ตอนที่ 65: สายตาเหยียดหยามจากผู้อาวุโสตระกูลเยว่

เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญและความคึกคักดังก้องไปทั่วลานพิธีสวรรค์ตระกูลเยว่ รอยยิ้มพรายปรากฏบนใบหน้าของคุณชายสวี่หมิงผู้พึ่งทะลวงสู่ขั้นก่อจิตวิญญาณด้วย 'ผัดผักเซียนเปลี่ยนชีพจร' จากฝีมือของหลินเฟย ภูเขาทรัพย์สิน ศิลาปราณนับล้าน และกระสอบปุ๋ยปานกลางที่บรรจุสมุนไพรวิเศษระดับแปดเปล่งส่องแสงวิบวับอยู่กลางลาน ราวกับจะตอกย้ำความมั่งคั่งอันไร้ที่สิ้นสุดของจอมถอดทรัพย์กระทะเหล็กดำ

เยว่ซินเคียงข้างหลินเฟยพลางยิ้มหวานด้วยความภาคภูมิใจ นัยน์ตาของนางทอประกายรักใคร่และเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม เจ้าต้าไป๋กระดิกหางฟูฟ่องนอนเฝ้าถุงมิติอย่างอารมณ์ดี ขณะที่เสี่ยวจินทุ่ยเกาะอยู่บนบ่าของหลินเฟย พลางเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง

ทว่า… ในบรรยากาศแห่งความปิติยินดีของเหล่าแขกเหรื่อและผู้นำสำนักรอบข้าง กลับมีสายตาหลายคู่ที่มิได้ฉายแววชื่นชมแม้แต่น้อย!

บนอัฒจันทร์ฝั่งทิศตะวันออกอันเป็นที่นั่งของ ‘หอผู้อาวุโสสายตรงตระกูลเยว่’ บรรยากาศกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี!

ข่าวกระฉ่อนเรื่องการมอบ 'โอสถเซียนหงส์ฟ้าจุติคืนชีพ' ระดับห้า และการสยบผู้อาวุโสสำนักมารฟ้าลืมเซียน อาจทำให้คนนอกตื่นเต้นเลื่อมใส แต่สำหรับเหล่าผู้อาวุโสฝ่ายอนุรักษนิยมผู้ถือดีในสายเลือดและตระกูลใหญ่อันเก่าแก่แห่งเมืองหลวง สิ่งเหล่านี้กลับเป็นเพียง ‘ปาหี่กิ๊กก๊อก’ และ ‘ความกักขฬะน่าอับอาย’!    

ผู้นำกลุ่มผู้อาวุโสสายตรง คือ ‘เยว่ปั๋ว’ ผู้อาวุโสใหญ่ลำดับที่สองแห่งตระกูลเยว่ ชายแก่ร่างสูงใหญ่ในชุดยาวสีม่วงปักดิ้นทองคำ ใบหน้าเหี่ยวย่นดุจพญาอินทรี นัยน์ตาฉายรังสีอำมหิตและสายตาเหยียดหยามมองลงมาจากที่สูง

ข้างกายของเยว่ปั๋ว คือ ‘เยว่เฟิง’ หลานชายสายตรงผู้เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสายอนุรักษนิยม ชายหนุ่มหน้าตาหมดจดแต่งกายเรียบหรู ทว่าสายตาที่จ้องมองหลินเฟยกลับเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและตาร้อนผ่าวอย่างปิดไม่มิด!

“เหอะ! ไร้การอบรม! น่าอับอายขายหน้ายิ่งนัก!”

เสียงแค่นหัวเราร้อนฉ่าของเยว่ปั๋วดังก้องขึ้น ทลายความเงียบสงบบนอัฒจันทร์ผู้อาวุโส คลื่นพลังลมปราณขั้นก่อจิตวิญญาณระดับสูงแผ่ออกมาเล็กร้อย กดทับบรรยากาศโดยรอบจนแขกเหรื่อรอบข้างต้องสะดุ้งโหยงและค่อยๆ เงียบเสียงลง

เยว่ปั๋วยันกายลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าลงมาจากอัฒจันทร์อย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวตบลงบนพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงดัง ตึง! ตึง! ดุจเสียงกลองศึก สายตาของเขามองผ่านกองศิลาปราณ กองกระสอบปุ๋ยคอก แล้วมาหยุดลงที่ร่างของหลินเฟยด้วยความรังเกียจอย่างเปิดเผย

