ตอนที่ 57: เริ่มต้นการปั้นลูกอม... เอ้ย! หลอมโอสถระดับเก้า

แสงพลบค่ำฉาบทาฟ้าเมืองลั่วหยาง ควันไฟและร่องรอยความเสียหายกลางลานพิธีตระกูลเยว่ถูกชำระล้างอย่างรวดเร็ว บัดนี้บรรยากาศความสิ้นหวังบีบคั้นได้มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตื่นเต้นและสายตาเลื่อมใสแกมยำเกรงของบรรดาผู้อาวุโสและศิษย์ตระกูลเยว่ที่มองตรงไปยังเรือนรับรองหลังใหญ่

เบื้องหน้าโต๊ะหินอ่อนกลางลานกว้าง ทรัพย์สินมหาศาลที่ ‘เบิกถอน’ มาจากตระกูลหานและสี่สำนักใหญ่ถูกกองสูงเป็นภูเขาเลากา! ศิลาปราณระดับสูงส่องแสงระยิบระยับ ตั๋วเงินเล่มหนา และหญ้าสมุนไพรวิญญาณระดับสูงหลากสีสันส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ

หลินเฟยนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้หวาย มือหนึ่งถือตะหลิวไม้ อีกมือหนึ่งกำลังคีบ ‘โสมมังกรพันปี’ สีเลือดก้อนโตขึ้นมาหมุนดูอย่างพิจารณา

“โอ้โห… ไอ้คุณชายหน้าขาวนั่นมันรวยไม่ใช่เล่น” หลินเฟยพึมพำ พลางใช้นิ้วสะกิดโสมวิญญาณในมือ “สมุนไพรระดับเจ็ดและระดับแปดพวกนี้ ถ้านำไปต้มน้ำแกงกินเปล่าๆ คงเสียของแย่ แต่ถ้าเอามาทำเป็น ‘ขนมกินเล่น’ ให้พวกเจ้าสองตัวนี้น่าจะกำลังดี”

“โฮ่ง!” ต้าไป๋ สุนัขพันธุ์ซามอยด์ขนฟู นั่งกระดิกหางถี่รัว นัยน์ตาสีฟ้าใสฉายประกายความหิวโหย มันใช้หัวกลมๆ เลียขอบโต๊ะอย่างรู้หน้าที่

“จิ๊บ!” เสี่ยวจินทุ่ย เจ้าลูกเจี๊ยบอ้วนสีแดงขยับปีกสั้นจู๋ บินลงมาเกาะบนโสมมังกรพันปี ก่อนจะใช้นิ้วเท้าเล็กๆ สะกิดหัวโสม ทำท่าทางเหมือนกำลังเลือกรสชาติที่ชอบ

ผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลเยว่และปรมาจารย์กู่หมิงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื้อก!

กู่หมิงก้าวออกมาข้างหน้า ใบหน้าชราสั่นระริกด้วยความเสียดายของวิเศษ “ทา… ท่านปรมาจารย์หลินขอรับ! นั่นมัน ‘โสมมังกรพันปี’ สมุนไพรระดับแปดชั้นเลิศ! หากนำไปให้ยอดฝีมือขั้นวิญญาณแรกเริ่ม (Nascent Soul) หลอมเป็นโอสถทะลวงด่าน ย่อมมีโอกาสถึงเจ็ดส่วน! ท่านจะนำมันมาทำเป็น… ขนมกินเล่นให้สัตว์อสูรจริงๆ หรือขอรับ?!”

หลินเฟยหันมามองกู่หมิงด้วยสายตาที่มอง ‘คนบ้านอกเข้ากรุง’

“ตาเฒ่ากู่ เจ้าจะโวยวายไปทำไม?” หลินเฟยแค่นเสียง “โสมแห้งๆ แข็งๆ แบบนี้ ใครเขาเอากลืนลงคอตรงๆ กัน? รสชาติทั้งขมทั้งฉุน หากไม่นำมาหลอมรวมกับน้ำตาลวิญญาณเก้าตะวัน แล้วเคี่ยวจนงวดกลายเป็นลูกอมหนุบหนับ ต่อให้เป็นโอสถเทวดา ข้าก็ไม่อยากกลืนลงคอหรอก!”

