ตอนที่ 6: นักฆ่าบุกยามวิกาล! ข้าสู้ไม่เป็นโว้ย!

ดวงจันทร์กลมโตที่เคยทอแสงนวลตา บัดนี้ถูกหมู่เมฆดำทะมึนเคลื่อนตัวเข้าบดบังจนมิดชิด สายลมยามวิกาลพัดกรรโชกผ่านดงไผ่หลังเรือนซอมซ่อท้ายเมือง ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของภูตผี บรรยากาศรอบด้านเย็นเยียบและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

เหนือยอดไผ่ที่ไหวเอนตามแรงลม ปรากฏเงาดำห้าสายยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงราวกับไร้น้ำหนัก พวกมันสวมชุดรัดกุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากรูปหมาป่าสีเงิน แววตาที่ทอประกายลอดออกมานั้นเย็นชาและไร้ซึ่งอารมณ์ของมนุษย์

นี่คือ ‘หน่วยหมาป่าเงา’ ขุมกำลังลับและมือสังหารระดับหัวกะทิของตระกูลหลิน!

หัวหน้าหน่วยหมาป่าเงา... ‘หลางหยา’ (เขี้ยวหมาป่า) ยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองลงไปยังเรือนไม้ผุพังเบื้องล่าง ระดับพลังของมันอยู่ใน ‘ขั้นสร้างรากฐาน ระดับ 3’ ซึ่งถือเป็นยอดฝีมือที่สามารถเดินเต๊ะท่าในเมืองหลวงได้อย่างสบายๆ ส่วนลูกน้องอีกสี่คนล้วนอยู่ในขั้นรวบรวมลมปราณ ระดับ 9 ทั้งสิ้น

"ลูกพี่... ที่นี่น่ะหรือที่กบดานของไอ้ขยะหลินเฟย? สภาพซอมซ่อยิ่งกว่าคอกหมูเสียอีก" มือสังหารหมายเลขสามเอ่ยถามผ่านการส่งกระแสจิต

"อย่าประมาท" หลางหยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "เมื่อคืนก่อน คุณชายหลินเทียนส่งมือสังหารขั้น 8 มา
สองคนเพื่อจัดการมัน แต่จนป่านนี้ก็ยังไร้ร่องรอย ป้ายหยกวิญญาณของพวกมันก็แตกสลายไปแล้ว บ่งบอกว่าตายตกไปอย่างอนาถ... ในเรือนหลังนี้ต้องมียอดฝีมือคอยคุ้มกันมันอยู่อย่างแน่นอน!"

"เหอะ! ยอดฝีมือแล้วอย่างไร? ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐาน หากเจอค่ายกล ‘หมาป่ากลืนจันทร์’ ของพวกเราทั้งห้าคนเข้าไป ก็ต้องถูกสับเป็นหมื่นๆ ชิ้นอยู่ดี!" มือสังหารหมายเลขสี่แค่นเสียงเยาะเย้ย

"คืนนี้ภารกิจของเราคือเด็ดหัวหลินเฟย และนำศพของมันกลับไปให้คุณชายเทียนดูเป็นขวัญตา จงลงมือให้รวดเร็วและเด็ดขาดที่สุด หากพบเจอยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่... ฆ่าทิ้งอย่าให้เหลือรอด!"

หลางหยาออกคำสั่งเด็ดขาด เงาดำทั้งห้าพุ่งทะยานลงจากยอดไผ่ราวกับอุกกาบาตสีดำ ไร้ซึ่งสุ้มเสียง ไร้ซึ่งร่องรอย พุ่งเป้าตรงไปยังห้องครัวที่ยังมีแสงไฟสลัวๆ ลอดออกมา

ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องครัวที่เต็มไปด้วยเขม่าควันของเรือนซอมซ่อ

หลินเฟยกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี วันนี้เขาเพิ่งกลับมาจากตลาดพร้อมกับ ‘วัตถุดิบ’ กองโต แม้จะยังไม่ได้เอาโอสถไปประมูลที่หอประมูลจันทร์กระจ่างอย่างที่ตั้งใจไว้ (เพราะมัวแต่แวะกินบะหมี่จนตลาดวายเสียก่อน) แต่เขาก็เอาหินปราณระดับต่ำสองสามก้อนไปแลกเป็นเงินตำลึงมาซื้อของกินได้เพียบ

