ตอนที่ 71: “ยาของเจ้าน่ะ คุมไฟพลาดไปสองวินาทีนะ”

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่งานหมั้นหมายประวัติศาสตร์ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวงลั่วหยาง บัดนี้จวนตระกูลเยว่ได้ถูกปรับปรุงใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ป้ายชื่อจวนสลักทองคำถูกปลดลง และถูกแทนที่ด้วยป้ายไม้จันทน์หอมวิญญาณขนาดมหึมาที่จารึกตัวอักษรทรงพลังด้วยลายมือของหลินเฟยว่า...

‘ภัตตาคารโอสถกระทะเหล็ก (สาขาใหญ่ลั่วหยาง)’

บรรยากาศหน้าภัตตาคารคึกคักจนแทบจะเรียกได้ว่าโกลาหล ยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศ ตั้งแต่ระดับวิญญาณแรกเริ่มไปจนถึงขั้นก่อจิตวิญญาณ ต่างมายืนต่อแถวรอคิวยาวเหยียดเป็นระยะทางกว่าสิบลี้! เพียงเพื่อจะได้ลิ้มลอง ‘ข้าวผัดทะลวงปราณ’ หรือ ‘น้ำซุปกระดูกหมูชำระไขกระดูก’ สักชาม

จ้าวเทียนเป่า คุณชายรองแห่งสมาคมการค้า ผู้บัดนี้ดำรงตำแหน่ง ‘ผู้จัดการทั่วไป’ กำลังสวมชุดผ้าไหมปักลายกระทะทองคำ ยืนดีดลูกคิดรางแก้วด้วยความเร็วดุจพายุหมุน ใบหน้าอ้วนท้วนของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเบิกบานจนตาหยี “ฮ่าฮ่าฮ่า! รวย! รวยไม่รู้เรื่อง! คิวโต๊ะ VIP เต็มไปจนถึงปีหน้าแล้ว! สวี่หมิง! วัตถุดิบเนื้ออสูรระดับเจ็ดจากแดนใต้ส่งมาถึงหรือยัง?!”

สวี่หมิง อดีตคุณชายขยะที่บัดนี้กล้ามเป็นมัดๆ จากการแบกกระสอบปุ๋ย ตะโกนตอบกลับมาขณะกำลังโยนกระสอบสมุนไพรวิญญาณลงจากเกวียน “ถึงแล้วโว้ย! ข้าคัดมาแต่ของพรีเมียมทั้งนั้น! ท่านผู้จัดการจ้าวรีบไปดูพวกผู้อาวุโสเยว่เถอะ พวกเขาแย่งกันขัดส้วมจนส้วมจะสึกหมดแล้ว!”

ภาพผู้อาวุโสตระกูลเยว่ที่กำลังถือแปรงขัดพื้นวิญญาณ แย่งกันทำความสะอาดห้องน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย กลายเป็นภาพชินตาที่ทำให้แขกเหรื่อต่างลอบปาดเหงื่อ... ภัตตาคารแห่งนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ทว่า ท่ามกลางความรุ่งเรืองและเสียงหัวเราะครื้นเครงนั้นเอง...

ครืนนนนนนนนนนน!

ท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วหยางพลันเกิดเสียงกัมปนาทเลื่อนลั่น มิติอากาศถูกฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง ปรากฏเป็นรอยแยกมิติสีเพลิงแดงฉาน! คลื่นความร้อนอันมหาศาลและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าไฟอเวจี แผ่ซ่านลงมากดทับจนป้ายไม้ของภัตตาคารโอสถกระทะเหล็กถึงกับสั่นไหว!

