ตอนที่ 70: ผู้อาวุโสตระกูลเยว่เข่าทรุด คุณชายรองหน้าซีดเผือด

กลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์ของ ‘โอสถระดับเก้าจำแลงกาย’ นับร้อยชีวิตที่บินว่อนอยู่เหนือลานพิธีสวรรค์ ยังคงกดทับจิตวิญญาณของผู้คนจนไม่อาจตั้งสติได้ แสงสีทองประกายรุ้งจากวิหคเพลิงสวรรค์ตัวจิ๋ว สาดส่องกระทบใบหน้าของยอดฝีมือเมืองลั่วหยางนับหมื่นที่ยังคงคุกเข่าศิโรราบ ภาพของหลินเฟยที่นั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์อยู่บน ‘ราชรถหยกม่วง’ คันใหม่เอี่ยม โดยมีเยว่ซินหญิงงามอันดับหนึ่งนั่งเคียงข้าง ช่างดูราวกับจักรพรรดิเทพเซียนที่เสด็จลงมาโปรดสัตว์โลก!

“จิ๊บๆ! จิ๊บๆ!” ฝูงวิหคเพลิงโอสถระดับเก้าที่หลอมจากแป้งมัน พากันบินร่อนลงมาเกาะตามไหล่และแขนของหลินเฟย บางตัวถึงกับบินไปคลอเคลียแก้มของเยว่ซินอย่างออดอ้อน พลังปราณโอสถอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากพวกมัน ทำให้ผิวพรรณของเยว่ซินเปล่งปลั่งดุจหยกสวรรค์ และทำให้ระดับพลังฝึกตนของนางค่อยๆ ขยับสูงขึ้นอย่างช้าๆ โดยไม่ต้องทำสมาธิด้วยซ้ำ!

“อืม... พวกเจ้านี่ช่างรู้ประจบเสียจริง” หลินเฟยหัวเราะในลำคอ หยิบเอาเศษ ‘สมุนไพรระดับเจ็ด’ ที่เหลืออยู่ในถุงมิติมาบี้เป็นผง แล้วโปรยให้ฝูงวิหคเพลิงกินเล่นดุจให้อาหารนกพิราบข้างทาง

ภาพการเอาสมุนไพรระดับเจ็ดมาบี้ป้อน ‘โอสถระดับเก้า’ ทำเอาบรรดาผู้อาวุโสของตระกูลเยว่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ริมลานพิธีถึงกับหัวใจกระตุกวูบ!

เยว่ปั๋ว ผู้อาวุโสรองที่เพิ่งฟื้นคืนสติจากการถูกหลินเฟย ‘ถอดทรัพย์’ คลังสมุนไพรไปครึ่งหนึ่งเมื่อชั่วโมงก่อน บัดนี้ยืนขาสั่นพั่บๆ อยู่ข้างประมุขเยว่เทียนหลง นัยน์ตาของชายชราเบิกกว้างดุจไข่ห่าน มองดูมังกรทองโอสถของกู่มู่เทียนที่บัดนี้ยอมศิโรราบ กลายเป็นเพียงเม็ดยาสีทองธรรมดากลิ้งอยู่แทบเท้าของต้าไป๋!

“ปะ... ประมุขเยว่...” เสียงของเยว่ปั๋วสั่นเครือราวกับสายพิณที่ใกล้ขาด “นั่นมันโอสถระดับเก้า... นับร้อยเม็ด... ขะ... เขาเอามันมาทำเป็นนกกระจอกบินเล่นรอบตัว! สวรรค์! ทรัพย์สินของตระกูลเยว่เราทั้งตระกูลรวมกัน ยังซื้อปีกของนกพวกนั้นไม่ได้สักข้างเลยด้วยซ้ำ!!”

เยว่เทียนหลง ประมุขตระกูลลูบเคราตัวเองที่กำลังสั่นระริก แม้เขาจะมองการณ์ไกลว่าหลินเฟยคือมังกรเร้นกาย แต่เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่า มังกรตัวนี้จะทรงพลังถึงขั้น ‘ผัดโอสถระดับเก้า’ ออกมาเป็นฝูงด้วยแป้งมัน!

