ตอนที่ 67: “เทกระสอบปุ๋ย... ลูกอมรสมินต์กลิ้งหล่นเต็มพื้น”

ฝุ่นควันจากการเตะส่งเถ้าแก่เฉียนจู้แห่งหอรับจำนำคางคกทองคำทะลุชั้นเมฆเพิ่งจะจางหายไป ทว่าความร้อนแรงในลานพิธีสวรรค์แห่งตระกูลเยว่กลับยิ่งพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด!

กลางลานหินอ่อนที่บัดนี้กลายเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ มี ‘ลูกชิ้นศิลาปราณทองคำ’ ขนาดเท่าภูเขาย่อมๆ ตั้งตระหง่านท้าทายสายตาผู้คน แสงสว่างเจิดจ้าจากศิลาปราณนับสิบล้านก้อนที่ถูกผัดจนหลอมรวมกัน สาดส่องเข้าตาบรรดาผู้นำสำนักและยอดฝีมือจนพากันกลืนน้ำลายดัง เอื้อก!

เหนือสิ่งอื่นใด กระทะเหล็กดำในมือของหลินเฟยบัดนี้ได้แปรสภาพไปอย่างสิ้นเชิง! คราบเขม่าควันหลุดร่อนออก เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีดำขลับที่สลักลวดลายดาราจักรและอักขระเซียนสวรรค์โบราณ พลังลมปราณที่แผ่ออกมาจาก ‘ศาสตราเซียนสวรรค์’ ชิ้นนี้ ทำเอามิติอากาศรอบๆ บิดเบี้ยวไปมาดุจเกลียวคลื่น

“ฮ่าฮ่าฮ่า! กระทะใหม่นี่มันจับถนัดมือดีแท้!” หลินเฟยหัวเราะร่า ควงกระทะเหล็กดำและตะหลิวไม้ด้วยท่วงท่า
สุดยโส ก่อนจะหันไปโอบเอวบางของเยว่ซิน “เป็นอย่างไรบ้างยัยสปอนเซอร์? งานหมั้นหมายของเราวันนี้ ได้ทั้งกิจการหอจำนำ ได้ทั้งคลังสมุนไพร แถมยังมีลูกชิ้นเงินล้านก้อนเบ้อเริ่มตั้งอยู่กลางบ้าน… ข้าบอกแล้วว่าลงทุนกับข้ามีแต่รวยกับรวย!”

เยว่ซินคลี่ยิ้มหวานละมุน นัยน์ตาหงส์ทอประกายขบขันระคนภาคภูมิใจ นางหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมฟ้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ขมับให้หลินเฟยอย่างอ่อนโยน 
         “เจ้าค่ะๆ ท่านจอมถอดทรัพย์อันดับหนึ่ง… บัดนี้เมืองหลวงลั่วหยางคงไม่มีใครกล้ามาเดินกร่างต่อหน้ากระทะเหล็กดำของท่านอีกแล้วกระมัง?”

ทว่า… คำกล่าวของเยว่ซินเพิ่งจะสิ้นสุดลง สวรรค์ก็ราวกับเล่นตลก!

ครืนนนนนนนนนนนนนน!!

ลมหนาวพัดกระหน่ำอย่างรุนแรงพัดพาเอาความอบอุ่นในลานพิธีให้มลายหายไปในพริบตา! ท้องฟ้าที่เคยสดใสพลันถูกปกคลุมด้วยเมฆน้ำแข็งสีฟ้าคราม หิมะเกล็ดใหญ่เริ่มโปรยปรายลงมากลางฤดูร้อน อุณหภูมิลดฮวบลงจนน้ำในจอกสุราของแขกเหรื่อกลายเป็นน้ำแข็งแตกดัง เพล้ง!

คลื่นพลังลมปราณอันเยือกเย็นและหยิ่งผยองระดับ ‘ก่อจิตวิญญาณ (Soul Formation) ขั้นสูงสุด’ สองสาย พุ่งทะยานแหวกม่านเมฆลงมา!