“หืม? มีไอ้โง่ที่ไหนมารบกวนเวลาทำเงินของข้าอีกล่ะเนี่ย?” หลินเฟยที่กำลังนั่งไขว่ห้าง แทะเล็ดแตงโมวิญญาณอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบหน้าร้าน หรี่ตาขึ้นมองท้องฟ้า เยว่ซินที่กำลังรินน้ำชาให้เขาพลันขมวดคิ้วเรียวสวย

จากรอยแยกมิติ ปรากฏ ‘เรือเหาะรูปเตาหลอมคริสตัล’ ขนาดมหึมาลอยลำออกมา! ธงสัญลักษณ์รูปเปลวเพลิงเก้าแฉกโบกสะบัดอย่างโอหัง

“สวรรค์! นั่นมันเรือเหาะของ หุบเขาโอสถเทวะ! ขุมกำลังเร้นลับแห่งทวีปกลางที่ตัดขาดจากโลกภายนอกมานับพันปี!” ประธานหอโอสถเมืองลั่วหยาง (ที่มาต่อคิวซื้อข้าวผัด) อุทานเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้าน “ว่ากันว่าวิชาปรุงยาของพวกเขาเน้นย้ำเรื่อง ‘ความแม่นยำ’ และ ‘การคุมไฟ’ ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ยิ่งกว่าหอโอสถจงหยวนนับสิบเท่า!”

บนหัวเรือเหาะคริสตัล ปรากฏร่างของชายหนุ่มชุดขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าหล่อเหลาแต่หยิ่งยโสทะลุฟ้า กลางหน้าผากของเขามีรอยสักรูปเปลวไฟสีทอง เขายืนเอามือไพล่หลัง มองลงมายังภัตตาคารกระทะเหล็กด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยามขั้นสุด

“ข้าคือ ‘โอวหยางเฟิง’ อัจฉริยะหัตถ์ทองคำแห่งหุบเขาโอสถเทวะ!” ชายหนุ่มประกาศก้อง เสียงแฝงพลังปราณแทรกซึมเข้าสู่แก้วหูของทุกคน “ข้าได้ยินมาว่ามีคนครัวชั้นต่ำผู้หนึ่ง ใช้วิชาปาหี่หลอกตาชาวบ้าน ผัดแป้งมันให้กลายเป็นโอสถระดับเก้าได้... ช่างเป็นเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดในรอบหมื่นปี! กู่มู่เทียนแห่งหอโอสถจงหยวนมันก็แค่ตาแก่ตาขาวที่โดนภาพมายาของเจ้าหลอกเอา!”

โอวหยางเฟิงชี้พัดจีบลงมาที่หลินเฟย “ไอ้เด็กกระทะดำ! วันนี้ข้า โอวหยางเฟิง จะมากระชากหน้ากากมายาของเจ้า และแสดงให้คนทั้งโลกได้เห็นว่า ‘วิถีแห่งโอสถที่แท้จริง’ มันต้องอาศัยการคำนวณที่แม่นยำทุกเสี้ยววินาที ไม่ใช่การเอาสมุนไพรมาโยนๆ ผัดๆ เยี่ยงอาหารหมู!!”

ผู้คนหน้าภัตตาคารต่างกลืนน้ำลายเอื้อก โอวหยางเฟิงผู้นี้แผ่กลิ่นอายพลังขั้นก่อจิตวิญญาณระดับสูงสุด แถมเพลิงที่ลุกโชนอยู่ในรอยสักของเขายังเป็นถึง ‘เพลิงแท้เก้าสุริยัน’ หนึ่งในเพลิงวิเศษอันดับต้นๆ ของโลกหล้า!

หลินเฟยคายเปลือกเมล็ดแตงโมทิ้งดัง ถุย! ก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจสองสามที

ติ๊ง! [ระบบตรวจพบ ‘กบเกรดพรีเมียมที่บ้าตัวเลข’ กำลังท้าทายอำนาจของกระทะเหล็กดำ!] [แจ้งเตือนภารกิจฉุกเฉิน: ‘สอนคณิตศาสตร์ให้เด็กเวร!’] [รายละเอียดภารกิจ: โอวหยางเฟิงโอ้อวดเรื่องการคุมไฟและการคำนวณเวลาที่สมบูรณ์แบบ จงใช้สายตาของพ่อครัวระดับเทพ จับผิดความผิดพลาดของมัน และบดขยี้ความภูมิใจของมันด้วย ‘ของทอด’!] [เงื่อนไขสำเร็จ: ทำลายผลงานของโอวหยางเฟิงด้วยการชี้จุดบอดเรื่องเวลา และสร้างโอสถที่เหนือกว่าด้วยวิธีการทอดกรอบ (Deep Fry)!] [รางวัล: อัปเกรดทักษะ ‘เนตรเทวะเชฟกระทะเหล็ก’ + ขวดน้ำมันวิญญาณบรรพกาล + แต้มพลังปรุงยา 1,500,000 แต้ม!]