กู่หมิงฟังแล้วถึงกับตาค้าง สติหลุดไปชั่วขณะ… ‘เอาสมุนไพรระดับแปดมาใส่เคี่ยวกับน้ำตาลทำเป็นลูกอมหนุบหนับเนี่ยนะ?! นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?!’

เยว่ซินที่เพิ่งเปลี่ยนชุดอาภรณ์หงส์อันรุ่มร่าม ออกมาในชุดตัวยาวสีฟ้าอ่อนงดงามก้าวเดินเข้ามา นัยน์ตาคู่สวยฉายแววขบขันและสงสัย “หลินเฟย… ท่านกล่าวว่า ‘หลอมโอสถ’ แต่เหตุใดต้องเตรียมอุปกรณ์ปรุงอาหารมากมายถึงเพียงนี้เล่า?”

เบื้องหน้าของหลินเฟย นอกจาก ‘กระทะเหล็กดำเก้าตะวัน’ ขนาดยักษ์แล้ว ยังมีถังน้ำสะอาดจากตระกูลเยว่ มีไม้พายขนาดใหญ่ ถาดหินอ่อนขัดมัน และถ้วยกระเบื้องใส่ผงแป้งวิญญาณหลากสี!

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณระบบพลันดังก้องขึ้นในหัวของหลินเฟยอีกครั้ง!

[ปลดล็อกตำรับโอสถขั้นแปดสลายเป็นขั้นเก้า: ‘ลูกอมปราณมังกรสุริยันเก้าโคจร’ (Grade 9 Supreme Dragon Candy)!] รายละเอียด: โอสถระดับเก้าในรูปแบบลูกอมเคี้ยวหนุ่ม รสชาติหวานอมเปรี้ยว มีสรรพคุณชำระไขกระดูก ชำระล้างเส้นชีพจร และสกัดจุดคอขวดของพลังลมปราณทุกระดับชั้น! เงื่อนไขการหลอม: ต้องใช้อัคคีสุริยันบรรพกาลในการเคี่ยว และใช้น้ำแข็งเหมันต์บรรพกาลในการ Shock-Cooling (ทำให้เย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว) เพื่อคงรสชาติและพลังลมปราณบริสุทธิ์ไว้ร้อยเปอร์เซ็นต์! คำเตือน: เนื่องจากเป็นการหลอมโอสถระดับเก้า ย่อมดึงดูด ‘อัคนีสวรรค์พิบัติฟ้า’ (Heavenly Tribulation Lightning) ลงมาทำลายล้าง โปรดเตรียมตัวให้พร้อม!

หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างยโส ‘สายฟ้าพิบัติฟ้าเรอะ? ก็แค่ไฟช็อตจากฟ้า จะมากลัวอะไรในเมื่อข้ามีสายฟ้าธรรมชาติไว้ช่วยเร่งความร้อน!’

“เยว่ซิน ถอยออกไปห่างๆ หน่อย” หลินเฟยเอ่ยเตือนเสียงนุ่ม “กู่หมิง เจ้าไปยืนคุมเชิงอย่าให้ใครเข้ามารบกวน… วันนี้ข้าจะแสดงให้พวกเจ้าดูว่า ‘การปั้นลูกอม’ ที่แท้จริงในวิถีแห่งพ่อครัวและนักปรุงยา เขาทำกันอย่างไร!”

ตึง!!

หลินเฟยยกกระทะเหล็กดำเก้าตะวันขึ้นวางตั้งบนเตาหินอ่อนอย่างดุดัน!

“เสี่ยวจินทุ่ย… จุดไฟ! ความร้อนระดับสามส่วน อุ่นกระทะก่อน!”

“จิ๊บ!”

