ตอนที่ 59: คุมไฟเจ็ดวันเจ็ดคืน? ข้าใช้เวลาแค่ห้านาที!

ข่าวคราวเรื่องความพ่ายแพ้ยับเยินของตระกูลหานและพันธมิตรสี่สำนักใหญ่ กระพือสะพัดไปทั่วเมืองหลวงลั่วหยางราวกับพายุหมุนในชั่วข้ามคืน! บรรพบุรุษขั้นก่อจิตวิญญาณอย่างหานเทียนกัง ถูกไอน้ำอัดแรงดันสอยตกร่วงลงมาจากฟ้า ยอดฝีมือขั้นวิญญาณแรกเริ่มสามคนถูกถอดแหวนมิติเกลี้ยงเกลา บัดนี้ชื่อเสียงของ ‘จอมถอดทรัพย์กระทะเหล็กดำ’ หลินเฟย ดังก้องไปทั่วทุกละแวกบ้าน!

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอรุณรุ่งฉาบทาเหนือหลังคาจวนตระกูลเยว่ บรรยากาศภายในลานกว้างกลับมาสงบเรียบร้อยอีกครั้ง ศิษย์ตระกูลเยว่ทุกคนต่างเดินก้มหน้าก้มตาด้วยความเคารพยำเกรงสูงสุดเมื่อเดินผ่านเรือนรับรองของหลินเฟย

ทว่า ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงไม่นาน…

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!

เสียงเครื่องยนต์เรือยุทธจักรขนาดยักษ์ดังก้องสะท้านมาจากชั้นเมฆ! เรือเรือนกระจกสีทองคำสลักลวดลายกระถางโอสถแปดทิศ ความยาวกว่าร้อยจาง ค่อยๆ ร่อนลงมาจากท้องฟ้า ลอยลำอยู่เหนือจวนตระกูลเยว่ แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องสว่างเจิดจ้าจนบังแสงอาทิตย์ไปครึ่งซีก!

บนหัวเรือยุทธจักร ชายชราในชุดยาวสีขาวขลิบทองปักรูปกระถางมังกรเก้าตัว สองมือประสานไว้หลังเอว นัยน์ตาส่องประกายถือดีและทะนงตนอย่างถึงที่สุด ด้านหลังของเขาคือศิษย์สายตรงสี่สิบเก้าราย ในชุดนักปรุงยาระดับสูง ทั้งหมดก้าวลงมาจากสะพานเวหาอย่างพร้อมเพรียง!

ผู้อาวุโสสูงสุด ‘เยว่เทียนหลง’ และ ‘เยว่ซิน’ รีบก้าวออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าเครียดขรึม

เยว่เทียนหลงอุทานเสียงเบา “นั่นมัน… ‘ปรมาจารย์ไป๋หยวน’ มหาปรมาจารย์ปรุงยาอันดับหนึ่งแห่ง ‘ตำหนักโอสถศักดิ์สิทธิ์’ จากเมืองหลวงจงหยวน! เหตุใดผู้ยิ่งใหญ่ระดับนี้จึงเดินทางมาถึงเมืองลั่วหยางได้?!”

ปรมาจารย์ไป๋หยวนก้าวลงมาหยุดอยู่กลางลานพิธี สายตาปัดผ่านคนตระกูลเยว่อย่างเย็นชา ก่อนจะแค่นเสียงก้อง “เยว่เทียนหลง! ข้าได้ข่าวว่าผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลเยว่ธาตุไฟเข้าแทรกปางตาย แต่กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ในชั่วข้ามคืน แถมยังมีคนอ้างว่าใช้ ‘หม้อต้มผัก’ สอยหานเทียนกังตกร่วงลงมาจากฟ้า… เรื่องเล่าเพ้อเจ้อพวกนี้ เมืองลั่วหยางกลายเป็นเมืองของคนสติวิปลาสไปแล้วหรืออย่างไร?!”

เยว่ซินก้าวขึ้นหน้า ประสานมืออย่างมีมารยาท “เรียนปรมาจารย์ไป๋… สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นเรื่องจริง มิใช่เรื่องเพ้อเจ้อแต่ประการใด ท่านเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ มีธุระอันใดกับตระกูลเยว่ของข้าหรือ?”

