ตอนที่ 69: โอสถระดับเก้า... นับร้อยเม็ด!!

กลิ่นหอมดิบเถื่อนของ ‘ผัดเผ็ดอสูรเก้าเซียน’ ยังคงลอยอวลอยู่เหนือลานพิธีสวรรค์แห่งตระกูลเยว่ ท่ามกลางเสาแสงแห่งการทะลวงขั้นนับร้อยสายที่สว่างไสวทะลุชั้นเมฆ ภาพของยอดฝีมือเมืองลั่วหยางนับร้อยที่คุกเข่าศิโรราบต่อหน้า ‘จานผัดเผ็ด’ ช่างเป็นภาพที่ทั้งน่าเกรงขามและพิลึกพิลั่นในเวลาเดียวกัน!

บนราชรถหยกม่วง กู่มู่เทียน ปรมาจารย์โอสถระดับเก้าแห่งหอโอสถศักดิ์สิทธิ์จงหยวน ผู้เคยหยิ่งผยองทะลุฟ้า บัดนี้กำลังใช้มืออันสั่นเทายันกายลุกขึ้น เลือดสีแดงฉานเปรอะเปื้อนหนวดเคราสีขาวบริสุทธิ์ นัยน์ตาที่เคยหลุบต่ำมองผู้คนดุจมดปลวก บัดนี้เบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นและเคียดแค้น

“เจ้า... เจ้าเด็กเหลือขอ! บังอาจใช้มารยาเดรัจฉานทำลายกลิ่นโอสถของข้า!” กู่มู่เทียนกัดฟันกรอด เสียงแหบพร่าดังก้อง “ทะลวงขั้นด้วยการดมกลิ่นอาหาร? นี่มันวิชานอกรีตชัดๆ! โอสถที่แท้จริงต้องมี ‘จิตวิญญาณโอสถ’ (Pill Spirit) เป็นของตัวเอง! ของพรรค์นั้นของเจ้า มันก็แค่อาหารกระตุ้นพลังปราณชั่วคราว ไม่มีทางเทียบเคียงกับโอสถระดับเก้าอันศักดิ์สิทธิ์ได้หรอก!”

หลินเฟยตักผัดเผ็ดเข้าปากคำหนึ่ง เคี้ยวกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะถ่มกระดูกอสูรทิ้งไปทางกู่มู่เทียน “ถุย! ตาแก่ขี้แพ้ชวนตี ดมกลิ่นอาหารข้าจนกระอักเลือดแล้วยังมีหน้ามาปากดีอีก รึว่าอยากจะจ่ายค่าทำขวัญด้วยชีวิต?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าคิดว่าเอาชนะข้าได้แล้วรึ?!” กู่มู่เทียนระเบิดหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาสะบัดมือขวาอย่างรุนแรง ‘เตาหลอมเบญจธาตุกลืนสวรรค์’ เตาหลอมโอสถระดับสมบัติวิเศษพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับกลิ่นอายอันเก่าแก่โบราณที่แผ่ซ่านออกมากดทับมิติอากาศจนบิดเบี้ยว!

“ข้าคือผู้อาวุโสคุมกฎแห่งหอโอสถศักดิ์สิทธิ์! วันนี้ข้าจะให้พวกบ้านนอกอย่างพวกเจ้าได้เบิกตาดู ว่า ‘โอสถระดับเก้า’ ที่แท้จริง และ ‘จิตวิญญาณโอสถ’ มันเป็นเช่นไร!”

กู่มู่เทียนกัดปลายนิ้ว บีบหยดเลือด(เลือดแก่นแท้) ลงบนฝาเตาหลอม ทันใดนั้น แสงสีทองอร่ามก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกเมฆหมอกออกเป็นวงกว้าง!

โฮกกกกกกก!!

เสียงคำรามของมังกรดังก้องสะท้านฟ้าดิน! จากภายในเตาหลอมเบญจธาตุ ปรากฏเม็ดยาสีทองคำขนาดเท่ากำปั้นลอยล่องออกมา ทว่าที่น่าตื่นตะลึงคือ เม็ดยานั้นไม่ได้มีรูปร่างกลมเกลี้ยง แต่มันกลับจำแลงกายเป็น ‘มังกรทองห้ากรงเล็บ’ ขนาดสามจั้ง (สิบเมตร) ขดตัวลอยอยู่เหนือราชรถหยกม่วง! พลังปราณแห่งชีวิตและกลิ่นหอมโอสถอันบริสุทธิ์ขั้นสุดยอด แผ่กระจายออกมากดทับยอดฝีมือในลานจนแทบหายใจไม่ออกอีกครั้ง!