“ผู้อาวุโสสอง… ท่านจะทำอะไร?” เยว่เทียนหลง ประมุขตระกูลเยว่ ขมวดคิ้วแน่นเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงขรึม

“ข้าจะทำอะไรอย่างนั้นรึ ท่านประมุข?!” เยว่ปั๋วเอ่ยตอบเสียงดังฟังชัด ดังก้องไปทั่วลานพิธี “ข้ากำลังจะช่วยกอบกู้เกียรติยศและศักดิ์ศรีของตระกูลเยว่ที่กำลังถูกเหยียบย่ำต่างหาก! พิธีหมั้นหมายของคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลมหาอำนาจอันดับหนึ่ง แต่กลับปล่อยให้ ‘เด็กหนุ่มบ้านนอก’ ไร้หัวนอนปลายเท้า นำกระทะเหล็กดำ ตะหลิวไม้ และกระสอบปุ๋ยเหม็นคอกมาปาหี่หลอกลวงผู้คนเช่นนี้… หากข่าวนี้แพร่ออกไป ยุทธภพมิหัวเราะเยาะตระกูลเยว่ของเราจนฟันหักรึอย่างไร?!”

ผู้คนทั้งลานพิธีพลันเงียบกริบดุจป่าช้า!

เยว่ซินนัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ นางก้าวออกมารับหน้าทันที “ผู้อาวุโสสอง! โปรดระวังคำพูด! หลินเฟยหลอมโอสถระดับห้า ช่วยเหลือตระกูลเยว่สยบศัตรู และแสดงความจริงใจด้วยของหมั้นหมายที่ประเสริฐที่สุดในโลก! ท่านกล้าดีอย่างไรมากล่าวหาว่าเขาปาหี่หลอกลวง?!”

“หึ! เจ้ามันยังเยาว์วัย ถูกวิชาลวงตาและเล่ห์กลกลอุบายของเด็กซอมซ่อผู้นี้ปั่นหัวจนหลงใหล!” เยว่ปั๋วหัวเราะเย้ยหยัน “โอสถระดับห้าอย่างนั้นรึ? วิชาผัดสมุนไพรในกระทะเหล็กดำอย่างนั้นรึ? น่าขำสิ้นดี! ในประวัติศาสตร์ยุทธภพพันปี มีปรมาจารย์โอสถคนใดบ้างที่ไม่ใช้เตาหลอมเบญจธาตุ ไม่ใช้ไฟวิญญาณบริสุทธิ์? การที่มันเอาสมุนไพรมาใส่กระทะผัดฉ่าๆ มันก็แค่ ‘เล่ห์กลปาหี่ต้มตุ๋น’ ที่ใช้พิษและแรงดันอำพรางตาเท่านั้น!”

เยว่เฟิง ก้าวตามลงมาพร้อมยิ้มเย้ยหยัน “ถูกต้องแล้วท่านปู่! สายเลือดของตระกูลเยว่เราบริสุทธิ์และสูงส่งยิ่ง ชายที่จะมาเป็นเขยตระกูลเยว่ ต้องเป็นอัจฉริยะจากสำนักใหญ่ หรือมีชาติตระกูลที่มั่งคั่งทรงเกียรติ มิใช่ ‘คนครัวชั้นต่ำ’ ที่แบกตะหลิววิ่งไปทั่วยุทธภพเพื่อถอดทรัพย์ผู้อื่นเช่นนี้! การที่มันรับกระสอบปุ๋ยเหม็นเน่าเข้ามาในงานพิธีศักดิ์สิทธิ์ ก็พิสูจน์แล้วว่ากำพืดของมันต่ำต้อยเพียงใด!”

สายตาเหยียดหยามและคำพูดดูถูกอันเผ็ดร้อนของผู้อาวุโสสองและเยว่เฟิง ดังก้องสะท้านไปทั่วลานพิธี!

เหล่ายอดฝีมือและผู้นำสำนักรอบข้างเริ่มมองหน้ากันด้วยความลังเล แม้พวกเขาจะเกรงกลัวในอิทธิฤทธิ์ของหลินเฟย แต่ลึกๆ แล้ว เหล่าสำนักใหญ่มักจะถือดีในเรื่องชาติตระกูลและพิธีกรรมโบราณเช่นกัน คำพูดของเยว่ปั๋วเท่ากับเป็นการสะกิดปมเรื่อง ‘กำพืด’ และ ‘วิชาปรุงยาอันแปลกประหลาด’ ของหลินเฟยอย่างจัง!