ไป๋หยวนสะบัดแขนเสื้ออย่างยโส “ข้าได้รับราชโองการฉุกเฉินจากพันธมิตรหอโอสถ! เจ้าเมืองหลวงจงหยวนถูกพิษ ‘มังกรโลหิตแช่แข็ง’ บดขยี้จุดชีพจร ต้องใช้อบปรุงยา ‘โอสถไขสวรรค์เก้าแปร’ (Grade 9 Heaven Marrow Pill) เพื่อทะลวงพิษภายในสิบสองชั่วยาม! ข้าต้องการใช้ ‘ลานปราณสุริยัน’ และสมุนไพรระดับแปดทั้งหมดของตระกูลเยว่ในการหลอมโอสถ!”

ไป๋หยวนชี้ไปยังศิษย์สี่สิบเก้ารายด้านหลัง “การหลอมโอสถระดับเก้าขั้นสูงฉบับตำหนักโอสถศักดิ์สิทธิ์ ต้องใช้ค่ายกลไฟเก้าวงศานุวงศ์ ศิษย์ของข้าทั้งสี่สิบเก้าคนต้องนั่งคุมไฟอย่างเคร่งครัด เจ็ดวันเจ็ดคืน ไร้ซึ่งความผิดพลาดแม้แต่เสี้ยววินาที! พวกเจ้าตระกูลเยว่จงรีบถอยออกไป ห้ามใครเข้ามารบกวนขั้นตอนอันศักดิ์สิทธิ์นี้เด็ดขาด!”

“คุมไฟเจ็ดวันเจ็ดคืน?”

เสียงกวนประสาทเสียงหนึ่งดังขึ้นจากใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างลานพิธี!

หลินเฟย ชายหนุ่มในชุดผ้าป่านซอมซ่อ นั่งยองๆ อยู่บนหิน เดินเคี้ยวแอปเปิ้ลวิญญาณดัง กรวบ! ในมือขวาถือตะหลิวไม้ ข้างกายมีสุนัขพันธุ์ซามอยด์หน้าโง่นอนหงายท้อง และบนหัวมีลูกเจี๊ยบอ้วนกลมสีแดงสดกำลังนอนหลับปุ๋ย

หลินเฟยใช้นิ้วแคะหู พลางเดินเตาะแตะเข้ามากลางลานพิธีด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ตาเฒ่า…” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าบอกว่าต้องคุมไฟเจ็ดวันเจ็ดคืน เพื่อหลอมยาลูกเดียวเนี่ยนะ? เจ้ากำลังทำโอสถ หรือกำลังนั่งรอให้ข้าวในหม้อมันบูดกันแน่?”

ไป๋หยวนหันขวับมามองหลินเฟยด้วยสายตาอำมหิต “เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! เจ้าเป็นใครกัน?! กล้าดีอย่างไรมาวิจารณ์วิชาคุมไฟเก้าวงศานุวงศ์ของตำหนักโอสถศักดิ์สิทธิ์!”

เยว่ซินรีบก้าวเข้ามาข้างกายหลินเฟย พลางแนะนำด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “เรียนปรมาจารย์ไป๋… ชายผู้นี้คือ ‘ท่านปรมาจารย์หลินเฟย’ ผู้ที่หลอมโอสถระดับเก้าและช่วยชีวิตผู้อาวุโสสูงสุดของข้าไว้เมื่อคืนนี้!”

ไป๋หยวนฟังแล้วกวาดสายตามองหลินเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นเพียงชุดผ้าป่านซอมซ่อ ตะหลิวไม้เก่าๆ และสุนัขหน้าโง่ เขาก็พลันหัวเราะลั่นออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ไป๋หยวนหัวเราะจนตัวเกร็ง “ปรมาจารย์?! เด็กเมื่อวานซืนแต่งตัวดุจพ่อครัวในร้านขายข้าวริมทางเนี่ยนะคือปรมาจารย์ปรุงยา?! ตระกูลเยว่พวกเจ้าคงโดนเด็กต้มตุ๋นผู้นี้หลอกลวงจนสมองเลอะเลือนไปหมดแล้ว! การหลอมโอสถระดับเก้าต้องใช้อัคคีพิสุทธิ์ ต้องใช้จิตวิญญาณจดจ่อ คุมอุณหภูมิความร้อนเปลี่ยนแปลงแปดสิบเอ็ดรอบตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน! หากมิใช่ยอดฝีมือขั้นก่อจิตวิญญาณสายโอสถ ย่อมไม่มีทางทำได้!”

