ตอนที่ 5: หม้อดินร้าวๆ กับยาลูกกลอนพาราเซตามอล

แสงอรุณเบิกฟ้า รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนเมืองหลวงตระกูลหลินพร้อมกับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านช่องว่างของใบไผ่ กระทบลงบนหลังคาเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองที่ยังคงยืนหยัดท้าทายแรงลมประหนึ่งชายชราผู้ร่วงโรย

บนเตียงไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว หลินเฟยค่อยๆ ลืมตาขึ้น ชายหนุ่มบิดขี้เกียจสุดแขน สูตอากาศยามเช้าเข้าปอดลึกๆ ความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน

เมื่อคืนเขานอนหลับสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แถมพอตื่นขึ้นมา ลมปราณในตันเถียนยังโคจรอย่างราบรื่นและมั่นคง บ่งบอกว่าพื้นฐานของ 'ขั้นรวบรวมลมปราณ ระดับ 2' ได้ถูกผลึกจนแน่นขนัดแล้ว

"อ่า... การได้นอนเต็มอิ่มโดยไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกไปทำงานนี่มันคือความสุขที่แท้จริงของมนุษยชาติชัดๆ!"

หลินเฟยลุกขึ้นจากเตียง จัดการล้างหน้าบ้วนปากด้วยน้ำจากบ่อน้ำบาดาล ก่อนจะเดินผิวปากอารมณ์ดีไปทางหลังบ้านเพื่อตรวจดู 'ผลงาน' ของตนเองเมื่อคืน

ที่ใต้ต้นลูกท้อต้นใหญ่... 'ปุ๋ยหมัก' หรือก็คือมือสังหารหมายเลขสองที่ถูกหลินเฟยเอาดินกลบไว้ครึ่งตัวเมื่อคืน บัดนี้กำลังค่อยๆ ได้สติกลับคืนมา

"อูย... ปวดหัวชะมัด... ข้าตายไปแล้วหรือยังเนี่ย?"

นักฆ่าชุดดำครางเสียงหลง พยายามขยับตัวแต่พบว่าท่อนล่างของตนถูกฝังอยู่ในดินชื้นๆ ความทรงจำสุดท้ายก่อนสลบคือภาพคลื่นปราณกระบี่อันบ้าคลั่งที่กวาดทำลายทุกสิ่ง ราวกับเทพมัจจุราชพิโรธ

มันรีบเงยหน้าขึ้นมอง และทันใดนั้น รูม่านตาของมันก็หดเล็กลงเท่ารูเข็ม!

เบื้องหน้าของมัน ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว คือร่างของชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายสีซีดจาง กำลังยืนถือ 'มีดอีโต้สีดำทมิฬ' ขนาดใหญ่แกว่งไปมา แสงแดดสะท้อนคมมีดปลาบปลาบ ในสายตาของนักฆ่า ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้แผ่รังสีฆ่าฟันใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ทว่าความสงบนิ่งไร้ร่องรอยเช่นนี้แหละ คือสัญลักษณ์ของ 'ยอดปรมาจารย์เร้นกาย' ขั้นสูงสุดที่สามารถฆ่าคนได้โดยไม่ต้องกะพริบตา!

"ตื่นแล้วรึ เจ้าหัวขโมย" หลินเฟยเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มบางๆ มือก็สาละวนกับการเอาอีโต้เหล็กดำฟันกิ่งไม้แห้งแถวนั้นเล่น

"ปะ... ปรมาจารย์! ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่! โปรดไว้ชีวิตผู้น้อยด้วย!"

