74. ตอนที่ 73: ยกเลิกงานหมั้น! ผู้อาวุโสแย่งกันเก็บยาบนพื้น
ตอนที่ 73: ยกเลิกงานหมั้น! ผู้อาวุโสแย่งกันเก็บยาบนพื้น
แสงแดดเจิดจ้าอาบย้อม ‘หอคอยดาราโอสถ’ ที่บัดนี้ตั้งตระหง่านเสียดฟ้าแทนที่จวนตระกูลเยว่เดิม ความมั่งคั่งและพลังปราณที่แผ่ซ่านออกจากอาคารแห่งนี้ดึงดูดยอดฝีมือทั่วทั้งทวีปให้มาเยือน ทว่าในยามเช้าอันแสนสงบสุข ขณะที่โอวหยางเฟิงกำลังขัดกระบี่เตรียมไปส่งข้าวผัด และจินควงกำลังก้มหน้าก้มตาขัดโถส้วมด้วยความขยันขันแข็ง ท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วหยางพลันถูกฉีกกระชากออกด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา!
ครืนนนนนนน!
ราชรถทองคำเทียมด้วย ‘มังกรวายุเก้าหัว’ อสูรระดับเจ็ดที่หาตัวจับยาก ร่อนลงมาจอดกลางลานหน้าหอคอยดาราโอสถอย่างโอหัง แรงลมจากการกระพือปีกของมังกรวายุกวาดเอาเต็นท์รอคิวของลูกค้าปลิวว่อนไปคนละทิศคนละทาง พร้อมกับการปรากฏตัวของขบวนยอดฝีมือชุดคลุมสีทองอร่ามนับสิบคน แต่ละคนแผ่กลิ่นอายพลังระดับก่อจิตวิญญาณขั้นปลายที่กดทับจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก
ชายหนุ่มผู้สวมกวานหยกมังกร ก้าวลงมาจากราชรถด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่งจองหอง นัยน์ตาของเขาหลุบต่ำมองผู้คนเบื้องล่างราวกับมองมดปลวก
“นั่นมัน... ‘เย่เฉิน’ นายน้อยแห่งนิกายมังกรเหิน ขุมกำลังอันดับหนึ่งแห่งทวีปศักดิ์สิทธิ์!” ยอดฝีมือที่รอดจากการถูกพายุพัดอุทานด้วยความหวาดกลัว “เขามาทำอะไรที่เมืองเล็กๆ อย่างลั่วหยางกัน?!”
เย่เฉินสะบัดพัดจีบในมือ แผดเสียงดังก้องกังวาน “ประมุขเยว่เทียนหลง! จงไสหัวออกมาต้อนรับข้า! วันนี้ข้า เย่เฉิน นำสินสอดมาสู่ขอคุณหนูเยว่ซินตามสัญญาที่บรรพบุรุษเราเคยให้ไว้เมื่อร้อยปีก่อน! และข้าได้ยินมาว่ามีสวะชั้นต่ำริอ่านมาหมั้นหมายกับนาง... จงไปเรียกมันมาคุกเข่ารับโทษหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”
เยว่เทียนหลงที่กำลังนั่งจิบชาอยู่หลังร้านถึงกับพ่นชาพรวด รีบวิ่งหน้าตื่นออกมารับหน้า “นายน้อยเย่! สัญญาเมื่อร้อยปีก่อนมันเป็นเพียงคำพูดลอยๆ ของผู้อาวุโสที่ล่วงลับไปแล้ว อีกอย่าง ซินเอ๋อร์ก็หมั้นหมายกับปรมาจารย์หลินอย่างเป็นทางการแล้ว ข้าคงรับการสู่ขอครั้งนี้ไม่ได้!”
“สามหาว!” เย่เฉินตวาดลั่น “ตระกูลเยว่ของเจ้าบังอาจปฏิเสธนิกายมังกรเหินรึ?! ไอ้สวะที่ชื่อหลินเฟยมันเป็นแค่พ่อครัวต้มตุ๋น ข้าจะให้มันได้เห็นว่า ความมั่งคั่งและพลังที่แท้จริงมันเป็นเช่นไร!”
เย่เฉินสะบัดมือขวาอย่างแรง ขวดหยกสลักลายมังกร ห้าขวดลอยออกมา ก่อนที่เขาจะใช้พลังปราณกระแทกขวดหยกจนแตกกระจาย!
เพล้ง!
