะเสี่ยงต่อความมั่นคงทางการเงินของผู้ใช้ระบบ!] [แจ้งเตือนภารกิจฉุกเฉิน: ‘คืนเงินพร้อมดอกเบี้ย!’] รายละเอียดภารกิจ: สปอนเซอร์รายใหญ่กำลังถูกคุกคาม และสัญญากู้ยืมกำลังเสี่ยงต่อการถูกโอนย้ายไปยังศัตรู ในฐานะมหาปรมาจารย์แห่งวิถีโอสถกระทะเหล็ก ท่านไม่อาจยอมรับการตกเป็น ‘ลูกหนี้’ ของผู้ใดได้! เงื่อนไขสำเร็จ: ชำระหนี้สินทั้งหมดให้แก่ ‘เยว่ซิน’ พร้อมทวงคืนกำไรและดอกเบี้ยทบต้นสิบเท่า จากกองกำลังตระกูลหานและพันธมิตรสี่สำนักใหญ่ภายใน 1 ชั่วยาม รางวัลภารกิจ: ตำรับโอสถขั้นแปด ‘ผัดเผ็ดปราณมังกรย้อนสวรรค์’ + แต้มพลังการปรุงโอสถ 50,000 แต้ม + หินวิญญาณระดับไร้ที่ติ 10,000 ก้อน บทลงโทษหากล้มเหลว: กระทะเหล็กดำเก้าตะวันจะถูกย่อขนาดเหลือเท่ากระทะทำไข่ดาวเด็กเล่น และสัตว์อสูรพันธสัญญาจะถูกลดระดับพลังกลายเป็นสัตว์เลี้ยงธรรมดาเป็นเวลาสามเดือน!

‘เชี่ยแล้วไง!’ หลินเฟยเบิกตากว้าง สบถอุทานในใจอย่างดุเดือด ‘ย่อกระทะข้าเหลือเท่ากระทะไข่ดาวไม่พอ ยังจะลดระดับเจ้าต้าไป๋กับเสี่ยวจินทุ่ยอีกเรอะ! ระบบบ้านี่ตรรกะพิศดารเหมือนเดิม แต่เรื่องปล้นเอาเงินดอกเบี้ยจากศัตรู... ข้าชอบ!’

ทันทีที่เสียงระบบจบลายลง เวลาโลกภายนอกก็กลับมาหมุนเวียนดั่งเดิม!

คลื่นพลังกดดันมหาศาลระเบิดออกมารอบทิศทาง ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่ม (Nascent Soul) ทั้งสามท่านของพันธมิตรสี่สำนักใหญ่และตระกูลหาน ลอยตัวขึ้นสู่ห้วงอากาศ นัยน์ตาของพวกเขาทอประกายอำมหิตและเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด

ผู้อาวุโสท่านแรกใส่ชุดคลุมสีม่วงแห่งสำนักกระบี่คลั่ง ‘ต้วนหลง’ แค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยันดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าเด็กเมื่อวานซืน! ถือกระทะดำกับตะหลิวไม้พาหมากับลูกเจี๊ยบบุกมาพังงานแต่งตระกูลหาน นึกว่าตนเองเป็นเทพเซียนจุติมาหรืออย่างไร? เป็นแค่ขยะไร้ระดับแท้ๆ กลับกล้าปากดีต่อหน้ายอดฝีมือขั้นวิญญาณแรกเริ่ม!”

ผู้อาวุโสคนทีสองในชุดยาวสีเทาแห่งตระกูลหาน ‘หานจง’ แผ่รังสีสังหารพุ่งเป้าไปที่หลินเฟย “เจ้าเทาตระกูลเยว่! ในเมื่อมันบุกมาถึงที่นี่เพื่อหาที่ตาย ก็จงสับมันเป็นชิ้นๆ แล้วยึดสัตว์อสูรสองตัวนั่นมาเป็นอสูรเฝ้าประตูตระกูลหานเสีย!”

ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มทั้งสามคนไม่รอช้า สองมือผสานมุทราพร้อมกัน!!

“ฝ่ามือมังกรโลหิตเบิกสวรรค์!!” “กระบี่คลั่งสลายวิญญาณ!!” “ค่ายกลเพลิงกาฬผลาญปฐพี!!”

