ตอนที่ 63: เสียงถีบประตูดังสนั่น! "พอดีข้าเอาของมาคืน"

กลุ่มควันดำสนิทมืดครึ้มดุจหมอกพิษโชยม้วนตัวเข้ามาตามรอยแตกของประตูจวนตระกูลเยว่ที่พังทลาย คลื่นพลังอสูรมารชั่วร้ายกดทับลงมาจนอากาศรอบด้านหนักอึ้ง แขกเหรื่อและผู้นำสำนักน้อยใหญ่ที่กำลังดื่มฉลองต่างหน้าซีดเผือด หลายคนถึงกับต้องโคจรพลังลมปราณขึ้นมาปกป้องจุดชีพจรของตนเองอย่างตื่นตระหนก

เบื้องหลังรอยพังทลายของประตูบานยักษ์ ปรากฏร่างของชายฉกรรจ์ในชุดคลุมยาวสีเลือดสลักลายอักขระมารสิวะ ท่วงท่าเดินเหินเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟันอันดุดัน นัยน์ตาสีแดงฉานดุจโลหิตกวาดมองผู้คนในลานพิธีประดุจมองดูซากศพไร้ค่า ข้างกายของเขาคือยอดฝีมือฝ่ายมารขั้นก่อจิตวิญญาณอีกสี่นายที่ยืนคุมเชิงด้วยรอยยิ้มแสยะน่ากลัว

ชายในชุดคลุมสีเลือดผู้นี้คือ ‘สิงเทียน’ ผู้อาวุโสคุมกฎแห่งสำนักมารฟ้าลืมเซียน ผู้ซึ่งเร้นกายอยู่ในหุบเขาอสูรดับสูญมานานนับร้อยปี!

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” สิงเทียนหัวเราะร่า เสียงหัวเราะแฝงด้วยคลื่นพลังจิตวิญญาณดุจเสียงสุนัขป่ารามคำราม “สำนักกระบี่สวรรค์ หอโอสถเมืองหลวง หรือแม้กระทั่งตระกูลเยว่… บัดนี้กลับต้องมารวมตัวกันออเซาะเด็กหนุ่มซอมซ่อคนหนึ่งเพียงเพราะโอสถระดับห้าเม็ดเดียวอย่างนั้นรึ?! ช่างน่าอดสูยิ่งนัก!”

สิงเทียนก้าวเท้าเดินเข้ามากลางลานพิธีอย่างถือดี สายตาจ้องมอง ‘โอสถเซียนหงส์ฟ้าจุติคืนชีพ’ ในมือของเยว่ซินด้วยความโลภอย่างเปิดเผย ก่อนจะปัดสายตามองหลินเฟยที่ยืนถือกระทะเหล็กดำและตะหลิวไม้ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม

“ไอ้หนู!” สิงเทียนเอ่ยเสียงเย็น “ส่งโอสถระดับห้าเม็ดนั้นมาให้ข้าซะดีๆ! แล้วยึดถุงมิติทรัพย์สินทั้งหมดในงานนี้ถวายสำนักมารฟ้าลืมเซียน! หากเจ้ายอมคุกเข่าโขกศีรษะสามครั้ง ข้าอาจจะเมตตาละเว้นชีวิตกระจอกๆ ของเจ้าให้ไปเป็นคนฟันไม้ต้มยาในสำนักมารของข้า!”