ไป๋หยวนตบลงบนกระถางโอสถสีทองขนาดใหญ่เบื้องหน้าดัง ตึง! “กระถางมังกรเก้าสวรรค์ใบนี้ คือมรดกพันปีของตำหนักโอสถ! เจ้าเด็กซอมซ่ออย่างเจ้า เคยเห็นกระถางโอสถระดับสูงเช่นนี้บ้างหรือไม่?!”

หลินเฟยไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย เขามองกระถางโอสถสีทองด้วยสายตาเวทนา ก่อนจะหันไปดีดลูกคิดในหัวอย่างรวดเร็ว

‘เจ็ดวันเจ็ดคืน? เชี่ยแล้วไง!’ หลินเฟยคิดในใจอย่างตื่นตระหนก ‘หากยัยเยว่ซินต้องยกลานบ้านและสมุนไพรให้ตาเฒ่านี่ใช้นั่งคุมไฟเจ็ดวัน… กิจการต้มยาของข้าก็ต้องหยุดชะงักไปเจ็ดวัน! ตลาดหุ้นโอสถตกต่ำ! แล้วตั๋วเงินปันผลห้าหมื่นตำลึงของข้าในสัปดาห์นี้ล่ะ?! ข้าจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเนื้ออสูรให้เจ้าสองตัวนี้กิน!’

หลินเฟยกระแอมเบาๆ ก้าวขึ้นมาเผชิญหน้ากับไป๋หยวนด้วยสายตาท้าทาย

“ตาเฒ่าไป๋…” หลินเฟยกล่าวเสียงดุ “เจ้าเสียเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนเพื่อหลอมยาเม็ดเดียว รู้ไหมว่ามันเป็นการสูญเสียมูลค่าทางเศรษฐกิจขนาดไหน? ในวิถีแห่งพ่อครัวและนักปรุงยา… การคุมไฟนานเกินไปโดยไม่จำเป็น ถือเป็นความไร้ประสิทธิภาพอันใหญ่หลวง!”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?!” ไป๋หยวนหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธ

“ข้าบอกว่า…” หลินเฟยชี้ตะหลิวไม้ใส่หน้าปรมาจารย์อันดับหนึ่ง “โอสถไขสวรรค์เก้าแปรขยะๆ ของเจ้าน่ะ… ข้าใช้เวลาแค่ ‘ห้านาที’ ก็หลอมเสร็จแล้ว!”

ทั่วทั้งลานพิธีเงียบกริบดุจป่าช้า! ศิษย์สี่สิบเก้าคนของตำหนักโอสถอ้าปากค้าง… ปรมาจารย์กู่หมิงเอามือกุมหัวใจ… ผู้อาวุโสตระกูลเยว่ตกตะลึงจนดวงตาแทบหลุดออกจากเต้า!

“หะ… ห้านาที?!” ไป๋หยวนกรีดร้องด้วยความคลั่งแค้น เส้นเลือดปูดเต้นตุบๆ บนขมับ “โอสถระดับเก้าที่ต้องใช้ไฟหลอมแปดสิบเอ็ดรอบ เจ้าบอกว่าใช้เวลาห้านาที?! เจ้าเด็กสติวิปลาส! เจ้ากล้าเดิมพันกับข้าหรือไม่?!”

“เดิมพันรึ?” นัยน์ตาของหลินเฟยทอประกายแห่งความโลภทันที “พูดมา! เจ้าจะเดิมพันด้วยอะไร?!”

ไป๋หยวนสะบัดมือ คว้าเอา ‘แหวนมิติประจำตำแหน่ง’ สีทองคำ และ ‘กระถางมังกรเก้าสวรรค์’ มรดกพันปี ออกมาวางตึงลงบนโต๊ะ!