“โอ้โห… หัตถ์ทองคำแห่งหุบเขาโอสถเทวะเชียวรึ?” หลินเฟยแคะหูพลางส่งยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่าง “เอาสิไอ้หนุ่มหน้ามน เจ้าอยากจะโชว์วิชาคำนวณระดับมหาเทพอะไรของเจ้าก็รีบโชว์มา ข้ากำลังรอเมนูของว่างยามบ่ายอยู่พอดี ทำเสร็จแล้วก็ส่งมาให้เจ้าต้าไป๋ชิมหน่อยแล้วกัน!”

“สามหาว!!” โอวหยางเฟิงโกรธจนหน้าเขียว “เจ้ากล้าเอาหมามาประเมินโอสถของข้า?! ดี! เบิกตาดูให้ดี! สิ่งที่ข้าจะหลอมต่อไปนี้คือ ‘โอสถชำระใจโพธิ์สวรรค์’ โอสถระดับเก้าขั้นสูงสุด! ที่ต้องใช้การควบคุมอุณหภูมิที่แม่นยำถึงศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งองศา และต้องใช้เวลาคั่วไฟเป๊ะๆ ที่ 9,999 วินาที! พลาดแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว โอสถจะกลายเป็นขยะทันที!”

สิ้นคำประกาศ โอวหยางเฟิงสะบัดมือ เตาหลอมคริสตัลลอยออกมาตั้งตระหง่าน! เขาสูดลมหายใจลึก เปลวเพลิงสีทองเก้าสายพุ่งทะลักออกจากฝ่ามือ ห่อหุ้มเตาหลอมคริสตัลเอาไว้

“วิชาหัตถ์ทองคำ... พันกรควบคุมอัคคี!!” โอวหยางเฟิงร่ายรำฝ่ามือด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ มือของเขาแยกออกเป็นภาพติดตานับพัน แตะลงบนจุดต่างๆ ของเตาหลอมเพื่อปรับอุณหภูมิอย่างละเอียดละออ สมุนไพรระดับแปดและระดับเก้ากว่าสองร้อยชนิด ถูกโยนลงไปในเตาหลอมตามลำดับเวลาที่คำนวณไว้อย่างไร้ที่ติ!

ผู้คนทั้งลานต่างมองตาค้าง... “ช่างเป็นการควบคุมไฟที่งดงามและสมบูรณ์แบบอะไรเช่นนี้! ไม่มีความร้อนรั่วไหลออกมาแม้แต่นิดเดียว! ทุกขั้นตอนเป๊ะราวกับเทพเจ้าบรรจงสร้าง!” ประธานหอโอสถเมืองลั่วหยางคุกเข่าลงด้วยความเลื่อมใส “นี่ต่างหากคือศิลปะแห่งการปรุงยา!”

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของโอวหยางเฟิง แต่รอยยิ้มแห่งความมั่นใจยังคงประดับบนใบหน้า เขาคำนวณเวลาในใจอย่างแม่นยำ...

9,997... 9,998... 9,999!! ปิดเตา!!

เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!!

แสงสีรุ้งเจ็ดสายพุ่งทะยานทะลุเพดานเตาหลอมคริสตัลขึ้นสู่ท้องฟ้า! เมฆมงคลรวมตัวกันเป็นรูปต้นโพธิ์สวรรค์ กลิ่นหอมอันบริสุทธิ์ที่ทำให้จิตใจสงบร่มเย็นแผ่ซ่านไปทั่วเมืองลั่วหยาง ความหมกมุ่นและจิตมารในใจของผู้สูดดมพลันมลายหายไปสิ้น!

จากเตาหลอมคริสตัล ปรากฏ ‘เม็ดยาสีเขียวมรกตใสกระจ่าง’ ลอยเด่นขึ้นมา รอบๆ เม็ดยามีวงแหวนแสงแห่งสติปัญญาหมุนวนอยู่ถึงเก้าชั้น! มันคือสัญลักษณ์ของโอสถระดับเก้าขั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!!