แขกเหรื่อทั้งลานพิธีต่างตื่นตระหนก ผู้อาวุโสเยว่เทียนหลงและกู่หมิงเตรียมจะก้าวออกมารับมือ แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว…

หลินเฟยกลับยักคิ้วเบาๆ นัยน์ตาทอประกายความขบขันและกวนประสาท เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม… เขากลับก้าวเดินออกไปเบื้องหน้าด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย พลางควงตะหลิวไม้ในมืออย่างช่ำชอง

“สิงเทียนอะไรนั่น…” หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความยโสสุดขีด “เจ้าบอกว่าข้าต้องส่งโอสถระดับห้าและทรัพย์สินทั้งหมดให้เจ้าอย่างนั้นรึ? เจ้าเป็นสำนักมารฟ้าลืมเซียนแล้วอย่างไร? มีศิลาปราณมาสปอนเซอร์ข้าหรือไม่? หรือมีวัตถุดิบพรีเมียมมาประเคนให้ข้าผัดรึเปล่า? หากไม่มี… เจ้าก็เป็นแค่ ‘ขยะไร้สปอนเซอร์’ ที่เดินเข้ามาขัดจังหวะรับเงินของข้าเท่านั้นแหละ!”

“เจ้าว่าอย่างไรนะไอ้เด็กเมื่อวานซืน?!” สิงเทียนนัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้ากล้าเรียกสำนักมารฟ้าลืมเซียนว่าเป็นขยะรึ?! วันนี้ข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วเอาเกราะทองคำของเจ้ามาทำเป็นที่รองเท้า!”

สิงเทียนสะบัดมือขวา กรงเล็บกระดูกมารสีดำสนิทพลันยืดขยายยาวสามจาง พุ่งตรงเข้าหมายจะฉีกหัวของหลินเฟยให้ขาดกระเด็นในเสี้ยววินาที!

ทว่า ในวินาทีที่กรงเล็บมารกำลังจะถึงตัวหลินเฟยเพียงไม่กี่นิ้วนั้นเอง…

ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงถีบประตูดังก้องสนั่นสะท้านไปทั่วทั้งผืนฟ้าเมืองหลวงลั่วหยาง! ไม่ใช่ประตูหน้าจวนตระกูลเยว่ที่พังไปแล้ว… แต่เป็น ‘ประตูมิติสีทองคำ’ ขนาดยักษ์สูงร้อยจางที่โผล่ขึ้นมาจากอากาศว่างเปล่ากลางลานพิธี!

บานประตูมิติสีทองคำสลักลวดลายกระทะดำและเหรียญทองโบราณ ถูกเท้าคู่หนึ่งถีบระเบิดออกอย่างแรงจนเศษทองคำกระจายว่อน!

พร้อมกันนั้น ร่างของคนกลุ่มหนึ่งพลันพุ่งกระเด็นออกมาจากบานประตูมิติ ลอยโค้งเป็นเส้นปรนัยกลางอากาศ ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นดัง ตึง! ตึง! ตึง!

ผู้คนที่ลอยกระเด็นออกมาเหล่านั้น… ไม่ใช่ใครอื่น! แต่คือ ‘องค์ชายสาม หลี่เสวียน’ และเหล่ายอดฝีมือองครักษ์เสื้อเหล็กที่พึ่งถูกหลินเฟยถอดทรัพย์และใช้หม้ออัดแรงดันสอยจนร่วงไปเมื่อตอนที่แล้วนั่นเอง!

สภาพขององค์ชายสามในยามนี้ ช่างอนาถแทบดูไม่ได้ ชุดคลุมมังกรตัวหรูขาดวิ่น ใบหน้าปูดบวมดุจหัวมันเผา บนหัวมีเศษผักและคราบซอสโอสถติดอยู่ประปราย!

ผู้คนทั่วทั้งลานพิธีต่างอ้าปากค้างดวงตาแทบถลน! “นั่นมัน… องค์ชายสามหลี่เสวียนมิใช่หรือ?!” “เหตุใดพระองค์จึงโดนถีบออกมาจากประตูมิติสวรรค์เช่นนั้นเล่า?!”