รถม้าศึกสีผลึกน้ำแข็งที่ถูกลากด้วย ‘มังกรน้ำแข็งตาบอด’ หกตัว บินร่อนลงมาจอดลอยลำอยู่เหนือลานพิธีอย่างโอหัง! บนรถม้านั้น ปรากฏร่างของคนสองคน ชายชราในชุดคลุมขนจิ้งจอกหิมะ ใบหน้าเหี่ยวย่นดุจเปลือกไม้ทว่าแผ่รังสีอำมหิต และชายหนุ่มรูปงามในชุดเกราะผลึกเหมันต์ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี นัยน์ตาของเขาจ้องมองลงมายังหลินเฟยดุจมองดูมดปลวก!

ธงสัญลักษณ์บนรถม้าสลักอักขระโบราณคำว่า: ‘ตำหนักเหมันต์นิรันดร์’

“สวรรค์! นั่นมันขุมกำลังมหาอำนาจจากแดนเหนือสุดขั้วโลก! ตำหนักเหมันต์นิรันดร์!” กู่หมิงอุทานเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้านจากไอเย็นที่กดทับลงมา “ชายชราผู้นั้นคือ ‘ผู้อาวุโสเก้าเหมันต์ หานปิง’ และชายหนุ่มผู้นั้นคือ ‘คุณชายน้ำแข็ง กงซุนหาน’ อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งแดนเหนือ!”

กงซุนหานก้าวลงมาจากรถม้าน้ำแข็ง สะบัดพัดจีบที่ทำจากขนหงส์น้ำแข็งเบาๆ สายตาของเขากวาดมองลูกชิ้นศิลาปราณและลานพิธีที่พังทลาย ก่อนจะแสยะยิ้มเย้ยหยัน

“เมืองหลวงลั่วหยางช่างตกต่ำลงทุกวัน…” กงซุนหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดังก้องกังวาน “ข้าได้ยินข่าวลือว่ามี ‘พ่อครัว’ ผู้หนึ่งใช้กระทะผัดกับข้าวหลอมโอสถระดับห้าได้ นึกว่าจะเป็นยอดฝีมือผู้ทรงศีล ที่แท้ก็แค่เด็กซอมซ่อที่ใช้ไฟอสูรนกกระจอกแดงเล่นปาหี่ หลอกเอาเงินตระกูลเยว่ไปวันๆ!”

ผู้คนทั้งลานพิธีต่างหน้าซีดเผือด ไม่กล้าส่งเสียงขัด ตำหนักเหมันต์นิรันดร์คือขุมกำลังที่แข็งแกร่งกว่าสำนักมารฟ้าลืมเซียนหรือสมาคมการค้าหลายเท่าตัว!

“เจ้าเด็กกระทะดำ…” ผู้อาวุโสหานปิงแค่นเสียง “ตำหนักเหมันต์นิรันดร์ของข้า ฝึกฝนวิชาสายหยินบริสุทธิ์ ทว่าช่วงนี้ท่านประมุขตำหนักเกิดอาการ ‘พิษไฟอเวจี’ แทรกซึมจากการฝึกวิชา ข้าได้ข่าวว่าเจ้ามี ‘อัคคีสุริยันบรรพกาล’ ซึ่งเป็นไฟสายหยางสุดขั้ว จึงดั้นด้นมาเพื่อจะดูว่า เจ้ามีปัญญาหลอม ‘โอสถชำระวิญญาณน้ำแข็งพิสุทธิ์’ (ระดับแปด) เพื่อสกัดพิษไฟได้หรือไม่!”

หานปิงหรี่ตาลง “แต่ดูจากสภาพกักขฬะของเจ้า ที่เอาสมุนไพรมาผัดกับกระทะเยี่ยงอาหารหมู… ไฟสุริยันของเจ้าคงมีแต่ความร้อนอันบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งความนุ่มนวลแห่งสายหยิน! การหลอมโอสถสายน้ำแข็งบริสุทธิ์เพื่อแก้พิษไฟ ต้องใช้เตาหลอมหยกเหมันต์และเวลาเจ็ดสิบเก้าวัน! พ่อครัวอย่างเจ้า ไม่มีทางทำได้หรอก!”

