ตอนที่ 68: กลิ่นหอมปราณโอสถที่ทำให้ยอดฝีมือกระอักเลือด!

บรรยากาศในลานพิธีสวรรค์แห่งตระกูลเยว่บัดนี้ไม่ต่างอะไรกับตลาดนัดเทกระจาดของชาวบ้านธรรมดาๆ หากแต่สิ่งที่กำลังถูกรุมแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่งนั้น ไม่ใช่ผักปลา ทว่าคือ ‘โอสถระดับแปดขั้นสูงสุด’ ที่หลินเฟยเทออกมาจากกระสอบปุ๋ย!

“ข้าได้แล้ว! ลูกอมรสมินต์ของปรมาจารย์หลิน! ฮ่าฮ่าฮ่า! พิษไฟในร่างข้าหายเป็นปลิดทิ้ง แถมลมปราณยังทะลวงขั้นด้วย!” ผู้นำสำนักดาบเพลิงคลั่งตะโกนลั่นลาน น้ำตาไหลพรากด้วยความปีติ

“หลีกไป! ข้าขอเหมาตรงซอกหินนั่น! เอาศิลาปราณไปเลยสองล้านก้อน!”

เสียงตะโกนแย่งชิงดังระงม หลินเฟยนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายที่สวี่หมิงเพิ่งวิ่งไปหามาเปลี่ยนให้ใหม่ มือข้างหนึ่งโอบเอวเยว่ซินที่กำลังกลั้นขำจนไหล่สั่น ส่วนอีกมือก็คอยโยนศิลาปราณที่เก็บได้เข้าถุงมิติอย่างเมามัน เจ้าต้าไป๋นอนเรอกลิ่นมินต์อยู่ข้างๆ ทำให้ทั่วทั้งบริเวณหอมสดชื่นจนดอกไม้ใบหญ้าพากันเบ่งบาน

ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลแห่งความมั่งคั่งนั้นเอง...

ครืนนนนนนน!

ท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วหยางที่เพิ่งสงบลงพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงอมทอง! เมฆาปราณม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น ส่งกลิ่นหอมประหลาดที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและสูงส่งแผ่ซ่านลงมา กลิ่นหอมนี้ลึกล้ำราวกับสกัดมาจากดอกไม้สวรรค์นับหมื่นชนิด มันกดทับกลิ่นมินต์ของหลินเฟยจนเริ่มจางหายไป

ทุกคนในลานพิธีพลันหยุดชะงัก ชะงักแม้กระทั่งมือที่กำลังกำลูกอมรสมินต์ ร่างกายของยอดฝีมือขั้นก่อจิตวิญญาณหลายคนถึงกับสั่นสะท้าน คุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัว!

“กะ... กลิ่นหอมโอสถระดับนี้! หรือว่าจะเป็น...” ประธานหอโอสถเมืองลั่วหยางเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความเลื่อมใสสูงสุด “หอโอสถศักดิ์สิทธิ์จงหยวน! มหาอำนาจศูนย์กลางแห่งมวลปรมาจารย์โอสถทั้งมวล!”

บนท้องฟ้า ปรากฏราชรถที่แกะสลักจากหยกม่วงบริสุทธิ์ ลากจูงด้วยนกกระเรียนเซียนสามตาขนาดมหึมา เหนือราชรถนั้น ปรากฏร่างของชายชราในชุดคลุมสีขาวขลิบทอง ใบหน้าเชิดหยิ่ง นัยน์ตาหลุบต่ำมองผู้คนเบื้องล่างราวกับมองดูฝูงมดปลวก หน้าอกของเขากลัดเข็มกลัดรูปเตาหลอมเก้าชั้น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ ‘ปรมาจารย์โอสถระดับเก้า’!