“พวกเราประเมินว่าที่ลูกเขยผู้นี้ต่ำไป... ต่ำไปมาก!” เยว่เทียนหลงสูดลมหายใจลึก “คลังสมุนไพรอีกครึ่งหนึ่งที่พวกเจ้าหวงแหนนักหนา บัดนี้ในสายตาของปรมาจารย์หลิน มันคงไม่ต่างอะไรกับกองหญ้าแห้งให้หมูกิน! หากพวกเจ้ายังดื้อดึงขัดขวางเขาอีก ตระกูลเยว่ของเราคงได้ถูกเขี่ยทิ้งออกจากหน้าประวัติศาสตร์แน่!”

บรรดาผู้อาวุโสตระกูลเยว่ที่เคยตั้งตนเป็นปฏิปักษ์และคอยดูถูกหลินเฟยว่าเป็นเพียง ‘พ่อครัวซอมซ่อ’ พลันรู้สึกเย็นวาบไปถึงไขสันหลัง พวกเขามองหน้ากันด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนจะตัดสินใจกระทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด!

พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ! ตึง! ตึง! ตึง!

ผู้อาวุโสตระกูลเยว่นับสิบคน นำโดยเยว่ปั๋ว พากันวิ่งถลันออกไปกลางลานพิธี ก่อนจะ ทิ้งตัวคุกเข่ากระแทกพื้นดิน เบื้องหน้าราชรถหยกม่วงอย่างพร้อมเพรียง! เสียงเข่ากระแทกพื้นหินอ่อนดังสนั่นหวั่นไหว!

“ปะ... ปรมาจารย์หลิน! พวกข้าน้อยมีตาหามีแววไม่!” เยว่ปั๋วโขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดซิบ น้ำตาของชายชราไหลพรากด้วยความสำนึกผิด (และหวาดกลัวว่าจะถูกริบทรัพย์จนหมดตัว) “ที่ผ่านมาพวกข้าน้อยโง่เขลาเบาปัญญา บังอาจล่วงเกินเทพเจ้าโอสถเช่นท่าน! ขอท่านโปรดเมตตาละเว้นโทษให้พวกข้าน้อยด้วยเถิด! คลังสมุนไพรอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือ... ตระกูลเยว่ยินดียกให้ท่านทั้งหมด! กิจการทั้งหมดของตระกูลเยว่ ท่านสามารถเข้าครอบครองได้ทันทีขอรับ!!”

“ใช่แล้วขอรับ! โปรดรับการคารวะจากพวกข้าน้อยด้วยเถิด ท่านปู่หลิน!!” ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ประสานเสียงตะโกนลั่นจนคอแทบแตก

หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาก้มมองดูเหล่าตาแก่ที่เคยทำหน้าหยิ่งยโสใส่เขา บัดนี้กลับหมอบกราบดุจสุนัขเชื่องๆ เขาส่ายหัวเบาๆ พลางใช้ตะหลิวทลายดาราในมือแคะขี้ฟัน

“อะไรกันพวกตาแก่? เมื่อกี้นี้ยังหวงคลังสมุนไพรยิ่งกว่าชีวิตอยู่เลยนี่? ตอนนี้จะมายกให้ข้าฟรีๆ ซะงั้น?” หลินเฟยแสยะยิ้มกวนประสาท “แต่ขอโทษทีนะ สมุนไพรระดับต่ำๆ ในคลังพวกเจ้าน่ะ ข้าเอามาผัดเป็นอาหารหมูยังรู้สึกเสียดายแก๊สเลย! เก็บเอาไว้ต้มน้ำอาบเองเถอะ!”

คำปฏิเสธอย่างไม่ไยดีของหลินเฟย ทำเอาผู้อาวุโสตระกูลเยว่ถึงกับหน้าซีดเป็นไก่ต้ม พวกเขารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจ... ทรัพย์สมบัติที่พวกเขาทะนุถนอมมาทั้งชีวิต บัดนี้กลายเป็นเพียงขยะในสายตาของชายหนุ่มตรงหน้า!

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งของ จ้าวเทียนเป่า คุณชายรองแห่งสมาคมการค้า ผู้ที่เพิ่งจะสถาปนาตนเป็น ‘สปอนเซอร์หมายเลขหนึ่ง’ ด้วยการมอบศิลาปราณหกล้านก้อนให้หลินเฟยเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน บัดนี้กำลังยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปสลักหิน!

ใบหน้าอวบอิ่มที่เคยมั่นใจในความร่ำรวยของตนเอง บัดนี้ ซีดเผือดไร้สีเลือด เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก!