นักฆ่าหมายเลขสองพยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากหลุมดิน สภาพทุลักทุเล มันรีบคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นดินดัง โป๊กๆๆ เลือดจากบาดแผลเดิมยังไม่ทันแห้งดี ตอนนี้หน้าผากกลับแตกเพิ่มอีกแผล แต่มันก็ไม่กล้าหยุดโขก

หลินเฟยมองสภาพของชายชุดดำตรงหน้าแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้

‘เฮ้อ สังคมสมัยนี้มันโหดร้ายจริงๆ คนเราอดอยากจนต้องมาขโมยผักขโมยหญ้ากิน พอโดนจับได้ก็กลัวจนหัวหดสติแตกไปเลย ดูสิ หน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงก สงสัยจะนอนตากน้ำค้างทั้งคืนจนจับไข้ซะแล้ว’

ด้วยสัญชาตญาณของอดีตเภสัชกรผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารี หลินเฟยจึงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเอาขวดหยกที่บรรจุ 'ลูกกลอนบรรเทาอาการ' ที่เขาเพิ่งปรุงเสร็จเมื่อวานออกมา

เขาเทยาลูกกลอนสีขาวเนียนละเอียดเม็ดหนึ่งใส่มือ มันส่งกลิ่นหอมเย็นๆ ของมิ้นต์และหญ้าเกล็ดหิมะออกมาจางๆ

"เอ้า กินนี่ซะ หน้าตาเจ้าดูไม่ค่อยดีเลย น่าจะโดนลมเย็นจนไข้ขึ้นแน่ๆ" หลินเฟยโยนยาลูกกลอนเม็ดนั้นไปตกลงตรงหน้าของนักฆ่าชุดดำ

นักฆ่าสะดุ้งเฮือก มองยาลูกกลอนสีขาวบริสุทธิ์ตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง

‘ยาพิษ! นี่ต้องเป็นยาพิษสลายวิญญาณ หรือไม่ก็ยาควบคุมจิตใจที่พวกปรมาจารย์มารชอบใช้แน่ๆ! เขาตั้งใจจะทรมานข้าให้ตายทั้งเป็น!’

ทว่า เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับหลินเฟยที่กำลังยืนถือมีดอีโต้เหล็กดำด้วยท่าทางสบายๆ (ซึ่งในสายตานักฆ่าคือท่าเตรียมพร้อมสับคอคน) มันก็รู้ตัวว่าไม่มีทางเลือกอื่น หากไม่กินตอนนี้ ก็คงถูกอีโต้นั่นสับเป็นชิ้นๆ แน่

"ขะ... ขอบคุณผู้อาวุโสที่ประทานยา!"

นักฆ่ากลั้นใจ หยิบยาลูกกลอนเม็ดนั้นโยนเข้าปากแล้วกลืนลงคอไปทั้งเม็ด หลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่กำลังจะตามมา

แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!

ทันทีที่ตัวยาลงสู่กระเพาะ มันไม่ได้ระเบิดเป็นพิษร้าย แต่มันกลับละลายกลายเป็นกระแสน้ำอุ่นๆ ที่บริสุทธิ์ล้ำลึก ไหลทะลักไปตามเส้นชีพจรทั่วร่างอย่างนุ่มนวล ความเจ็บปวดจากบาดแผลภายนอกทุเลาลงอย่างรวดเร็ว เลือดที่เคยไหลซึมหยุดชะงัก ปากแผลเริ่มสมานตัวเข้าหากันจนรู้สึกคันยิบๆ!

ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือ ปราณที่ติดขัดอยู่ที่ 'คอขวด' ของขั้นรวบรวมลมปราณระดับ 8 มานานกว่าสามปี จู่ๆ ก็ถูกกระแสยาอันบริสุทธิ์นี้ชะล้างและทะลวงผ่านไปอย่างง่ายดายราวกับทำลายกระดาษบางๆ!

ปัง!

เสียงทึบๆ ดังก้องในตันเถียนของนักฆ่า พลังปราณระเบิดออกมารอบตัว กวาดเอาฝุ่นดินกระจุยกระจาย

"ขะ... ข้าทะลวงระดับได้แล้ว! ขั้นรวบรวมลมปราณระดับ 9! แถมบาดแผลยังหายสนิท!"