“หากเจ้าทำได้ภายในห้านาที! กระถางมังกรใบนี้ สมุนไพรระดับแปดทั้งหมดบนเรือยุทธจักร และศิลาปราณระดับสูงห้าแสนก้อนในแหวนมิตินี้ จะตกเป็นของเจ้าทันที!” ไป๋หยวนแค่นเสียงโหดเหี้ยม “แต่หากเจ้าทำไม่ได้… เจ้าต้องตัดมือทั้งสองข้างทิ้ง แล้วคุกเข่ากราบข้าเป็นคนในตระกูลข้าไปตลอดชีวิต!”

เยว่ซินหน้าซีด “หลินเฟย! อย่าไปรับคำท้า! ห้านาทีมันเป็นไปไม่ได้…”

ทว่า หลินเฟยกลับยิ้มร่าอย่างมีความสุข เขายื่นมือไปตบโต๊ะดัง ปัง!

“ตกลง! สัญญาเดิมพันสมบูรณ์!” หลินเฟยหันไปหาเยว่ซิน “ยัยสปอนเซอร์… เตรียมกระสอบมารับศิลาปราณห้าแสนก้อนได้เลย!”

ติ๊ง!

เสียงระบบดังก้องขึ้นในหัวของหลินเฟยทันที!

[ตรวจพบภารกิจเดิมพันความเร็ว: ‘ห้านาทีสยบมหาปรมาจารย์!’] เงื่อนไข: หลอม ‘โอสถไขสวรรค์เก้าแปร’ (Grade 9 Supreme Pill) ให้เสร็จสิ้นภายในเวลา 300 วินาที (5 นาที) เทคนิคแนะนำ: ใช้เทคนิคการผัดหมุนเหวี่ยงความเร็วสูง (High-Speed Centrifugal Stir-Fry) ร่วมกับ Flash Thermal Shock! รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกอุปกรณ์ครัวระดับเซียน ‘กระทะเหล็กทรงลึกสองหู’ + แต้มพลังปรุงยา 100,000 แต้ม!

“เอาล่ะตาเฒ่าไป๋… เอาสมุนไพรทั้งหมดมา!” หลินเฟยสั่งการดุดัน

ไป๋หยวนแค่นเสียงเย้ยหยัน สะบัดมือโยนถุงสมุนไพรระดับแปดสิบแปดชนิดลงเบื้องหน้า “ข้าจะดูสิว่า เจ้าจะเล่นปาหี่อย่างไรในห้านาที!”

หลินเฟยไม่รอช้า เขาเคลียร์พื้นที่บนโต๊ะหินอ่อน ยก ‘กระทะเหล็กดำเก้าตะวัน’ ขนาดยักษ์ขึ้นตั้งตึง!

“เริ่มจับเวลา!” หลินเฟยตะโกนก้อง

[นาทีที่ 0:01 - 1:00 : สกัดความร้อนสูงระเบิดโมเลกุล!]

“เสี่ยวจินทุ่ย… ไฟระดับสิบสองส่วน! เร่งความร้อนสุดขีด!”

“จิ๊บ!!”

เจ้าลูกเจี๊ยบอ้วนสีแดงขยับปีกสั้นจู๋ บินขึ้นไปพองตัวอยู่ใต้กระทะเหล็กดำ เปลวเพลิงสีทองคำอัคคีสุริยันบรรพกาล พุ่งระเบิดออกจากปากมันเป็นพายุเพลิงสวรรค์ขนาดยักษ์! ความร้อนมหาศาลบิดเบี้ยวอากาศรอบข้างจนก้อนหินแตกระเบิด!

หลินเฟยไม่ใช้กระถางปรุงยา ไม่ใช้ค่ายกล! เขาโยนสมุนไพรระดับแปดทั้งแปดสิบแปดชนิด ลงไปในกระทะเหล็กดำพร้อมกันในคราวเดียว!

ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

“เจ้าทำอะไรของเจ้าน่ะ?!” ไป๋หยวนกรีดร้องด้วยความตกตะลึงสุดขีด “สมุนไพรต่างชนิดมีจุดหลอมเหลวต่างกัน! โยนลงไปพร้อมกันเช่นนั้น มันก็ไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านหมดสิไอ้โง่!”

“ปิดปากไปซะตาเฒ่า!”

