ตอนที่ 72: บทสรุปของยาระดับห้า... ท้องร่วงกลางลานพิธี!

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายัง ‘ภัตตาคารโอสถกระทะเหล็ก’ ที่บัดนี้กลายเป็นแลนด์มาร์คอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงลั่วหยาง กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูชำระไขกระดูกและข้าวผัดดาราจักร ลอยคลุ้งไปไกลนับร้อยลี้ ดึงดูดยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศให้มาเข้าคิวยาวเหยียดจนสุดลูกหูลูกตา

“หลีกทางไป! ข้าวผัดไข่ดาราจักรโต๊ะแปดได้แล้ว! หากส่งช้าเดี๋ยวพลังปราณในข้าวจะระเหยหมด!”

เสียงตะโกนอย่างร้อนรนดังมาจากบนท้องฟ้า ก่อนที่ร่างของ ‘โอวหยางเฟิง’ อดีตอัจฉริยะแห่งหุบเขาโอสถเทวะ ที่บัดนี้สวมเสื้อกั๊กสีส้มสะท้อนแสงสกรีนคำว่า ‘เด็กส่งอาหาร (Delivery)’ จะขี่กระบี่บินโฉบลงมาเสิร์ฟอาหารด้วยความเร็วเหนือแสง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความอัปยศ ทว่าสองมือกลับประคองจานข้าวผัดอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่า เพราะหากทำหกแม้แต่เม็ดเดียว เขาจะถูก ‘จ้าวเทียนเป่า’ หักเงินเดือนจนต้องไปกินเศษผักก้นครัว!

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ดีมากเสี่ยวเฟิง! ส่งของได้รวดเร็วทันใจ! สิ้นเดือนนี้ข้าจะพิจารณาเลื่อนขั้นให้เจ้าไปส่งซุปกระดูกหมู!” จ้าวเทียนเป่า ผู้จัดการทั่วไปร่างอ้วนท้วน หัวเราะร่วนพลางดีดลูกคิดรางแก้วดังแต๊กๆ ศิลาปราณไหลเข้าคลังดุจสายน้ำ

หลินเฟยนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบหน้าร้าน มีเยว่ซินคอยนวดไหล่ให้อย่างเอาใจใส่ เจ้าต้าไป๋นอนแทะกระดูกมังกรอยู่ข้างๆ ส่วนเสี่ยวจินทุ่ยก็เกาะอยู่บนหัวของมัน ทุกอย่างดูสงบสุขและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความมั่งคั่ง

ทว่า ในยุทธภพแห่งนี้ ความสงบสุขมักจะอยู่ได้ไม่นาน โดยเฉพาะเมื่อมีความอิจฉาริษยาบังเกิดขึ้น!

ตึงงงงงง!

เสียงกลองรบดังกึกก้องมาจากทางทิศใต้ของลานพิธีสวรรค์ ขบวนรถม้าสีทองอร่ามนับสิบคันเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างโอ่อ่า ธงสัญลักษณ์รูป ‘เตาหลอมทองคำสามขา’ โบกสะบัดท้าทายสายลม

“นั่นมันขบวนของ ‘สมาพันธ์เตาหลอมทองคำ’ ขุมกำลังการค้ารายใหญ่แห่งทวีปทักษิณนี่นา!” ยอดฝีมือที่กำลังต่อคิวอยู่หน้าภัตตาคารอุทานขึ้น “เห็นว่าพวกเขากว้านซื้อสมุนไพรทั่วแผ่นดินเพื่อผูกขาดตลาดโอสถ แต่ช่วงนี้ถูกภัตตาคารกระทะเหล็กแย่งลูกค้าไปจนแทบจะล้มละลาย!”

จากรถม้าคันที่ใหญ่ที่สุด ชายวัยกลางคนร่างท้วม สวมชุดคลุมไหมทองคำประดับอัญมณีเต็มตัว ก้าวลงมาด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และริษยา เขาคือ ‘จินควง’ (แปลว่าทองคำคลั่ง) ประธานสมาพันธ์เตาหลอมทองคำ และเป็นปรมาจารย์โอสถระดับห้าที่ได้รับการยกย่องในแดนใต้

จินควงเดินนำหน้าเหล่าผู้คุ้มกันและนักปรุงยาของสมาพันธ์ ตรงเข้ามาตั้งเวทีประชันหน้ากับภัตตาคารโอสถกระทะเหล็กอย่างโจ่งแจ้ง!

