ตอนที่ 61: แขกเหรื่อระดับวีไอพีและการโอ้อวดของคุณชายรอง

เสียงกู่ร้องยินดีต้อนรับงานหมั้นหมายและสัญญาร่วมทุนหมื่นปีแห่งเมืองหลวงลั่วหยางยังคงดังก้องสะท้านผืนฟ้า แสงประทีปโคมทองคำหมื่นดวงส่องสว่างไสวดุจกลางวันทั่วทั้งจวนตระกูลเยว่ ลมพัดโชยนำกลิ่นหอมอบอวลของโอสถและอาหารวิญญาณระดับเก้าที่เหลือจากการผัดกระทะดำของหลินเฟย ฟุ้งกระจายไปไกลกว่าร้อยหลี่

เบื้องบนโต๊ะประธานเกียรติยศกลางลานพิธีสวรรค์ หลินเฟยในชุดเกราะใหม่ ‘อาภรณ์หงส์อัคคีไร้พ่าย’ สีทองคำสลับแดงสดอันแฝงอักขระเซียนสวรรค์เรืองรอง ทว่ากลับสวมผ้ากันเปื้อนสีดำทับไว้ภายนอกอย่างไม่ใส่ใจ เขานั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้หวาย มือหนึ่งถือตะหลิวไม้ อีกมือหนึ่งกำลัง ‘ใช้นิ้วดีดนับตั๋วเงิน’ และศิลาปราณระดับสูงสิบแปดกระสอบที่ยึดมาจากองค์ชายสามและเหล่ายอดฝีมืออย่างร่าเริง

ข้างกายเขาคือ เยว่ซิน ในชุดหงส์สีฟ้าครามงดงามดุจเทพธิดาบานสะพรั่ง นั่งรินชาสมุนไพรวิญญาณให้ชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวานละมุน นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความอบอุ่นและประกายแห่งความรักใคร่

“โฮ่ง!” เจ้าต้าไป๋ สุนัขพันธุ์ซามอยด์ขนฟู นั่งกระดิกหางถี่รัวอยู่ข้างเก้าอี้ มันกำลังแทะ ‘กระดูกอสูรวิเศษพันปี’ ที่หลินเฟยผัดซอสโอสถให้เป็นของกินเล่นอย่างอารมณ์ดี

“จิ๊บ จิ๊บ!” เสี่ยวจินทุ่ย เจ้าลูกเจี๊ยบอ้วนสีแดงสด บินลงมาเกาะบนไหล่ของหลินเฟย พลางใช้จงอยปากเล็กๆ สะกิดกองศิลาปราณสีทองคำ ทำหน้าที่เป็น ‘เหรัญญิกจิ๋ว’ ช่วยนับจำนวนทรัพย์สินอย่างขยันขันแข็ง

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ยัยสปอนเซอร์!” หลินเฟยหัวเราะร่า นัยน์ตาทอประกายแสงสีทองคำ “ยอดเงินซองอวยพรวันหมั้นวันนี้ พุ่งสูงถึงสองล้านห้าแสนศิลาปราณระดับสูง! คลังสมุนไพรตระกูลเยว่ของเจ้าก็ได้รับการขยายขอบเขตไปอีกแปดมณฑล! กิจการต้มยาและผัดอาหารของเรา บัดนี้ผูกขาดตลาดเมืองหลวงแบบร้อยเปอร์เซ็นต์!”

เยว่ซินหลุดหัวเราะเสียงใส นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่ม “ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณท่าน… ปรมาจารย์หลิน หากมิใช่เพราะกระทะเหล็กดำและตะหลิวไม้ของท่าน ตระกูลเยว่คงโดนพวกตระกูลหานและองค์ชายสามกลืนกินไปแล้ว”

ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกระเซ้าเย้าหยอกกันอยู่นั้นเอง… บรรดาแขกเหรื่อระดับ ‘วีไอพี’ จากสำนักใหญ่น้อยทั่วทั้งมณฑล ต่างพากันก้าวเดินเข้ามาประสานมือคารวะหลินเฟยด้วยความเคารพยำเกรงสูงสุด!