กู่หมิงและคุณชายสวี่หมิงเตรียมจะก้าวออกไปชกหน้าเยว่เฟิงด้วยความแค้น…

ทว่า… หลินเฟย กลับยกมือขึ้นห้ามไว้!

หลินเฟยยังคงนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวายอย่างสงบนิ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลทอประกายความขบขัน รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งกวนประสาทและยโสหนักกว่าเดิม! เขาหมุนตะหลิวไม้ในมือเล่นเบาๆ พลางเคาะกระทะเหล็กดำดัง ก๊อง! ก๊อง!

“ยัยสปอนเซอร์…” หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายดุจพูดเรื่องฟ้าฝน “ในตระกูลใหญ่ของเจ้า… มักจะมี ‘ตาแก่หัวขวด’ ที่ชอบเอาอายุและชาติตระกูลมาข่มผู้อื่นแบบนี้เสมอเลยรึ?”

เยว่ซินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกลั้วหัวเราะ “หลินเฟย… ตาแก่ผู้นี้คือผู้อาวุโสสอง เขาคุมสายการค้าและคลังสมุนไพรโบราณของตระกูลเยว่ มักจะมองคนด้วยสายตาดูถูกเสมอ หากท่านอยากจะดัดนิสัยเขา… ข้าในฐานะสปอนเซอร์หลัก อนุญาตให้ท่าน ‘จัดหนัก’ ได้เต็มที่เลย!”

คำตอบของเยว่ซินทำ เอาเยว่ปั๋วและเยว่เฟิงหน้าเขียวปู๊ดด้วยความโกรธ!

“สามหาว!” เยว่ปั๋วแผดเสียงคำราม “หลินเฟย! เจ้าเด็กไร้การอบรม! เจ้าบอกว่าวิชาของเจ้าคือวิชาปรุงยาชั้นสูงอย่างนั้นรึ?! หากเจ้าแน่จริง… กล้าเดิมพันกับหอผู้อาวุโสตระกูลเยว่หรือไม่?!”

หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้น นัยน์ตาทอประกายแสงสีทองคำแห่งความโลภสว่างไสว! ‘เอาแล้วไง! มีเหยื่อรายใหญ่หอบเอา ‘การเดิมพัน’ มาประเคนถึงที่อีกแล้ว! งานนี้ไม่ถอดทรัพย์ให้โล้นเกลา ข้าคงเสียชื่อจอมถอดทรัพย์หมด!’

“เดิมพันอย่างนั้นรึ?” หลินเฟยยันกายลุกขึ้นยืน ควงตะหลิวไม้ชี้หน้าเยว่ปั๋ว “ตาแก่… เจ้ามีอะไรมาเดิมพันกับข้า? บอกไว้ก่อนนะ ถ้าของเดิมพันของเจ้ามันขยะเกินไป ข้าไม่เสียเวลาเอาตะหลิวไปเคาะหัวเจ้าหรอกนะ!”

เยว่ปั๋วแค่นหัวเราะอย่างถือดี เขาสบัดมือขวา เอา ‘ตราประจำตำแหน่งคลังสมุนไพรโบราณตระกูลเยว่’ และ ‘ศิลาปราณบริสุทธิ์สิบหลี่’ ซึ่งเป็นศิลาปราณระดับตำนานที่มีมูลค่าถึง สามล้านศิลาปราณระดับสูง ออกมาวางบนโต๊ะดังกึก!

“นี่คือตราคุมคลังสมุนไพรโบราณและศิลาปราณบริสุทธิ์สิบหลี่!” เยว่ปั๋วเอ่ยอย่างยโส “หากเจ้าชนะ… สมบัติทั้งหมดนี้พร้อมสิทธิ์คุมสายการค้าครึ่งหนึ่งของตระกูลเยว่จะเป็นของเจ้า! แต่หากเจ้าแพ้… เจ้าจะต้องไสหัวออกจากตระกูลเยว่ ทิ้งโอสถระดับห้า กระทะเหล็กดำ และถุงมิติทรัพย์สินทั้งหมดไว้ที่นี่ แล้วคุกเข่ากราบขอขมาข้ากับเยว่เฟิงต่อหน้าคนทั้งแคว้น!!”

