ตอนที่ 64: อดีตคุณชายขยะแบกกระสอบปุ๋ยเข้างาน

แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องสว่างสะท้อนลงบนคราบความวุ่นวายเบื้องหน้าที่พึ่งจบลงไป ฝุ่นควันจากประตูจวนตระกูลเยว่ที่ถูกสอยพังทลายค่อยๆ ถูกพลังปราณของเหล่ายอดฝีมือปัดเป่าจนจางหาย บรรยากาศภายในลานพิธีสวรรค์พลันกลับคืนสู่ความครื้นเครงอลังการอีกครั้ง

บัดนี้ ทรัพย์สินและศิลาปราณระดับสูงนับหกล้านแปดแสนก้อน ถูกกองรวมกันดุจภูเขาเล็กลูกหนึ่งกลางลานพิธี ส่องแสงสีทองคำฉายทับใบหน้าของบรรดาแขกเหรื่อจนตาร้อนผ่าว เกวียนเวหากิเลนทองคำของคุณชายรองจ้าวเทียนเป่าจอดเด่นหราอยู่ข้างสากะเบือยักษ์และหม้ออัดแรงดันทองคำ

หลินเฟยนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้หวายประธานอย่างสง่างาม มือหนึ่งถือตะหลิวไม้หมุนเล่น อีกมือหนึ่งโอบเอวบางของ ‘เยว่ซิน’ สปอนเซอร์สายเปย์อันดับหนึ่งที่นั่งเคียงข้างด้วยรอยยิ้มหวานละมุน นัยน์ตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยประกายแห่งความมั่งคั่งและยโสถึงขีดสุด

“โฮ่ง!” เจ้าต้าไป๋ ซามอยด์ขนฟู นั่งใช้สองขาหน้าเขย่า ‘กระปุกศิลาปราณ’ ของมันอย่างอารมณ์ดี

“จิ๊บ จิ๊บ!” เสี่ยวจินทุ่ย เจ้าลูกเจี๊ยบอ้วนสีแดงสด บินลงมาจับเจ่าบนหัวกองศิลาปราณ คอยส่งเสียงร้องข่มขู่ไม่ให้ใครกล้าแอบคีบศิลาปราณไปแม้แต่ก้อนเดียว

ขณะที่เหล่านายกองและผู้นำสำนักต่างๆ กำลังยกแก้วสุราอวยพรให้แก่ความรำรวยของคู่หมั้นหมายหมื่นปีอยู่นั้นเอง…

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงก้าวเท้าอันหนักอึ้งดังก้องมาจากทิศทางของประตูทางเข้าหน้าจวน! ไม่ใช่พลังลมปราณกดทับอันชั่วร้ายของพวกสำนักมาร และไม่ใช่พลังความมั่งคั่งของสมาคมการค้า… แต่เป็นเสียงก้าวเท้าของมนุษย์ธรรมดาที่ดูเหมือนกำลัง ‘แบกของหนักมหาศาล’ เดินตรงเข้ามาอย่างยากลำบาก!

สายตานับพันคู่ในลานพิธีพลันหันไปมองเป็นจุดเดียว!

เบื้องหน้าทางเข้า ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อผ้าป่านสีเทาอมน้ำตาลปานคนรับใช้ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและบาดแผลเก่าประปราย บนบ่าอันกว้างใหญ่ของเขากำลัง แบกกระสอบปุ๋ยปานกลางสีน้ำตาลปานกลางขนาดยักษ์สามกระสอบ ผูกติดกันด้วยเชือกป่านหนาเตอะ!

กระสอบปุ๋ยแต่ละใบสลักตราอักขระพื้นบ้านโบราณ เขียนไว้ด้วยถ่านหินดำดุจตัวหนังสือเด็กน้อย: ‘มูลอสูรวิเศษผสมปุ๋ยหมักสกุลสวี่’

คราบดินโคลนและกลิ่นปุ๋ยหมักแห้งๆ ฟุ้งกระจายออกจากกระสอบปุ๋ยใบยักษ์ ส่งกลิ่นแปรปรวนกลบกลิ่นหอมของสุราและโอสถวิเศษในลานพิธีจนผู้คนต้องยกมือขึ้นอุดจมูกกันเป็นพรวน!