คลื่นพลังลมปราณสีเลือด สีน้ำเงิน และสีเพลิงมหาศาล ระเบิดออกจนชั้นบรรยากาศเหนือจวนตระกูลเยว่ฉีกขาดเป็นรอยแยก! ลมพายุหมุนหมุนวนบดขยี้แผ่นหินอ่อนบนลานพิธีจนปลิวว่อน ศิษย์ตระกูลเยว่หลายร้อยคนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น แรงกดดันระดับวิญญาณแรกเริ่มพร้อมกันสามคนนั้น เพียงพอจะบดขยี้เมืองใหญ่ให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา!

หานเทียนยืนกอดอกหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ “สะใจข้านัก! ตายซะเจ้าขยะหลินเฟย! สมองหลอนคิดจะมาทวงหนี้ในถิ่นข้า วันนี้แม่กระทั่งเถ้าถ่านของเจ้า ก็จะไม่มีวันได้กลับไป!”

เยว่ซินหน้าซีดเผือด นางรวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่เตรียมจะพุ่งตัวออกไปบังเบื้องหน้าหลินเฟย “หลินเฟย ถอยไป!”

ทว่า... หลินเฟยกลับยิ้มบางๆ อย่างกวนประสาท ไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง เขายกตะหลิวไม้ขึ้นมาแคะหูเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“เสี่ยวจินทุ่ย... ตั้งกระทะ ดับไฟฝั่งซ้าย!”

“จิ๊บ!”

เจ้าลูกเจี๊ยบอ้วนกลมสีแดงที่นั่งอยู่บนหัวของหลินเฟย ปรือตาสีทองคำขึ้นมาราวกับเพิ่งตื่นนอน มันส่งเสียงร้องเบาๆ หนึ่งคำ ก่อนจะขยับปีกสั้นจู๋กระพือหนึ่งครั้ง!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เปลวเพลิงสีทองคำอัคคีสุริยันบรรพกาล พุ่งทะลักออกจากปากจิ้มฟ่องของมันเป็นสายน้ำเกลียวคลื่นยักษ์! คลื่นเพลิงสวรรค์ขนาดใหญ่หลายร้อยจาง พุ่งเข้าปะทะกับ ‘ค่ายกลเพลิงกาฬ’ และ ‘กระบี่คลั่ง’ ของสองผู้อาวุโสอย่างจัง!

สิ่งที่น่าพรั่นพรึงคือ เปลวเพลิงสวรรค์ของเสี่ยวจินทุ่ยไม่ได้เพียงแค่กลบกลืนวิทยายุทธ์เหล่านั้น... แต่มันกลับ ‘กลืนกิน’ พลังปราณเพลิงและกระบี่ของอีกฝ่ายเข้าไปดื้อๆ ดุจดังงูกลืนกินหนอนแมลง! พลังสังหารของยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มสองคนถูกหลอมละลายกลายเป็นอากาศธาตุในเสี้ยววินาที!

“อะไรนะ?!” ผู้อาวุโสต้วนหลงและผู้อาวุโสหานจงเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเต้า ร่างกายเกร็งกระตุกด้วยความตกตะลึง “วิทยายุทธ์ขั้นระดับสูงของข้า... ถูกลูกเจี๊ยบตัวเท่ากำมือเผาทำลายเนี่ยนะ?!”

“ต้าไป๋... แช่เย็นวัตถุดิบฝั่งขวา!” หลินเฟยสั่งการต่อโดยไม่เสียเวลา

“โฮ่ง!”

สุนัขพันธุ์ซามอยด์ขนสีขาวสะอาดตา ยืนสะบัดหางกวักไปมาอย่างร่าเริง มันก้าวเท้าหน้าออกไปแตะพื้นเบาๆ หนึ่งครั้ง...

แกร๊บ! แกร๊บ! แกร๊บ!

เกล็ดน้ำแข็งสีเงินยวงระดับแช่แข็งสวรรค์ ระเบิดหมุนเกลียวออกจากใต้เท้าของต้าไป๋! กลิ่นอายเยือกเย็นบรรพกาลกระจายตัวออกไปลานกว้างเป็นวงกลม พุ่งเข้าปะทะกับ ‘ฝ่ามือมังกรโลหิต’ ของผู้อาวุโสคนสุดท้ายทันที! คลื่นพลังสีเลือดอันบ้าคลั่งถูกเกล็ดเหมันต์เกาะกุมและแช่แข็งกลายเป็นผลึกน้ำแข็งกลางอากาศอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะร่วงลงมากระแทกพื้นแตกกระจายดัง เพล้ง!