นักฆ่าเบิกตากว้างจนแทบฉีก สัมผัสถึงพลังที่เพิ่มพูนขึ้นมหาศาล มันก้มลงมองสองมือของตัวเอง สลับกับมองหน้าหลินเฟยด้วยความตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

‘นี่มันไม่ใช่ยาพิษ! แต่เป็นสุดยอดโอสถชำระล้างไขกระดูกระดับสิบส่วนเต็ม! โอสถที่แม้แต่ประมุขแคว้นยังต้องเอาเมืองทั้งเมืองมาแลก! แต่... แต่ปรมาจารย์ท่านนี้กลับโยนมันให้ข้ากินเล่นๆ เหมือนให้เศษอาหารสุนัข! สวรรค์! นี่ข้าล่วงเกินตัวตนระดับเทพเจ้าองค์ใดไปเนี่ย!!’

"เป็นไง อาการปวดหัวลดลงบ้างไหม? ยาพาราเซตามอลของข้าสูตรนี้ออกฤทธิ์เร็วปานสายฟ้าแลบเชียวนะ" หลินเฟยยิ้มถามอย่างภูมิใจในผลงานตัวเอง

"พะ... พาราเซตามอล?" นักฆ่าทวนคำด้วยเสียงสั่นเครือ แม้จะไม่เข้าใจชื่อโอสถที่แปลกประหลาดนี้ แต่มันก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นอีกครั้ง คราวนี้โขกแรงจนเลือดซิบจริงๆ

"พระคุณของผู้อาวุโสที่มอบชีวิตใหม่และโอสถเซียนพาราเซตามอลให้ ผู้น้อยจะไม่มีวันลืม! ผู้น้อยขอสาบานว่าจะเป็นวัวเป็นม้า รับใช้ท่านไปจนวันตาย!"

หลินเฟยเกาหัวแกรกๆ ถอยหลังไปครึ่งก้าว "เฮ้ยๆ ไม่ต้องขนาดนั้น ข้าไม่ได้อยากได้คนรับใช้ ข้าชอบอยู่คนเดียวเงียบๆ เอาเป็นว่ากินยาแล้วก็รีบๆ ไปซะทีเถอะ อ้อ แล้วทีหลังอย่าไปขโมยผักบ้านคนอื่นเขากินอีกล่ะ ไปหางานสุจริตทำซะนะ ไป๊!"

หลินเฟยโบกมือไล่ราวกับไล่แมลงวัน

นักฆ่าน้ำตาคลอเบ้า ซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก ‘ท่านปรมาจารย์ช่างมีเมตตา ไม่เพียงไม่ฆ่าข้า แต่ยังสั่งสอนให้ข้ากลับตัวกลับใจเดินในเส้นทางที่ถูกต้อง! ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!’

"น้อมรับคำสอนของผู้อาวุโส! ผู้น้อยขอลา!"

พูดจบ นักฆ่าก็ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมที่สุด ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาที่รวดเร็วกว่าเดิมถึงสองเท่า พุ่งทะยานข้ามกำแพงหายลับไปในยามเช้า ทิ้งอดีตการเป็นนักฆ่าไว้เบื้องหลัง มุ่งหน้าสู่วิถีแห่งการเป็นผู้คุ้มภัยคุณธรรมตามคำสั่งสอน(ที่คิดไปเอง)ของปรมาจารย์เร้นกาย

"คนโลกนี้นี่แปลกดีแฮะ พอไข้ลดก็วิ่งปร๋อเลย" หลินเฟยส่ายหัวยิ้มๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจเรื่องปากท้องของตัวเองต่อ

"เอาล่ะ ตอนนี้ข้ามีป้ายหยกมิติที่มีสมุนไพรและหินปราณอยู่เพียบก็จริง... แต่มันเอาไปซื้อหมู ซื้อไก่ ซื้อข้าวสารในตลาดสดไม่ได้นี่สิ ถ้าขืนเอาหินปราณระดับกลางไปจ่ายค่าข้าวต้ม มีหวังโดนปล้นตั้งแต่ออกจากร้านแน่ๆ"