“อึ๊ก! กลิ่นอะไรกันเนี่ย?!” ผู้อาวุธโสตระกูลใหญ่คนหนึ่งร้องตะโกน “นั่นมันกระสอบปุ๋ยคอกมิใช่หรือ? เหตุใดจึงมีคนแบกกระสอบปุ๋ยเหม็นฉุนเข้ามาในงานหมั้นหมายอันสูงส่งเช่นนี้ได้!”

“ดูหน้ามันสิ! นั่นมัน… ‘สวี่หมิง’ อดีตคุณชายใหญ่แห่งตระกูลสวี่มิใช่หรือ?!” ยอดฝีมืออีกคนจำหน้าได้พลันตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ “อดีตอัจฉริยะผู้ถูกทำลายชีพจรจนกลายเป็น ‘คุณชายขยะ’ ถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวงไปเมื่อสามปีก่อน! เหตุใดมันจึงกลับมาในสภาพแบกกระสอบปุ๋ยเช่นนี้ได้?!”

สวี่หมิงหยุดก้าวเท้าลงกลางลานพิธี เสียงกระสอบปุ๋ยทุ่มลงบนพื้นดัง ตึงงงงงง! จนแผ่นหินอ่อนแตกร้าวเป็นทางยาว!

ชายหนุ่มแบกกระสอบปุ๋ยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายแววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บ แม้จะแต่งกายซอมซ่อแบกกระสอบปุ๋ยเหม็นหึ่ง ทว่าแผ่นหลังของเขากลับยืดตรง ไร้ซึ่งความหวาดกลัวหรือต่ำต้อย!

กู่หมิงและเยว่เทียนหลงขมวดคิ้วแน่น เตรียมจะส่งคนไปคุมตัวทหารเฝ้าประตูที่ปล่อยให้คนแบกกระสอบปุ๋ยเข้ามา ทว่าเยว่ซินกลับยกมือห้ามไว้ ชายหนุ่มผู้นี้คืออดีตอัจฉริยะเมืองหลวงที่นางเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง

สวี่หมิงประสานมือเคารพเยว่ซินและผู้คนรอบด้าน ก่อนจะกวาดสายตามองผ่านภูเขาศิลาปราณหกล้านก้อนและเกวียนเวหากิเลนทองคำ จนกระทั่งสายตามาหยุดลงที่ หลินเฟย ผู้ถือกระทะเหล็กดำและตะหลิวไม้

สวี่หมิงไม่ได้มีสายตาดูถูก หรือสายตาตาร้อนผ่าวเหมือนคุณชายจ้าวเทียนเป่าหรือพวกฝ่ายมาร… แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วย ‘ความหวังอันลึกล้ำและสว่างไสว’ ดุจคนเจอแสงสว่างกลางความมืดมิด!

“ข้าน้อย สวี่หมิง…” อดีตคุณชายขยะเอ่ยเสียงดังฟังชัด ดังก้องไปทั่วลานพิธี “เดินทางไกลแปดพันหลี่จากหุบเขาไร้ร้าง แบกกระสอบปุ๋ยหมักสามใบนี้มาเพื่อขอพบ… ‘ปรมาจารย์หลินเฟย’ ผู้พิชิตกระทะดำ!!”

หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ เขาวางแก้วชาลง นัยน์ตาทอประกายความขบขันและเจ้าเล่ห์

“แบกกระสอบปุ๋ยหมักขยะเข้ามาหาข้าอย่างนั้นรึ?” หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ยักคิ้วเบาๆ “เจ้าหนุ่ม… เจ้าไม่เห็นหรือว่าเบื้องหน้าข้ามีศิลาปราณหกล้านก้อน มีสุราเซียนขวดละแสน และเกวียนเวหากิเลนทองคำ? งานหมั้นของข้าไม่ใช่ตลาดรับซื้อปุ๋ยคอกนะเว้ย!”

สวี่หมิงยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปหาหลินเฟยอีกสามก้าว พลางใช้นิ้วดึงซับเชือกป่านที่ผูกปากกระสอบปุ๋ยออกดื้อๆ!

แกว๊ก!

ปากกระสอบปุ๋ยใบแรกเปิดออก… ไม่ใช่ปุ๋ยคอกเหม็นเน่าอย่างที่ทุกคนคิด!