หลินเฟยตะโกนลั่น สองมือจับด้ามตะหลิวไม้และขอบกระทะดำ หมุนควงและยกกระทะขึ้น ผัดด้วยความเร็วระดับสามพันรอบต่อนาที!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เงากระทะเหล็กดำหมุนเกลียวเป็นวงกลมกลางอากาศ แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางมหาศาล บีบอัดสมุนไพรแปดสิบแปดชนิดให้ลอยตัวแยกชั้นตามน้ำหนักโมเลกุลในอากาศ! เปลวเพลิงสวรรค์ของเสี่ยวจินทุ่ยเลียผ่านชิ้นสมุนไพรด้วยความเร็วระดับเสี้ยววินาที สกัดเอา ‘หยดน้ำมันสมุนไพรบริสุทธิ์’ ออกมาโดยที่เนื้อสมุนไพรยังไม่ทันจะไหม้เกรียม!

ไป๋หยวนและศิษย์สี่สิบเก้าคนตาค้างดุจคนบ้า “ระ… แรงเหวี่ยงสกัดแยกชั้น! เขาใช้แรงหมุนกระทะแทนการคุมไฟเจ็ดวันเจ็ดคืนเนี่ยนะ?!”

[นาทีที่ 1:01 - 3:00 : ควบแน่นแก่นแท้ด้วยตะหลิวเวหา!]

หลินเฟยไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า ตะหลิวไม้ในมือขวาของเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด!

“วิชาโอสถกระทะเหล็ก สกุลหลิน… ท่าที่ห้า: ตะหลิวสลายมังกร ควบแน่นแปดทิศ!”

ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!

ปลายตะหลิวไม้เคาะลงบนขอบกระทะเหล็กดำเป็นจังหวะกังวานใส คลื่นพลังลมปราณหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น บังคับให้หยดน้ำมันสมุนไพรแปดสิบแปดหยดที่ลอยอยู่กลางอากาศ หลอมรวมกันกลายเป็นของเหลวสีทองคำเข้มข้นขนาดเท่ากำปั้น!

กลิ่นหอมของโอสถระดับเก้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นเมฆ ตลบอบอวลไปทั่วเมืองลั่วหยางอีกครั้ง!

ไป๋หยวนก้าวถอยหลังด้วยความสั่นกลัว ใบหน้าถอดสีจนขาวซีด “เป็นไปไม่ได้… สารประกอบแปดสิบแปดชนิด หลอมรวมกันสมบูรณ์แบบร้อยส่วน… โดยใช้เวลาแค่สองนาทีเนี่ยนะ?!”

[นาทีที่ 3:01 - 4:00 : Cryo-Shock Freeze (ช็อกความเย็นสกัดจุดคงตัว)!]

“ต้าไป๋! ถึงคิวแกแล้ว! แช่แข็งความดันฉับพลัน!” หลินเฟยสั่งการดุดัน

“โฮ่ง!”

สุนัขพันธุ์ซามอยด์ขนฟู กระโดดพุ่งขึ้นสู่อากาศ สยายร่างมายาราชสีห์เกล็ดเหมันต์กลืนนภา พ่นอักขระไอเย็นบรรพกาลอัดลงไปในกระทะเหล็กดำที่ร้อนจัดในเสี้ยววินาที!

ฉ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

ไอความร้อนปะทะไอความเย็นสุดขั้ว! ตัวยาของเหลวสีทองคำพลันหดตัวและควบแน่นกลายเป็นก้อนผลึกทรงกลมส่องแสงระยิบระยับเก้าก้อนอย่างอัศจรรย์!

[นาทีที่ 4:01 - 5:00 : ขึ้นจานและส่งมอบ!]

เมฆพิบัติสายฟ้าเริ่มก่อตัวเหนือท้องฟ้าอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่สายฟ้าจะทันผ่าลงมา…

“ต้าไป๋! สอยเมฆ!”

“โฮ่ง!” ต้าไป๋อ้าปากกลืนเมฆพิบัติลงท้องไปอีกรอบดื้อๆ!

หลินเฟยสะบัดตะหลิวไม้ตักก้อนโอสถสีทองคำทั้งเก้าก้อนขึ้นมาจากกระทะ แล้วสะบัดลงสู่จานกระเบื้องขาวเบื้องหน้าดังกังวานใส!

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

โอสถสีทองคำเก้าเม็ด สลักลวดลายมังกรสวรรค์เก้าตัว ส่องแสงเจิดจ้าลอยเด่นอยู่บนจานกระเบื้อง ส่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์ที่ทำให้ศิษย์ทุกคนของตำหนักโอสถรู้สึกว่าจุดชีพจรโปร่งสบายขึ้นทันที!