“สวรรค์! นั่นมัน... จิตวิญญาณโอสถจำแลงกาย!” ประธานหอโอสถเมืองลั่วหยางอุทานเสียงหลง น้ำตาไหลพราก “ตำนานกล่าวว่า โอสถระดับเก้าขั้นสมบูรณ์ จะก่อเกิดสติปัญญาและจำแลงกายเป็นสัตว์เทวะได้! นั่นคือ... ‘โอสถมังกรทองเบิกนภา’!!”

ผู้คนทั้งลานพิธีต่างตกตะลึงจนตาค้าง แม้แต่ยอดฝีมือที่เพิ่งทะลวงขั้นจากผัดเผ็ดของหลินเฟย ก็ยังต้องถอยร่นเพราะทนแรงกดดันจากจิตวิญญาณมังกรทองไม่ได้

กู่มู่เทียนเชิดหน้าขึ้น หัวเราะลั่นด้วยความภาคภูมิใจ “เห็นหรือยังไอ้เด็กเมื่อวานซืน! นี่คือผลงานชิ้นเอกตลอดชีวิตของข้า! ใช้เวลาหลอมเจ็ดสิบเจ็ดสิบเก้าวัน ใช้สมุนไพรระดับแปดนับร้อยชนิด และแก่นโลหิตมังกรบรรพกาล! โอสถที่มีชีวิตจิตใจ! กระทะก้นดำของเจ้า ทำของพรรค์นี้ออกมาได้หรือไม่เล่า?!”

ศิษย์ชายหญิงของกู่มู่เทียนที่เพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บ รีบคลานมาเกาะขาอาจารย์ พลางชี้หน้าด่าหลินเฟย “ใช่แล้ว! อาหารขยะของเจ้าจะไปมีจิตวิญญาณได้อย่างไร! รีบคุกเข่าโขกศีรษะยอมรับความพ่ายแพ้ แล้วส่งมอบศิลาปราณทั้งหมดมาซะ!”

เยว่ซินขมวดคิ้วแน่น นางสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของโอสถมังกรทอง นางกระซิบถามหลินเฟยเบาๆ “หลินเฟย... โอสถระดับเก้าที่มีจิตวิญญาณ มันรับมือยากนะ ท่านจะเอาอย่างไร?”

หลินเฟยไม่ได้ตอบในทันที เขายืนมองมังกรทองจำแลงกายที่ลอยอยู่บนฟ้า นัยน์ตาทอประกายประหลาดใจ... ก่อนที่มุมปากจะแสยะยิ้มกว้างจนถึงใบหู รอยยิ้มแบบเดียวกับตอนที่เขากำลังจะ ‘ถอดทรัพย์’ ใครสักคน!

ติ๊ง! [ระบบตรวจพบ ‘โอสถขี้โอ่’ ที่พยายามอวดอ้างสติปัญญา!] [แจ้งเตือนภารกิจต่อเนื่อง: ‘ถล่มหอโอสถจงหยวนให้สิ้นซาก!’] [รายละเอียดภารกิจ: กู่มู่เทียนอวดอ้างว่าโอสถระดับเก้าของเขามีจิตวิญญาณ จงใช้ ‘คัมภีร์จิตวิญญาณแห่งรสชาติ’ และ ‘ตะหลิวทลายดารา’ เปลี่ยนวัตถุดิบธรรมดาให้กลายเป็นโอสถระดับเก้านับร้อยเม็ด เพื่อตบหน้าตาแก่ผู้นี้ให้หงายหลัง!] [เงื่อนไขสำเร็จ: สร้างโอสถระดับเก้าที่มีจิตวิญญาณเหนือกว่ามังกรทอง และขูดรีดราชรถหยกม่วงของกู่มู่เทียนมาเป็นของตน!] [รางวัล: อัปเกรดเตาไฟเป็น ‘เตาหลอมอเวจีดารา’ + เมล็ดพันธุ์ต้นไม้โลก + แต้มพลังปรุงยา 1,000,000 แต้ม!]