ทว่าสิ่งที่พุ่งทะลักออกมาจากกระสอบปุ๋ยคอกใบนั้น… กลับเป็น ‘แสงสีฟ้าครามบริสุทธิ์’ อันงดงามดุจดวงดาวพันดวง! กลิ่นหอมอบอวลแห่งสมุนไพรโบราณอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุด พลันพุ่งลอยออกมาสยบกลิ่นเหม็นคอยสลายไปในเสี้ยววินาที!

ผู้คนทั่วทั้งลานพิธีต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

สิ่งที่อยู่ในกระสอบปุ๋ยใบแรก… คือ ‘โสมปฐพีเก้าใบพันปี’ และ ‘หญ้าจิตวิญญาณมังกรฟ้า’ นับพันต้น! สมุนไพรวิเศษระดับเจ็ดและระดับแปดขนาดยักษ์ที่เรียงตัวแน่นเอียดดุจขยะมูลฝอย ถูกอัดรวมกันอยู่ในกระสอบปุ๋ยใบนั้นอย่างอัศจรรย์!

ยังไม่หมด! สวี่หมิงแกะเชือกกระสอบปุ๋ยใบที่สองและสามออกพร้อมกัน!

แกว๊ก! แกว๊ก!

แสงสีทองคำและแสงสีเขียวเพชรพลอยพุ่งส่องสว่างสะท้อนผืนฟ้า! กระสอบใบที่สองบรรจุ ‘แก่นแท้ศิลาปราณปฐพีไร้ตำหนิ’ หนักนับสามพันจิน! ส่วนกระสอบใบที่สามบรรจุ ‘เศษแร่เหล็กดาวตกบรรพกาล’ และ ‘ผลไม้เซียนเปลี่ยนชีพจร’ ที่สุกงอมห้าผล!

มูลค่าของสิ่งที่อยู่ในกระสอบปุ๋ยคอกทั้งสามใบนี้… รวมกันแล้วมหาศาลมิอาจประเมินค่าได้! มันคือทรัพยากรบริสุทธิ์ที่เหนือยิ่งกว่าสมบัติของสำนักใหญ่น้อยรวมกันเสียอีก!

เฮือกกกกกกกกกกกก!!

เสียงสูดลมหายใจด้วยความ shock ดังก้องขึ้นพร้อมกันนับพันเสียง! ผู้อาวุโสตระกูลใหญ่ ประธานหอโอสถ และสปอนเซอร์รองอย่างคุณชายจ้าวเทียนเป่า ถึงกับลุกขึ้นยืนดวงตาแทบหลุดออกจากเบ้า!

“สวรรค์! นั่นมัน… สมุนไพรระดับแปดเต็มกระสอบปุ๋ย!” “แก่นแท้ศิลาปราณปฐพีสามพันจิน! เศษแร่เหล็กดาวตกบรรพกาล!” “ไอ้หมอนี่… มันไปขนสมบัติระดับตำนานใส่กระสอบปุ๋ยคอกมาจากไหนกันวะเนี่ย?!”

สวี่หมิงคุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้าโต๊ะประธานของหลินเฟย ประสานมือเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทรงพลังดุจเหล็กกล้า!

“ปรมาจารย์หลิน!” สวี่หมิงเอ่ย “สามปีก่อน ข้าถูกอัจฉริยะตระกูลใหญ่และหอโอสถเมืองหลวงวางยาพิษทำลายชีพจร กลายเป็น ‘คุณชายขยะ’ ที่ทุกคนหัวเราะเยาะ! ข้าต้องระเห็จไปกวาดพื้นและแบกปุ๋ยหมักอยู่ในหุบเขาอสูรไร้ร้าง…”

สวี่หมิงนัยน์ตาทอประกายความมุ่งมั่นล้ำลึก “ทว่าในหุบเขาอสูรไร้ร้างแห่งนั้น… ข้าได้พบกับตระกูลสมุนไพรโบราณที่เร้นกาย และใช้วิชาปุ๋ยหมักบำรุงจนได้สมุนไพรวิเศษและแร่ธาตุเหล่านี้มา! ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่าน… ว่าท่านใช้เพียงกระทะเหล็กดำและตะหลิวไม้ บดขยี้พวกหน้าเนื้อใจเสือ และสร้างอาหารโอสถสะท้านโลก!”