เม็ดยาสีโลหิตที่แผ่กลิ่นอายมังกรอันบ้าคลั่งนับสิบเม็ด ร่วงหล่นกลิ้งกระจัดกระจายไปตามพื้นหินอ่อนหน้าหอคอยดาราโอสถ กลิ่นหอมอันดุดันของมันทำให้ยอดฝีมือรอบข้างถึงกับตาเบิกกว้าง
“เบิกตาดูซะ! นี่คือ ‘โอสถโลหิตมังกรคลั่ง’ ระดับเจ็ดขั้นสมบูรณ์แบบ! เพียงเม็ดเดียวก็มีมูลค่ามากกว่าเมืองลั่วหยางทั้งเมือง!” เย่เฉินแสยะยิ้ม ชี้หน้าไปทางประตูหอคอย “ไอ้กากหลินเฟย! ถ้าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ก็จงคลานออกมาเก็บโอสถพวกนี้บนพื้นซะ! ข้าให้ทานเจ้า ถือเป็นค่าฉีกสัญญาหมั้น! รับเศษเนื้อพวกนี้ไป แล้วไสหัวไปจากเยว่ซิน!”
ความเงียบปกคลุมไปทั่วลานพิธี ทุกคนต่างกลืนน้ำลายเอื้อก โอสถระดับเจ็ดที่ถูกโยนทิ้งบนพื้นราวกับขยะ... นี่คือความมั่งคั่งของนิกายอันดับหนึ่งอย่างแท้จริง!
ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดนั้นเอง เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคี้ยวของว่าง
“กร้วม... กร้วม... ยัยสปอนเซอร์ ขนมเปี๊ยะวิญญาณนี่รสชาติจืดไปหน่อยนะ วันหลังต้องเติมซีอิ๊วขาวลงไปอีกนิด”
หลินเฟยเดินทอดน่องออกมาจากหอคอย โดยมีเยว่ซินเดินควงแขนมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ชายหนุ่มมองข้ามหัวเย่เฉินไปราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะก้มลงมองเม็ดยาสีโลหิตที่กลิ้งอยู่บนพื้น
ติ๊ง! [ระบบตรวจพบ ‘ขยะปนเปื้อน’ ที่มีคนนำมาทิ้งเรี่ยราดหน้าร้าน!] [แจ้งเตือนภารกิจ: ‘ทำลายความจองหองของมังกรขี้เรื้อน!’] [รายละเอียดภารกิจ: เย่เฉินบังอาจใช้โอสถระดับเจ็ดมากระทืบศักดิ์ศรีของท่าน จงใช้กระทะเหล็กดำสร้างโอสถระดับเทพเจ้า และโยนให้สุนัขกินเพื่อตบหน้ามัน!] [เงื่อนไขสำเร็จ: ทำให้ผู้อาวุโสของนิกายมังกรเหินทิ้งศักดิ์ศรี แย่งกันเก็บโอสถของท่านบนพื้น และยึดราชรถมังกรวายุมาเป็นของตน!]
“โอ้โห... นี่เหรอโอสถระดับเจ็ดที่แพงนักแพงหนา?” หลินเฟยใช้ปลายเท้าเขี่ยเม็ดยาโลหิตมังกรคลั่งบนพื้นอย่างนึกรังเกียจ “สีทะมึนทึนทึก กลิ่นเหม็นคาวเลือดแถมยังมีไฟธาตุเจือปน... ขยะแบบนี้ เจ้าเอามาให้หมาแถวนี้กิน หมามันยังเมินเลย!”
“เจ้าว่าไงนะ?!” เย่เฉินคิ้วกระตุก โกรธจนหน้าแดงก่ำ “ไอ้พ่อครัวปากดี! เจ้ากล้าดูถูกโอสถศักดิ์สิทธิ์ของนิกายข้าเชียวรึ! ผู้อาวุโสทั้งหลาย ไปตัดลิ้นมันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
ผู้อาวุโสชุดทองทั้งสิบคนของนิกายมังกรเหินระเบิดพลังปราณขั้นก่อจิตวิญญาณระดับปลายออกมาพร้อมกัน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือด แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่หลินเฟยหมายจะบดขยี้ให้แหลกเป็นจุณ!
“ช้าก่อนตาแก่ทั้งหลาย มาร้านอาหารทั้งที ไม่คิดจะรอดูเมนูเด็ดก่อนหรือไง?”