ผู้นำสำนักกระบี่สวรรค์ ประธานหอโอสถเมืองข้างเคียง และเจ้าเมืองลั่วหยาง ต่างเข้าแถวยาวเหยียด นำหีบสมุนไพรโบราณและโศลกอวยพรทองคำมามอบให้หลินเฟยไม่ขาดสาย พวกเขาหวังเพียงจะได้สะกิดฝากตัวเป็น ‘ลูกค้า VIP’ หรือได้กลิ่นควันโอสถจากกระทะดำของหลินเฟยสักเล็กน้อยก็ถือเป็นบุญวาสนาสูงสุดในชีวิตแล้ว!

ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังครื้นเครงและเปี่ยมไปด้วยความมั่งคั่งอยู่นั้นเอง…

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!

เหนือผืนฟ้าจวนตระกูลเยว่ คลื่นพลังลมปราณอันมั่งคั่งและเย่อหยิ่งพลันระเบิดออก! เสียงเกวียนเวหาลากด้วย ‘กิเลนวิญญาณเก้าตัว’ ร้องคำรามสะท้านชั้นเมฆ! รถลากสีทองคำขนาดยักษ์สลักลวดลายเหรียญทองโบราณ ลอยลำลงมาจากท้องฟ้า ส่องแสงเจิดจ้าฉายทับแสงไฟในลานพิธีจนมืดมนไปถนัดตา!

บนเกวียนเวหาทองคำ ป้ายอักขระตัวโตโบราณเขียนไว้ด้วยดิ้นทองสว่างจ้า: ‘สมาคมการค้าหมื่นโภคทรัพย์’ (Wanbao Merchant Alliance) — สมาคมการค้าอันดับหนึ่งผู้ควบคุมเส้นทางสายเศรษฐกิจและคลังสมุนไพรครึ่งค่อนแผ่นดินจักรวรรดิกลาง!

ประตูรถลากเปิดออกอย่างอลังการ ชายหนุ่มรูปงามในชุดยาวปักดิ้นเงินประดับมุกวิญญาณสวรรค์ ก้าวเดินออกมาอย่างยโส มือถือพัดขนหงส์ทองคำ นัยน์ตาส่องประกายถือดี สายตามองลงมายังผู้คนในลานพิธีประดุจมองดูมดปลวกไร้ค่า!

เบื้องหลังของเขาคือ ยอดฝีมือขั้นวิญญาณแรกเริ่มระดับสูงสุดแปดนายในชุดเกราะเงิน และศิษย์รับใช้อีกสามสิบคนที่แบกหีบสมบัติเรืองแสงตามหลังมาเป็นพรวน!

ผู้อาวุโสสูงสุดเยว่เทียนหลงและกู่หมิงถึงกับขมวดคิ้วแน่น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก

เยว่เทียนหลงกระซิบเสียงเบา “นั่นมัน… ‘คุณชายรอง จ้าวเทียนเป่า’ แห่งสมาคมการค้าหมื่นโภคทรัพย์! เขาคือบุตรชายคนรองของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงจงหยวน! เหตุใดชายผู้นี้จึงเดินทางมาถึงที่นี่ได้?!”

คุณชายรอง จ้าวเทียนเป่า ก้าวเดินลงมาจากสะพานเวหาอย่างท้าทาย พัดในมือสะบัดพัดเบาๆ พลางแค่นเสียงหัวเราะเหยียดหยามออกมาดัง “หึ!”

“บ้านนอกก็คือบ้านนอก!” จ้าวเทียนเป่าเอ่ยเสียงดังลั่นลานพิธี นัยน์ตากวาดมองสำนักต่างๆ “เพียงแค่ชายซอมซ่อคนหนึ่งผัดกระทะดำได้นิดหน่อย พวกเจ้าก็พากันมากราบไหว้ดุจเทพเซียน! งานหมั้นหมายของตระกูลเยว่ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก จัดเลี้ยงด้วยอาหารและสุราร้านข้างทางแบบนี้น่ะรึ?!”

เสียงของจ้าวเทียนเป่าดังก้องไปทั่วทั้งลานพิธี! แขกเหรื่อและผู้นำสำนักต่าง ๆ หน้าซีดเขียว ทว่าไร้ซึ่งใครกล้าส่งเสียงขัด เพราะสมาคมการค้าหมื่นโภคทรัพย์นั้นมั่งคั่งล้ำฟ้าและมีเครือข่ายอำนาจครอบคลุมไปทั่วทุกยุทธภพ!