“พี่น้องชาวยุทธภพทั้งหลาย! โปรดฟังทางนี้!” จินควงใช้พลังปราณขยายเสียงจนดังก้องไปทั่วเมืองลั่วหยาง “ข้าคือจินควง ประธานสมาพันธ์เตาหลอมทองคำ! ข้าได้ยินข่าวลือไร้สาระว่ามีพ่อครัวต้มตุ๋นผู้หนึ่ง หลอกลวงชาวเมืองลั่วหยางด้วยมายากลปาหี่ อ้างว่าหลอมโอสถระดับเก้า ระดับสิบออกมาได้เป็นร้อยเม็ด! แถมยังทอดโอสถในน้ำมัน! ช่างเป็นการหลอกลวงที่หน้าด้านที่สุดในประวัติศาสตร์!”

ผู้คนหน้าภัตตาคารต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บางคนถึงกับกลั้นขำ เพราะพวกเขาเพิ่งจะเห็นโอวหยางเฟิง อัจฉริยะแดนกลาง ขี่กระบี่ส่งกับข้าวอยู่แหม็บๆ แต่จินควงผู้นี้เพิ่งเดินทางมาถึงแดนใต้ คงยังไม่รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของ ‘กระทะเหล็กดำ’

หลินเฟยหรี่ตามองจินควงพลางแคะขี้ฟัน “ไอ้อ้วนหน้าทองนั่นมันใครกันวะ? มาโวยวายอะไรหน้าร้านคนอื่นตอนคนเขากำลังทำมาหากิน?”

จ้าวเทียนเป่ารีบวิ่งมากระซิบ “ลูกพี่หลิน! เจ้านั่นคือจินควง คู่แข่งทางการค้าของข้าน้อยเองขอรับ! มันผูกขาดตลาดโอสถระดับกลางในแดนใต้ คงจะเสียผลประโยชน์หนักที่พวกเราเปิดภัตตาคาร เลยตั้งใจมาฉีกหน้าพวกเราเพื่อดึงลูกค้ากลับไป!”

บนเวทีประชัน จินควงสะบัดมืออย่างอลังการ ‘กล่องหยกสลักลายมังกรทอง’ นับร้อยใบก็ลอยออกมาตั้งเรียงราย! ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก กลิ่นหอมของสมุนไพรและแสงสีทองก็พวยพุ่งออกมา!

“พวกเจ้าจงเบิกตาดู! นี่คือ ‘โอสถชำระล้างไขกระดูกทองคำ’ (ระดับห้าขั้นสูงสุด)! ที่สมาพันธ์ของข้าทุ่มเทเวลาหลอมถึงสามเดือนเต็ม! โอสถที่แท้จริงต้องมีกลิ่นอายเช่นนี้ ไม่ใช่กลิ่นข้าวผัดไข่หรือน้ำซุปกระดูกหมูชั้นต่ำ!” จินควงประกาศกร้าว “วันนี้ เพื่อเป็นการตอบแทนชาวยุทธภพ และเพื่อเปิดโปงไอ้พวกต้มตุ๋นกระทะก้นดำ ข้าจะแจกโอสถระดับห้านี้ให้ผู้ที่สมัครใจทดสอบ... ฟรี!!”

คำว่า ‘ฟรี’ ราวกับมนต์สะกดที่ทำให้ยอดฝีมือหลายคนที่ต่อคิวรอข้าวผัดไม่ไหว เกิดความโลภบังตา โอสถระดับห้าแม้จะสู้ระดับเก้าไม่ได้ แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป มันคือของล้ำค่าที่อาจเปลี่ยนโชคชะตาได้เลยทีเดียว!