ผู้คนทั้งลานพิธีต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง! “สามล้านศิลาปราณระดับสูง พร้อมสิทธิ์คุมคลังสมุนไพรโบราณ!” “นี่เป็นการเดิมพันที่สะเทือนไปถึงรากฐานของตระกูลเยว่เลยทีเดียว!”

หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็นและเจ้าเล่ห์สุดขีด “น่าสนใจ… แล้วกติกาการเดิมพันของเจ้าคืออะไรล่ะ ตาแก่?”

เยว่เฟิงก้าวออกมาข้างหน้า พลางยกหีบเหล็กโบราณใบหนึ่งขึ้นมาเปิดออก! ภายในหีบนั้นบรรจุ ‘หญ้าดับวิญญาณเก้าพิษ’ สมุนไพรพิษร้ายแรงระดับเจ็ดที่มีคราบพิษสีดำสนิทและส่งกลิ่นเหม็นไหม้รุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว!

“กติกาง่ายนิดเดียว!” เยว่เฟิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “สมุนไพรพิษชนิดนี้ คือหญ้าดับวิญญาณเก้าพิษ ไร้ทางสกัด และมีฤทธิ์เผาผลาญชีพจรภายในสามลมหายใจ! หากวิชากระทะเหล็กดำของเจ้าไม่ใช่ปาหี่ต้มตุ๋น… เจ้าจงใช้กระทะดำของเจ้า ‘ผัดสกัดพิษร้ายนี้ให้กลายเป็นโอสถรักษา’ ต่อหน้าพวกเราเดี๋ยวนี้! หากทำไม่ได้ หรือโอสถบริสุทธิ์ไม่ถึงเก้าส่วน… เจ้าคือผู้แพ้!!”

ผู้คนทั่วทั้งลานพิธีต่างฮือฮาด้วยความโกรธแค้นแทนหลินเฟย! “ไร้ยางอายยิ่งนัก! หญ้าดับวิญญาณเก้าพิษเป็นสมุนไพรพิษที่ไร้ทางสกัด แม้แต่ปรมาจารย์โอสถระดับหกยังไม่กล้าแตะต้อง!” “นี่มันคือการต้อนปรมาจารย์หลินเข้าสู่
นรกชัดๆ!”

เยว่ปั๋วหัวเราะร่า “เป็นอย่างไรเล่าไอ้หนู?! กลัวจนหดหัวแล้วรึไง?! หากไม่กล้า… ก็คุกเข่ามอบสมบัติมาซะ!!”

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณระบบอันสว่างใสพลันดังก้องขึ้นในหัวของหลินเฟยดุจเสียงกระดิ่งสวรรค์!

[แจ้งเตือนภารกิจตบหน้าสายตรง: 'ดัดนิสัยตาแก่หัวขวด สกัดพิษเป็นทองคำ!'] รายละเอียดภารกิจ: ผู้อาวุโสสองเยว่ปั๋วและเยว่เฟิง ใช้หญ้าดับวิญญาณเก้าพิษมาท้าเดิมพันเพื่อเหยียดหยามวิชากระทะดำ จงใช้กระทะเหล็กดำผัดสกัดพิษร้ายให้กลายเป็น 'โอสถปราณเก้าพิษสวรรค์' (ระดับหก ไร้ตำหนิ 100%) เพื่อบดขยี้ความถือดีของหอผู้อาวุโส และถอดทรัพย์เดิมพันสามล้านศิลาปราณมาให้เกลี้ยงเกลา! เงื่อนไขสำเร็จ: หลอมโอสถสำเร็จภายในสิบลมหายใจ + บีบให้เยว่ปั๋วและเยว่เฟิงต้องคุกเข่าจ่ายค่าเดิมพัน! รางวัลภารกิจ: ตำรับอาหารโอสถระดับสิบสอง 'ผัดเผ็ดอสูรเก้าเซียน' + ตราประทับจักรพรรดิปรุงยา + แต้มพลังปรุงยา 250,000 แต้ม!

‘เชี่ยแล้วไง!’ หลินเฟยดวงตาทอประกายหัวเราะในใจ ‘เอาสมุนไพรพิษระดับเจ็ดมาให้ข้าผัดรึ? แถมยังหอบเอาศิลาปราณบริสุทธิ์สิบหลี่กับคลังสมุนไพรมาประเคนถึงที่อีก! ตาแก่เอ๋ยตาแก่… เจ้าหาเรื่องถูกถอดทรัพย์เองนะเว้ย!’