“ถูกต้อง!” กงซุนหานหัวเราะเยาะ พลางหยิบ ‘กล่องหยกสลักลายน้ำแข็ง’ ออกมาจากแหวนมิติ เมื่อเปิดฝากล่องออก ไอเย็นบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งออกมา เผยให้เห็นเม็ดยาสีฟ้าใสเรืองแสงหนึ่งเม็ด!

“ดูเอาไว้ซะไอ้กบในกะลา! นี่คือ ‘โอสถน้ำแข็งดับวิญญาณ’ ระดับหก! ที่ท่านประมุขของข้าใช้เวลาหลอมถึงสามปีเต็มกว่าจะได้มาหนึ่งเม็ด! นี่ต่างหากคือโอสถชั้นสูง! ส่วนกระทะดำของเจ้าน่ะ… เอาไปผัดเนื้อหมาแดงกินซะเถอะ!”

คำพูดเหยียดหยามของกงซุนหานทำเอาบรรดายอดฝีมือในลานพิธีถึงกับกำหมัดแน่น แต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปาก

“จิ๊บ!!” เสี่ยวจินทุ่ยโกรธจัดจนขนสีแดงพองฟู มันพ่นลูกไฟสุริยันขนาดจิ๋วใส่กงซุนหานหมายจะเผาปากที่บังอาจมาด่านายของมัน ทว่ากงซุนหานเพียงสะบัดพัด ไอเย็นก็แช่แข็งลูกไฟจนร่วงหล่นลงพื้น

“หึ! นกกระจอกขี้เรื้อน!” กงซุนหานเย้ยหยัน

หลินเฟยที่ยืนฟังตาแก่กับคุณชายน้ำแข็งพล่ามอยู่นาน เขาไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม… นัยน์ตาของเขากลับทอประกายแห่งความกวนประสาทและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดุจพ่อค้าหน้าเลือดปรากฏขึ้นบนใบหน้า!

ติ๊ง! [ระบบตรวจพบ ‘กบในกะลาน้ำแข็ง’ ที่บังอาจมาดูถูกวิถีกระทะดำ!] [แจ้งเตือนภารกิจฉุกเฉิน: ‘สั่งสอนกบในกะลาด้วยลูกอมรสมินต์!’] [รายละเอียดภารกิจ: พวกแดนเหนือคิดว่าการหลอมโอสถสายหยินต้องใช้เวลาสามปี? จงทำให้พวกมันตาสว่างและกระอักเลือด ด้วยการแสดงผลลัพธ์ของ ‘ของกินเล่น’ ที่ท่านทำไว้ให้สุนัขเคี้ยวเล่นดับกลิ่นปาก!] [เงื่อนไขสำเร็จ: ใช้ ‘ลูกอมรสมินต์’ บดขยี้ความเย่อหยิ่งของกงซุนหาน และท้าพนันริบทรัพย์สินสายเหมันต์ของพวกมันมาให้หมด!] [รางวัล: ทักษะ ‘ผัดหยินหยางสะท้านเอกภพ’ + เตาหลอมวิญญาณน้ำแข็ง + แต้มพลังปรุงยา 400,000 แต้ม!]

หลินเฟยยกมือขึ้นแคะหูเบาๆ ก่อนจะเป่าเศษขี้หูทิ้ง แล้วเงยหน้ามองกงซุนหานด้วยสายตาเวทนา

“นี่คุณชายน้ำแข็งใส…” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบๆ แต่ดังก้อง 
        z“เจ้าบอกว่ายาเม็ดสีฟ้าขยะๆ ในกล่องนั่นคือโอสถระดับหกที่ประมุขเจ้าใช้เวลาหลอมตั้งสามปีรึ? โธ่เอ๊ย… ข้าล่ะสงสารพวกแดนเหนือจริงๆ ยากันยุงแบบนั้น ประมุขเจ้ายังต้องงมโข่งทำตั้งสามปีเลยรึ?”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?!” กงซุนหานหน้าเขียวปู๊ด “เจ้ากล้าดูถูกโอสถดับวิญญาณของประมุขข้า?!”