“ฟรีรึ?! ข้าเอา! ข้าขอทดสอบเอง!” “ข้าด้วย! ให้ข้าสักเม็ดเถอะท่านประธานจิน!” ผู้คนนับพันกรูกันเข้าไปหน้าเวทีของจินควงอย่างบ้าคลั่ง

จินควงหัวเราะอย่างผู้ชนะ หันมามองหลินเฟยด้วยสายตาเย้ยหยัน “เห็นหรือยังไอ้คนครัว! ของจริงมันต้องแบบนี้! โอสถระดับห้าของข้า จะช่วยขับไล่ของเสียในร่างกาย ชำระล้างชีพจรให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง! พอพวกเขากินโอสถของข้าเข้าไป พลังปราณจะพุ่งทะยาน แล้วคำโกหกเรื่องโอสถทอดกรอบของเจ้าก็จะถูกเปิดโปง!”

เยว่ซินขมวดคิ้ว “หลินเฟย... ยาระดับห้านั่นมันดูแปลกๆ นะ ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ ‘หญ้าสลายลำไส้’ ผสมอยู่ด้วย”

หลินเฟยหัวเราะหึๆ นัยน์ตาทอประกายสีทองแห่งเนตรเทวะเชฟกระทะเหล็ก เขามองทะลุโครงสร้างของโอสถสีทองเหล่านั้นจนเห็นถึงแก่นแท้ระดับควอนตัม!

ติ๊ง! [ระบบตรวจพบ ‘ยาถ่ายระดับมหากาฬ’ ที่ถูกเคลือบด้วยทองคำเปลว!] [วิเคราะห์ส่วนผสม: โอสถชำระล้างไขกระดูกทองคำ (ของปลอมทำเหมือน) สาเหตุความผิดพลาด: ใส่ ‘หญ้าสลายลำไส้’ แทน ‘หญ้าชำระล้าง’ และคุมไฟร้อนเกินไปจนเกิดสารประกอบไฮบริด ‘มหาอุตม์ทะลวงทวาร’! สรรพคุณที่แท้จริง: ไม่ได้ชำระไขกระดูก แต่จะชำระล้าง ‘ทุกสิ่งทุกอย่าง’ ในกระเพาะและลำไส้ให้ออกมาทางทวารหนักด้วยความเร็วแสง!!] [แจ้งเตือนภารกิจ: ‘วิกฤตการณ์ห้องน้ำแตก!’] [เงื่อนไข: ปล่อยให้ความอวดดีของจินควงทำลายตัวเอง แล้วฉวยโอกาสขาย ‘ส้วมฉุกเฉิน’ และ ‘ซุปแก้ท้องร่วง’ ขูดรีดทรัพย์สินของสมาพันธ์เตาหลอมทองคำให้หมดเกลี้ยง!] [รางวัล: อัปเกรดภัตตาคารเป็น ‘หอคอยดาราโอสถ’ + สูตรลับซุปใสสยบมาร + แต้มพลังปรุงยา 1,500,000 แต้ม!]

หลินเฟยแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ เขายกมือขึ้นปิดปาก ตัวสั่นงันงก “ลูกพี่หลิน! ท่านเป็นอะไรไปขอรับ? โกรธจนธาตุไฟเข้าแทรกหรือ?” สวี่หมิงถามด้วยความตกใจ

“เปล่าๆ ข้าแค่... ข้าแค่กำลังคิดโปรเจกต์ธุรกิจใหม่!” หลินเฟยกระแอมไอให้เสียงเป็นปกติ แล้วหันไปสั่งการลูกน้องคนสนิททั้งสอง “สวี่หมิง! เทียนเป่า! รีบไปเกณฑ์พวกผู้อาวุโสเยว่มานี่! สั่งให้พวกเขาสร้าง ‘ส้วมหลุมฉุกเฉิน’ ปิดทึบด้วยค่ายกลระดับสูง จำนวนห้าร้อยห้อง ตั้งเรียงไว้รอบลานพิธีสวรรค์ด่วนที่สุด!! ให้เวลาแค่ครึ่งก้านธูป!!”

“ห๊ะ?! สร้างส้วมหลุม?! กลางลานพิธีเนี่ยนะ?!” จ้าวเทียนเป่าตาโต “แต่ลูกพี่... พวกเราเป็นภัตตาคารหรูนะขอรับ!”