จ้าวเทียนเป่าเพิ่งเดินทางมาจากเมืองหลวงจงหยวนเพื่อมาขยายเส้นทางการค้า เขาไม่ทันได้เห็นเหตุการณ์ที่หลินเฟยใช้หม้ออัดแรงดันสอยบรรพบุรุษหานเทียนกัง หรือเหตุการณ์ที่หลินเฟยผัดอาหารโอสถสยบองค์ชายสามหลี่เสวียนเมื่อครู่นี้! สิ่งที่เขาได้ยินมามีเพียงข่าวลือว่า ‘คุณหนูเยว่ซินจัดงานหมั้นฉุกเฉินกับพ่อครัวชาวบ้านคนหนึ่งเพื่อสร้างพันธมิตร’ เท่านั้น!

จ้าวเทียนเป่าก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะประธาน จ้องมองเยว่ซินด้วยสายตาเล้าโลมและถือดี ก่อนจะปัดสายตามองหลินเฟยในชุดผ้าป่านและกระทะดำด้วยความรังเกียจสุดขีด!

“เยว่ซิน…” จ้าวเทียนเป่าเอ่ยด้วยท่วงท่าของคุณชายผู้สูงส่ง “ข้าจ้าวเทียนเป่าเดินทางมาไกลสามพันหลี่ เพื่อตั้งใจจะมาขอแต่งงานกับเจ้า! เหตุใดเจ้าจึงลดตัวมาทำ ‘สัญญาหมั้นหมาย’ กับไอ้พ่อครัวซอมซ่อแบกกระทะดำผู้นี้กัน?! มันมีศิลาปราณสักกี่ก้อน? มีทรัพยากรการค้าสักกี่อย่างกันเชียว?!”

จ้าวเทียนเป่าสะบัดมือเบาๆ ศิษย์รับใช้สามสิบคนพลันยกหีบสมบัติทองคำสิบแปดใบขึ้นมาวางตึงลงบนพื้นลานพิธี!

ตึง! ตึง! ตึง!

ฝาหีบเปิดออก แสงระยิบระยับของศิลาปราณระดับสูง หญ้าสมุนไพรระดับแปด และของวิเศษโบราณ พุ่งส่องสว่างเจิดจ้าไปทั่วลานพิธี!

จ้าวเทียนเป่าชี้พัดทองคำไปยังหีบสมบัติด้วยความภาคภูมิใจและโอ้อวด “ดูซะ! นี่คือ ‘สุราเซียนหมื่นเมฆา’ หมักสามพันปี มูลค่าขวดละแสนศิลาปราณ! นี่คือ ‘เนื้อตับมังกรปฐพีระดับแปด’ วัตถุดิบวิเศษที่ช่วยเพิ่มพลังจิตวิญญาณ! และนี่คือศิลาปราณไร้ที่ติอีกแปดแสนก้อน!”

จ้าวเทียนเป่าเชิดหน้าขึ้นฟ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงยโส “ในฐานะคุณชายรองแห่งสมาคมการค้าหมื่นโภคทรัพย์ ข้ากินแต่สุราเซียนและเนื้ออสูรระดับสูง! แขกเหรื่อระดับวีไอพีที่แท้จริง ต้องเสพสุขกับของวิเศษระดับสูงชั้นเลิศเหล่านี้ ไม่ใช่นั่งกินอาหารผัดริมทางจากกระทะเหล็กดำขยะๆ ของไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้!”

จ้าวเทียนเป่าหันไปหาหลินเฟย พลางโยนถุงศิลาปราณหมื่นก้อนลงบนโต๊ะหินอ่อนดังกึก!

“ไอ้หนู!” จ้าวเทียนเป่าเอ่ยเสียงเหยียดหยาม “ข้าให้ศิลาปราณเจ้าหมื่นก้อน! จงไสหัวออกไปจากตระกูลเยว่ซะ! แล้วยกสิทธิ์สัญญาหมั้นหมายและสปอนเซอร์ของเยว่ซินมาให้ข้า! คนอย่างเจ้า… อย่างมากก็เหมาะแค่ไปเป็น ‘คนล้างกระทะ’ ในโรงครัวของสมาคมการค้าข้าเท่านั้น!”