จ้าวเทียนเป่ามองดู ‘โอสถระดับเก้านับร้อยเม็ด’ ที่บินว่อนอยู่บนฟ้า สลับกับมองดู ‘ราชรถหยกม่วง’ ที่หลินเฟยนั่งอยู่... เพียงแค่โอสถระดับเก้าหนึ่งเม็ด ก็มีมูลค่ามากกว่าศิลาปราณหกล้านก้อนของเขาเป็นร้อยเท่า! แล้วนี่มีเป็นฝูง!!

‘ฉิบหายแล้ว! ศิลาปราณหกล้านก้อนของข้า บัดนี้มันกลายเป็นแค่เศษเงินทอนไปแล้ว!!’ จ้าวเทียนเป่ากรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง ‘หากปรมาจารย์หลินเห็นว่าข้าไร้ประโยชน์ เขาต้องปลดข้าออกจากตำแหน่งสปอนเซอร์ VIP แล้วหันไปรับสปอนเซอร์รายใหญ่จากมหาอำนาจระดับทวีปแน่ๆ! ไม่ได้การ! ข้าต้องทุ่มสุดตัว!’

จ้าวเทียนเป่ากัดฟันกรอด รีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาคุกเข่าลงข้างๆ ผู้อาวุโสตระกูลเยว่ มืออันสั่นเทาของเขาล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ ดึงเอา ‘ป้ายหยกสีทองคำขาว’ ออกมาถือไว้เหนือหัว!

“ละ... ลูกพี่หลิน!! ได้โปรดอย่าเพิ่งทิ้งสมาคมการค้าของพวกเราไปนะขอรับ!!” จ้าวเทียนเป่าแหกปากตะโกน เสียงดังจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน “ศิลาปราณหกล้านก้อนมันน้อยเกินไป! นี่คือ ‘ป้ายอาญาสิทธิ์สมาคมการค้าแดนกลาง’! ข้าน้อยขอมอบสิทธิ์การเบิกจ่ายศิลาปราณระดับสูงแบบไม่อั้นจากทุกสาขาทั่วแผ่นดินให้ลูกพี่! และขอยกหุ้นส่วนใหญ่ 60% ของสมาคมการค้าให้ลูกพี่หลินเป็นผู้ถือครองแต่เพียงผู้เดียว!! ขอเพียงลูกพี่ให้ข้าน้อยได้เป็นลูกน้องขับรถม้าให้ลูกพี่ก็พอแล้ว!!”

ตูม!! คำประกาศของจ้าวเทียนเป่าราวกับระเบิดปรมาณูที่ตกลงกลางลานพิธี! ยกหุ้น 60% ของสมาคมการค้าที่รวยที่สุดในแผ่นดินให้คนอื่นฟรีๆ?! แถมยังขอสิทธิ์เบิกจ่ายไม่อั้น?! นี่มันบ้าไปแล้ว! คุณชายรองผู้นี้เสียสติไปแล้วแน่ๆ!

แต่สำหรับคนที่มองเกมออกอย่างเยว่เทียนหลง กลับต้องสูดลมหายใจด้วยความชื่นชม ‘เจ้าเด็กอ้วนสกุลจ้าวช่างตัดสินใจได้เด็ดขาดนัก! ยอมสละอำนาจเพื่อเกาะขาหลังของเทพเจ้าโอสถ! การลงทุนครั้งนี้ หากสำเร็จ สมาคมการค้าของมันจะพุ่งทะยานเป็นอันดับหนึ่งของโลกหล้า!’

สวี่หมิง อดีตคุณชายขยะที่ผันตัวมาเป็นลูกหาบ เห็นคู่แข่งอย่างจ้าวเทียนเป่าทุ่มสุดตัว ก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบแบกกระสอบปุ๋ยวิ่งเข้ามาคุกเข่าด้วยอีกคน!

“ปรมาจารย์หลิน! ข้าน้อยสวี่หมิง แม้จะไม่มีเงินทองล้นฟ้าเท่าคุณชายจ้าว แต่ข้าน้อยขอมอบ ‘แผนที่ลับสุสานจักรพรรดิโอสถ’ ที่ตระกูลข้าเก็บรักษามาพันปีให้ท่าน! และข้าน้อยยินดีจะเป็นทาสแบกกระสอบปุ๋ยรับใช้ท่านไปจนวันตาย! ขอเพียงท่านเมตตาให้ข้าน้อยได้กินเศษขยะก้นกระทะของท่านก็พอ!!”