“อย่าถามมาก! ทำตามที่ข้าบอก! อ้อ... แล้วเตรียมเขียนป้ายกะพริบๆ ไว้ด้วยนะว่า ‘ค่าเข้าส้วม ห้องละ 100,000 ศิลาปราณ!’ รับเฉพาะเงินสด!” หลินเฟยแสยะยิ้มชั่วร้ายระดับจอมมาร

สวี่หมิงและจ้าวเทียนเป่าแม้จะงุนงง แต่ก็รู้ว่าลูกพี่ของพวกตนไม่เคยทำอะไรสูญเปล่า จึงรีบวิ่งไปเกณฑ์ผู้อาวุโสตระกูลเยว่ (ที่บัดนี้กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านห้องน้ำ) มาขุดหลุมและกางค่ายกลสร้างส้วมฉุกเฉินกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ทางด้านเวทีของจินควง บรรดายอดฝีมือที่โลภมากนับร้อยคน ได้รับ ‘โอสถชำระล้างไขกระดูกทองคำ’ ระดับห้าไปกินฟรีๆ พวกเขากลืนเม็ดยาลงคอด้วยความปีติยินดี

จินควงยืนกอดอก ยิ้มกริ่ม “เอาล่ะ! สัมผัสถึงพลังแห่งการชำระล้างหรือยัง! อีกไม่กี่อึดใจ ร่างกายของพวกเจ้าจะขับเหงื่อสีดำที่เป็นของเสียออกมา แล้วชีพจรจะเปิดโล่ง!”

ยอดฝีมือนับร้อยคนหลับตาโคจรพลัง... ทว่า ผ่านไปเพียงห้าลมหายใจ...

โครกคราก! โครกคราก!! ปู้ดดดดดดด!!

เสียงคำรามประหลาดไม่ได้ดังก้องมาจากตันเถียน (จุดศูนย์รวมปราณ) แต่มันดังกึกก้องมาจาก ‘ลำไส้ใหญ่’ ของผู้คนนับร้อย!!

ยอดฝีมือขั้นก่อจิตวิญญาณคนหนึ่ง เบิกตากว้างจนลูกตาแทบถลน ใบหน้าของเขาที่เคยมีสีเลือดฝาด พลันเปลี่ยนเป็น สีเขียวคล้ำและซีดเผือดดุจกระดาษ! ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นพั่บๆ สองมือเอื้อมไปกุมบั้นท้ายของตัวเองโดยสัญชาตญาณ!

“อึก... ขะ... ข้าประธานจิน... ทำไมพลังแห่งการชำระล้างของท่าน... มันถึงได้... มันถึงได้พุ่งตรงไปที่ทวารหนักของข้าล่ะขอรับ?!” ชายคนนั้นพูดเสียงสั่นเครือ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

“เหลวไหล! นั่นคือการขับของเสีย! อดทนไว้! พลังโอสถกำลังทะลวงจุดบกพร่องในร่างกายเจ้า!” จินควงตวาด

แต่คำพูดของจินควงเพิ่งจะจบลง...

ปู้ดดดด! ป๊าดดดดด! แพร๊ดดดดดดดดด!!

มหกรรมซิมโฟนีแห่งการขับถ่ายก็ระเบิดขึ้นกลางลานพิธี!! ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ยอดฝีมือนับร้อยคนที่กินโอสถระดับห้าเข้าไป ต่างล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น เอามือกุมท้อง บิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวดทรมานดุจถูกมังกรทะลวงไส้!

“อ๊ากกกกกก!! ไม่ไหวแล้ว!! ข้าอั้นไม่ไหวแล้ว!! พลังทำลายล้างของโอสถนี้มันรุนแรงเกินไป!!” “ส้วม!! ส้วมอยู่ไหน!! ข้าต้องการส้วมด่วนที่สุด!! ลำไส้ข้าจะขาดแล้ว!!”

ยอดฝีมือที่เคยสง่างาม บัดนี้หน้าตาดุดันบิดเบี้ยว พวกเขาทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด พยายามวิ่งหนีบขา ขมิบก้น เดินเตาะแตะราวกับเพนกวินปวดท้อง หาที่ปลดทุกข์อย่างบ้าคลั่ง! บางคนที่ทนไม่ไหว พลังปราณทะลักออกทางเบื้องล่าง พุ่งทะยานขึ้นฟ้าดุจบั้งไฟพญานาค! (เพียงแต่เป็นบั้งไฟที่มีกลิ่นเหม็นสุดจะพรรณนา!)

บรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ของลานพิธีสวรรค์ บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ระดับหายนะ! ผู้คนที่ไม่ได้กินโอสถต่างพากันวิ่งหนีตาย อุดจมูกกันจ้าละหวั่น!

จินควงหน้าซีดเผือด “ปะ... เป็นไปไม่ได้! ยาของข้าคือระดับห้าขั้นสูงสุด! มันต้องชำระไขกระดูกสิ! ทำไมมันถึงกลายเป็นยาถ่ายสลายลำไส้ไปได้!!”

“ท่านประธาน! แย่แล้วขอรับ! ยามนี้ยอดฝีมือนับร้อยกำลังคลุ้มคลั่ง หากพวกเขาถ่ายรดกางเกงกลางลานพิธี สมาพันธ์ของเราต้องถูกรุมประชาทัณฑ์จนตายแน่ๆ!” ลูกน้องของจินควงร้องไห้โฮ

ในวินาทีแห่งความเป็นความตายและวิกฤตการณ์ระดับมวลมนุษยชาติ (แห่งการเข้าห้องน้ำ) นั้นเอง...

ปึง!! ไฟสปอตไลท์ (ที่สร้างจากค่ายกลแสง) พลันสว่างวาบขึ้น สาดส่องไปยังสิ่งก่อสร้างใหม่เอี่ยมที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมลานพิธี! ป้ายไฟกะพริบสีนีออนตัวอักษรใหญ่ยักษ์เขียนว่า:

‘ส้วมฉุกเฉินระดับ VIP (ค่ายกลเก็บกลิ่น 100%) - โดย ภัตตาคารโอสถกระทะเหล็ก’ ‘ค่าบริการ: 100,000 ศิลาปราณ/ครั้ง! รูดแหวนมิติได้!!’

หลินเฟยยืนถือโทรโข่ง (ที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่หุ้มปราณ) ตะโกนด้วยน้ำเสียงสดใสและเปี่ยมไปด้วยความเมตตา(แบบพ่อค้าเลือดเย็น) “พี่น้องที่กำลังประสบภัยพิบัติทางทวารหนักทั้งหลาย! ทางเราเข้าใจถึงความทุกข์ทรมานของพวกท่าน! เชิญใช้บริการส้วมฉุกเฉินของภัตตาคารกระทะเหล็กได้เลย! รับประกันความสะอาด ขัดโดยผู้อาวุโสระดับก่อจิตวิญญาณ! จ่ายเพียงแสนศิลาปราณ แลกกับศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของท่าน ไม่แพงเลยใช่ไหมล่ะ!!”

ยอดฝีมือที่กำลังจะราดกางเกงรอมร่อ เมื่อเห็นส้วมดุจเห็นสรวงสวรรค์ พวกเขาแทบจะคลานเข่าเข้าไปหาจ้าวเทียนเป่าที่ยืนถือเครื่องรูดแหวนมิติอยู่หน้าประตูส้วม!

“เอาไปเลย!! หนึ่งแสนศิลาปราณ!! ให้ข้าเข้าส้วมเถอะ!! อ๊ากกก มันจะออกแล้ว!!” “ของข้าสองแสน!! ขอลัดคิว!! ข้าเป็นประมุขพรรคดาบคลั่ง ข้าจะมาขี้แตกกลางลานพิธีไม่ได้!!”

ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงรูดแหวนมิติดังรัวๆ ยอดฝีมือนับร้อยพุ่งพรวดเข้าไปในส้วมฉุกเฉินอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงระเบิดตูมตามดังก้องมาจากภายในส้วมแต่ละห้อง ราวกับมีการทำสงครามสวรรค์ขนาดย่อมๆ โชคดีที่ค่ายกลเก็บกลิ่นของตระกูลเยว่ทำงานได้ดีเยี่ยม มิเช่นนั้นเมืองลั่วหยางคงต้องกลายเป็นเมืองร้าง!