หลินเฟยหัวเราะ พรืด! ออกมาดังก้องลานพิธี “โอสถระดับเก้า? จิตวิญญาณจำแลงกาย?” หลินเฟยส่ายหัวอย่างเวทนา “ตาแก่เอ๊ย... ข้าล่ะสงสารเจ้าจริงๆ ใช้เวลาตั้งเจ็ดสิบเก้าวัน แถมเสียสมุนไพรไปเป็นร้อยชนิด ทำออกมาได้แค่ ‘เม็ดเดียว’ แถมยังเป็นแค่มังกรทองตัวกระจ้อยร่อยเนี่ยนะ? ยืดอกภูมิใจซะจนข้านึกว่าเจ้าหลอมโอสถระดับเซียนได้แล้วเสียอีก!”

“สามหาว! โอสถระดับเก้าหนึ่งเม็ดก็มีมูลค่าประเมินมิได้แล้ว! ต่อให้เจ้าผัดกับข้าวร้อยกระทะ ก็เทียบไม่ได้กับเกล็ดมังกรของโอสถเม็ดนี้!” กู่มู่เทียนตวาดลั่น

“งั้นข้าจะเปิดหูเปิดตาให้พวกกบในหอโอสถอย่างพวกเจ้าได้ดู ว่า ‘โอสถระดับเก้า’ ที่แท้จริงแบบฉบับพ่อครัวกระทะเหล็ก... เขาทำกันยังไง!”

หลินเฟยกระโดดขึ้นไปยืนบนขอบกระทะเหล็กดำเก้าตะวันในมือขวาปรากฏ ‘ตะหลิวทลายดารา’ ที่เพิ่งได้รับการอัปเกรด ตัวตะหลิวเปล่งแสงสีเงินยวงลึกลับราวกับมีหมู่ดาวนับล้านโคจรอยู่ภายใน!

“สวี่หมิง! ไปเอาถังแป้งมันกับเศษสมุนไพรที่เหลือจากการทำลูกอมเมื่อวานมานี่!”

สวี่หมิงรับคำสั่งด้วยความตื่นเต้น วิ่งไปแบกถังไม้เก่าๆ ที่บรรจุแป้งมันและเศษสมุนไพรระดับต่ำมาวางไว้หน้ากระทะ

กู่มู่เทียนและยอดฝีมือทั้งลานพิธีเบิกตากว้าง... “บ้าไปแล้ว! แป้งมันราคาถูกกับเศษสมุนไพรขยะ?! เจ้าจะเอาของพวกนี้มาหลอมโอสถระดับเก้า?! หากเจ้าทำได้ ข้ากู่มู่เทียนจะยอมกินเตาหลอมของตัวเองโชว์เลยเอ้า!”

“จำคำพูดเจ้าไว้ให้ดีล่ะตาแก่!” หลินเฟยแสยะยิ้ม

หลินเฟยตวัดตะหลิวทลายดารา งัดเอาแป้งมันและเศษสมุนไพรทั้งหมดสาดทะยานขึ้นฟ้า! “ต้าไป๋! จินทุ่ย! จุดไฟอเวจีขั้นสุดยอด!!”

“โฮ่ง!!” “จิ๊บ!!!”

สุนัขซามอยด์และวิหคสุริยันปลดปล่อยพลังปราณประสานกัน เปลวเพลิงสีทองคำบริสุทธิ์พุ่งทะลักเข้าสู่กระทะเหล็กดำจนสว่างวาบไปทั้งเมืองลั่วหยาง!

หลินเฟยหลับตาลง นึกถึงเคล็ดวิชา ‘คัมภีร์จิตวิญญาณแห่งรสชาติ’ ที่เพิ่งได้รับมา พลังวิญญาณอันไร้ขอบเขตของเขาแผ่ซ่านออกไป คลุมทับเศษวัตถุดิบกลางอากาศ บีบอัดและยกระดับแก่นแท้ของพวกมันให้ก้าวข้ามขีดจำกัดของธรรมชาติ!

“วิชาโอสถกระทะเหล็ก ท่าที่เก้าสิบเก้า: ไข่มุกวิญญาณ ทะลวงดาราจักร!!”