ไม่เพียงเท่านั้น ไอเย็นระลอกที่สองยังพุ่งเข้าครอบคลุมร่างของยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มทั้งสามคน! ลมปราณในจุดชีพจรของพวกเขาพลันติดขัดและแข็งตัว ขาทั้งสองข้างถูกเหมันต์บรรพกาลตรึงไว้กับพื้นหินอ่อนจนไม่อาจขยับขยายได้แม้แต่ชี่เดียว!

“หนะ... น้ำแข็งบรรพกาล!” ยอดฝีมือทั้งสามคนหน้าซีดเขียว กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “แรงกดดันระดับนี้มัน... สัตว์อสูรบรรพกาลระดับหก! นี่มันสุนัขหน้าโง่ประเภทใดกันแน่!”

ลานพิธีตระกูลเยว่เงียบกริบดุจป่าช้า! ผู้อาวุโสตระกูลเยว่และสี่สำนักใหญ่ต่างอ้าปากค้างจนคางแทบตกถึงพื้น ศิษย์หลายร้อยคนตาค้างมองดูสุนัขซามอยด์ขี้ประจบและลูกเจี๊ยบอ้วนกลมที่เพิ่งสยบยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มสามคนลงได้ภายในก้าวเดียว!

“ตาพวกข้าลงมือบ้างล่ะ!”

หลินเฟยแค่นเสียงหัวเราะยโส ร่างในชุดผ้าป่านซอมซ่อพุ่งทะยานร่างขึ้นสู่อากาศราวกับวิหคเหิน! มือขวาจับด้ามกระทะเหล็กดำเก้าตะวันขนาดยักษ์ มือซ้ายถือตะหลิวไม้ หมุนควงด้วยท่วงท่าอันงดงามประดุจมหาปรมาจารย์ปรุงยาแห่งยุค!

“วิชาโอสถกระทะเหล็ก สกุลหลิน... ท่าที่สาม: พลิกตะหลิวสลายปราณ ทุบถอดโครงกระดูก!”

หลินเฟยพุ่งตรงเข้าหาผู้อาวุโสต้วนหลงแห่งสำนักกระบี่คลั่ง! ตะหลิวไม้ในมือส่องแสงสีทองเรืองรอง พุ่งเข้าตบเข้าที่ใบหน้าของผู้อาวุโสระดับวิญญาณแรกเริ่มดัง เพียะ!!

“อ๊ากกกกกก!” ผู้อาวุโสต้วนหลงร้องเสียงหลง ฟันหน้าหลุดร่วงออกมาห้าซี่ ร่างหมุนเกลียวกลางอากาศดุจลูกท็อป!

ยังไม่ทันที่ร่างจะตกถึงพื้น หลินเฟยก็สลับใช้กระทะเหล็กดำขนาดยักษ์ กระแทกเข้าที่กลางลำตัวของผู้อาวุโสอย่างจัง! เสียงกระดูกสบถดัง กร๊อบ! พร้อมกับการที่แหวนมิติบนนิ้วมือของผู้อาวุโสต้วนหลง ถูกปลายตะหลิวของหลินเฟยเกี่ยวสะกิดหลุดออกมาอย่างเหนือชั้น!

“กริ้ง! ดอกเบี้ยเข็มแรก... แหวนมิติสำนักกระบี่คลั่ง ศิลาปราณระดับสูงแปดหมื่นก้อน!” หลินเฟยใช้นิ้วคีบแหวนมิติมาโยนใส่ปากกระเป๋า พลางเคาะสมุดบัญชีในใจอย่างรวดเร็ว

“หนอยไอ้เด็กถ่อย! กล้าดีอย่างไรมาปล้นข้า!” ผู้อาวุโสหานจงแห่งตระกูลหานพยายามเค้นลมปราณแช่แข็งออกเพื่อพุ่งเข้าช่วย ทว่าหลินเฟยกลับหมุนตัวพลิกกลางอากาศอย่างรวดเร็ว นำกระทะเหล็กดำมาครอบลงบนหัวของผู้อาวุโสหานจงดังกังวาน ป้องงงงงงงงงง!!