บนเขียงไม้ผุๆ เบื้องหน้าเขา คือเนื้อก้อนโตสีแดงสดที่มีเส้นริ้วไขมันแทรกอยู่อย่างสวยงาม มันคือเนื้อของ ‘หมูป่าเกราะเหล็ก’ สัตว์อสูรระดับ 1 ที่เขาซื้อมาจากเขียงหมูในตลาดด้วยราคาแสนถูก เพราะพ่อค้าบ่นว่าเนื้อมันเหนียวจนคนธรรมดาเคี้ยวไม่ขาด ต้องให้ผู้ฝึกตนใช้ปราณย่อยเท่านั้น

แต่สำหรับหลินเฟย... เนื้อที่เหนียวก็แค่เนื้อที่ยังไม่โดนทุบ!

"วันนี้แหละ ข้าจะทำ ‘ทงคัตสึหมูทอดกรอบ’ กินให้พุงกางไปเลย! แต่ก่อนอื่นต้องทำให้เนื้อหมูป่าชิ้นนี้มันนุ่มซะก่อน"

ชายหนุ่มถลกแขนเสื้อขึ้น คว้า ‘อีโต้เหล็กดำทลายภูผา’ (ที่ได้เป็นรางวัลจากระบบ) ขึ้นมาถือไว้ในมือขวา น้ำหนักของมันพอดีมือราวกับสั่งทำพิเศษ เขาพลิกใช้สันมีดด้านป้าน เตรียมทุบเนื้อให้แผ่ขยายและทำลายพังผืด

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

หลินเฟยเริ่มลงมือทุบเนื้ออย่างเมามัน ทุกครั้งที่สันอีโต้กระแทกโดนก้อนเนื้อ ลมปราณในตันเถียนของเขาก็โคจรไปตามวิถีแห่งเต๋าโดยอัตโนมัติ

[ติ๊ง! ตรวจพบการเตรียมวัตถุดิบขั้นสูง!] [เปิดใช้งานทักษะติดตัว: เพลงทุบเนื้อสลายกระดูกแปดทิศ!]

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงทุบเนื้อที่ควรจะดังแค่แปะๆ กลับกลายเป็นเสียงกึกก้องราวกับฟ้าผ่า! คลื่นแรงกระแทกแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง แต่ด้วยพลังการควบคุมจากระบบ แรงกระแทกเหล่านั้นจึงพุ่งตรงดิ่งไปที่เนื้อหมูป่าเกราะเหล็กเพียงอย่างเดียว ทำให้เขียงไม้ผุๆ และโต๊ะไม่พังทลายลงมา

"โอ้โห! อีโต้นี่มันดีจริงๆ ทุบทีเดียวเนื้อแผ่ออกมาสวยงามเลย แถมนุ่มเด้งดึ๋งๆ อีกต่างหาก!" หลินเฟยตาเป็นประกาย ยิ่งทุบยิ่งมันส์ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าแรงสั่นสะเทือนจากเพลงทุบเนื้อของเขา กำลังทำให้มิติรอบๆ ห้องครัวบิดเบี้ยว!

และในจังหวะที่เขากำลังง้างอีโต้ขึ้นสุดแขน เตรียมจะทุบปิดท้ายนั้นเอง...

เพล้ง!!!

บานหน้าต่างและประตูห้องครัวถูกกระแทกแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! เงาดำห้าสายพุ่งพรวดเข้ามาในห้องแคบๆ อย่างพร้อมเพรียงกัน จิตสังหารอันเย็นเยียบและบ้าคลั่งแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจุดเยือกแข็ง!

"ตายซะเถอะ ไอ้ขยะหลินเฟย!!!"

หลางหยาคำรามลั่น ดาบวงพระจันทร์ในมือส่องประกายแสงสีเลือด มันตวัดดาบสร้างคลื่นปราณรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งตัดอากาศ หมายจะบั่นคอหลินเฟยให้ขาดกระเด็นในดาบเดียว! ส่วนลูกน้องอีกสี่คนก็พุ่งเข้ามาจากสี่ทิศทาง ปิดตายทางหนีทั้งหมด!