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!” โอวหยางเฟิงระเบิดหัวเราะก้องฟ้า ภูมิใจจนแทบจะโบยบิน “เป็นอย่างไรล่ะไอ้คนครัว! เห็นวงแหวนทั้งเก้าวงนี่หรือไม่?! นี่คือผลลัพธ์ของการคำนวณเวลาและอุณหภูมิที่ไร้ข้อกังขา! ปราศจากสิ่งเจือปน! ปราศจากความผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น! โอสถของข้าคือจุดสูงสุดที่กากเดนอย่างเจ้าไม่มีวันเอื้อมถึง!”

ผู้คนต่างพยักหน้าเห็นด้วยอย่างลืมตัว ผลงานของโอวหยางเฟิงมันสมบูรณ์แบบจริงๆ สมบูรณ์แบบจนหาที่ติไม่ได้เลย!

เยว่ซินกำมือแน่น หันมองหลินเฟยด้วยความเป็นห่วง ทว่า...

หลินเฟยกลับกำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเข้าไปใกล้ๆ เม็ดยาสีเขียวมรกตที่ลอยอยู่กลางอากาศ เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นหรือหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ หรี่ตามองเม็ดยา พลางสูดจมูกฟุดฟิดสองสามที

[ติ๊ง! ทักษะ ‘เนตรเทวะเชฟกระทะเหล็ก’ ทำงาน!] [วิเคราะห์โครงสร้างโอสถชำระใจโพธิ์สวรรค์... พบจุดบกพร่องระดับควอนตัม 1 จุด!] [สาเหตุ: การถ่ายเทความร้อนช่วงวินาทีที่ 7,852 ช้าเกินไป ทำให้แก่นสมุนไพรไหม้เกรียมในระดับมิลลิเมตรซ่อนอยู่ใจกลางโอสถ!]

หลินเฟยถอนหายใจยาวๆ ส่ายหัวด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง “เฮ้อ... ข้าก็นึกว่าอัจฉริยะจากหุบเขาเทวะจะมีของดีอะไรมาโชว์ ที่แท้ก็แค่พวกเด็กเนิร์ดที่ทำข้อสอบผิดหน้า…”

หลินเฟยเงยหน้าขึ้น สบตาโอวหยางเฟิงที่กำลังยิ้มเยาะ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนทั้งโลกต้องหยุดหายใจ

“ยาของเจ้าน่ะ… คุมไฟพลาดไปสองวินาทีนะ”

ความเงียบสงัดปกคลุมทั่วบริเวณ! ไม่มีใครกล้าหายใจแรง!

“จะ... เจ้าพล่ามอะไรของเจ้า?!” โอวหยางเฟิงคิ้วกระตุก หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “ข้าคุมไฟพลาดไปสองวินาที?! เจ้าตาบอดหรือเปล่า! วงแหวนเก้าชั้นมันปรากฏชัดเจนขนาดนี้! เจ้าไม่มีปัญญาทำได้ ก็เลยแกล้งใส่ร้ายโอสถของข้าใช่ไหมไอ้ขยะ!!”

“ใส่ร้ายรึ?” หลินเฟยแสยะยิ้ม “วงแหวนเก้าชั้นข้างนอกมันก็แค่ผักชีโรยหน้าแหละวะ! เจ้าคำนวณเวลา 9,999 วินาทีได้เป๊ะก็จริง แต่ช่วงวินาทีที่ 7,852 เจ้ามัวแต่เก๊กท่าสะบัดมือมากไปหน่อย ทำให้ไฟเก้าสุริยันของเจ้าส่งความร้อนเข้าไปที่แก่นของ ‘รากโพธิ์’ ช้าไปสองวินาที!”