หลินเฟยดีดนิ้วดัง เป๊าะ!
ตึงงงงง! กระทะเหล็กดำเก้าตะวันถูกกระแทกลงกลางลาน พร้อมกับตะหลิวทลายดาราที่เปล่งแสงสีเงินยวง หลินเฟยล้วงเอาวัตถุดิบที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างออกมา... มันคือ ‘เลือดหมูธรรมดา’ และ ‘หัวไชเท้าแก่อีกสามหัว’!
“จะ... เจ้าบ้าไปแล้ว! เอาเลือดหมูกับหัวไชเท้ามาทำอะไรกลางสนามรบ?!” เย่เฉินหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง “แกจะทำต้มเลือดหมูมาสู้กับโอสถโลหิตมังกรของข้าเนี่ยนะ?!”
“ของแบบนี้มันอยู่ที่ฝีมือโว้ยไอ้หนู!” หลินเฟยแสยะยิ้ม
“ต้าไป๋! จินทุ่ย! เร่งไฟสูงสุด!!” เปลวเพลิงสุริยันแผดเผากระทะจนแดงฉาน หลินเฟยสับหัวไชเท้าด้วยความเร็วเหนือแสง โยนลงไปผัดกับเลือดหมูในกระทะ พลังดาราจักรจากตะหลิวถูกถ่ายทอดลงไปในทุกการตวัด!
“วิชาโอสถกระทะเหล็ก: ลูกชิ้นมังกรเทวะ หัวไชเท้าสะท้านภพ!!”
เปรี้ยงงงงงงงงงงง!!
เพียงชั่วพริบตา เสาแสงสีทองคำบริสุทธิ์พุ่งทะลุสวรรค์ชั้นฟ้า!! เสียงคำรามของมังกรเทวะโบราณที่แท้จริงดังกึกก้องไปทั่วสารทิศ กลิ่นหอมที่ทรงพลังยิ่งกว่าโอสถระดับเจ็ดของเย่เฉินนับแสนเท่า แผ่กระจายออกมากดทับจนมังกรวายุเก้าหัวของเย่เฉินถึงกับคุกเข่าหมอบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด!
จากภายในกระทะ ลูกชิ้นสีทองคำส่องประกายรุ้งนับร้อยลูกลอยละล่องขึ้นมา แต่ละลูกมีลวดลายมังกรห้ากรงเล็บแหวกว่ายอยู่ภายใน พลังปราณแห่งชีวิตที่อัดแน่นอยู่ในลูกชิ้นแต่ละลูก... มันคือ โอสถระดับเก้าขั้นสูงสุด!!
ผู้อาวุโสชุดทองทั้งสิบคนที่กำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตี พลันชะงักกึกกลางอากาศ ขาทั้งสองข้างของพวกเขาสั่นพั่บๆ นัยน์ตาเบิกกว้างดุจไข่ห่าน จ้องมองลูกชิ้นสีทองเหล่านั้นราวกับเห็นพระเจ้า!
“นั่นมัน... สวรรค์... กลิ่นอายแห่งมังกรเทวะที่แท้จริง! โอสถระดับเก้าขั้นไร้ตำหนิ... แถมมีเป็นร้อยเม็ด!!” ผู้อาวุโสใหญ่แห่งนิกายมังกรเหินเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความปีติไหลพราก “ตำนานบอกว่าโอสถระดับนี้สูญหายไปหมื่นปีแล้ว! เขา... เขาใช้เลือดหมูกับหัวไชเท้าเนี่ยนะ?!”
เย่เฉินหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ความหยิ่งยโสเมื่อครู่พังทลายลงย่อยยับ เขาถอยหลังกรูดไปพิงล้อราชรถ “ปะ... เป็นไปไม่ได้! ภาพลวงตา! นี่ต้องเป็นภาพลวงตา!!”
หลินเฟยแค่นเสียงหัวเราะ เขาตวัดตะหลิว ช้อนลูกชิ้นมังกรเทวะขึ้นมาสิบลูก แล้วหันไปพยักหน้าให้สุนัขซามอยด์คู่ใจ “ต้าไป๋ มากินของว่างลูก!”
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! หลินเฟยโยนโอสถระดับเก้าขั้นสูงสุด... ลงบนพื้นหินอ่อนที่เปื้อนฝุ่น!!