ยังไม่ทันที่ผู้คนจะหายตกตะลึง… ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ปักดิ้นเงินเป็นรูปกระทะและตะหลิวคู่ เดินก้าวออกมาจากประตูมิติสีทองคำอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามดุจเทพเซียนลงมาโปรดสัตว์ มือขวาถือ ‘ถุงมิติสีเงินยักษ์’ ใบหนึ่งไว้ในมือ

ชายหนุ่มผู้นั้นคลี่ยิ้มหวาน นัยน์ตาทอประกายความกวนประสาทและเจ้าเล่ห์ เขาละสายตาจากทุกคน หันไปก้มหัวคารวะหลินเฟยที่ยืนถือกระทะดำอยู่อย่างเคารพนอบน้อม

“กราบเรียนท่านปรมาจารย์หลิน…” ชายหนุ่มชุดขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสว่างไสว “ข้าน้อย ‘ศิษย์สืบทอดสายตรง สกุลหลิน’ นำของที่องค์ชายสามลืมไว้ และ ‘ค่าธรรมเนียมการถีบประตู’ มาส่งคืนให้ท่านครับ!”

หลินเฟยเลิกคิ้วมองชายหนุ่มชุดขาว พลางยิ้มมุมปากอย่างเข้าใจทันที ‘เชี่ยแล้วไง… ระบบส่ง ‘ร่างแยกศิษย์สายตรง’ มาช่วยข้าเล่นละครถอดทรัพย์อีกแล้วหรือนี่!’

“โอ้?” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ควงตะหลิวไม้ในมือ “เอาของมาคืนอย่างนั้นรึ? องค์ชายสามลืมอะไรไว้ล่ะ?”

ศิษย์ชุดขาวสะบัดมือเบาๆ ยกถุงมิติสีเงินยักษ์ขึ้นทุ่มลงบนพื้นดังกึก!

ตึงงงงงงงงงง!!

ปากถุงเปิดออก… ศิลาปราณระดับสูงจำนวน หนึ่งล้านก้อน พร้อมด้วย ‘เกราะมังกรทองคำ’ และ ‘ตราประจำตำแหน่งองค์ชายสาม’ พุ่งทะลักออกมาเป็นกองพะเนินส่องแสงวูบวาบเจิดจ้า!

ศิษย์ชุดขาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “องค์ชายสามบอกว่า… เมื่อครู่นี้พระองค์กินอาหารผัดโอสถของท่านปรมาจารย์หลินไปเพียงครึ่งจาน แต่กลับลืมจ่าย ‘ค่าธรรมเนียมรสชาติขั้นสูงสุด’ และ ‘ค่าเช่าจานหยก’ พระองค์จึงรีบกลับไปขนศิลาปราณหนึ่งล้านก้อนที่คลังหลวง มามอบให้ท่านปรมาจารย์เป็นของขวัญวันหมั้นเพิ่มเติมครับ!”

องค์ชายสาม หลี่เสวียน ที่นอนปูดบวมอยู่บนพื้น ถึงกับนอนสั่นกระตุกมุมปากตาค้าง! ‘ข้า… ข้าไม่ได้ลืม! พวกเจ้าถีบข้าตกจากเกวียนแล้วปล้นคลังหลวงข้ามาต่างหากไอ้พวกโจรในคราบพ่อครัว!!’ ทว่าองค์ชายสามกลับไม่กล้าส่งเสียงร้องแม้แต่น้อย ได้แต่นอนร้องไห้ไร้เสียงอยู่ในใจด้วยความระทมทุกข์!

แขกเหรื่อทั้งลานพิธีต่างตะลึงลานจนตาแทบหลุดออกนอกเต้า! “สวรรค์! องค์ชายสามถึงกับต้องนำศิลาปราณหนึ่งล้านก้อนมาส่งคืนด้วยตัวเองเพื่อจ่ายค่าอาหารจานเดียวรึ?!” “บารมีและความโหดเหี้ยมของปรมาจารย์หลิน… ช่างครอบฟ้าคลุมดินยิ่งนัก!”

ขณะที่ผู้คนกำลังตื่นตระหนกอยู่นั้นเอง… สิงเทียน ผู้อาวุโสสำนักมารฟ้าลืมเซียน ที่ถูกมองข้ามและขัดจังหวะการโจมตี พลันหน้าเขียวปู๊ดด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด!