หลินเฟยชี้ตะหลิวไม้ไปที่เม็ดยา “ผลก็คือ... ภายนอกดูสวยงาม แต่แก่นกลางของโอสถเม็ดนี้มัน ‘ไหม้เกรียม’ จนกลายเป็นขี้เถ้าไปแล้ว! หากใครกินเข้าไป นอกจากจิตใจจะไม่สงบแล้ว ยังจะธาตุไฟแตกซ่านจนเป็นบ้าอีกต่างหาก!”

“โกหก!! เป็นไปไม่ได้!! ข้าคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว!!” โอวหยางเฟิงแผดเสียงคำราม “เจ้ามันก็แค่อิจฉา! หากเจ้าแน่จริง ก็พิสูจน์สิว่าโอสถของข้ามีรอยไหม้อยู่ข้างใน!!”

“ได้! เดี๋ยวบิดาจะจัดให้ดู!”

หลินเฟยดีดนิ้วชี้ไปที่ขวดเครื่องปรุงข้างกระทะเหล็ก หยดซีอิ๊วดำวิญญาณ หยดหนึ่งลอยขึ้นมาในอากาศ! หลินเฟยใช้ตะหลิวไม้ตบหยดซีอิ๊วดำพุ่งแหวกอากาศเข้าไปปะทะกับ ‘โอสถชำระใจโพธิ์สวรรค์’ ที่สมบูรณ์แบบของโอวหยางเฟิง!

แปะ!

หยดซีอิ๊วดำกระทบผิวโอสถ ทุกคนกลั้นหายใจ... ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา สิ่งที่หลินเฟยพูดกลับกลายเป็นความจริงอันน่าสยดสยอง!

ซีอิ๊วดำแทรกซึมเข้าไปตามรอยร้าวระดับมิลลิเมตรที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า พุ่งตรงเข้าไปสู่แก่นกลางของเม็ดยาที่ไหม้เกรียม! เมื่อความชื้นปะทะกับขี้เถ้าอัคคีที่อัดแน่นอยู่ภายใน ปฏิกิริยาลูกโซ่พลันปะทุขึ้น!

ตูมมมมมมมมมมมมม!!

โอสถระดับเก้าขั้นสมบูรณ์แบบที่โอวหยางเฟิงภาคภูมิใจนักหนา พลันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ต่อหน้าต่อตาคนนับหมื่น! เศษซากสีดำเกรียมควันฉุยร่วงหล่นลงมาเกลื่อนพื้น พร้อมกับกลิ่นไหม้เหม็นหืนที่ทำให้ทุกคนต้องอุดจมูก!

“มะ... ม่ายยยยยยยยย!!” โอวหยางเฟิงกรีดร้องเสียงหลง ทรุดเข่ากระแทกพื้นเรือเหาะ นัยน์ตาเบิกกว้างดุจคนเสียสติ “ระ... ระเบิดแล้ว! แก่นกลางมันไหม้จริงๆ! พลาดไปสองวินาที... ข้าคุมไฟพลาดไปแค่สองวินาทีจริงๆ!!”

ความจริงที่ถูกกระชากออกมาทำลายความเย่อหยิ่งของอัจฉริยะแห่งหุบเขาโอสถเทวะจนไม่เหลือชิ้นดี! ยอดฝีมือในลานต่างมองหลินเฟยด้วยสายตาหวาดหวั่น... ชายผู้นี้เพียงแค่มองแวบเดียวและดมกลิ่น ก็สามารถรู้ถึงความผิดพลาดระดับเสี้ยววินาทีได้!! นี่มันไม่ใช่คนแล้ว! นี่มันเทพเจ้าชัดๆ!

“เห็นหรือยังไอ้หนุ่มบ้าตัวเลข” หลินเฟยควงตะหลิวไม้ “การทำอาหาร... เอ่อ การหลอมโอสถน่ะ มันไม่ใช่แค่การท่องจำสูตรคำนวณเวลาเป๊ะๆ หรอกนะ แต่มันคือ ‘สัญชาตญาณ’ และ ‘ความรู้สึก’ ต่างหาก! ในเมื่อเจ้าโชว์ของห่วยๆ จบแล้ว ทีนี้ถึงตาข้าแสดงให้ดูบ้าง ว่า ‘โอสถชำระใจโพธิ์สวรรค์’ ที่แท้จริง... เขาทำกันยังไง!”