หลินเฟยวิเคราะห์สถานการณ์ทางการเงินของตัวเอง หินปราณคือค่าเงินของ 'ผู้ฝึกตน' ส่วนคนธรรมดายังใช้ 'เหรียญทอง เงิน ทองแดง' ในการซื้อขาย หากเขาต้องการชีวิตสโลว์ไลฟ์ เขาต้องมีเงินธรรมดาไว้ใช้จ่าย

ดวงตาของชายหนุ่มทอประกายเจ้าเล่ห์ เขาหยิบเอา 'หม้อดินเผาร้าวๆ' ออกมาจากป้ายหยกมิติ วางลงบนก้อนหินสามก้อนที่ใช้เป็นเตา

"เมื่อวานข้าทำยาลูกกลอนพาราเซตามอลออกมาสิบเม็ด ข้ากินไปหนึ่ง ไอ้โจรขโมยผักกินไปหนึ่ง เหลือแปดเม็ด... ไม่พอหรอก ถ้าจะเอาไปประมูลหรือขายให้พวกเศรษฐี ข้าต้องผลิตล็อตใหญ่!"

หลินเฟยตัดสินใจตั้งโรงงานผลิตยาเถื่อนขนาดย่อมขึ้นที่ลานหลังบ้านทันที!

เขาล้วงเอาสมุนไพรระดับต่ำที่พอจะหาได้ในป้ายหยกออกมา ทั้งเปลือกหลิวขาววิญญาณ หญ้าเกล็ดหิมะ และเพิ่ม 'ใบชาสกัดวิญญาณ' ลงไปเพื่อแต่งกลิ่นและรสชาติ

กระบวนการ 'ทำกับข้าว' เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง!

พรึ่บ!

นิ้วชี้และนิ้วกลางจุดประกายไฟสีฟ้าอมเหลือง ส่งตรงไปยังใต้ก้นหม้อดินร้าวๆ ทันทีที่เปลวไฟสัมผัสกับหม้อ อักขระโบราณสีทองแดงก็สว่างเรืองรองขึ้นมาอีกครั้ง

หลินเฟยสังเกตเห็นปรากฏการณ์นี้ชัดเจนในตอนกลางวัน "หืม? หม้อใบนี้นี่มันมีของดีซ่อนอยู่จริงๆ แฮะ พอโดนไฟปุ๊บ รอยร้าวก็เหมือนจะสมานตัวกันเอง แถมยังดูดเอาปราณฟ้าดินรอบๆ มาคุมอุณหภูมิให้คงที่อีก... นี่มันหม้อหุงข้าวไฟฟ้าฉบับออโต้ชัดๆ!"

ชายหนุ่มโยนสมุนไพรลงไปในหม้อที่น้ำเดือดปุดๆ จับทัพพีไม้ขึ้นมาคนเป็นรูปเลขแปดอย่างเป็นจังหวะ

"คนซ้าย... คนขวา... ปรุงรสด้วยเกลือปราณนิดหน่อย... เติมน้ำตาลกรวดลงไปให้เด็กๆ กินง่าย..."

[ติ๊ง! ตรวจพบการปรุงโอสถที่ผสมผสานวิถีแห่งการครัว!] [ระบบกำลังช่วยปรับสมดุลธาตุหยินหยาง... ขจัดสิ่งปนเปื้อน 100%...]

หม้อดินร้าวๆ สั่นสะเทือนเบาๆ เปล่งแสงสีทองอร่ามออกมา กลิ่นหอมที่รุนแรงและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเมื่อคืนวานหลายเท่างพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า โชคดีที่เวลานี้ยังเช้าตรู่และเรือนของเขาอยู่ท้ายเมือง กลิ่นหอมจึงถูกลมพัดพาเข้าไปในป่าไผ่เสียส่วนใหญ่

เพียงไม่ถึงครึ่งก้านธูป ของเหลวในหม้อก็งวดลงจนกลายเป็นเนื้อครีมสีขาวมุก หลินเฟยดับไฟ อาศัยความร้อนที่เหลืออยู่ ปั้นยาลูกกลอนขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยออกมาได้อย่างรวดเร็ว

"หนึ่ง... สิบ... ห้าสิบ... หนึ่งร้อย! เยี่ยม! ได้ตั้งร้อยเม็ดพอดีเป๊ะ!"