หลินเฟยหัวเราะ “พรืด!” ออกมาอย่างอดไม่อยู่ “จะให้ข้าหลอมโอสถสายน้ำแข็งแก้พิษให้พวกเจ้ารึ? เสียเวลาทำมาหากินข้าเปล่าๆ! ของพรรค์นั้น ข้าใช้เศษสมุนไพรเหลือทิ้ง ผัดทิ้งไว้เป็น ‘ขนมกินเล่นดับกลิ่นปาก’ ให้หมาข้าเคี้ยวหลังอาหารตั้งแต่มื่อวานแล้ว!”

คำประกาศของหลินเฟยทำเอาผู้คนทั้งลานพิธีช็อกจนตาค้าง! โอสถสายน้ำแข็งชั้นสูง… เอาไปทำเป็นขนมดับกลิ่นปากให้หมาเคี้ยวเล่น?! นี่มันจะเป็นการคุยโตที่หลุดโลกเกินไปแล้ว!

“สามหาว!!” ผู้อาวุโสหานปิงแผดเสียงคำราม “เด็กปากพล่อย! หากเจ้าบอกว่าทำขนมดับกลิ่นปากให้หมาเคี้ยวเล่นได้จริง… กล้าเดิมพันกับข้าหรือไม่?! หากสิ่งที่เจ้าเอาออกมา มีความบริสุทธิ์สายหยินไม่เทียบเท่าโอสถระดับหกของข้า ข้าจะริบกระทะเหล็กดำและศิลาปราณหกล้านก้อนของเจ้าไปทั้งหมด!!”

“แล้วถ้าของข้ามันดีกว่ายาขยะของพวกเจ้าล่ะ?” หลินเฟยเลิกคิ้วถาม นัยน์ตาทอประกายสีทอง

“หากเจ้าทำได้จริง! ข้ากงซุนหาน จะยอมมอบ ‘ชีพจรเหมันต์นิรันดร์บรรพกาล’ (Ice Crystal Vein) ที่มีมูลค่าสิบล้านศิลาปราณ และแหวนมิติของข้าให้เจ้าทั้งหมด! แต่เป็นไปไม่ได้หรอก! ไอ้คนครัวอย่างเจ้า ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่ก็หลอมโอสถสายหยินบริสุทธิ์ไม่ได้!!” กงซุนหานตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง

หลินเฟยยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด เขายกมือขึ้นตบดัง ป้าบ! “ตกลง! ถือว่าสัญญารับพนันสมบูรณ์!”

หลินเฟยหันขวับไปหา ‘สวี่หมิง’ อดีตคุณชายขยะที่เพิ่งได้รับการทะลวงชีพจรจนกลายเป็นลูกน้องและสปอนเซอร์สายวัตถุดิบคนใหม่ ซึ่งกำลังยืนเฝ้ากองกระสอบปุ๋ยของตนเองอยู่อย่างขะมักเขม้น

“สวี่หมิง! ไอ้กระสอบปุ๋ยใบที่สี่ที่เจ้าแบกมาเมื่อเช้า แล้วข้าเอาเศษสมุนไพรสายเย็นเหลือๆ โยนลงกระทะผัดรวมกับน้ำตาลวิญญาณเมื่อคืนนี้… เจ้าเอามันไปวางไว้ไหนวะ?!” หลินเฟยตะโกนถาม

สวี่หมิงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเกาหัวแกรกๆ “เอ่อ… เรียนปรมาจารย์หลิน ท่านบอกว่ามันเป็นแค่ ‘ลูกอมดับกลิ่นปาก’ ให้เจ้าต้าไป๋ ข้าเลยเอาใส่กระสอบปุ๋ยเก่าๆ ไปวางพิงไว้ข้างถังขยะหลังเตาไฟน่ะขอรับ!”