สวี่หมิงชี้ไปยังกระสอบปุ๋ยทั้งสามใบ “สมบัติใส่กระสอบปุ๋ยเหล่านี้… มูลค่าไม่ต่ำกว่า สามล้านศิลาปราณระดับสูง! ข้าน้อยขอถวายทั้งหมดนี้เป็น ‘ของขวัญวันหมั้น’ ให้แก่ท่านปรมาจารย์หลินและแม่นางเยว่ซิน!”

หลินเฟยเบิกตากว้างเล็กน้อย นัยน์ตาทอประกายแสงสีทองคำอันสว่างไสว! ‘เชี่ยแล้วไง! สมุนไพรเกรดพรีเมียมระดับแปดเต็มกระสอบปุ๋ย! แถมยังมีแก่นแท้ศิลาปราณปฐพีอีกสามพันจิน! ไอ้หนุ่มแบกกระสอบปุ๋ยคนนี้… มันคือ ‘เหมืองสมุนไพรเคลื่อนที่’ ชัดๆ!’

เยว่ซินเลิกคิ้วมองสวี่หมิงด้วยความฉงน “คุณชายสวี่… ท่านมอบสมบัติมหาศาลในกระสอบปุ๋ยนี้ให้หลินเฟย แล้วท่านต้องการสิ่งใดตอบแทนอย่างนั้นรึ?”

สวี่หมิงโขกศีรษะลงกับพื้นหินอ่อนดังกึก!

“ข้าน้อยมิได้ต้องการศิลาปราณหรืออำนาจ!” สวี่หมิงเอ่ยเสียงสั่นด้วยความอัดอั้น “ข้าน้อยต้องการเพียง… ขอให้ท่านปรมาจารย์หลิน ใช้วิชากระทะเหล็กดำของท่าน ‘ปรุงอาหารโอสถรักษาชีพจร’ ให้แก่ข้า! เพื่อให้ข้าสามารถกลับมาฝึกตน และกลับไปล้างแค้นพวกตระกูลใหญ่ที่เคยวางยาทำลายชีวิตข้าในเมืองหลวง!!”

คำพูดอันเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นและความมุ่งมั่นของสวี่หมิง ดังก้องไปทั่วลานพิธี!

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณระบบพลันดังก้องขึ้นในหัวของหลินเฟยทันที!

[แจ้งเตือนภารกิจพิเศษ: 'สร้างยอดฝีมือจากกระสอบปุ๋ย!'] รายละเอียดภารกิจ: สวี่หมิง อดีตคุณชายขยะ นำสมุนไพรเกรดพรีเมียมใส่กระสอบปุ๋ยมาถวาย จงใช้กระทะเหล็กดำผัดสมุนไพรระดับแปดในกระสอบปุ๋ย หลอมเป็นอาหารโอสถ 'ผัดผักเซียนเปลี่ยนชีพจร' เพื่อรักษาชีพจรที่ถูกทำลายของสวี่หมิงให้หายขาด และสถาปนาเขาเป็น 'ลูกค้าสปอนเซอร์ VIP สายวัตถุดิบ'! เงื่อนไขสำเร็จ: ซ่อมแซมชีพจรของสวี่หมิงสำเร็จ 100% + ทะลวงขอบเขตให้เขาเข้าสู่ขั้นก่อจิตวิญญาณทันที! รางวัลภารกิจ: วิชาหมุนเหวี่ยงกระทะขั้นสุดยอด 'ผัดหมื่นปราณสลายพิษ' + แต้มพลังปรุงยา 200,000 แต้ม + สิทธิ์รับวัตถุดิบวิเศษจากหุบเขาอสูรไร้ร้างฟรีตลอดชีพ!

หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทและยโสยิ่งนัก! เขาลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้หวาย ควงตะหลิวไม้ในมือเล่นอย่างงดงาม!

“สวี่หมิง…” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้านำสมุนไพรพรีเมียมใส่กระสอบปุ๋ยมาส่งถึงที่เช่นนี้ มีหรือที่หลินเฟยผู้นี้จะปฏิเสธ? การถูกวางยาทำลายชีพจรสำหรับหอโอสถอาจเป็นเรื่องไร้ทางแก้… แต่สำหรับพ่อครัวกระทะดำอย่างข้า มันก็แค่ ‘ส่วนผสมแข็งกระด้างที่ต้องนำมาตั้งไฟผัดให้ซึมซาบ’ เท่านั้นแหละ!”