เสียงก้องสะท้อนของกระทะเหล็กดำเก้าตะวัน สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดวงจิตของผู้อาวุโสระดับวิญญาณแรกเริ่ม! ผู้อาวุโสหานจงถึงกับตาพร่ามัว เลือดกำเดาไหลทะลักออกมาสองทาง ร่างกายอ่อนระทวยลงไปกองกับพื้น!

หลินเฟยใช้นิ้วมือคีบดึงแหวนมิติประจำตำแหน่งของผู้อาวุโสตระกูลหานออกมารวดเร็วราวกับดาวตก “ดอกเบี้ยเข็มที่สอง... ตั๋วเงินหอประมูลแสนตำลึง พร้อมโฉนดสมุนไพรระดับหกอีกสิบฉบับ! หายกันไปอีกส่วน!”

ผู้อาวุโสคนที่สามที่เหลืออยู่เห็นภาพตรงหน้าก็ขวัญบินโดนแดด ความเหี้ยมโหดในดวงตาหดหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวเข้ากัดกินจิตใจ ‘นี่มันไม่ใช่คนแล้ว! นี่มันจอมถอดทรัพย์แห่งยุทธภพชัดๆ!’ เขาพยายามจะใช้วิชาหนีเอาตัวรอด ทว่าตะหลิวไม้ของหลินเฟยกลับพุ่งฟาดเข้าที่บั้นเอวของเขาอย่างแม่นยำ!

ตึงงงง!

“อั่ก!” ร่างของผู้อาวุโสคนที่สามลอยไปกระแทกกับเสาหินพิธีจนหักสะบั้น แหวนมิติและถุงเก็บของวิเศษหลุดกระเด็นลอยมาเข้ามือหลินเฟยอย่างหมดจด!

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งถ้วยชา... ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มสามคนที่เคยยิ่งใหญ่ ส่องแสงรังสีข่มขวัญคนครึ่งค่อนเมือง บัดนี้กลับนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นหินอ่อน ร่างกายถูกน้ำแข็งเกาะกุม ใบหน้าบวมปูดดุจหัวมันเทศ และที่สำคัญคือ... ทรัพย์สินและของวิเศษในตัวถูกปล้นเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษศิลาปราณก้อนเดียว!

บรรยากาศในลานพิธีเงียบสงัดยิ่งกว่าสุสานโบราณ...

หานเทียนก้าวถอยหลังด้วยความสั่นกลัว ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบัดนี้ถอดสีจนขาวซีดดุจซากศพ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่ยินยอม “มะ... เป็นไปไม่ได้! ยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มสามคน... ถูกตะหลิวไม้กับกระทะดำทุบจนหมดสภาพในไม่กี่ลมหายใจเนี่ยนะ?!”

หลินเฟยเหยียบลงบนแผ่นหิน หมุนควงตะหลิวไม้ในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ เขาเดินตรงเข้าไปหาหานเทียนที่กำลังสั่นสะท้านดุจลูกนกตกลูกคลื่น

“จะ... เจ้าขยะหลินเฟย! เจ้าอย่าเข้ามานะ!” หานเทียนชักกระบี่วิเศษประจำตระกูลออกมาด้วยมือที่สั่นระริก “ตระกูลหานของข้ามีพันธมิตรอีกหลายสำนัก! หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า...”

โป๊ก!!

ยังไม่ทันที่หานเทียนจะกล่าวจบ หลินเฟยก็ตวัดสันกระทะเหล็กดำฟาดเข้าที่กลางหน้าผากของหานเทียนอย่างจังจนหัวปูดนูนเป็นลูกมะนาว! กระบี่วิเศษหลุดออกจากมือ ร่างกายนอนดิ้นขลุกขลุกอยู่บนพื้นดุจกุ้งถูกต้ม!