“ไปแบกมันมานี่ซิ!” หลินเฟยสั่งการ

ผู้คนทั้งลานพิธีต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ตำหนักเหมันต์นิรันดร์ถึงกับอ้าปากค้าง… เอาโอสถสายน้ำแข็งไปใส่กระสอบปุ๋ยคอก แล้ววางไว้ข้างถังขยะ?! นี่มันหยามเกียรติวิชาปรุงยาเกินไปแล้ว!

เพียงครู่เดียว สวี่หมิงก็ทะยานร่างกลับมาพร้อมกับ ‘กระสอบปุ๋ยคอกสีน้ำตาลอมดำ’ ที่ดูสกปรกมอมแมม มีคราบดินโคลนและกลิ่นปุ๋ยหมักจางๆ ติดอยู่ เขาแบกมันพาดบ่ามาวางลงดัง ตึง! ตรงหน้าหลินเฟย

“มาแล้วขอรับปรมาจารย์หลิน! ลูกอมดับกลิ่นปากต้าไป๋!”

กงซุนหานมองกระสอบปุ๋ยคอกอันแสนสกปรก แล้วระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง! “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้พวกวิปลาส! เจ้าบอกว่าสมบัติสายหยินบริสุทธิ์บรรจุอยู่ในกระสอบปุ๋ยขยะใบนี้เนี่ยนะ?! เจ้าคิดจะเอาขี้หมามาหลอกข้าว่าเป็นโอสถชั้นสูงรึไง?! ตระกูลเยว่ช่างน่าสมเพชที่ยอมให้คนบ้าเช่นนี้มาเป็นลูกเขย!”

ผู้อาวุโสหานปิงก็แค่นเสียง “เสียเวลาจริงๆ! รีบๆ แกะกระสอบปุ๋ยของเจ้าออกมา แล้วมอบศิลาปราณหกล้านก้อนมาให้ข้าซะ!”

หลินเฟยไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา เขาเพียงแสยะยิ้มบางๆ ใช้นิ้วชี้เกี่ยวเชือกฟางเก่าๆ ที่ผูกปากกระสอบปุ๋ยออกดื้อๆ

“เปิดหูเปิดตาดูเอาไว้ให้ดีนะพวกกบในกะลาน้ำแข็ง…” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบๆ แต่แฝงความทรงอำนาจขั้นสุดยอด “ว่า ‘ลูกอมรสมินต์ดับกลิ่นปาก’ ของหมาข้าน่ะ… มันหน้าตาเป็นยังไง!”

พูดจบ หลินเฟยก็คว้าก้นกระสอบปุ๋ยคอก แล้ว ‘เทพรวด’ คว่ำกระสอบลงบนพื้นหินอ่อนหยกต่อหน้าทุกคน!!

ซ่าาาาาาาาาาา!! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!

เสียงของแข็งทรงกลมกระทบพื้นหินอ่อนดังใสกระจ่างดุจเสียงกระดิ่งแก้วสวรรค์! สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากกระสอบปุ๋ยคอกอันแสนสกปรก ไม่ใช่ขี้หมา ไม่ใช่ขยะ และไม่ใช่ลูกอมธรรมดา!

แต่มันคือ… ‘เม็ดยากลมเกลี้ยงสีฟ้าครามใสกระจ่างดุจเพชร’ จำนวนนับหมื่นเม็ด!! พุ่งทะลักกระจัดกระจาย กลิ้งหล่นเต็มพื้นหินอ่อนลานพิธีระยิบระยับไปหมด!!

ทันทีที่เม็ดยาเหล่านั้นสัมผัสอากาศ…

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!