ตึงงงงง! กระทะเหล็กดำเก้าตะวันศาสตราเซียนสวรรค์ ถูกกระแทกลงกลางลาน! แต่ครั้งนี้ หลินเฟยไม่ได้สั่งให้จุดไฟเผากระทะเปล่าๆ เขาล้วงเอา ‘ขวดน้ำมันวิญญาณบรรพกาล’ ที่เพิ่งได้จากระบบ เทพรวดลงไปในกระทะจนท่วมขอบ!

“ต้าไป๋! จินทุ่ย! จุดไฟอเวจี! เร่งความร้อนให้น้ำมันเดือดพล่าน!!” “โฮ่ง!” “จิ๊บ!!!”

ไฟเพลิงสุริยันพุ่งทะยานเผาผลาญใต้กระทะเหล็กดำ เพียงพริบตาเดียวน้ำมันวิญญาณก็เดือดปุดๆ ส่งเสียง ฉ่าาาาาาาาาา! ไอร้อนระดับทำลายล้างมิติพวยพุ่งขึ้นฟ้า!

โอวหยางเฟิงที่กำลังสติแตก เงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นด้วยความงุนงง “จะ... เจ้าทำอะไรน่ะ?! เอาน้ำมันมาต้มในกระทะทำไม?! การหลอมโอสถสายชำระล้างจิตใจต้องใช้ความร้อนแห้งบริสุทธิ์! เจ้าเอาน้ำมันมาทอด มันจะกลายเป็นโอสถมารนะ!!”

“หุบปากไปเลยไอ้กบเนิร์ด!” หลินเฟยแสยะยิ้มกว้าง

หลินเฟยโยนสมุนไพรโพธิ์สวรรค์และวัตถุดิบทั้งหมดลงในอ่างไม้ บดขยี้พวกมันด้วยมือเปล่าอย่างหยาบกระด้าง! จากนั้นก็สาด ‘แป้งทอดกรอบดาราจักร’ ลงไปคลุกเคล้าจนสมุนไพรทั้งหมดจับตัวเป็นก้อนกลมๆ!

“วิชาโอสถกระทะเหล็ก... กระบวนท่าลับขั้นสุดยอด: โอสถโพธิ์สวรรค์ชุบแป้งทอด!!”

ตู้มมมมมมมมมมมม!!

หลินเฟยโยนก้อนสมุนไพรชุบแป้งลงไปในกระทะน้ำมันเดือดจัด! เสียงน้ำมันปะทะวัตถุดิบดังสนั่นหวั่นไหวราวกับอสนีบาต! คลื่นพลังปราณถูกทอดกรอบรีดเอาสิ่งเจือปนออกไปในชั่วพริบตา!

“หนึ่ง... สอง... สาม... สิบ! ตักขึ้น!!”

หลินเฟยใช้ตะหลิวช้อน ‘ลูกชิ้นโอสถทอดกรอบ’ สีเหลืองทองอร่ามขึ้นมาจากกระทะน้ำมัน สะบัดน้ำมันออกสามที แล้วโยนมันลอยขึ้นไปกลางอากาศ!

ระยะเวลาตั้งแต่เริ่มทอดจนจบ... ใช้เวลาเพียง 10 วินาทีถ้วน!!

แต่ทันทีที่โอสถทอดกรอบปรากฏตัว... ครืนนนนนนนนนน!! โฮกกกกกกกก!!

สวรรค์ชั้นฟ้าเปิดออก แสงสีทองประกายมรกตสว่างวาบยิ่งกว่าพระอาทิตย์ยามเที่ยงวัน! วงแหวนแห่งสติปัญญาไม่ได้ปรากฏแค่เก้าชั้น แต่มันระเบิดออกมาถึง สิบสองชั้น!! (ขั้นเทพเจ้า!) กลิ่นหอมของสมุนไพรโพธิ์ที่ถูกรีดเค้นศักยภาพด้วยการทอดน้ำมันร้อนจัด แผ่ซ่านไปทั่วทวีปเซียนสวรรค์!