ข้างกายชายชรามีชายหนุ่มและหญิงสาวหน้าตางดงามอีกสองคนยืนขนาบข้าง ทั้งคู่ล้วนแผ่กลิ่นอายปราณโอสถที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง

“ข้าคือ ‘กู่มู่เทียน’ ผู้อาวุโสคุมกฎแห่งหอโอสถศักดิ์สิทธิ์จงหยวน!” เสียงของชายชราดังก้องกังวานราวกับระฆังเตือนสติ แฝงไปด้วยพลังวิญญาณที่กดทับผู้คนจนหายใจไม่ออก “ข้าได้กลิ่นโอสถระดับแปดอันแปลกประหลาด จึงแวะมาดู นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นภาพอันน่าสมเพชเช่นนี้... ยอดฝีมือแห่งเมืองลั่วหยาง กลับลดตัวลงไปแย่งชิง ‘ขยะ’ ที่หล่นอยู่บนพื้นดินเยี่ยงสุนัข!”

สิ้นคำกล่าว กู่มู่เทียนก็สะบัดแขนเสื้อเบาๆ

ฟุ่บ!

กลิ่นหอมปราณโอสถที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาพลันเข้มข้นขึ้นนับสิบเท่า! มันคือกลิ่นของ ‘โอสถม่วงเซียนเบิกสวรรค์’ ที่เขาพกติดตัว กลิ่นหอมนี้ทรงพลังถึงขั้นทำให้ผู้ที่มีพลังปราณต่ำกว่าขั้นก่อจิตวิญญาณรู้สึกเคลิบเคลิ้ม จิตวิญญาณล่องลอยราวกับถูกสะกด!

“พวกเจ้าจงตื่นจากวิชาลวงตาของเดรัจฉานหน้าขนผู้นี้เสีย!” กู่มู่เทียนชี้หน้าลงมาที่หลินเฟย “โอสถที่แท้จริงต้องหลอมในเตาหลอมเบญจธาตุ ใช้เวลาบ่มเพาะนับสิบปี ซึมซับแสงจันทร์และตะวัน! การเอาสมุนไพรมาผัดในกระทะก้นดำเยี่ยงอาหารชั้นต่ำ แล้วอ้างว่าเป็นโอสถระดับแปด... นี่คือการหยามเกียรติแห่งวิถีโอสถอย่างอภัยให้ไม่ได้!”

ศิษย์ชายหญิงข้างกายกู่มู่เทียนหัวเราะเยาะ “ท่านอาจารย์กล่าวถูกแล้ว! โอสถพรรค์นั้น ต่อให้มีกลิ่นหอมก็เป็นเพียงภาพมายาที่ใส่สารกระตุ้นเข้าไปเท่านั้น หากกินเข้าไปย่อมธาตุไฟแตกซ่านในไม่ช้า!”

ผู้คนในลานต่างหน้าซีดเผือด แม้พวกเขาจะรู้ว่าลูกอมของหลินเฟยเป็นของจริง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับอำนาจอันยิ่งใหญ่ของหอโอสถจงหยวน ก็ไม่มีใครกล้าปริปากเถียง

เยว่ซินขมวดคิ้วแน่น กำลังจะก้าวออกไปปกป้องชายคนรัก ทว่าหลินเฟยกลับบีบมือนางเบาๆ แล้วค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน

เขาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับกวนอวัยวะเบื้องล่างจนถึงขีดสุด! เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่เสื้อผ้า ก่อนจะล้วงเอาตะหลิวไม้ออกมาควงเล่น

ติ๊ง! [ระบบตรวจพบ ‘พวกจมูกโด่งแต่ไร้รสนิยม’ ที่พยายามใช้กลิ่นโอสถมากดดัน!] [แจ้งเตือนภารกิจฉุกเฉิน: ‘กลิ่นหอมที่แท้จริง ต้องทำให้กระอักเลือด!’] [รายละเอียดภารกิจ: หอโอสถจงหยวนอวดอ้างกลิ่นหอมของโอสถม่วงเซียน จงใช้ ‘กระทะเหล็กดำศาสตราเซียนสวรรค์’ ปรุงเมนูสุดยอด ‘ผัดเผ็ดอสูรเก้าเซียน’ เพื่อสั่งสอนให้พวกมันรู้ว่า กลิ่นหอมที่ทรงพลังจนทะลวงชีพจรได้นั้น หน้าตาเป็นอย่างไร!] [เงื่อนไขสำเร็จ: ใช้กลิ่นของผัดเผ็ดทำลายความเย่อหยิ่งของกู่มู่เทียน และทำให้ยอดฝีมือหอโอสถต้องกระอักเลือดด้วยความช็อก!] [รางวัล: อัปเกรดตะหลิวไม้เป็น ‘ตะหลิวทลายดารา’ + แต้มพลังปรุงยา 500,000 แต้ม + คัมภีร์จิตวิญญาณแห่งรสชาติ!]