แขกเหรื่อทั้งลานพิธีต่างอ้าปากค้าง… ผู้อาวุโสเยว่เทียนหลงและกู่หมิงก้าวถอยหลังไปสามก้าวพร้อมกัน พลางมองคุณชายรองจ้าวเทียนเป่าด้วยสายตาไว้อาลัยอย่างสุดซึ้ง!

‘สวรรค์… ไอ้คุณชายรองบ้านี่มันกำลังวิ่งเข้าหาความตายชัดๆ!’ กู่หมิงคิดในใจพลางเอามือกุมหน้า ‘มันกล้าเอาสุราเซียนสามพันปีกับตับมังกรระดับแปดมาโอ้อวดต่อหน้าจอมถอดทรัพย์กระทะเหล็กดำเนี่ยนะ?!’

เยว่ซินคลี่ยิ้มงดงาม นัยน์ตาทอประกายขบขัน นึกสงสารคุณชายรองผู้นี้ขึ้นมาจับใจ หญิงสาวหันไปมองหลินเฟยที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวาย

เบื้องหน้าของหลินเฟย… ชายหนุ่มหยุดนับตั๋วเงินในมือ ช้าๆ… เขาวางไม้แคะฟันลง นัยน์ตาคู่สวยจ้องมอง ‘สุราเซียนหมื่นเมฆา’ และ ‘เนื้อตับมังกรปฐพีระดับแปด’ เบื้องหน้าด้วยประกายแสงสีทองคำอันลึกล้ำ!

‘เชี่ยแล้วไง!’ หลินเฟยคิดในใจอย่างตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจสุดขีด ‘สุราเซียนหมื่นเมฆาสามพันปี? ตับมังกรระดับแปด? แถมยังมีคุณชายสมองน้อยหอบเอาศิลาปราณแปดแสนก้อนมาประเคนถึงที่! นี่มันไม่เรียกว่ามาขัดขวางงานหมั้น… แต่นี่มันคือ ‘ลูกค้ารายใหญ่ผู้ใจบุญ’ ที่มาแจกวัตถุดิบพรีเมียมให้ข้าผัดทำเงินชัดๆ!’

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณระบบพลันดังก้องขึ้นในหัวของหลินเฟยทันที!

[แจ้งเตือนภารกิจฉุกเฉิน: 'สั่งสอนคุณชายจอมโอ้อวดแห่งสมาคมการค้า!'] รายละเอียดภารกิจ: คุณชายรองจ้าวเทียนเป่า นำวัตถุดิบพรีเมียมมาโอ้อวดและหยามเกียรติวิถีแห่งพ่อครัว! จงใช้สุราเซียนสามพันปีและเนื้อตับมังกรระดับแปดของมัน ผัดสกัดเป็นอาหารโอสถระดับเก้าขั้นสูงสุด เพื่อดัดนิสัยและปล้นทรัพย์สินของมันให้เกลี้ยงเกลา! เงื่อนไขสำเร็จ: หลอมอาหารโอสถสำเร็จภายใน 3 นาที + เก็บ ‘ค่าธรรมเนียมการสอนและค่าแปรรูปวัตถุดิบ’ ให้ได้ไม่ต่ำกว่า 800,000 ศิลาปราณระดับสูง! รางวัลภารกิจ: วิชาหมุนเหวี่ยงกระทะระดับตำนาน 'เพลิงสุราสลายวิญญาณ' + แต้มพลังปรุงยา 150,000 แต้ม!

หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทและยโสยิ่งนัก เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้หวาย ควงตะหลิวไม้ในมือด้วยท่วงท่าสุดเท่!

“คุณชายรองจ้าว…” หลินเฟยเอ่ยเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทอย่างถึงที่สุด “เจ้าบอกว่า สุราขวดละแสนศิลาปราณกับตับมังกรเหนียวๆ ของเจ้านี่คือ ‘ของวิเศษระดับสูง’ สำหรับแขก VIP อย่างนั้นรึ?”

จ้าวเทียนเป่าเชิดหน้าขึ้น “แน่นอน! ของวิเศษชั้นเลิศเช่นนี้ คนซอมซ่ออย่างเจ้าเคยเห็นที่ไหนกัน?!”