“โอสถระดับสิบ!! ขะ... ขั้นทลายสวรรค์!! แถมยังมีเกราะกรอบสีทองหุ้มอยู่ด้วย!!” ประธานหอโอสถเมืองลั่วหยางเป็นลมล้มพับไปทันทีที่เห็น

“10 วินาที... เขาใช้เวลาแค่ 10 วินาที! แถมยังใช้วิธี... ‘ทอดลูกชิ้น’ เนี่ยนะ?!” โอวหยางเฟิงน้ำตาไหลพรากเป็นสายเลือด ความรู้และทฤษฎีปรุงยาที่เล่าเรียนมานับพันปี พังทลายลงย่อยยับไม่มีชิ้นดี! การทอดกรอบแค่สิบวินาที กลับสร้างโอสถที่บริสุทธิ์และทรงพลังกว่าการคำนวณ 9,999 วินาทีของเขาเป็นร้อยเท่า!

พรวดดดดด!! โอวหยางเฟิงกระอักเลือดสีดำคำโต หงายหลังตึงสลบเหมือดไปบนดาดฟ้าเรือเหาะ!

ติ๊ง! [แจ้งเตือน: ภารกิจ ‘สอนคณิตศาสตร์ให้เด็กเวร’ สำเร็จอย่างงดงามระดับหักหน้าหักตา!] [ท่านได้รับ: อัปเกรดทักษะ ‘เนตรเทวะเชฟกระทะเหล็ก’ + ขวดน้ำมันวิญญาณบรรพกาล (ใช้ไม่มีวันหมด) + แต้มพลังปรุงยา 1,500,000 แต้ม!]

หลินเฟยตวัดตะหลิวรับ ‘โอสถโพธิ์สวรรค์ทอดกรอบ’ มาถือไว้ในมือ บิออกเป็นสองซีก เสียงความกรอบดัง กร๊อบ! เนื้อในของโอสถสีมรกตชุ่มฉ่ำและบริสุทธิ์ไร้ที่ติ หลินเฟยโยนซีกหนึ่งเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ

“อืม... กรอบนอกนุ่มใน หอมกลิ่นน้ำมันวิญญาณ... รสชาตินี้แหละที่คู่ควรกับการเป็นของว่างยามบ่าย!”

หลินเฟยหันไปมองร่างที่สลบไศลของโอวหยางเฟิง ก่อนจะแสยะยิ้มพ่อค้าหน้าเลือด “สวี่หมิง! ไปลากตัวไอ้เด็กเนิร์ดนั่นลงมา! ริบเรือเหาะคริสตัลและแหวนมิติของมันมาให้หมด! แล้วเอาป้าย ‘พนักงานส่งอาหาร (Delivery)’ ไปแขวนคอมันซะ! พอมันฟื้น ให้มันขี่กระบี่ไปส่งข้าวผัดทะลวงปราณทั่วเมืองลั่วหยาง!”

“รับทราบขอรับลูกพี่หลิน!!” สวี่หมิงรับคำสั่งอย่างขะมักเขม้น รีบกระโดดขึ้นเรือเหาะไปลอกคราบอัจฉริยะแห่งหุบเขาโอสถเทวะทันที

เยว่ซินเดินเข้ามาหาหลินเฟยพร้อมรอยยิ้มขบขัน นางยื่นผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบน้ำมันที่มุมปากให้ชายหนุ่ม “ท่านนี่นะ... หลอมโอสถระดับเทพเจ้าออกมาได้หน้าตาเฉย แถมยังจับอัจฉริยะระดับโลกมาเป็นเด็กส่งอาหารอีก ภัตตาคารของเราคงจะได้ครองยุทธภพในเร็วๆ นี้แน่”

หลินเฟยโอบเอวเยว่ซินแน่นขึ้น พลางชูตะหลิวขึ้นฟ้าท่ามกลางเสียงไชโยโห่ร้องของฝูงชน “แน่นอนยัยสปอนเซอร์! ตราบใดที่ข้ายังมีกระทะเหล็กดำใบนี้... ไม่ว่าจะเป็นเทพเซียนหรือมารสวรรค์หน้าไหนที่กล้ามาหยามข้า ข้าจะจับมันลงกระทะทอดกรอบให้หมด!!”

***