หลินเฟยหันไปมองจินควงที่กำลังยืนขาสั่น ตัวแข็งทื่ออยู่บนเวที “เป็นไงล่ะท่านประธานจิน? โอสถระดับห้าของท่านนี่... สรรพคุณชำระล้างมัน ‘สุดยอด’ ไปเลยนะ เล่นเอาลูกค้าข้าขี้แตกขี้แตนกันทั้งบาง!” หลินเฟยหัวเราะเยาะ “ทีนี้รู้หรือยัง ว่าความต่างระหว่าง ‘อาหารเทพเจ้า’ กับ ‘ยาพิษขยะ’ มันเป็นยังไง?”

จินควงกัดฟันกรอด หน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและเคียดแค้น “เจ้า... เจ้าวางยาโอสถของข้า! ต้องเป็นวิชามารของเจ้าแน่ๆ!!”

“เฮ้อ... โง่แล้วยังไม่ยอมรับความจริงอีก” หลินเฟยส่ายหัว “เจ้าใส่ ‘หญ้าสลายลำไส้’ แทน ‘หญ้าชำระล้าง’ เพราะเห็นว่ามันมีสีทองเหมือนกัน แถมยังเร่งไฟจนสารพิษมันควบแน่น! ข้าเตือนเจ้าแล้วนะว่าการทำอาหาร... เอ้ย การปรุงยาน่ะ มันละเอียดอ่อน!”

ทันใดนั้นเอง... โครกคราก... ปู้ดดดดดด!!

เสียงฟ้าร้องไม่ได้มาจากใครที่ไหน แต่มาจากท้องของ จินควง เอง!! เมื่อครู่นี้ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ จินควงได้แอบกินโอสถระดับห้าของตัวเองเข้าไปหนึ่งเม็ดเพื่อหวังจะโชว์พลังทะลวงขั้น! และบัดนี้ ยาถ่ายระดับมหากาฬได้ออกฤทธิ์กับผู้สร้างของมันแล้ว!!

ใบหน้าของจินควงเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีม่วงคล้ำ! เขายกมือขึ้นกุมบั้นท้ายอย่างลืมตัว ศักดิ์ศรีประธานสมาพันธ์เตาหลอมทองคำมลายหายไปสิ้น!

“อ๊ากกกกก!! ข้า... ข้าปวดขี้!! ส้วม!! ข้าขอเข้าส้วมด้วย!!” จินควงแหกปากลั่น ทิ้งมาดผู้ยิ่งใหญ่ วิ่งหนีบขาตรงดิ่งไปที่ส้วมของหลินเฟย

“หยุดก่อนๆ!” หลินเฟยยกตะหลิวขึ้นมาขวางหน้าจินควง พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ “ส้วมสำหรับลูกค้าน่ะแสนเดียว แต่สำหรับตัวต้นเหตุที่มาปล่อยมลพิษหน้าร้านข้า... ค่าเข้าส้วมคือ ‘สิบล้านศิลาปราณ’ ขาดตัว!!”

“สะ... สิบล้านศิลาปราณ!! เจ้าปล้นกันชัดๆ!!” จินควงกรีดร้อง

“อ้อ ไม่จ่ายก็ไม่เป็นไร เชิญท่านประธานขี้แตกโชว์กลางลานพิธีได้เลย ข้าจะให้เสี่ยวเฟิงเอาหินเงาบันทึกภาพไปเผยแพร่ทั่วทวีปทักษิณให้ดูว่า ประธานสมาพันธ์เตาหลอมทองคำ ตกม้าตายเพราะยาระดับห้าของตัวเอง!” หลินเฟยผิวปากอย่างอารมณ์ดี

โครกครากๆๆๆ!! พลังปราณทะลวงทวารของจินควงถึงขีดจำกัดแล้ว! หากช้ากว่านี้อีกเสี้ยววินาที เขื่อนต้องแตกแน่นอน!

“จ่าย!! ข้าจ่ายแล้ว!! เอาไปเลยสิบล้าน!!” จินควงร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด รีบถอดแหวนมิติที่มีสมบัติทั้งหมดโยนให้หลินเฟย แล้วพุ่งพรวดเข้าไปในส้วมหลุมห้องสุดท้ายที่ยังว่างอยู่!

ตูมมมมมมมมมมม!! เสียงระเบิดกัมปนาทดังมาจากห้องน้ำของจินควง รุนแรงถึงขั้นทำให้หลังคาส้วมปลิวทะลุชั้นเมฆ!