หลินเฟยเดินเตาะแตะเข้าไปคีบ ‘เนื้อตับมังกรปฐพีระดับแปด’ ขึ้นมาหมุนดูอย่างพิจารณา ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างเวทนา

“เฮ้อ… น่าเสียดายวัตถุดิบชั้นเลิศจริงๆ” หลินเฟยแค่นเสียง “สุราเซียนของเจ้า กลิ่นหอมฉุนกึกเพราะหมักไม่ได้ที่ พลังปราณข้นคลั่กจนกลายเป็นพิษไขกระดูก! ส่วนเนื้อตับมังกรชิ้นนี้ แข็งกระด้างดุจพรมเช็ดเท้า หากกลืนลงคอตรงๆ คงได้ติดคอตายก่อนจะได้ทะลวงด่าน!”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?!” จ้าวเทียนเป่ากรีดร้องด้วยความโกรธ “เจ้ากล้าวิจารณ์สุราเซียนสามพันปีและตับมังกรของสมาคมการค้าข้าว่าเป็นพรมเช็ดเท้ารึไอ้เด็กปากเสีย?!”

“หากไม่เชื่อ…” หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างยโส “ข้าจะแสดงให้เจ้าดูว่า ‘อาหารและโอสถสำหรับระดับวีไอพีที่แท้จริง’ ในวิถีแห่งพ่อครัว… เขาทำกันอย่างไร!”

ตึง!!

หลินเฟยยก ‘กระทะเหล็กดำเก้าตะวัน’ ขนาดยักษ์ขึ้นตั้งบนเตาหินอ่อนอย่างดุดัน!

“เสี่ยวจินทุ่ย… จุดไฟเพลิงสุริยัน! ระดับความร้อนแปดส่วน!”

“จิ๊บ!!”

เจ้าลูกเจี๊ยบอ้วนสีแดงขยับปีกสั้นจู๋ บินขึ้นไปพองตัวพ่นเปลวเพลิงสีทองคำอัคคีสุริยันบรรพกาล อัดเข้าใส่ใต้ตูดกระทะเหล็กดำจนส่องแสงเรืองรองดุจดวงอาทิตย์ย่อยๆ!

หลินเฟยไม่รอช้า เขาใช้นิ้วดึงจุกขวด ‘สุราเซียนหมื่นเมฆา’ มูลค่าแสนศิลาปราณของคุณชายรอง ออกอย่างรวดเร็ว!

ป๊อก!

หลินเฟยเทสุราเซียนสามพันปีทั้งหมดลงสู่กระทะเหล็กดำดื้อๆ!

ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

“อ๊ากกกกกกก! สุราเซียนแสนศิลาปราณของข้า!” จ้าวเทียนเป่าร้องเสียงหลง พยายามจะพุ่งเข้ามาห้าม

ทว่า หลินเฟยกลับยกตะหลิวไม้ขึ้นตบขอบกระทะดัง ป้อง!

“วิชาโอสถกระทะเหล็ก สกุลหลิน… ท่าที่แปด: เพลิงสุราสลายวิญญาณ ผัดหมุนเหวี่ยงไร้ตัก!”

วูบ! ฟู่วววววววววววววววว!!

ประกายเพลิงสุริยันปะทะกับแอลกอฮอล์บริสุทธิ์สามพันปี! เปลวเพลิงสีฟ้าทองคำพลันพุ่งระเบิดออกจากกระทะเหล็กดำ สูงสิบจางกลางอากาศ! กลิ่นหอมละมุนของสุราเซียนที่ถูกเผาผลาญพิษไขกระดูกออกไป พลันส่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์ตลบอบอวลไปทั่วเมืองลั่วหยาง!

หลินเฟยโยน ‘เนื้อตับมังกรปฐพีระดับแปด’ ลอยขึ้นสู่อากาศ ตะหลิวไม้ในมือสะบัดซอยรวดเร็วปานเงาพราย!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เนื้อตับมังกรอันแข็งกระด้าง ถูกซอยเป็นแผ่นบางเฉียบเท่าแผ่นกระดาษนับร้อยแผ่นในเสี้ยววินาที ก่อนจะร่วงลงสู่พายุเพลิงสุราในกระทะเหล็กดำอย่างแม่นยำ!