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! หลินเฟยตวัดตะหลิวฟาดฟันมวลแป้งและเศษสมุนไพรกลางอากาศด้วยความเร็วเหนือแสง! ทุกครั้งที่ตะหลิวปะทะวัตถุดิบ มิติอากาศจะแตกร้าว พลังดาราจักรจากตะหลิวถูกผสานลงไปในเนื้อแป้งอย่างสมบูรณ์แบบ!

ครืนนนนนนนนน!!

สวรรค์เบื้องบนพลันพิโรธ! เมฆทัณฑ์อัสนีสีดำทมิฬก่อตัวขึ้นเหนือลานพิธี สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดเท่าต้นเสานับร้อยสายฟาดผ่าลงมาหมายจะทำลายล้างสิ่งที่ฝืนกฎสวรรค์!

“ทะ... ทัณฑ์อัสนีโอสถ!! ระดับเก้าขั้นไร้ตำหนิกำลังจะถือกำเนิด!!” กู่มู่เทียนกรีดร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือด “แต่สายฟ้านับร้อยสายเช่นนี้... มันต้องเป็นโอสถกี่เม็ดกันแน่?!”

“สายฟ้าเกะกะน่ารำคาญ!” หลินเฟยตวาดลั่น กระโดดลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ใช้ ‘ตะหลิวทลายดารา’ ตบสวนสายฟ้าทัณฑ์อัสนี!

ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ! ป๊าบ! ภาพที่ทำให้ทุกคนต้องช็อกจนวิญญาณหลุดออกจากร่างปรากฏขึ้น! หลินเฟยใช้ตะหลิวผัดกับข้าว ตบสายฟ้าสวรรค์ราวกับตบแมลงวัน! ทัณฑ์อัสนีนับร้อยสายถูกตบจนแตกกระจาย กลายเป็นประกายพลังงานบริสุทธิ์ ร่วงหล่นลงไปคลุกเคล้ากับวัตถุดิบในกระทะเหล็กดำ!

ฉ่าาาาาาาาาาาาาาา!!

หลินเฟยร่อนลงมายืนหน้ากระทะ กวาดตะหลิวผัดรวบยอดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระแทกตะหลิวลงบนพื้นหินอ่อนดัง ตึง!

“เสร็จสมบูรณ์! ไข่มุกวิญญาณ (ชานม) รสสวรรค์!”

ทันทีที่เสียงของหลินเฟยสิ้นสุดลง... แสงสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงอาทิตย์พันดวงก็ระเบิดออกจากกระทะเหล็กดำ! กลิ่นหอมที่ลึกล้ำ หวานละมุน และทรงพลังยิ่งกว่าโอสถมังกรทองของกู่มู่เทียนนับหมื่นเท่า แผ่กระจายไปทั่วรัศมีร้อยลี้!

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

จากภายในกระทะเหล็กดำ ‘เม็ดยากลมเกลี้ยงสีทองประกายรุ้ง’ จำนวนนับร้อยเม็ด พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจฝนดาวตกกระดาษทราย!

ทว่า สิ่งที่ทำให้กู่มู่เทียนและทุกคนในลานพิธีต้องเข่าอ่อนคุกเข่าลงกับพื้น ไม่ใช่จำนวนของโอสถ... แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น!

เมื่อเม็ดยาสีทองรุ้งนับร้อยเม็ดลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกมันพลันส่องแสงวาบ และ จำแลงกาย!!

ไม่ใช่จำแลงเป็นมังกรเพียงตัวเดียว... แต่มันจำแลงกายเป็น ‘วิหคเพลิงสวรรค์ขนาดจิ๋ว’ จำนวนนับร้อยตัว!! นกกระจอกไฟสีรุ้งนับร้อยกระพือปีกบินโฉบเฉี่ยวไปมากลางอากาศ ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ดังก้องฟ้า สติปัญญาและจิตวิญญาณที่แผ่ออกมาจากพวกมันแต่ละตัว... เทียบเท่ากับโอสถมังกรทองของกู่มู่เทียนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน!!