เจ้าลูกเจี๊ยบอ้วนสยายปีกสั้นจู๋ เปลวเพลิงสีทองคำอัคคีสุริยันบรรพกาลพุ่งออกจากปากของมันเป็นสาย ละเลงวนอยู่ใต้ตูดกระทะเหล็กดำอย่างนุ่มนวล! อากาศรอบกระทะบิดเบี้ยวด้วยความร้อนสูงส่ง ทว่ากระทะเหล็กดำกลับส่องแสงสีอมดำลึกล้ำ ดูดซับพลังความร้อนเข้าไปอย่างไร้รอยต่อ!

หลินเฟยไม่รอช้า สองมือของเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับเงาพราย!

“วิชาโอสถกระทะเหล็ก สกุลหลิน… ท่าที่หนึ่ง: สะบัดตะหลิวซอยสมุนไพร!”

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ตะหลิวไม้ในมือหลินเฟยตวัดซอยลงบน ‘โสมมังกรพันปี’ ‘บัวหิมะเก้ากลีบ’ และ ‘หญ้าเลือดฟีนิกซ์’ ที่กองอยู่! สมุนไพรระดับเจ็ดและแปดที่ปกติต้องใช้เวลาในการกลั่นสกัดด้วยไฟโอสถนานสามวันสามคืน กลับถูกตะหลิวไม้ของหลินเฟยซอยสับจนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยภายในสามลมหายใจ!

“กระจายตัว!”

หลินเฟยใช้นิ้วดีดชิ้นสมุนไพรทั้งหมดลอยขึ้นสู่อากาศ แล้วใช้ตะหลิวไม้กวาดต้อนพวกมันลงสู่กระทะเหล็กดำอย่างแม่นยำ!

ซ่าาาาาาาาาาาาาาาา!!

เสียงสมุนไพรวิญญาณกระทบความร้อนในกระทะดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของโอสถที่พุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ! กลิ่นหอมนี้มิใช่กลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึกแบบปกติ แต่มันกลับเป็นกลิ่นหอมหวานละมุนละไม คล้ายกลิ่นผลไม้สุกผสมผสานกับน้ำผึ้งวิญญาณ!

ศิษย์ตระกูลเยว่หลายร้อยคนรอบลานพิธี ที่เพียงแค่สูดดมกลิ่นควันโอสถเข้าไป ต่างรู้สึกว่าจุดชีพจรที่เคยติดขัดพลันทะลวงเปิดออกอย่างน่าอัศจรรย์!

“สวรรค์!” ผู้อาวุโสหลักตระกูลเยว่คนหนึ่งกรีดร้องด้วยความตกตะลึง “แค่กลิ่นควัน… กลิ่นควันจากการผัดสมุนไพรของเขา ยังทำให้ลมปราณของข้าขยับขับเคลื่อนไปข้างหน้าถึงครึ่งขั้น!”

กู่หมิงเบิกตากว้างจนแทบหลุด “นั่นมัน… การสกัดสารบริสุทธิ์ร้อยส่วนโดยไร้สิ่งเจือปน! เขาไม่ได้ใช้ไฟหลอมให้เป็นเถ้าถ่านเหมือนพวกเรา แต่เขาใช้ความร้อนดึงเอายางสมุนไพรวิญญาณออกมาทั้งหมดในเสี้ยววินาที!”

ในกระทะเหล็กดำ ยางสมุนไพรวิญญาณสีทอง สีเลือด และสีน้ำเงิน หลอมรวมกันกลายเป็นของเหลวเหนียวข้นดุจคาราเมล!

หลินเฟยไม่หยุดมือ เขากวักมือเรียก “เสี่ยวจินทุ่ย! เร่งไฟเป็นแปดส่วน! ใส่พลังอัคคีสุริยันเคี่ยวน้ำตาล!”

“จิ๊บ!!”

เสี่ยวจินทุ่ยพองตัวอ้วนกลม เปลวเพลิงสีทองคำระเบิดออกจากปากมันเป็นพายุเพลิงสวรรค์! น้ำสกัดสมุนไพรในกระทะเริ่มเดือดปุดๆ และงวดลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นแป้งเหนียวสีทอง

***