หลินเฟยมองดูความโกลาหลเบื้องหน้า สปอนเซอร์แย่งกันประเคนสมบัติ ลูกน้องแย่งกันถวายตัว ผู้อาวุโสคุกเข่าโขกศีรษะขอขมา... ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบคาง นัยน์ตาทอประกายสีทองแห่งความเจ้าเล่ห์

ติ๊ง! [ระบบตรวจพบ ‘การประจบสอพลอระดับมหากาฬ’ จากเหล่าลูกหนี้และสปอนเซอร์!] [แจ้งเตือนภารกิจพิเศษ: ‘สถาปนาจักรวรรดิกะเพราสวรรค์!’] [รายละเอียดภารกิจ: ในเมื่อมีคนอยากเอาเงินมาประเคนให้ถึงที่ จงใช้โอกาสนี้ก่อตั้งแบรนด์ ‘ภัตตาคารโอสถกระทะเหล็ก’ อย่างเป็นทางการ และทำเมนูเรียกน้ำย่อยเพื่อสยบผู้บริหารทุกคนให้อยู่หมัด!] [เงื่อนไขสำเร็จ: รับมอบสมบัติทั้งหมด และทำให้ทุกคนหลั่งน้ำตาด้วยรสชาติของ ‘ข้าวผัดไข่ดาราจักร’!] [รางวัล: พิมพ์เขียวภัตตาคารเซียนสวรรค์ + อุปกรณ์ครัววิเศษครบเซ็ต + แต้มพลังปรุงยา 800,000 แต้ม!]

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” หลินเฟยระเบิดหัวเราะก้องกังวาน “พวกเจ้านี่มันช่างรู้ใจข้าจริงๆ! ในเมื่อพวกเจ้ามีเจตนาดีถึงเพียงนี้ คนใจกว้างอย่างหลินเฟยจะปฏิเสธได้อย่างไร!”

หลินเฟยสะบัดมือขวา พลังปราณอันแกร่งกร้าวดึงเอาป้ายอาญาสิทธิ์ทองคำขาวของจ้าวเทียนเป่า และแผนที่ลับของสวี่หมิง ลอยเข้ามาอยู่ในมือของเขาทันที!

“จ้าวเทียนเป่า! สวี่หมิง! นับตั้งแต่วันนี้ พวกเจ้าคือ ‘ผู้จัดการทั่วไป’ และ ‘หัวหน้าแผนกจัดหาวัตถุดิบ’ แห่ง ภัตตาคารโอสถกระทะเหล็ก สาขาใหญ่ลั่วหยาง!!” หลินเฟยประกาศกร้าว “ส่วนพวกผู้อาวุโสตระกูลเยว่... ในเมื่อพวกเจ้าสำนึกผิด ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าไปเป็น ‘พนักงานล้างจาน’ และ ‘คนทำความสะอาดห้องน้ำ’ ประจำภัตตาคารของข้า! หากทำผลงานดี ข้าจะพิจารณาเลื่อนขั้นให้เป็นเด็กรถ!”

ผู้อาวุโสเยว่ปั๋วและพรรคพวกที่เคยยิ่งใหญ่ทะลุฟ้า เมื่อได้ยินว่าจะต้องไปล้างจานและล้างห้องน้ำ กลับไม่มีท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย พวกเขาต่างโขกศีรษะด้วยความดีใจจนน้ำตาไหล!

“ขะ... ขอบพระคุณปรมาจารย์หลินที่เมตตา! ข้าน้อยจะขัดห้องน้ำให้เงางามดุจกระจกทองคำเลยขอรับ!!” เยว่ปั๋วตะโกนอย่างภาคภูมิใจ

ยอดฝีมือในลานพิธีต่างมองภาพนี้ด้วยความรู้สึกสับสน... นี่มันยุคสมัยไหนกันวะ? ผู้อาวุโสขั้นก่อจิตวิญญาณแย่งกันไปล้างห้องน้ำ คุณชายมหาเศรษฐีแย่งกันไปเป็นลูกหาบ?!

“เอาล่ะ! ในเมื่อรับตำแหน่งกันแล้ว ก็ถึงเวลาเลี้ยงฉลองสถาปนาภัตตาคาร!” หลินเฟยดีดนิ้วดังเป๊าะ

กระทะเหล็กดำศาสตราเซียนสวรรค์ลอยขึ้นสู่กลางอากาศอีกครั้ง ตะหลิวทลายดาราเปล่งแสงเรืองรอง!

“วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะทำเมนูง่ายๆ แต่สั่นสะเทือนสวรรค์ให้พวกเจ้าได้ลิ้มรส! ต้าไป๋! จินทุ่ย! เตรียมไฟ!”

หลินเฟยไม่รอช้า ล้วงเอา ‘ข้าวสารหยกวิญญาณ’ ที่ได้จากหอจำนำคางคกทองคำ และ ‘ไข่วิหคเพลิงอสูรระดับแปด’ ออกมา!

ไข่อสูรใบใหญ่ถูกตอกลงในกระทะด้วยความเร็วเหนือแสง เสียงฉ่าดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของไข่ดาวที่พุ่งทะลวงจิตวิญญาณ หลินเฟยสะบัดข้าวสารหยกวิญญาณลงไปคลุกเคล้า ตวัดตะหลิวสาดเปลวเพลิงสีทองคำห่อหุ้มเมล็ดข้าวทุกเม็ดอย่างสมบูรณ์แบบ!

“ข้าวผัดไข่ ดาราจักรเบิกสวรรค์!!”

เปรี้ยงงงง! พริบตาที่ข้าวผัดไข่เสร็จสิ้น แสงสว่างจ้าดุจกาแล็กซีขนาดย่อมระเบิดออกจากกระทะเหล็ก เมล็ดข้าวทุกเม็ดส่องประกายสีทองรุ้ง ลอยล่องอยู่ในอากาศราวกับหมู่ดาวในจักรวาล กลิ่นหอมอันแสนบริสุทธิ์และอบอุ่น พัดพากระทบจมูกของทุกคนในลานพิธี!

เพียงแค่ได้กลิ่น น้ำลายของผู้คนก็สอจนล้นทะลัก! จ้าวเทียนเป่า สวี่หมิง และบรรดาผู้อาวุโสเยว่ เบิกตากว้าง พุ่งตัวเข้ามาอ้าปากรอรับเมล็ดข้าวที่ร่วงหล่นลงมาดุจปลาคาร์พรออาหาร!

“อ๊ากกกก! อร่อย! อร่อยจนวิญญาณจะหลุดจากร่าง!! ข้าวผัดไข่จานนี้มันคือรสชาติของสวรรค์ชั้นเจ็ดชัดๆ!!” จ้าวเทียนเป่าที่งับได้หนึ่งเม็ด ร้องไห้โฮออกมา พลังปราณในร่างพุ่งทะยานทะลุขั้นในพริบตา!

เยว่ปั๋วเคี้ยวข้าวผัดไข่ไปพร้อมกับน้ำตาแห่งความปีติ “ข้าเกิดมาแปดสิบปี เพิ่งรู้ว่าข้าวผัดไข่ที่แท้จริงมันเป็นแบบนี้! ข้าจะล้างห้องน้ำให้ท่านตลอดชีวิตเลยขอรับท่านปู่หลิน!!”

หลินเฟยหันไปตักข้าวผัดไข่ใส่จานหยก ส่งให้เยว่ซินด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ชิมสิยัยสปอนเซอร์ เมนูนี้ข้าตั้งใจทำมาเพื่อบำรุงชีพจรให้เจ้าโดยเฉพาะ”

เยว่ซินรับจานมาด้วยความตื้นตันใจ นางตักข้าวเข้าปากเพียงคำเดียว รสชาติอันลึกล้ำก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางยิ้มกว้างจนตาหยี “อร่อยที่สุดเลยหลินเฟย... การได้ลงทุนในตัวท่าน คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของข้าจริงๆ”

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดี เสียงเคี้ยวข้าวผัดไข่อย่างบ้าคลั่ง และแสงแห่งการทะลวงขั้นที่สว่างวาบไปทั่วเมือง จักรวรรดิแห่ง ‘ภัตตาคารโอสถกระทะเหล็ก’ ได้ถูกวางรากฐานอย่างเป็นทางการแล้ว... และแน่นอนว่า จอมถอดทรัพย์กระทะดำผู้นี้ จะต้องทำให้ทวีปเซียนสวรรค์แห่งนี้ ต้องปั่นป่วนด้วยรสชาติอาหารของเขาไปอีกนานแสนนาน!

***