พายุไอเย็นบริสุทธิ์ขั้นสุดยอด (Absolute Zero) ที่เหนือล้ำกว่าออร่าของตำหนักเหมันต์นิรันดร์นับหมื่นเท่า พลันระเบิดออกกวาดล้างลานพิธี! เกล็ดหิมะสีฟ้าครามลอยล่องไปทั่วเมืองหลวงลั่วหยาง กลิ่นหอมเย็นยะเยือกของ ‘มินต์วิญญาณสวรรค์’ (สมุนไพรสายหยินระดับแปด) หอมสดชื่นทะลวงลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณและไขกระดูกของผู้สูดดม!

เพียงแค่ไอเย็นกระจายออกมา พิษอัคคีที่แฝงอยู่ในร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์หลายคนก็ถูกชำระล้างจนหมดจดในเสี้ยววินาที!

[ติ๊ง! แจ้งเตือนไอเทม: ‘ลูกอมรสมินต์เหมันต์สวรรค์’ (โอสถระดับแปดขั้นสูงสุด ไร้ตำหนิ)! สรรพคุณ: ชำระล้างพิษอัคคีทุกชนิด ดับความร้อนในจิตวิญญาณ และให้ลมหายใจหอมสดชื่นยาวนาน 7 วัน!]

บรรยากาศทั่วทั้งลานพิธีสวรรค์พลันถูกแช่แข็ง! ไม่ใช่แช่แข็งด้วยไอเย็น แต่แช่แข็งด้วยความ ‘ช็อกจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง’ ของผู้คนนับหมื่น!!

ดวงตาของผู้นำสำนัก เจ้าเมือง และยอดฝีมือทุกนิกาย เบิกกว้างจนลูกตาแทบจะหลุดลงมากองกับพื้น! พวกเขามองดู ‘โอสถระดับแปดขั้นสูงสุด’ จำนวนนับหมื่นเม็ด ที่กลิ้งหล่นอยู่บนพื้นดุจลูกแก้วเด็กเล่นราคาถูก!

“สะ… สวรรค์!! นั่นมันโอสถระดับแปดขั้นไร้ตำหนิ!! มีลายเมฆาน้ำแข็งเก้าชั้นด้วย!!” ประธานหอโอสถเมืองหลวงกรีดร้องเสียงหลงจนคอแตก “เม็ดเดียวก็มีมูลค่ามหาศาลพอๆ กับเมืองหนึ่งเมือง! แต่เขา… เขาเอามันมาใส่กระสอบปุ๋ยคอก!! แถมมีเป็นหมื่นๆ เม็ดกลิ้งอยู่บนพื้น!!”

“ลูกอมรสมินต์?! เขาเรียกสิ่งของล้ำค่าระดับโลกหล้าว่าลูกอมรสมินต์ดับกลิ่นปาก?!”

กงซุนหานและผู้อาวุโสหานปิง… บัดนี้สภาพไม่ต่างจากคนถูกฟ้าผ่า! ขาทั้งสองข้างของพวกเขาสั่นพั่บๆ ก่อนจะอ่อนยวบทรุดลงไปคุกเข่ากระแทกพื้นดัง ตึง!

กล่องหยกที่บรรจุโอสถระดับหกของพวกเขาหลุดมือหล่นแตก เม็ดยาระดับหกที่คุยโวว่าใช้เวลาทำสามปี กลิ้งไปชนกับลูกอมรสมินต์ระดับแปดของหลินเฟย… และพลันถูกไอเย็นของลูกอมรสมินต์ ‘แช่แข็งจนแตกละเอียด’ กลายเป็นผุยผงในเสี้ยววินาที! ยาขยะทนออร่าของยาระดับเซียนไม่ได้!

“บะ… เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้!!” กงซุนหานน้ำลายฟูมปาก สติสัมปชัญญะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ เขามองดูกองลูกอมรสมินต์ระดับแปดนับหมื่นเม็ดที่กลิ้งอยู่แทบเท้า ด้วยสายตาของคนบ้า “โอสถระดับแปด… นับหมื่นเม็ด… หลอมในกระทะเหล็กดำ… แล้วเอามาใส่กระสอบปุ๋ย… ม่ายยยยยยยย!!”