หลินเฟยย่อตัวลง นั่งยองๆ ข้างหานเทียน แล้วยื่นมือไปปลดถุงหยกมิติสีทองบนเอวของคุณชายตระกูลหานออกมาอย่างชำนาญ พลางใช้สายตาตรวจนับทรัพย์สินข้างใน

“อืม... โฉนดเหมืองแร่จิตวิญญาณสามแห่ง ตั๋วเงินอีกสามแสนตำลึง ศิลาปราณระดับสูงห้าหมื่นก้อน...” หลินเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันไปยิ้มกวนประสาทใส่หานเทียน “ขอบใจสำหรับค่าเสียเวลาและค่าขวัญเสียของสปอนเซอร์ข้านะคุณชาย! ถือว่าสัญญาหนี้สินระหว่างข้ากับตระกูลหาน... เป็นอันยกเลิก!”

“เจ้า... เจ้ามันโจรปล้นสวาท!!” หานเทียนกระอักเลือดออกมาด้วยความคลั่งแค้น ก่อนจะสลบไสลไปทั้งน้ำตา

หลินเฟยลุกขึ้นยืน นำถุงหยกมิติและแหวนมิติทั้งหมดที่รวบรวมได้จากพวกตระกูลหานและสี่สำนักใหญ่ มารวมใส่ในถุงผ้าขนาดใหญ่ ชั่งน้ำหนักในมือแล้วยิ้มร่าอย่างมีความสุข

ติ๊ง!

[แจ้งเตือน: ภารกิจฉุกเฉิน ‘คืนเงินพร้อมดอกเบี้ย!’ สำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับ: ตำรับโอสถขั้นแปด ‘ผัดเผ็ดปราณมังกรย้อนสวรรค์’ + แต้มพลังการปรุงโอสถ 50,000 แต้ม + หินวิญญาณระดับไร้ที่ติ 10,000 ก้อน!] [ระบบได้ทำการคุ้มครองสิทธิ์การเป็นสปอนเซอร์ของ ‘เยว่ซิน’ เรียบร้อยแล้ว!]

หลินเฟยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ‘รอดตัวไปที! กระทะเหล็กดำของข้าไม่ต้องกลายเป็นกระทะไข่ดาวเด็กเล่นแล้ว!’

ชายหนุ่มแบกถุงทรัพย์สินมหาศาลไว้บนบ่า เดินฉับๆ กลับไปหาเยว่ซินที่ยังคงยืนตะลึงลานอยู่กลางแท่นพิธี หญิงสาวในชุดอาภรณ์หงส์สีแดงสดเบิกตากว้าง มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้

ผู้อาวุโสตระกูลเยว่และศิษย์ทุกคนต่างมองหลินเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใส ศรัทธา และความหวาดเกรง ชายหนุ่มผู้ถือกระทะเหล็กดำและตะหลิวไม้ ผู้นำสุนัขซามอยด์แช่แข็งสวรรค์และลูกเจี๊ยบอัคคีบรรพกาล บุกเดี่ยวมาสยบพันธมิตรตระกูลใหญ่ลงได้ด้วยตัวคนเดียว!

หลินเฟยโยนถุงทรัพย์สินทั้งหมดลงตรงหน้าเยว่ซินดังกึก!

“เอ้า! ยัยสปอนเซอร์ตกอับ!” หลินเฟยเอ่ยพลางยักคิ้ว “นี่คือเงินมัดจำ เงินกู้ยืม และเงินปันผลทั้งหมดที่ข้าติดหนี้เจ้าอยู่ พร้อมดอกเบี้ยทบต้นสิบเท่าที่ข้าไป ‘เบิกถอน’ มาจากตระกูลหานและสี่สำนักใหญ่ให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว!”

เยว่ซินก้มมองถุงทรัพย์สินมูลค่าหลายล้านศิลาปราณตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนรอยยิ้มกวนประสาทของหลินเฟย น้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจรื้นขึ้นมาที่ขอบตา แต่นางก็พยายามสบตาเขาด้วยรอยยิ้มงดงามที่สามารถหลอมละลายหัวใจของผู้คนทั้งแผ่นดิน

“หลินเฟย...” เสียงของเยว่ซินนุ่มนวลและสั่นเครือเล็กน้อย “ท่าน... ท่านบุกน้ำลุยไฟ ทำลายค่ายกลสี่สำนักใหญ่ และจัดการยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกเริ่มสามคน... เพียงเพื่อจะนำเงินมาคืนข้าพร้อมดอกเบี้ยอย่างนั้นหรือ?”