“ตาแก่หน้าเตา…” หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบๆ ทว่าดังก้องทำลายมนต์สะกดของกลิ่นหอมโอสถม่วงจนแตกกระจาย “เจ้าบอกว่าวิชาของข้าเป็นการหยามเกียรติวิถีโอสถงั้นรึ? แล้วไอ้กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ที่เจ้าปล่อยออกมาสะกดจิตชาวบ้านเขาเนี่ย มันสูงส่งนักหรือไง? ดมแล้วเวียนหัวชะมัด!”

“สามหาว!!” กู่มู่เทียนโกรธจัดจนหนวดสั่น “เจ้าเด็กเหลือขอ! นี่คือกลิ่นอายของโอสถระดับแปดขั้นสุดยอด ‘ม่วงเซียนเบิกสวรรค์’ เพียงแค่สูดดมก็ช่วยยืดอายุขัยได้สิบปี! เจ้ากล้าเอาไปเปรียบกับน้ำหอมรึ?!”

“โอ้โห… ยืดอายุได้สิบปี แค่ดมเนี่ยนะ?” หลินเฟยแกล้งทำตาโต “งั้นถ้าข้าทำอาหารที่แค่ดม… ก็ทำให้คนทะลวงคอขวดขั้นวิญญาณได้ทันที แถมยังทำให้พวกขี้เก๊กอย่างเจ้าต้องกระอักเลือดเพราะทนความหอมไม่ไหวล่ะ? เจ้าจะว่ายังไง?”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” ศิษย์ชายของกู่มู่เทียนระเบิดหัวเราะ “ทะลวงขั้นด้วยการดมกลิ่นอาหาร?! นี่มันเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดในรอบพันปี! หากเจ้าทำได้จริง ท่านอาจารย์และพวกข้าจะยอมคุกเข่าโขกศีรษะเรียกเจ้าว่าท่านปู่เลยเอ้า!”

“ดี! สปอนเซอร์ทุกท่านเป็นพยาน!” หลินเฟยดีดนิ้วดังเป๊าะ

ตึงงงงงง!

กระทะเหล็กดำเก้าตะวันที่บัดนี้เป็นถึง ‘ศาสตราเซียนสวรรค์’ ถูกกระแทกประทับลงกลางลาน รังสีอำมหิตผสานกับกลิ่นอายดาราจักรแผ่ซ่านออกมากดทับทั่วบริเวณ จนแม้แต่นกกระเรียนเซียนสามตาบนฟ้ายังต้องร้องเสียงหลงและกระพือปีกอย่างหวาดกลัว!

“เสี่ยวจินทุ่ย! เร่งไฟสูงสุด! ต้าไป๋! เตรียมพัดกระพือกลิ่น!”

“จิ๊บ!!!” นกกระจอกน้อยที่แท้จริงคือวิหคสุริยันบรรพกาล พ่นลูกไฟสีทองคำบริสุทธิ์เข้าใส่ก้นกระทะ เปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นสูงเสียดฟ้า อุณหภูมิในลานพิธีร้อนระอุขึ้นจนมิติอากาศบิดเบี้ยว!

หลินเฟยสะบัดมือเบาๆ วัตถุดิบระดับพระกาฬที่เขาเพิ่งได้จากระบบและจากการปล้นหอจำนำคางคกทองคำก็ลอยออกมา! เนื้ออสูรระดับแปดเก้าชนิด! พริกวิญญาณอเวจีเก้าสี! กระเทียมปราณมังกร! และใบกะเพราสวรรค์เบิกฟ้า!