ตึง!!

หลินเฟยยก ‘กระทะเหล็กดำเก้าตะวัน’ ขนาดยักษ์ขึ้นตั้งบนเตาหินอ่อนทันที!

“เสี่ยวจินทุ่ย… ไฟเพลิงสุริยันระดับเก้า! ต้าไป๋… คุมแรงดันเหมันต์!”

“จิ๊บ!!” “โฮ่ง!!”

สัตว์เลี้ยงวิเศษทั้งสองขยับตัวทันที เปลวเพลิงสีทองคำและลมวนไอเย็นเหมันต์ห่อหุ้มกระทะเหล็กดำจนสว่างจ้าเรืองรอง!

หลินเฟยสะบัดตะหลิวไม้ กวาดเอา ‘โสมปฐพีเก้าใบพันปี’, ‘ผลไม้เซียนเปลี่ยนชีพจร’ และ ‘แก่นแท้ศิลาปราณปฐพี’ จากในกระสอบปุ๋ยของคุณชายสวี่ ลอยลงสู่กระทะเหล็กดำอย่างแม่นยำ!

ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

“วิชาโอสถกระทะเหล็ก สกุลหลิน… ท่าที่สิบ: ผัดหมื่นปราณสลายพิษ ชุบชีวิตไขกระดูก!”

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

หลินเฟยสะบัดหมุนเหวี่ยงกระทะเหล็กดำด้วยความเร็วสูงปานสายฟ้า! ความร้อนสุดขั้วจากเพลิงสุริยันสกัดพิษเรื้อรังในสมุนไพรออกจนหมดสิ้น ความเย็นสุดขั้วจากเหมันต์บีบอัดแก่นแท้สมุนไพรระดับแปดให้กลายเป็น ‘ของเหลวแก่นแท้สีเขียวเพชรพลอยเรืองแสง’ ผสมผสานกับเนื้อผลไม้เซียนจนกลายเป็นอาหารผัดโอสถกลิ่นหอมตลบอบอวล!

กลิ่นหอมของอาหารผัดจานนี้ บริสุทธิ์ทรงพลังจนทำให้ผู้คนในลานพิธีรู้สึกได้ถึงการตื่นรู้ของจุดชีพจรทั่วร่าง!

เวลาผ่านไปเพียง สองนาที!

หลินเฟยสะบัดตะหลิวไม้ ตักอาหารผัดโอสถสีเขียวเพชรพลอยเรืองแสงขึ้นมาใส่จานหยกแปดทิศ มอบให้สวี่หมิงเบื้องหน้า!

[ติ๊ง! สำเร็จการหลอมอาหารโอสถระดับแปดขั้นสูงสุด: ‘ผัดผักเซียนเปลี่ยนชีพจร’!]

“กินซะ!” หลินเฟยยิ้มมุมปาก “แล้วดูว่ากระทะเหล็กดำของข้า… จะซ่อมชีพจรขยะของเจ้าได้หรือไม่!”

สวี่หมิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขายกจานหยกขึ้นมากวาดอาหารผัดโอสถเข้าปากเคี้ยวกลืนอย่างรวดเร็ว!

กรวบ! กรวบ! กลืนลงคอ!

ทันทีที่อาหารผัดโอสถตกถึงท้อง…

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!

ร่างของสวี่หมิงพลันเรืองแสงสีเขียวเพชรพลอยสว่างจ้าดุจดวงอาทิตย์! เสียงจุดชีพจรที่เคยพังทลายภายในร่างระเบิดดัง ปริ๊ด! ปริ๊ด! ปริ๊ด! ติดต่อกันสามสิบหกจุด!

พิษร้ายเรื้อรังที่กัดกินไขกระดูกมาสามปี ถูกเพลิงสุริยันในอาหารผัดเผาผลาญจนกลายเป็นควันดำพุ่งออกจากรูขุมขน! ชีพจรลมปราณที่เคยแตกร้าว ถูกแก่นแท้สมุนไพรระดับแปดเชื่อมประสานและขยายขอบเขตให้กว้างใหญ่กว่าเดิมถึง สิบเท่า!!

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงง!!