“มะ... มะ... มะ... ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้!!” กู่มู่เทียนล้มหงายหลังตึงลงบนราชรถ นิ้วมือชี้ไปที่ฝูงวิหคเพลิงสวรรค์นับร้อยบนฟ้า ปากสั่นระริกดุจคนเจ้าเข้า “โอสถระดับเก้า... ขั้นไร้ตำหนิ... มีจิตวิญญาณจำแลงกาย... นับร้อยเม็ด!! หลอมด้วยแป้งมันกับเศษสมุนไพร ในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป!! สวรรค์!! นี่ข้าตาบอดไปแล้วหรืออย่างไร!!”

ยอดฝีมือทั่วลานพิธีต่างช็อกจนหมดสติไปครึ่งหนึ่ง! โอสถระดับเก้าที่หอโอสถจงหยวนภาคภูมิใจว่ามีเม็ดเดียวในใต้หล้า บัดนี้หลินเฟยผัดมันออกมาเป็น ‘ฝูง’ ดุจไข่มุกชานมราคาถูก!

แต่ความพังพินาศของกู่มู่เทียนยังไม่จบแค่นั้น!

ทันทีที่ฝูงวิหคเพลิงโอสถระดับเก้านับร้อยตัวมองเห็น ‘มังกรทอง’ จิตวิญญาณโอสถของกู่มู่เทียนที่ลอยอยู่บนฟ้า พวกมันก็พากันส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว รุมบินเข้าไปล้อมกรอบมังกรทองตัวนั้นราวกับฝูงอันธพาลรุมเหยื่อ!

จิ๊บ! จิ๊บ! จิ๊บ! วิหคเพลิงจิ๋วรุมจิกตีมังกรทองห้ากรงเล็บอย่างเมามัน! มังกรทองที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้ถูกรุมสกรัมจนแสงสีทองร่วงหล่น มันส่งเสียงร้องโหยหวน ก่อนจะยอมแพ้ หดร่างกลับเป็นเม็ดยาสีทองธรรมดา แล้วบินหนีมาซุกอยู่หลังกระทะเหล็กดำของหลินเฟย ตัวสั่นงันงก ยอมสวามิภักดิ์ต่อ ‘จอมถอดทรัพย์’ อย่างสมบูรณ์แบบ!

“อ๊ากกกกกก! โอสถมังกรจักรพรรดิของข้า!! มันทรยศข้าไปกราบกระทะก้นดำแล้ว!!” กู่มู่เทียนกระอักเลือดสีดำออกมารวดเดียวสามคำโต! หัวใจของปรมาจารย์โอสถแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ความภาคภูมิใจทั้งชีวิตถูกขยี้ทิ้งด้วยแป้งมันและตะหลิวของพ่อครัวคนหนึ่ง!

หลินเฟยผิวปากเรียกฝูงวิหคเพลิงนับร้อยตัวให้บินกลับมาเกาะอยู่บนไหล่และแขนของเขา พวกมันถูไถออเซาะหลินเฟยอย่างน่ารักน่าชัง

เขาเดินถือตะหลิวเข้าไปใกล้ราชรถหยกม่วงของกู่มู่เทียน รอยยิ้มพ่อค้าหน้าเลือดแผ่รังสีอำมหิต “เป็นอย่างไรบ้างตาแก่? โอสถระดับเก้าของข้านับร้อยเม็ด จิตวิญญาณแรงพอจะสู้กับมังกรขี้ขลาดของเจ้าได้หรือไม่?” หลินเฟยหัวเราะหึๆ “ไหนเจ้าบอกว่าถ้าข้าทำได้ จะยอมกินเตาหลอมโชว์ไงล่ะ? จะให้ข้าป้อนให้ หรือจะกินเอง?”

“ปะ... ปรมาจารย์หลิน... ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่...” กู่มู่เทียนหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าโขกศีรษะลงบนพื้นราชรถ เสียงดัง ปึก! ปึก! ปึก! ความเย่อหยิ่งของหอโอสถจงหยวนมลายหายไปสิ้น “ท่านคือเทพเจ้าโอสถจุติมาเกิด! ข้าน้อยสมควรตาย! โปรดละเว้นชีวิตข้าน้อยด้วยเถิด!!”

ศิษย์ทั้งสองคนก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะ ร้องไห้ขี้มูกโป่ง “ท่านปู่หลิน! พวกข้าผิดไปแล้ว!”