“พวกเจ้า… ไอ้พวกละครตลกไร้สาระ!!” สิงเทียนแผดเสียงร้องคำรามลั่น คลื่นพลังมารสีดำพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงร้อยจาง “กล้าเมินเฉยต่อข้าสิงเทียนอย่างนั้นรึ?! ไม่ว่าจะเป็นศิลาปราณหนึ่งล้านก้อน หรือโอสถระดับห้า… วันนี้ทั้งหมดต้องเป็นของสำนักมารฟ้าลืมเซียน! ตายซะ!!”

สิงเทียนสะบัดพุ่งร่างเข้ามาดุจอุกกาบาตตก กรงเล็บมารอสูรอัดแน่นด้วยพลังขั้นก่อจิตวิญญาณระดับสูงสุด พุ่งหมายจะบดขยี้ทั้งหลินเฟยและศิษย์ชุดขาวให้กลายเป็นผุยผง!

ทว่า หลินเฟยกลับไม่ได้แม้แต่จะหันไปมอง! เขาเพียงแค่ถอนหายใจยาวอย่างเวทนา

“เสี่ยวจินทุ่ย… ต้าไป๋… ศิษย์น้อง…” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ “มีลูกค้ารายใหม่หอบเอา ‘ร่างอสูรมาร’ มาประเคนถึงที่… จัดการ ‘สกัดวัตถุดิบ’ ให้ข้าที!”

“จิ๊บ!!” “โฮ่ง!!”

เสี่ยวจินทุ่ยบินร่อนขึ้นฟ้า พ่นไฟเพลิงสุริยันบรรพกาลห่อหุ้มกรงเล็บมารของสิงเทียนจนละลายกลายเป็นของเหลวในเสี้ยววินาที! เจ้าต้าไป๋พุ่งตัวดุจสายฟ้า สะบัดอุ้งเท้าตบเข้าที่ใบหน้าของสิงเทียนดัง เพลี้ยยยยยย! ส่งร่างของผู้อาวุโสมารลอยหมุนเคว้งกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศา!

และก่อนที่สิงเทียนจะทันได้ตกลงถึงพื้น… ศิษย์ชุดขาวพลันพุ่งทะยานร่างขึ้นไปซ้ำ ด้วยการยก ‘หม้ออัดแรงดันทองคำ’ ขนาดยักษ์ ฟาดเข้าที่กลางหลังของสิงเทียนดัง ตึงงงงงงงงงงงงงงง!!

ร่างของสิงเทียนกระเด็นตกลงมากระแทกพื้นเบื้องหน้าหลินเฟยดุจหมานรกโดนสอย!

อั่ก!! สิงเทียนกระอักเลือดสีดำออกมาคำใหญ่ ร่างกายถูกคลื่นเพลิงสุริยันและพิษเหมันต์ผนึกไว้จนไม่อาจขยับขยาย ลมปราณขั้นก่อจิตวิญญาณพังทลายลงในเสี้ยววินาที!

หลินเฟยเดินเตาะแตะเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าสิงเทียน เขาย่อตัวลง นัยน์ตาทอประกายความกวนประสาทและเจ้าเล่ห์สุดขีด เขาใช้ปลายตะหลิวไม้เคาะหัวสิงเทียนเบาๆ ดัง ป๊อก! ป๊อก!

“เป็นอย่างไรบ้าง ผู้อาวุโสสิงเทียน?” หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างยโส “กรงเล็บมารอสูรของเจ้าเหนียวนุ่มใช้ได้… หากเอาไปสกัดผัดกับซอสโอสถระดับเก้า คงได้เนื้ออสูรเกรดเอไว้แกล้มสุราเซียนเป็นแน่!”

สิงเทียนตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวดุจเห็นปีศาจแท้จริง “เจ้า… เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?! เหตุใดสัตว์เลี้ยงและศิษย์ของเจ้าจึงมีพลังน่ากลัวถึงเพียงนี้?!”