พรวดดดด!!

กงซุนหานกระอักเลือดคำโตพุ่งกระฉูดขึ้นฟ้า! ความเย่อหยิ่งทระนงที่สะสมมาทั้งชีวิตถูก ‘กระสอบปุ๋ยคอกบรรจุลูกอม’ บดขยี้จนแหลกลาญ! เขาหงายหลังตึงสลบเหมือดไปทันที!

ผู้อาวุโสหานปิงก็มีสภาพไม่ต่างกัน ชายชราหน้าซีดเผือดดุจกระดาษ หอบหายใจรวยรินดุจปลาขาดน้ำ “ประ… ปรมาจารย์หลิน! ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่! ข้าน้อยยอมแพ้แล้ว! วิชากระทะดำของท่านคือวิชาปรุงยาระดับเทพเซียนโดยแท้จริง!!”

หลินเฟยยืนเอามือล้วงกระเป๋า (ผ้ากันเปื้อน) พลางส่ายหัวเบาๆ อย่างเวทนา

เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยๆ กองลูกอมรสมินต์ระดับแปดที่กลิ้งอยู่บนพื้น ก่อนจะหยิบขึ้นมาหนึ่งเม็ด เป่าฝุ่นฟู่ๆ สองสามที แล้วโยนไปทางเจ้าต้าไป๋!

“เอ้า ต้าไป๋! กินลูกอมรสมินต์ล้างปากซะ จะได้ไม่มีกลิ่นคาวกระดูก!”

“โฮ่ง!”

เจ้าซามอยด์ขนฟูกระโดดงับโอสถระดับแปดเข้าปากดัง กรวบ! มันเคี้ยวกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะเรอออกมาดังก้อง!

เอิ๊อกกกกกกก!

ลมหายใจที่ต้าไป๋เรอออกมา กลายเป็น ‘พายุเกล็ดหิมะกลิ่นมินต์’ พุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ หอมสดชื่นและทรงพลังจนทำให้ดอกไม้รอบจวนเบ่งบานกลางฤดูหนาว! ผู้คนต่างสูดกลิ่นเรอของสุนัขด้วยความเคลิบเคลิ้ม (และรู้สึกอนาถใจตัวเองที่ต้องมาสูดกลิ่นเรอหมาเพื่อรับพลังปราณ)!

หลินเฟยหันไปหากงซุนหานที่สลบอยู่ และผู้อาวุโสหานปิงที่คุกเข่าสั่นระริก เขายื่นมือออกไปพร้อมรอยยิ้มพ่อค้าหน้าเลือดขั้นสุดยอด

“เอาล่ะพวกแดนเหนือ… ในเมื่อยอมรับความพ่ายแพ้ ก็ส่ง ‘ชีพจรเหมันต์นิรันดร์บรรพกาล’ และแหวนมิติทั้งหมดมาให้ข้าซะดีๆ! อ้อ… แล้วค่าเก็บกวาดลูกอมรสมินต์ที่พวกเจ้าทำหกเรี่ยราดพื้นเนี่ย… ขอเก็บเพิ่มอีกห้าแสนศิลาปราณด้วยนะ!!”

“ดะ… ได้ขอรับ! เอาไปเลยขอรับปรมาจารย์หลิน!!” ผู้อาวุโสหานปิงร้องไห้โฮ รีบถอดแหวนมิติและดึงเอาชีพจรเหมันต์นิรันดร์ (ผลึกน้ำแข็งบริสุทธิ์ขนาดเท่าต้นเสา) ออกมามอบให้หลินเฟยด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ก่อนจะรีบแบกร่างกงซุนหานกระโดดขึ้นรถม้าน้ำแข็ง หนีเตลิดเปิดเปิงกลับแดนเหนือไปโดยไม่เหลียวหลัง!