หลินเฟยยกตะหลิวไม้ขึ้นพาดบ่า แย้มยิ้มกวนประสาทอย่างถึงที่สุด

“ก็เออน่ะสิ!” หลินเฟยตอบเสียงดังฟังชัด “ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่มีวันยอมเป็น ‘ลูกหนี้’ ของไอ้ขวดตระกูลหานเด็ดขาด! อีกอย่าง...”

หลินเฟยยื่นสมุดบัญชีเล่มใหม่ไปตรงหน้าเยว่ซิน พลางยื่นพู่กันให้นาง

“สัญญาฉบับเก่าหมดอายุไปแล้ว... บัดนี้เจ้ามีเงินทุนมหาศาลจากตระกูลหาน เซ็นสัญญาเป็น ‘นายทุนใหญ่’ ต่ออายุสัญญาปรุงยาให้ข้าอีกสักสิบปีเลยเป็นไง? คราวนี้ข้าจะแถมโอสถผัดเผ็ดระดับแปดให้เจ้ากินเล่นทุกวันเลย!”

เยว่ซินมองสมุดบัญชีและพู่กันในมือ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างสดใส รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของนางทำให้บรรยากาศอันตึงเครียดในลานพิธีพลันสลายหายไปจนสิ้น

นางรับพู่กันมา จรดปลายพู่กันลงเซ็นชื่อลงบนสมุดบัญชีของหลินเฟยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มด้วยความอบอุ่นและลึกซึ้ง

“ตกลง! ข้าในฐานะสปอนเซอร์รายใหญ่ของท่าน... ขอตกลงสัญญาต่ออายุสิบปี!”

“โฮ่งงงงงงงง!!” เจ้าต้าไป๋ส่งเสียงเห่าคำรามร่าเริง มันวิ่งเข้ามาใช้หัวฟูๆ ไถขาเยว่ซินและหลินเฟยอย่างออดอ้อน

“จิ๊บ!” เสี่ยวจินทุ่ยกระพือปีกสั้นจู๋ บินลงมาจากหัวของหลินเฟยไปเกาะอยู่บนไหล่ของเยว่ซิน พลางใช้อกกลมๆ ซุกแก้มหญิงสาวอย่างเอาอกเอาใจ

ปรมาจารย์กู่หมิงที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบตามมาถึงจวนตระกูลเยว่ มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึงและตื้นตันใจ น้ำตาชราไหลรินอาบแก้ม “สวรรค์มีตา! ท่านปรมาจารย์หลินไม่เพียงแต่ช่วยคุณหนูไว้ได้... แต่ยัง ‘ปล้น’ ตระกูลหานจนหมดตัวเลยหรือนี่!”

หลินเฟยหันไปมองรอบลานพิธีตระกูลเยว่ นัยน์ตาทอประกายแห่งความมั่งคั่ง เขาชูกระทะเหล็กดำขึ้นฟ้า ประกาศิตเสียงดังลั่น

“เอาล่ะทุกคน! เรื่องวุ่นวายจบแล้ว! ตระกูลเยว่รอดพ้นวิกฤตแล้ว! ต้าไป๋! เสี่ยวจินทุ่ย! ขนของวิเศษตระกูลหานกลับบ้าน! เย็นนี้ข้าจะจัดเลี้ยงใหญ่ด้วย ‘เนื้ออสูรผัดโอสถระดับแปด’ ฉลองการต่อสัญญาใหม่ของเรา!!”

“โฮ่งงงงงง!!” “จิ๊บ จิ๊บ!!”

เสียงเห่าและเสียงร้องอย่างยินดีของสองสัตว์เลี้ยงอสูรบรรพกาล ดังก้องสะท้านไปทั่วทั้งเมืองหลวงลั่วหยาง ทิ้งไว้เพียงตำนานบทใหม่ของ ‘มหาปรมาจารย์ปรุงยากระทะเหล็กดำ’ ผู้บุกพังงานแต่งงานเพื่อทวงคืนสัญญาการลงทุน และทำลายตระกูลใหญ่ลงด้วยตะหลิวไม้เพียงอันเดียว!

***