ฉ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

หลินเฟยสะบัดหมุนเหวี่ยงกระทะเหล็กดำด้วยความเร็วสามพันรอบต่อนาที! แอลกอฮอล์สุราเซียนหลอมรวมเข้ากับแก่นแท้ของตับมังกรซึมซาบเข้าสู่เนื้อทุกอณู โมเลกุลเนื้อที่เคยแข็งกระด้างซึมซับไอสุราจนกลายเป็นเนื้อนุ่มเด้งเรืองแสงสีทองคำ!

“ต้าไป๋! สกัดความเย็นช็อกอุณหภูมิ!”

“โฮ่ง!”

เจ้าซามอยด์ขนฟูพ่นไอเย็นเหมันต์บรรพกาลอัดเข้าใส่ขอบกระทะในเสี้ยววินาที!

ฉ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

ความร้อนสุดขั้วปะทะความเย็นสุดขั้ว! ควันไอน้ำแกงสุราเซียนพุ่งม้วนตัวกลายเป็น ‘ร่างมายามังกรทองคำ’ ขนาดยักษ์ คำรามก้องอยู่เหนือกระทะเหล็กดำ!

เวลาผ่านไปเพียง สองนาทีสี่สิบวินาที!

หลินเฟยสะบัดตะหลิวไม้ ตักเนื้อตับมังกรผัดสุราเซียนสีทองคำเรืองรอง ขึ้นมาจัดวางบนจานหยกแปดทิศของคุณชายรองอย่างงดงาม!

[ติ๊ง! สำเร็จการปรุงอาหารโอสถระดับเก้าขั้นสูงสุด: ‘สเต๊กตับมังกรผัดสุราเก้าสวรรค์’ (Grade 9 Supreme Dish)!]

กลิ่นหอมอันบริสุทธิ์ไร้ที่ติ ยั่วยวนจิตวิญญาณและจุดชีพจรของผู้คนทั้งลานพิธี! น้ำลายของคุณชายรอง จ้าวเทียนเป่า พลันไหลทะลักออกมาจากขอบปากโดยที่เขาไม่อาจควบคุมร่างกายได้เลยแม้แต่น้อย!

จ๊อกกกกกกกกกกกกก~

เสียงท้องร้องอย่างรุนแรงดังก้องออกจากท้องของคุณชายรองผู้สูงส่ง! จ้าวเทียนเป่าเบิกตากว้าง จ้องมองจานอาหารตรงหน้าด้วยความตะลึงลาน ความเย่อหยิ่งและคำโอ้อวดเมื่อครู่นี้ พลันสลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหิวโหยระดับบ้าคลั่ง!

“นี่มัน… กลิ่นหอมระดับนี้… พลังปราณที่บริสุทธิ์ขนาดนี้?!” จ้าวเทียนเป่าพึมพำเสียงสั่น

หลินเฟยยิ้มมุมปาก ยื่นคู่ไม้ให้จ้าวเทียนเป่า “เอ้า! คุณชายรองผู้สูงส่ง… ชิม ‘อาหารสำหรับระดับวีไอพี’ ที่ข้าผัดให้ซะสิ!”

จ้าวเทียนเป่าสติหลุดไปเรียบร้อยแล้ว เขารีบไขว่คว้าตะเกียบขึ้นมา คีบเนื้อตับมังกรสีทองคำเข้าปากเคี้ยวกลืนอย่างบ้าคลั่ง!

กรวบ! กรวบ! อื้มมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

ทันทีที่เนื้อตับมังกรผัดสุราเซียนสัมผัสลิ้น… นัยน์ตาของคุณชายรองพลันเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง! รสชาติหวานนุ่มละมุนของตับมังกร ผสานกับความหอมกล่อมกล่อมของสุราเซียนสามพันปี ระเบิดพุ่งเข้าสู่จุดชีพจรทั่วร่าง!

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงง!

คอขวดขั้นจินตานระดับสูงของคุณชายรองที่ติดขัดมานานห้าปี พลันพังทลายลงในเสี้ยววินาที! ลมปราณพุ่งทะยานเข้าสู่ ขั้นวิญญาณแรกเริ่ม (Nascent Soul) อย่างอัศจรรย์!

น้ำตาแห่งความซาบซึ้งและปลื้มปิติไหลอาบแก้มสองข้างของคุณชายรอง จ้าวเทียนเป่า!