“ละเว้นชีวิตงั้นรึ? ได้สิ ข้าเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว!” หลินเฟยฉีกยิ้มกว้าง “แต่ค่าที่พวกเจ้ามาดูถูกวิชากระทะเหล็กของข้า แถมยังทำให้อากาศในจวนตระกูลเยว่เป็นมลพิษด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ... ข้าขอริบ ‘ราชรถหยกม่วง’ คันนี้ รวมถึงแหวนมิติและสมุนไพรทั้งหมดของพวกเจ้าเพื่อเป็นการปลอบขวัญก็แล้วกัน! อ้อ... แล้วเตาหลอมเบญจธาตุนั่น ข้าขอยึดเอาไว้ต้มน้ำซุปกระดูกหมูด้วยล่ะ!”

“ยะ... ยินดีขอรับ!! เอาไปเลยขอรับ!!” กู่มู่เทียนไม่กล้าแม้แต่จะต่อรอง เขารีบถอดแหวนมิติ โยนเตาหลอมวิเศษ และกระโดดลงจากราชรถหยกม่วงมูลค่ามหาศาล วิ่งเตลิดเปิดเปิงหนีออกจากเมืองลั่วหยางไปพร้อมกับศิษย์ทั้งสองคนราวกับสุนัขจรจัดที่ถูกน้ำร้อนลวก!

ติ๊ง! [แจ้งเตือน: ภารกิจ ‘ถล่มหอโอสถจงหยวนให้สิ้นซาก’ สำเร็จลุล่วงอย่างงดงามระดับตำนาน!] [ท่านได้รับ: ราชรถหยกม่วงนกกระเรียนเซียน + เตาหลอมเบญจธาตุกลืนสวรรค์ + แหวนมิติผู้อาวุโส!] [ท่านได้รับ: อัปเกรดเตาไฟเป็น ‘เตาหลอมอเวจีดารา’ + เมล็ดพันธุ์ต้นไม้โลก + แต้มพลังปรุงยา 1,000,000 แต้ม!]

หลินเฟยยืนรับลมปราณที่พัดผ่านลานพิธีอย่างอารมณ์ดี เขากระโดดขึ้นไปนั่งไขว่ห้างบนราชรถหยกม่วงคันใหม่เอี่ยม ดึงตัวเยว่ซินขึ้นมานั่งข้างๆ

“ยัยสปอนเซอร์... ดูท่ารถม้าคันใหม่ของเราจะนั่งสบายกว่าเก้าอี้หวายนั่นเยอะเลยนะ” หลินเฟยขยิบตาให้เยว่ซินที่กำลังนั่งอึ้งกับขุมทรัพย์มหาศาลที่กองอยู่ตรงหน้า

เยว่ซินหลุดหัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน นางมอง ‘โอสถระดับเก้าจำแลงกาย’ นับร้อยตัวที่บินตอมอยู่รอบๆ ราชรถสลับกับมองใบหน้ากวนๆ ของชายคนรัก

“หลินเฟย... ข้าว่าหลังจากวันนี้ไป คงไม่มีขุมอำนาจไหนในใต้หล้ากล้ามากำแหงกับ ‘กระทะเหล็กดำ’ ของท่านอีกแล้วล่ะ” เยว่ซินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหวานล้ำ “ท่านเล่นสร้างโอสถระดับเก้าออกมาเป็นร้อยเม็ดแบบนี้ หอโอสถทั่วโลกคงต้องปิดกิจการหนีไปตามๆ กัน!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ใครบอกจะให้พวกมันปิดกิจการเล่า! ข้าจะเปิดแฟรนไชส์ ‘ภัตตาคารโอสถกระทะเหล็ก’ แล้วเก็บค่าลิขสิทธิ์พวกมันต่างหาก!” จอมถอดทรัพย์แห่งยุคหัวเราะร่วน

ท่ามกลางความตื่นตะลึงและสายตาเทิดทูนบูชาของยอดฝีมือทั่วเมืองหลวงลั่วหยาง ตำนานความร่ำรวยและวิชาโอสถที่เหนือล้ำกฎเกณฑ์สวรรค์ของหลินเฟย ได้ถูกสลักลึกลงไปในหน้าประวัติศาสตร์อีกครั้ง... ไม่มีใครรู้ว่า ‘เมนู’ ต่อไปของพ่อครัวกระทะดำผู้นี้ จะเขย่าสวรรค์ชั้นฟ้าให้สั่นสะเทือนได้ถึงเพียงใด!

***