หลินเฟยมองดูยาลูกกลอนสีขาวบริสุทธิ์นับร้อยเม็ดที่กองอยู่บนถาดไม้ ทุกเม็ดมีลวดลายเมฆามงคลจางๆ ปรากฏอยู่ บ่งบอกถึงความเป็นโอสถระดับสิบส่วนเต็มที่หาได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี

[ได้รับ: ลูกกลอนบรรเทาอาการสูตรพิเศษ (พรีเมียม) จำนวน 100 เม็ด] [สรรพคุณ: รักษาโรคภัยไข้เจ็บทุกชนิด ปรับสมดุลปราณ ชำระล้างไขกระดูก และเพิ่มอายุขัย 5 ปี!]

"เพิ่มอายุขัยด้วย? สรรพคุณชักจะเว่อร์เกินเบอร์ยาแก้ปวดหัวไปหน่อยแล้วมั้งระบบ แต่ก็ช่างเถอะ ยิ่งสรรพคุณหรู ก็ยิ่งอัปราคาได้สูง!"

หลินเฟยยิ้มกริ่ม เขาเดินไปรื้อหา 'กระบอกไม้ไผ่' เก่าๆ ที่ทิ้งอยู่หลังบ้าน นำมาล้างทำความสะอาด แล้วจับยาลูกกลอนทั้งร้อยเม็ดเทใส่กระบอกไม้ไผ่อย่างลวกๆ ปิดจุกด้วยเศษผ้าขี้ริ้วซักสะอาด

หากปรมาจารย์โอสถคนอื่นมาเห็นการกระทำนี้ คงได้ด่าทอหลินเฟยจนสืบเจ็ดชั่วโคตร! โอสถระดับสิบส่วนเต็มที่ควรจะถูกเก็บรักษาไว้ในขวดหยกสลักค่ายกลป้องกันปราณรั่วไหล กลับถูกจับยัดใส่กระบอกไม้ไผ่เก่าๆ เหมือนขนมเด็กเล่น!

แต่หลินเฟยไม่สน เขาสนแค่ว่ากระบอกไม้ไผ่มันจุได้เยอะและพกพาง่ายเท่านั้น

ชายหนุ่มเดินกลับเข้าเรือน เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่ดูสะอาดตาสะอ้านที่สุดเท่าที่จะหาได้ แม้จะเก่าและมีรอยปะชุน แต่มันก็ขับเน้นใบหน้าหล่อเหลาและกลิ่นอายความสงบเยือกเย็นของเขาให้โดดเด่นขึ้นมา

เขาเหน็บกระบอกไม้ไผ่บรรจุ 'ยาพาราเซตามอลร้อยเม็ด' ไว้ที่เอว คว้าหมวกสานปีกกว้างมาสวมทับเพื่ออำพรางใบหน้าครึ่งบน

"เอาล่ะ... เป้าหมายคือ 'หอประมูลจันทร์กระจ่าง' ข้าจะเอาลูกอมแก้เจ็บคอพวกนี้ไปละลายทรัพย์พวกเศรษฐีหน้าโง่ในเมืองหลวงซะหน่อย แล้วขากลับค่อยแวะซื้อเป็ดย่างสักตัวมาฉลอง!"

หลินเฟยผลักบานประตูเรือนที่พังแหล่ไม่พังแหล่ออก ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวงตระกูลหลิน ด้วยท่วงท่าของชายหนุ่มผู้กำลังจะไปเดินตลาดนัด โดยไม่รู้เลยว่า... การปรากฏตัวของ 'กระบอกไม้ไผ่' ในมือเขา กำลังจะสร้างความปั่นป่วนระดับภัยพิบัติให้กับวงการประมูลแห่งแคว้น!

***