หลินเฟยหัวเราะ “หึ!” ออกมาเบาๆ เขาเอื้อมมือไปคว้าถุงมิติมหาศาลที่เอวของสิงเทียน และยึดเอาแหวนมิติมารของผู้อาวุโสมารทั้งหมดมาถือไว้ในมืออย่างช่ำชอง!

“ข้าก็เป็นแค่พ่อครัวธรรมดาๆ…” หลินเฟยเอ่ยพลางใช้นิ้วเปิดเช็กดูทรัพย์สินในถุงมิติมารของคุณชายสิงเทียนอย่างร่าเริง “พ่อครัวที่ชอบ ‘รับของขวัญวันหมั้น’ จากคนที่ชอบบุกมาถีบประตูบ้านข้ายังไงล่ะ!”

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณระบบดังก้องขึ้นในหัวของหลินเฟยอย่างสว่างไสว!

[แจ้งเตือน: สยบผู้อาวุโสสิงเทียนแห่งสำนักมารฟ้าลืมเซียนสำเร็จ!] [ท่านได้รับ: ศิลาปราณระดับสูงจากฝ่ายมาร 1,500,000 ก้อน + สมุนไพรสายมารระดับแปด 20 ชนิด + ถุงมิติไร้ก้น!] [รวมยอดทรัพย์สินที่ได้รับในงานหมั้นวันนี้: 6,800,000 ศิลาปราณระดับสูง + เกวียนเวหากิเลนทองคำ + เหมืองแร่อีกแปดมณฑล!]

สิงเทียนนอนคอตกหมดสติไปทันทีด้วยความอับอายและบาดเจ็บหนัก!

ผู้คนทั่วทั้งลานพิธีตระกูลเยว่ต่างส่งเสียงเฮฮาและปรบมือสรรเสริญกันลั่นลานพิธี! บรรดาผู้นำสำนักและเจ้าเมืองต่างเข้าแถวยาวเหยียด นำตั๋วเงินและศิลาปราณมามอบให้หลินเฟยเพิ่มเติมเพื่อฝากตัวเป็น ‘ลูกค้าสายสปอนเซอร์’ ด้วยความยำเกรงสูงสุด!

เยว่ซินเดินยิ้มหวานเข้ามาหาหลินเฟย นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความขบขันและรักใคร่ นางเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้ชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน

“หลินเฟย…” เยว่ซินเอ่ยเสียงนุ่ม “ดูเหมือนงานหมั้นของเราในวันนี้… นอกจากจะได้รับโอสถระดับห้าแล้ว ท่านยังกลายเป็น ‘มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงลั่วหยาง’ ไปเรียบร้อยแล้วนะ”

หลินเฟยยกแขนขึ้นโอบเอวบางของเยว่ซินไว้ กางตะหลิวไม้และกระทะเหล็กดำออก พลางส่งรอยยิ้มสุดยโสและกวนประสาทให้แก่คนทั้งยุทธภพ

“แน่นอนอยู่แล้วยัยสปอนเซอร์!” หลินเฟยเอ่ยเสียงดังก้อง “ใครก็ตามที่คิดจะมาขัดขวางงานหมั้น หรือมาลองดีกับวิถีแห่งพ่อครัว… ข้าจะถอดทรัพย์ จับมันมาผัด และรับของหมั้นจากพวกมันให้เกลี้ยงเกลาทุกรายคอยดู!!”

เสียงกู่ร้องยินดีและเสียงหัวเราะครื้นเครงดังก้องสะท้านผืนฟ้าลั่วหยาง ตอกย้ำความยิ่งใหญ่อันไร้พ่ายของ หลินเฟย จอมถอดทรัพย์กระทะเหล็กดำ และ เยว่ซิน สปอนเซอร์สายเปย์อันดับหนึ่งแห่งยุทธภพอย่างสมบูรณ์แบบ!

***