หลินเฟยไม่รอช้า ยันกายลุกขึ้นอย่างสง่างาม ควงตะหลิวไม้ในมือด้วยท่วงท่าสุดยโส!

“ตาแก่เยว่ปั๋ว… เจ้าบอกว่าหญ้าดับวิญญาณเก้าพิษสกัดไม่ได้ใช่ไหม?” หลินเฟยเอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็น “งั้นวันนี้… ข้าจะแสดงให้เจ้าดูว่า คำว่า ‘พ่อครัวกระทะดำ’ เค้าเปลี่ยนพิษร้ายให้กลายเป็นอาหารเซียนกันอย่างไร!!”

ตึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

หลินเฟยกระแทก ‘กระทะเหล็กดำเก้าตะวัน’ ลงบนเตาหินอ่อนจนแผ่นดินสั่นสะเทือน!

“เสี่ยวจินทุ่ย… ไฟเพลิงสุริยันขั้วบริสุทธิ์! ต้าไป๋… คุมแรงดันไร้สุญญากาศ!”

“จิ๊บ!!” “โฮ่ง!!”

เปลวเพลิงสีทองคำอัคคีสุริยันบรรพกาลพุ่งทะยานลุกโชนขึ้นสูงสิบจาง ห่อหุ้มกระทะเหล็กดำจนสว่างจ้าดุจดวงอาทิตย์ระเบิด!

หลินเฟยใช้นิ้วคีบ ‘หญ้าดับวิญญาณเก้าพิษ’ โยนลงสู่กระทะเหล็กดำดื้อๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

ควันพิษสีดำสนิทพุ่งทะลักออกจากกระทะ หมายจะกระจายตัวทำลายผู้คน ทว่าหลินเฟยกลับหมุนเกลียวกายขึ้นสู่ท้องฟ้า ตะหลิวไม้ในมือขวาเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด วาดวงกลมหยินหยางกลางอากาศ!

“วิชาโอสถกระทะเหล็ก สกุลหลิน… ท่าที่สิบเอ็ด: ผัดสกัดพิษกลับเป็นเซียน สลายอักขระมาร!”

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ความร้อนสุดขั้วจากเพลิงสุริยันและแรงดันมหาศาลจากการผัดหมุนเหวี่ยงด้วยตะหลิวไม้ บีบอัดโมเลกุลของพิษร้ายให้อาณานิคมเปลี่ยนโครงสร้างในเสี้ยววินาที! พิษร้ายเก้าชนิดถูกแยกแยะ สกัดไอพิษออกเป็นควันบริสุทธิ์ และกลั่นเอา ‘แก่นแท้พลังปราณบริสุทธิ์’ ที่ซ่อนอยู่ภายในสมุนไพรพิษออกมาควบแน่น!

ไอพิษสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็น ‘ละอองแสงสีทองคำสลับเขียวมรกต’ ที่ส่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสุราสวรรค์!

เวลาผ่านไปเพียง ห้าลมหายใจ!!

กริ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เม็ดยาโอสถสีเขียวมรกตลวดลายมังกรทองคำเก้าตัว พลันร่อนลงมาจากอากาศ กระทบกับหน้ากระทะเหล็กดำส่งเสียงร้องกังวานดุจระฆังเซียน!

แสงอักขระสวรรค์ระเบิดออกกว้างร้อยจาง กลิ่นหอมอบอวลสยบคนทั้งลานพิธี!

[ติ๊ง! สำเร็จการหลอมโอสถระดับหก ขั้นตำนานไร้ตำหนิ 100%: ‘โอสถปราณเก้าพิษสวรรค์’ (Grade 6 Divine Nine-Poison Pill)!]

บรรยากาศทั่วทั้งลานพิธีตระกูลเยว่เงียบกริบดุจเวลาหยุดหมุน!

เยว่ปั๋ว และเยว่เฟิง ตาค้าง เบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเต้า ใบหน้าซีดเผือดดุจคนตาย ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวและตกตะลึงอย่างถึงที่สุด!