“สวรรค์! อร่อยเหลือเกิน! อร่อยจนข้าอยากจะร้องไห้!” จ้าวเทียนเป่าทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น ใช้ตะเกียบโกยอาหารเข้าปากจนหมดจานในสามคำ ก่อนจะร้องไห้โฮออกมาดุจเด็กน้อย “สุราและตับมังกรที่ข้าเคยทานมาทั้งชีวิต… มันคืออาหารหมูชัดๆ! นี่คือรสชาติแห่งทวยเทพที่แท้จริง!!”

จ้าวเทียนเป่าเงยหน้ามองหลินเฟยด้วยสายตาเลื่อมใสและเทิดทูนอย่างถึงที่สุด!

หลินเฟยยิ้มร่าอย่างมีความสุข เขายื่นมือออกไปตรงหน้าคุณชายรองผู้คุกเข่าอยู่

“เอาล่ะคุณชายรองจ้าว…” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ “ค่าสกัดสุราเซียน… ค่าผัดหมุนเหวี่ยงตับมังกร… ค่าธรรมเนียมการเรียนรู้วิถีอาหาร… และค่าทำขวัญที่เจ้ามาส่งเสียงดังรบกวนงานหมั้นของข้า… คิดราคามิตรภาพ รวมทั้งหมด แปดแสนศิลาปราณระดับสูง!”

จ้าวเทียนเป่าไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที! เขาปลดถุงมิติทรัพย์สินทั้งหมด ปลดแหวนทองคำ และยก ‘เกวียนเวหากิเลนทองคำ’ มอบให้หลินเฟยด้วยสองมือที่สั่นเทา!

“เอาไปเลยขอรับท่านปรมาจารย์! แปดแสนศิลาปราณ! เกวียนเวหาทองคำมูลค่าห้าแสน! เอาไปให้หมดเลย!” จ้าวเทียนเป่ากราบลงบนพื้น “ได้โปรดรับข้าเป็น ‘สปอนเซอร์รายรอง’ และอนุญาตให้ข้าสั่งอาหารจากท่านทุกเดือนด้วยเถิดขอรับ!!”

ติ๊ง!

[แจ้งเตือน: ภารกิจสำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับ: ค่าธรรมเนียมและทรัพย์สินรวมมูลค่า 1,300,000 ศิลาปราณระดับสูง + เกวียนเวหากิเลนทองคำ!] [ท่านได้รับ: วิชาหมุนเหวี่ยงกระทะ 'เพลิงสุราสลายวิญญาณ' + แต้มพลังปรุงยา 150,000 แต้ม!]

แขกเหรื่อทั้งลานพิธีตระกูลเยว่ต่างตกตะลึงจนไร้เสียง… คุณชายรองแห่งสมาคมการค้าหมื่นโภคทรัพย์ผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้ยอมคุกเข่า มอบเกวียนเวหา และขอสมัครเป็น ‘สปอนเซอร์รายรอง’ ให้กับหลินเฟยด้วยความยินดี!

เยว่ซินเดินยิ้มหวานเข้ามาเคียงข้างหลินเฟย นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและขบขัน

“หลินเฟย…” เยว่ซินเอ่ยเสียงนุ่ม “ท่านผัดอาหารแค่สามนาที… ก็ปล้นเกวียนเวหากับทรัพย์สินล้านศิลาปราณของคุณชายรองมาได้อีกแล้วหรือนี่?”

หลินเฟยยกตะหลิวไม้ขึ้นควงด้วยท่วงท่าสุดกวนประสาท พลางยักคิ้วให้สปอนเซอร์สาวอย่างยโส

“บอกแล้วไงยัยสปอนเซอร์! ใครก็ตามที่กล้ามาโอ้อวดความรวยต่อหน้าพ่อครัว… ข้าจะถอดทรัพย์และจับวัตถุดิบของมัน มาผัดทำเงินให้หมดเลย คอยดู!!”

“โฮ่งงงงงงงง!!” “จิ๊บ จิ๊บ!!”

เสียงเห่าและเสียงร้องร่าเริงของสองสัตว์เลี้ยงอสูรดังก้องไปทั่วลานพิธี ตอกย้ำความยิ่งใหญ่และความมั่งคั่งอันไร้ที่สิ้นสุดของหลินเฟย ปรมาจารย์ปรุงยากระทะเหล็กดำ ผู้ไม่มีใครในยุทธภพกล้ามาโอ้อวดความรวยใส่อีกต่อไป!

***