คลื่นพลังลมปราณอันมหาศาลพุ่งทะยานออกจากร่างของสวี่หมิง! จากอดีตคุณชายขยะไร้พลัง… พลังลมปราณพุ่งทะลวงจากขั้นฝึกปราณ ทะลวงผ่านขั้นจินตาน และพุ่งทะยานเข้าสู่ ขั้นก่อจิตวิญญาณ (Soul Formation) ในเสี้ยววินาที!

ออร่าพยัคฆ์สีทองคำบรรพกาลปรากฏขึ้นเบื้องหลังของสวี่หมิง คำรามก้องสะท้านไปทั่วเมืองหลวงลั่วหยาง!

สวี่หมิงเบิกตากว้าง ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม บาดแผลและรอยแผลเป็นบนร่างกายหายไปสิ้น เผยให้เห็นผิวพรรณเรืองแสงปราณและพลังที่ทรงพลังยิ่งกว่าเมื่อสามปีก่อนร้อยเท่า!

“ซ่อมแซมสำเร็จ… ลมปราณข้ากลับมาแล้ว! แถมยังเข้าสู่ขั้นก่อจิตวิญญาณ!!” สวี่หมิงตะโกนร้องด้วยความยินดีสุดขีด น้ำตาแห่งความปิติไหลอาบแก้ม!

สวี่หมิงทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะให้หลินเฟยสามครั้งรวด!

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์หลิน! ชาตินี้สวี่หมิงขอถวายชีวิตให้ท่าน! หุบเขาอสูรไร้ร้างและคลังสมุนไพรทั้งหมดของข้า… จะเป็น ‘คลังวัตถุดิบสปอนเซอร์’ ให้ท่านแต่เพียงผู้เดียวตลอดไป!!”

ติ๊ง!

[แจ้งเตือน: ภารกิจสำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับ: สิทธิ์รับสมุนไพรวิเศษจากหุบเขาอสูรไร้ร้างฟรีตลอดชีพ + สมบัติมูลค่า 3,000,000 ศิลาปราณ!] [ท่านได้รับ: วิชาหมุนเหวี่ยงกระทะ 'ผัดหมื่นปราณสลายพิษ' + แต้มพลังปรุงยา 200,000 แต้ม!]

ผู้คนทั่วทั้งลานพิธีต่างตะลึงลานจนแทบจะบ้าคลั่ง! “สวรรค์! ซ่อมชีพจรที่พังทลาย และทำให้บรรลุขั้นก่อจิตวิญญาณภายในสองนาทีรึ?!” “อดีตคุณชายขยะแบกกระสอบปุ๋ย… บัดนี้กลายเป็นยอดฝีมือขั้นก่อจิตวิญญาณและสปอนเซอร์สายวัตถุดิบของปรมาจารย์หลินไปแล้ว!!”

จ้าวเทียนเป่า คุณชายรองสมาคมการค้า ถึงกับกุมขมับ ‘เชี่ยแล้วไง… ข้ามีแข่งสปอนเซอร์สายเงินสด แต่ไอ้หมอนี่ดันเป็นสปอนเซอร์สายวัตถุดิบใส่กระสอบปุ๋ย! ตำแหน่งสปอนเซอร์ข้าจะสั่นคลอนไหมเนี่ย?!’

หลินเฟยยิ้มร่าอย่างมีความสุข เขายกตะหลิวไม้ขึ้นควงเล่น พลางหันไปมองเยว่ซินและคนทั้งลานพิธีด้วยสายตาสุดยโส

“เห็นไหมล่ะทุกคน?!” หลินเฟยเอ่ยเสียงดังก้อง “ไม่ว่าจะเป็นคุณชายผู้สูงส่ง หรืออดีตคุณชายขยะแบกกระสอบปุ๋ย… ขอแค่มีวัตถุดิบเด็ดๆ และหัวใจสายเปย์ กระทะเหล็กดำของหลินเฟยผู้นี้ พร้อมเปลี่ยนพวกเจ้าให้กลายเป็นยอดฝีมือสะท้านแคว้นได้ทุกคน!!”

เสียงโห่ร้องยินดีและเสียงสรรเสริญดังก้องสะท้านไปทั่วทั้งจวนตระกูลเยว่ ตอกย้ำตำนานบทใหม่ของ หลินเฟย จอมถอดทรัพย์กระทะเหล็กดำ ที่เปลี่ยนกระสอบปุ๋ยคอกให้กลายเป็นบ่อน้ำมันแห่งทรัพยากรได้อย่างอัศจรรย์!

***