“นะ… นั่นมัน… โอสถระดับหก!!” ประธานหอโอสถกรีดร้องเสียงหลงสุดขีด “เปลี่ยนหญ้าพิษร้ายแรงให้กลายเป็นโอสถปราณระดับหกขั้นไร้ตำหนิภายในห้าลมหายใจ!! นี่มัน… นี่มันมิใช่วิชาของมนุษย์แล้ว! นี่มันวิชาปรุงยาของเทพเซียนชัดๆ!!”

“สวรรค์! โอสถระดับหกที่สกัดจากหญ้าพิษ! สรรพคุณของมันช่วยทะลวงขอบเขตและสลายพิษทุกชนิดในโลกได้ทันที!”

เสียงฮือฮาและเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนักดังก้องระเบิดไปทั่วผืนฟ้าลั่วหยาง!

หลินเฟยร่อนลงมาจากอากาศเบาๆ สะบัดตะหลิวไม้เกี่ยวเอาเม็ดยาโอสถระดับหกขึ้นมาถือไว้ พลางยิ้มมุมปากอย่างยโสและกวนประสาท เขาเดินตรงเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าของเยว่ปั๋วและเยว่เฟิงที่กำลังยืนตัวสั่นพั่บๆ

“เป็นอย่างไรบ้าง ตาแก่เยว่ปั๋ว? คุณชายเยว่เฟิง?” หลินเฟยเอ่ยน้ำเสียงกวนประสาท ยักคิ้วเบาๆ “วิชากระทะเหล็กดำของข้า… ยังเป็น ‘ปาหี่ต้มตุ๋น’ ในสายตาของพวกเจ้าอยู่อีกหรือไม่?”

เยว่ปั๋วกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ อ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว รังสีอำมหิตและความถือดีหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขีด!

หลินเฟยไม่รอช้า สะบัดตะหลิวไม้เกี่ยวเอา ‘ตราประจำตำแหน่งคลังสมุนไพรโบราณ’ และ ‘ศิลาปราณบริสุทธิ์สิบหลี่’ มวลมูลค่าสามล้านศิลาปราณบนโต๊ะ เข้ามาเก็บไว้ในถุงมิติของตนเองอย่างช่ำชองและรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด!

“ขอบคุณสำหรับของขวัญวันหมั้นเพิ่มเติมนะตาแก่!” หลินเฟยหัวเราะ “หึ!” ออกมาเบาๆ “คลังสมุนไพรโบราณตระกูลเยว่ครึ่งหนึ่ง… บัดนี้กลายเป็น ‘คลังวัตถุดิบสปอนเซอร์’ ของข้าเรียบร้อยแล้ว!”

ติ๊ง!

[แจ้งเตือน: ภารกิจสำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับ: ตราคุมคลังสมุนไพรโบราณ + ศิลาปราณบริสุทธิ์สิบหลี่ (มูลค่า 3,000,000 ศิลาปราณ)!] [ท่านได้รับ: ตำรับอาหารโอสถระดับสิบสอง 'ผัดเผ็ดอสูรเก้าเซียน' + แต้มพลังปรุงยา 250,000 แต้ม!]

เยว่เฟิงทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดท่า ด้วยความอับอายและพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบ! ขณะที่เยว่ปั๋วได้แต่นอนกุมอกหน้าซีดสั่นสะท้านด้วยความอัดอั้น!

เยว่ซินเดินเข้ามาหาหลินเฟย พลางควงแขนชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวานละมุนอย่างมีความสุข “หลินเฟย… ท่านนี่มันจอมถอดทรัพย์ตัวจริงเสียงจริงเลยนะ ขนาดผู้อาวุโสสองของตระกูลข้า ท่านยังถอดเอาคลังสมุนไพรมาจนเกลี้ยง!”

หลินเฟยยักคิ้วกวนประสาท โอบเอวบางของเยว่ซินไว้ พลางชูตะหลิวไม้และกระทะเหล็กดำขึ้นสู่ท้องฟ้าท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของคนทั้งยุทธภพ!

“แน่นอนอยู่แล้วยัยสปอนเซอร์!” หลินเฟยเอ่ยเสียงดังก้อง “ใครก็ตามที่กล้าใช้สายตาเหยียดหยามมองข้า… ข้าจะถอดทรัพย์ ถอดคลัง และถอดเกียรติยศของมันมาทำเป็นค่าสปอนเซอร์ให้หมดทุกราย!!”

***