ติ๊ง! [แจ้งเตือนภารกิจ ‘สั่งสอนกบในกะลาด้วยลูกอมรสมินต์’ สำเร็จลุล่วงอย่างงดงามและโคตรจะหักหน้า!] [ท่านได้รับ: ชีพจรเหมันต์นิรันดร์บรรพกาล (มูลค่าสิบล้านศิลาปราณ) + แหวนมิติแดนเหนือ!] [ท่านได้รับ: ทักษะ ‘ผัดหยินหยางสะท้านเอกภพ’ + เตาหลอมวิญญาณน้ำแข็ง + แต้มพลังปรุงยา 400,000 แต้ม!]

หลินเฟยยิ้มร่า รับเอาผลึกชีพจรเหมันต์ยักษ์มาโยนใส่ถุงมิติอย่างอารมณ์ดี! วันนี้เขากวาดรายได้ไปไม่รู้กี่สิบล้านศิลาปราณแล้ว!

เยว่ซินเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม นางมองกอง ‘ลูกอมรสมินต์ดับกลิ่นปาก’ ระดับแปดนับหมื่นเม็ดที่ตกเกลื่อนพื้น แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างขบขันและเอ็นดู

“หลินเฟย… ท่านนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ หลอมโอสถระดับแปดนับหมื่นเม็ดไว้ให้หมาเคี้ยวเล่น แถมยังเอาใส่กระสอบปุ๋ยอีก… ทีนี้คนทั้งยุทธภพคงได้รู้แล้วล่ะ ว่ากระทะเหล็กดำของท่าน น่ากลัวและมั่งคั่งขนาดไหน!”

หลินเฟยหันมาโอบเอวสปอนเซอร์สาว พลางกวักมือเรียกบรรดาผู้นำสำนักและยอดฝีมือที่กำลังยืนน้ำลายสอ มองกองโอสถระดับแปดบนพื้นดุจสุนัขมองกระดูก

“เอ้า! มองอะไรกันอยู่เล่าพวกเจ้า!” หลินเฟยตะโกนก้องลานพิธีด้วยรอยยิ้มกวนประสาท “ลูกอมรสมินต์ระดับแปดพวกนี้ ข้าทำหกเปื้อนพื้นไปแล้ว จะเอาให้ต้าไป๋กินหมดก็กลัวมันจะฟันผุ! ใครอยากได้ก็เอาศิลาปราณมาแลก! ข้าขายเลหลังให้ถูกๆ เม็ดละแสนศิลาปราณเท่านั้น! ช้าหมดอดดับกลิ่นปากนะเว้ย!!”

“แสนศิลาปราณ?! ถูกอย่างกับให้ฟรี!!” “ข้าขอสิบเม็ด!! เอาเงินไปเลย!!” “อย่าแย่งข้า!! ข้าเหมาหมดกองนี้เลย!!”

ลานพิธีสวรรค์พลันแปรสภาพกลายเป็น ‘ตลาดนัดแย่งชิงลูกอม’ อันวุ่นวายสุดขีด! ยอดฝีมือขั้นวิญญาณแรกเริ่มและก่อจิตวิญญาณต่างพุ่งตัวกระโจนลงไปคลุกฝุ่น แย่งกันเก็บลูกอมรสมินต์บนพื้นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมกับยัดศิลาปราณใส่มือหลินเฟยจนแทบจะทับเขาตาย!

ท่ามกลางความโกลาหลแห่งความมั่งคั่ง หลินเฟยและเยว่ซินยืนหัวเราะร่วนอยู่เคียงข้างกัน ตำนานของ จอมถอดทรัพย์กระทะเหล็กดำ ผู้ใช้กระสอบปุ๋ยเทโอสถระดับแปดลงเกลื่อนพื้น ได้ถูกสลักลึกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ยุทธภพ… ว่าอย่าได้ริอ่านไปท้าทายความรวยและวิชาปรุงยาของเขาเป็นอันขาด!

***