ติ๊ง! [แจ้งเตือนภารกิจ ‘วิกฤตการณ์ห้องน้ำแตก’ สำเร็จลุล่วงอย่างงดงามและเหม็นหึ่ง!] [ท่านได้รับ: ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของสมาพันธ์เตาหลอมทองคำ (มูลค่ากว่าห้าสิบล้านศิลาปราณ) + อัปเกรดภัตตาคารเป็น ‘หอคอยดาราโอสถ’ + สูตรลับซุปใสสยบมาร + แต้มพลังปรุงยา 1,500,000 แต้ม!]

เมื่อมวลชนทำธุระหนักเสร็จสิ้น พวกเขาเดินคลานออกมาจากส้วมด้วยสภาพขาสั่นและหมดแรง แม้ท้องจะโล่ง แต่พลังปราณและน้ำในร่างกายกลับเหือดแห้ง หากปล่อยไว้ พวกเขาอาจจะธาตุไฟแตกซ่านได้!

“เอาล่ะลูกค้าที่รักทั้งหลาย!” หลินเฟยกระโดดขึ้นไปยืนบนกระทะเหล็กดำ “ข้าเห็นพวกท่านสูญเสียน้ำและปราณไปมาก เพื่อเป็นการเยียวยา ข้าได้เตรียมเมนูพิเศษ ‘ซุปใสสยบมาร (แก้ท้องร่วง)’ ที่ต้มจากกระดูกมังกรและผักกาดขาวสวรรค์! ซุปนี้จะช่วยสมานลำไส้และฟื้นฟูพลังปราณให้กลับมาเต็มเปี่ยมในหนึ่งถ้วย!”

หลินเฟยตวัดตะหลิว น้ำซุปสีใสกระจ่างที่ส่งกลิ่นหอมอบอุ่นและนุ่มนวลลอยขึ้นมาจากกระทะเหล็ก มันช่างเป็นกลิ่นที่เยียวยาจิตใจและกระเพาะอาหารที่บอบช้ำได้อย่างชะงัดนัก!

“ราคาล่ะปรมาจารย์หลิน?!” ยอดฝีมือที่หิวโซและขาสั่นตะโกนถาม

“หึๆ สำหรับซุปแก้ท้องร่วงระดับเทพเซียนถ้วยนี้... ข้าคิดราคาเบาๆ แค่ ห้าแสนศิลาปราณ ต่อถ้วยเท่านั้น! ช้าหมดอดฟื้นฟูนะเว้ย!”

แม้มันจะเป็นการขูดรีดที่หน้าด้านที่สุดในสามโลก แต่ยอดฝีมือที่เพิ่งผ่านประสบการณ์เฉียดตายทางทวารหนักมา ต่างไม่มีใครลังเล! พวกเขาวิ่งกรูกันเข้ามาแย่งซื้อซุปใสสยบมารราวกับฝูงซอมบี้!

ส่วนจินควง ที่เดินโซซัดโซเซออกมาจากส้วมด้วยสภาพหมดอาลัยตายอยาก ไม่มีแม้แต่ศิลาปราณจะซื้อซุปใสกิน ได้แต่มองดูความร่ำรวยของหลินเฟยด้วยความแค้นที่จุกอก...

หลินเฟยเดินเข้าไปตบไหล่จินควงเบาๆ พร้อมรอยยิ้มปีศาจ “ท่านประธานจิน... ดูท่าสมาพันธ์ของท่านคงจะล้มละลายแล้วล่ะ สนใจมารับจ็อบเป็น ‘หัวหน้าพนักงานล้างส้วม’ ประจำหอคอยดาราโอสถของข้าไหมล่ะ? มีข้าวผัดให้กินฟรีสามมื้อนะ!”

และแล้ว ตำนานของปรมาจารย์โอสถผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนใต้ ก็จบลงที่การถือไม้ขัดส้วมเคียงข้างผู้อาวุโสตระกูลเยว่ ภายใต้อำนาจของจอมถอดทรัพย์กระทะเหล็กดำ ผู้เปลี่ยนวิกฤตท้องร่วงให้กลายเป็นผลกำไรมหาศาลได้อย่างหน้าตาเฉย!

***