“พวกเจ้าเบิกตาดูให้ดี! นี่คือวิชาโอสถกระทะเหล็ก สกุลหลิน... ท่าไม้ตายพิเศษ: ผัดเผ็ดอสูรเก้าเซียน สะท้านวิญญาณ!!”

ซู่ซ่าาาาาาาาาาาา!!

หลินเฟยโยนวัตถุดิบทั้งหมดลงไปในกระทะเหล็กดำ เสียงฉ่าดังสนั่นหวั่นไหว ตะหลิวไม้ในมือของเขาตวัดพลิกแพลงด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า เปลวไฟสีทองคำห่อหุ้มวัตถุดิบ บีบอัดแก่นแท้ของพลังวิญญาณอสูรและสมุนไพรให้หลอมรวมกันในระดับควอนตัม!

เพียงแค่พริบตาเดียว... กลิ่น ก็ระเบิดออก!

มันไม่ใช่กลิ่นหอมแบบนุ่มนวลชวนฝันเหมือนโอสถของกู่มู่เทียน แต่มันคือ กลิ่นหอมแห่งความดุดัน ร้อนแรง และกระชากวิญญาณ! กลิ่นของพริกวิญญาณอเวจีที่คั่วกับกระเทียมปราณมังกร ผสมผสานกับความฉ่ำของเนื้ออสูรเก้าชนิด พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับพายุทอร์นาโดสีแดงฉาน!

กลิ่นหอมนี้ดุดันถึงขั้นทำลายม่านพลังวิญญาณของโอสถม่วงเซียนจนแตกละเอียดเป็นผุยผงในเสี้ยววินาที!

เมื่อพายุกลิ่นผัดเผ็ดพัดผ่านจมูกของผู้คนในลานพิธี...

“อึก... นี่มันกลิ่นอะไรกัน?! ทะ... ทำไมน้ำลายข้าถึงไหลไม่หยุด!?” ผู้นำสำนักดาบเพลิงเบิกตากว้าง “ร้อน! ร้อนแรงเหลือเกิน! ปราณในร่างข้ากำลังเดือดพล่าน!!”

ตูม! ตูม! ตูม! เสียงระเบิดดังขึ้นจากภายในร่างกายของยอดฝีมือนับร้อยคนในลานพิธี! กลิ่นหอมอันทรงพลังนี้แฝงไปด้วยพลังปราณที่อัดแน่น เมื่อสูดดมเข้าไป มันก็พุ่งตรงเข้าไปทะลวงจุดชีพจรที่ตีบตันของพวกเขาอย่างบ้าคลั่งและป่าเถื่อน!

“อ๊ากกกกกก!” ผู้นำสำนักดาบเพลิงกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต! แต่เลือดที่กระอักออกมานั้น ไม่ใช่เลือดบาดเจ็บ... มันคือ เลือดเสียและสิ่งสกปรก ที่อุดตันอยู่ในชีพจร! ทันทีที่กระอักเลือด กลิ่นอายพลังของเขาพลันพุ่งทะยานทะลุคอขวดขั้นก่อจิตวิญญาณระดับกลางไปสู่ระดับสูงทันที!

“ข้า... ข้าทะลวงขั้นแล้ว! แค่ดมกลิ่นข้าก็ทะลวงขั้นแล้ว!!” ผู้นำสำนักดาบเพลิงคำรามลั่นด้วยความปีติยินดีจนแทบเสียสติ

พรวด! พรวด! พรวด! เสียงผู้คนนับร้อยกระอักเลือดดำแห่งการชำระล้างดังก้องไปทั่วลานพิธี พร้อมกับเสาแสงแห่งการทะลวงขั้นนับร้อยสายที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า! ภาพการกระอักเลือดหมู่ที่ดูน่าสยดสยอง กลับกลายเป็นการเลื่อนขั้นหมู่ที่บ้าคลั่งที่สุดในประวัติศาสตร์ลั่วหยาง!

ทางด้านกู่มู่เทียนและศิษย์ทั้งสองที่อยู่บนฟ้า... เมื่อกลิ่นผัดเผ็ดอสูรเก้าเซียนปะทะเข้ากับใบหน้าของพวกเขา ปราณโอสถสายอนุรักษนิยมในร่างของพวกเขาก็เกิดการต่อต้านอย่างรุนแรง!