นาฬิกาแดดหยุดลงที่ สี่นาทีห้าสิบห้าวินาที!

[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จลุล่วง! ท่านหลอม ‘โอสถไขสวรรค์เก้าแปร’ ระดับเก้าขั้นสูงสุดสำเร็จ 9 เม็ด ภายในเวลา 4 นาที 55 วินาที!]

ทั่วทั้งลานพิธีตระกูลเยว่เงียบกริบดุจป่าช้า… ไร้ซึ่งเสียงลมหายใจ!

ไป๋หยวนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นหินอ่อน สองมือสั่นระริก ยื่นไปแตะก้อนโอสถสีทองคำบนจานกระเบื้อง นัยน์ตาเบิกกว้างจนน้ำตาไหลอาบแก้ม

“โอสถไขสวรรค์เก้าแปร… ระดับเก้าขั้นความบริสุทธิ์ร้อยส่วน… ลวดลายมังกรสวรรค์เก้าตัวสมบูรณ์แบบ…” ไป๋หยวนพึมพำเสียงสั่นเครือคล้ายคนสติหลุด “ข้า… ข้าฝึกฝนคุมไฟมาแปดสิบปี… นั่งคุมไฟเจ็ดวันเจ็ดคืน ได้เพียงโอสถความบริสุทธิ์เจ็ดส่วน… แต่เขา… เขาผัดกระทะดำแค่ห้านาที… ได้โอสถขั้นสูงสุดร้อยส่วน?!”

“อ๊ากกกกกกกก! ข้าเรียนวิชาปรุงยามาทำไมตลอดชีวิตนี้!!” ไป๋หยวนกรีดร้องอย่างทรมานจิตใจ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต แล้วสลบไสลลงไปกองกับพื้น!

ศิษย์สี่สิบเก้าคนของตำหนักโอสถต่างคุกเข่าลงร้องไห้โฮด้วยความสิ้นหวังในชีวิต!

หลินเฟยไม่สนใจมหาปรมาจารย์ที่นอนสลบอยู่แม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปยก ‘กระถางมังกรเก้าสวรรค์’ และ ‘แหวนมิติประจำตำแหน่ง’ ของไป๋หยวนขึ้นมา นำมาใส่ถุงผ้าขนาดใหญ่ พลางยิ้มร่าอย่างมีความสุข

“ขอบใจสำหรับมรดกพันปีและศิลาปราณห้าแสนก้อนนะตาเฒ่าไป๋!” หลินเฟยหันไปโยนถุงมิติให้เยว่ซิน “เอ้า! ยัยสปอนเซอร์! เอาศิลาปราณพวกนี้ไปเข้ากองทุนกู้ยืมของข้าซะ!”

เยว่ซินรับถุงมิติมาด้วยมือสั่นเทา นางมองหลินเฟยด้วยสายตาทั้งทึ่ง ทั้งขำ และรักใคร่อย่างที่สุด

“หลินเฟย…” เยว่ซินแย้มยิ้มหวานดุจบุปผาบาน “ท่านใช้เวลาแค่ห้านาที… สยบมหาปรมาจารย์อันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงจนสลบไปเลยหรือนี่?”

หลินเฟยยกตะหลิวไม้ขึ้นควงด้วยท่วงท่าสุดกวนประสาท พลางยักคิ้วให้หญิงสาว

“ก็เออน่ะสิ! บอกแล้วว่าอย่ามาเสียเวลาคุมไฟเจ็ดวันเจ็ดคืนต่อหน้าพ่อครัว! ไปกันเถอะพวกเรา… ได้เวลาไปกินข้าวเที่ยงแล้ว!!”

“โฮ่งงงงงงงง!!” “จิ๊บ จิ๊บ!!”

เสียงเห่าและเสียงร้องร่าเริงของสองสัตว์เลี้ยงอสูรดังก้องสะท้าน ยืนยันชัยชนะอันเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและความมั่งคั่งของหลินเฟย ปรมาจารย์ปรุงยากระทะเหล็กดำผู้ไม่เคยยอมเสียเวลาหากิน!

***