หลินเฟยที่กำลังง้างอีโต้ค้างอยู่กลางอากาศ เบิกตากว้างจนแทบถลน จู่ๆ ก็มีไอ้โม่งชุดดำห้าคนพังบ้านเข้ามาแถมยังชักดาบจะฟันคอเขาอีก!

สมองของอดีตมนุษย์เงินเดือนประมวลผลไม่ทัน ความตื่นตระหนกพุ่งปรี๊ดถึงขีดสุด

"เฮ้ยยยย!!! โจรปล้นบ้าน!!! ข้าไม่มีเงินโว้ยยย ข้าสู้ไม่เป็นนน!!!"

ด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของคนที่ต่อสู้ไม่เป็น หลินเฟยหลับตาปี๋ ร้องเสียงหลง แล้วตวัด ‘อีโต้เหล็กดำ’ ในมือลงไปเบื้องหน้าอย่างสะเปะสะปะ หมายจะใช้มันเป็นโล่กำบัง!

ทว่า ในสายตาของระบบ การเคลื่อนไหวนี้คือการ ‘ทุบเนื้อปิดท้าย’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุด!

[เปิดใช้งาน: เพลงทุบเนื้อสลายกระดูกแปดทิศ - กระบวนท่าไม้ตาย ‘ทลายขุนเขาพญาหมู’!]

เปรี้ยงงงงงงงงงง!!!!!

วินาทีที่อีโต้เหล็กดำฟาดลงกลางอากาศ มันไม่ได้กระทบโดนเนื้อหมู แต่มันฟาดเข้ากับ ‘ความว่างเปล่า’ ทว่าผลลัพธ์กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าวันสิ้นโลก!

ปราณสีดำทมิฬที่แฝงไปด้วยความหนักหน่วงระดับพลิกแผ่นดิน ระเบิดออกมารอบทิศทางราวกับระเบิดนิวเคลียร์ขนาดย่อม! คลื่นปราณดาบจันทร์เสี้ยวสีเลือดของหลางหยา ทันทีที่ปะทะกับคลื่นลมจากการ ‘ทุบเนื้อ’ ของหลินเฟย ก็แตกสลายกลายเป็นละอองแสงไปในพริบตา ราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกรถสิบล้อทับ!

"อะ... อะไรกันวะเนี่ย!!!" หลางหยาเบิกตาแทบฉีก ร้องอุทานด้วยความสยดสยอง

คลื่นแรงกระแทกมหาศาลไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น มันแผ่ขยายออกไปกระแทกเข้ากับร่างของมือสังหารทั้งห้าอย่างจัง!

กร๊อบ! อั่ก!

เสียงกระดูกซี่โครงหักดังระงมไปทั่วห้องครัว ร่างของมือสังหารระดับรวบรวมลมปราณขั้น 9 ทั้งสี่คน ปลิวกระเด็นถอยหลังไปราวกับใบไม้ร่วง กระแทกทะลุกำแพงห้องครัวออกไปนอนกองอยู่ลานบ้านข้างนอก กระอักเลือดคำโตก่อนจะสลบเหมือดไปในทันที!

ส่วนหลางหยาที่มีระดับพลังสูงที่สุด มันฝืนใช้ปราณแท้ในร่างสร้างเกราะคุ้มกันขึ้นมาได้ทัน แต่เกราะนั้นก็แตกร้าวราวกับเศษแก้วในชั่วพริบตา ร่างของมันถูกกระแทกอัดเข้ากับตู้กับข้าวอย่างรุนแรงจนตู้พังยับเยิน ถ้วยชามแตกกระจายเต็มพื้น

"แค่กๆๆ... ปะ... ปราณระดับนี้... ขะ... ขั้นจินตัน (ก่อเกิดแก่นทองคำ)?! เป็นไปไม่ได้! ไอ้ขยะนี่มันเป็นสัตว์ประหลาดจำแลงกายมางั้นรึ!!!"

หลางหยากระอักเลือดออกมาเต็มปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขีดสุด มันมองชายหนุ่มที่ยังคงยืนหลับตาปี๋ ร้องโวยวายเอามือปิดหน้าบังหัวอยู่กลางห้อง

"อย่าฆ่าข้าเลยยย ข้าเป็นแค่เชฟทำกับข้าว! ถ้าพวกเจ้าหิว ข้าทอดหมูให้กินก็ได้ เอาไหม!?" หลินเฟยตะโกนทั้งที่ยังหลับตา ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว

ในหัวของหลางหยาตอนนี้ตีความคำพูดของหลินเฟยไปไกลโพ้น...