“มะ... กลิ่นบัดซบอะไรกัน! นี่มันป่าเถื่อนเกินไปแล้ว! ปราณของข้ากำลังปั่นป่วน!” กู่มู่เทียนหน้าแดงก่ำ พยายามโคจรพลังต้านทาน ทว่าความหอมเย้ายวนและพลังปราณดิบเถื่อนของผัดเผ็ดกระทะนี้ มันทรงพลังเกินกว่าที่จิตใจอันหยิ่งยโสของเขาจะรับไหว!

ศิษย์ชายหญิงทั้งสองคนทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาเบิกตากว้าง น้ำลายสอเต็มปาก พลังปราณในร่างตีกลับเพราะฝืนต้านทานกลิ่นหอมระดับพระเจ้า!

พรวดดดด!! ศิษย์ทั้งสองกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต! คราวนี้ไม่ใช่เลือดชำระล้าง แต่เป็นเลือดจากการธาตุไฟแตกซ่านเพราะทนความเย้ายวนของกลิ่นอาหารไม่ไหว ร่างของทั้งสองร่วงหล่นจากราชรถหยกม่วง ตกลงมากระแทกพื้นดังแอ้ก!

กู่มู่เทียนเองก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว เขามองดู ‘โอสถม่วงเซียนเบิกสวรรค์’ ในมือที่บัดนี้หมองคล้ำและปริแตก เพราะทนออร่าข่มขู่จากกระทะเหล็กดำไม่ได้!

“เป็น... เป็นไปไม่ได้! กลิ่นโอสถระดับเก้าของข้า... ถูกกลิ่นอาหารชั้นต่ำบดขยี้! ข้า... อึก!”

พรวดดดด!! ปรมาจารย์โอสถระดับเก้าแห่งจงหยวน ผู้ยิ่งใหญ่ทะลุฟ้า... บัดนี้ถึงกับต้องกระอักเลือดคำโตออกมาจริงๆ ล้มทรุดลงไปกองกับพื้นราชรถ ใบหน้าแก่ชราเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง!

หลินเฟยตวัดตะหลิวไม้ ตัก ‘ผัดเผ็ดอสูรเก้าเซียน’ ที่ส่องประกายแสงสีรุ้งใส่จานหยก ก่อนจะหันไปมองกู่มู่เทียนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ

“เป็นไงล่ะตาแก่? กลิ่นผัดเผ็ดของข้า... ทำให้พวกเจ้ากระอักเลือดได้ตามที่สัญญาไว้หรือเปล่า?” หลินเฟยหัวเราะหึๆ “อ้อ แล้วก็อย่าลืมนะ ศิษย์ของเจ้าบอกว่าจะคุกเข่าเรียกข้าว่าท่านปู่! แต่ข้าไม่รับหลานที่จมูกบอดหรอกนะ จ่ายค่าทำขวัญที่มาทำลายบรรยากาศการขายของของข้ามาซะดีๆ!”

ติ๊ง! [แจ้งเตือน: ภารกิจ ‘กลิ่นหอมที่แท้จริง ต้องทำให้กระอักเลือด!’ สำเร็จลุล่วงอย่างสุดซอย!] [ท่านได้รับ: อัปเกรด ‘ตะหลิวทลายดารา’ + แต้มพลังปรุงยา 500,000 แต้ม + คัมภีร์จิตวิญญาณแห่งรสชาติ!]

ยอดฝีมือทั่วลานพิธีที่เพิ่งทะลวงขั้นจากการดมกลิ่น ต่างพากันคุกเข่าลงเบื้องหน้าหลินเฟยอย่างพร้อมเพรียง นัยน์ตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพบูชาดุจมองเห็นเทพเจ้าแห่งการปรุงยาตัวจริง!

ส่วนกู่มู่เทียน... ได้แต่นอนกระอักเลือดอยู่บนราชรถ ยอมรับชะตากรรมว่าตนเองได้ไปตอแยกับ ‘สัตว์ประหลาดกระทะเหล็ก’ ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในใต้หล้าเข้าให้แล้ว!

***