‘ทอดหมูให้กิน? หมู... หมูก็คือพวกข้า! มันกำลังข่มขู่ว่าถ้าพวกข้ายังขืนสู้ต่อ มันจะสับพวกข้าแล้วเอาไปทอดกินเป็นอาหาร! ยะ... โหดเหี้ยม! ปรมาจารย์ท่านนี้มีรสนิยมวิปริตชอบกินเนื้อคน!!!’

เมื่อคิดได้ดังนั้น จิตใจของหัวหน้าหน่วยหมาป่าเงาก็แตกสลายโดยสมบูรณ์ ความหยิ่งผยองของนักฆ่ามลายหายไปสิ้น มันตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา คุกเข่าลงกับพื้นท่ามกลางเศษชามที่แตกกระจาย แล้วโขกศีรษะอย่างบ้าคลั่ง

"ปะ... ปรมาจารย์โปรดไว้ชีวิต! ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่! ขอท่านผู้ยิ่งใหญ่โปรดอย่าเอาเนื้อพวกข้าไปทอดเลย เนื้อของพวกข้ามันเหนียวและเหม็นสาบ ไม่คู่ควรกับลิ้นอันสูงส่งของท่านหรอกขอรับ!!!"

เสียงโขกหัวพื้นดัง โป๊กๆๆ ทำให้หลินเฟยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาดูข้างเดียวอย่างหวาดระแวง

ภาพที่เห็นคือหัวหน้าโจรชุดดำกำลังคุกเข่าโขกหัว ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้ากากหมาป่า ส่วนพรรคพวกที่เหลือหายตัวไปหมดแล้ว (จริงๆ คือปลิวกระเด็นทะลุกำแพงออกไปสลบอยู่ข้างนอก แต่หลินเฟยไม่ได้มองรูกำแพง)

"เอ๋?" หลินเฟยลดอีโต้ในมือลง กระพริบตาปริบๆ "เจ้าไม่ได้จะมาปล้นข้าหรอกเหรอ? แล้วเพื่อนเจ้าหายไปไหนหมดแล้ว?"

"พะ... เพื่อนของข้า... พวกมันอ่อนแอเกินไป จึงถูกกระบวนท่า ‘ทลายฟ้าดิน’ ของท่านพัดปลิวออกไปหมดแล้วขอรับ!" หลางหยาตอบเสียงสั่น

หลินเฟยมองตามรอยแตกของกำแพงออกไปข้างนอก ก็เห็นไอ้โม่งอีกสี่คนนอนจมกองเลือดสลบเหมือดอยู่

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อก ก้มมองอีโต้เหล็กดำในมือสลับกับร่างพวกโจร...

‘เมื่อกี้เราแค่ตกใจแล้วเหวี่ยงอีโต้มั่วๆ ไม่ใช่เหรอวะ? หรือว่าอีโต้นี่มันหนักเกินไป พอเหวี่ยงแรงๆ แล้วเกิดลมพายุพัดพวกมันกระเด็น? สังคมยุทธภพนี่แปลกประหลาดจริงๆ คนพวกนี้ร่างกายคงขาดสารอาหารอย่างหนัก แค่โดนลมพัดก็ปลิวไปชนกำแพงสลบซะแล้ว’

ด้วยความที่สู้ไม่เป็นและไม่เคยสัมผัสพลังยุทธที่แท้จริง หลินเฟยจึงอธิบายปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติทั้งหมดด้วยตรรกะ(ที่พังทลาย)ของตัวเอง

"อะฮึ่ม!" หลินเฟยยืดอก แกล้งกระแอมไอทำเสียงเข้มเพื่อข่มขวัญ "เอาเถอะ ในเมื่อรู้ตัวว่าผิด ข้าก็ไม่ใช่คนใจคอโหดร้ายอะไร ข้าบอกแล้วว่าข้าเป็นแค่คนรักสงบ ชอบทำอาหารเท่านั้น... 

***