ต้าไป๋วิ่งกระดิกหางเข้ามาดมๆ มันงับลูกชิ้นไปสองลูก เคี้ยวกร้วมๆ ก่อนจะคายลูกที่สามทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี ราวกับบอกว่า ‘เนื้อหมูมันน้อยไปหน่อยนะเจ้านาย’ แล้วก็วิ่งกลับไปนอนแทะกระดูกต่อ
ยอดฝีมือทั้งลานพิธีแทบจะหยุดหายใจ! โอสถระดับเก้า! โยนให้หมากิน! แถมหมายังกินทิ้งกินขว้าง คายทิ้งลงพื้นอีกต่างหาก!!
แต่ภาพที่ทำให้เย่เฉินต้องกระอักเลือดจนเสียสติ ก็คือภาพที่เกิดขึ้นในวินาทีต่อมา...
“ของข้า!! ลูกที่หมาคายนั่นของข้า!!”
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งนิกายมังกรเหิน ยอดฝีมือที่ผู้คนนับล้านต้องกราบไหว้ บัดนี้ พุ่งหลาวกระแทกพื้น ไถลตัวไปกับพื้นหินอ่อนอย่างไม่คิดชีวิต เพื่อแย่งเก็บ ‘ลูกชิ้นโอสถระดับเก้า’ ที่เปื้อนน้ำลายสุนัข!!
“หลีกไปไอ้แก่! ลูกที่เปื้อนฝุ่นตรงนั้นข้าจองแล้ว!!” ผู้อาวุโสรองไม่ยอมแพ้ ทิ้งมาดผู้ทรงศีล กระโดดทับร่างผู้อาวุโสใหญ่ แล้วเอื้อมมือไปคว้าลูกชิ้นมังกรเทวะที่กลิ้งอยู่บนพื้น
“อ๊ากกก! ใครเหยียบหน้าข้า! ปล่อยนะ! ลูกชิ้นนี่เป็นของตระกูลข้า!!”
ผู้อาวุโสระดับก่อจิตวิญญาณทั้งสิบคนของเย่เฉิน ทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด ก่อเหตุตะลุมบอนกันฝุ่นตลบกลางลานพิธี! พวกเขากัดกัน แย่งกัน ต่อยกันหน้าตาบวมปูด เพียงเพื่อจะได้ครอบครอง ‘เศษอาหารหมา’ ของหลินเฟย!
ส่วนโอสถระดับเจ็ดของเย่เฉินที่เคยโยนอวดรวยไว้บนพื้นก่อนหน้านี้น่ะหรือ? บัดนี้พวกมันถูกตีนของเหล่าผู้อาวุโสเหยียบย่ำจนแหลกละเอียดกลายเป็นฝุ่นผง ไม่มีใครชายตามองเลยแม้แต่นิดเดียว!
“พะ... พวกท่านทำอะไรกัน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! พวกท่านเป็นถึงผู้อาวุโสของนิกายข้านะ!!” เย่เฉินกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
“หุบปากไปเลยไอ้เด็กเมื่อวานซืน! แกไม่รู้หรอกว่าโอสถระดับเก้าเม็ดเดียวมันต่ออายุขัยได้เป็นพันปี! ใครจะสนนิกายบ้าบออะไรกันวะ!” ผู้อาวุโสใหญ่ตวาดกลับ พลางยัดลูกชิ้นเปื้อนน้ำลายหมาเข้าปากทั้งน้ำตา “อร่อย... อร่อยเกินไปแล้ว! รสชาติของหัวไชเท้ามันช่างล้ำลึกอะไรเช่นนี้!!”
หลินเฟยเดินถือตะหลิวเข้าไปหาเย่เฉินที่กำลังนั่งทรุดเข่าอยู่กับพื้น รอยยิ้มพ่อค้าหน้าเลือดปรากฏขึ้นอีกครั้ง “เป็นไงล่ะนายน้อยเย่? ดูเหมือนสินสอดของเจ้าจะกลายเป็นขี้ผงไปแล้วนะ แล้วก็ดูเหมือนผู้อาวุโสของเจ้าจะย้ายค่ายมาเป็นสุนัขเฝ้าร้านให้ข้าแทนแล้วด้วย”
เย่เฉินตัวสั่นงันงก เงยหน้ามองหลินเฟยด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “จะ... เจ้าต้องการอะไร? ข้าคือนายน้อยแห่งนิกายมังกรเหินนะ! หากเจ้าแตะต้องข้า...”
“นิกายมังกรเหินแล้วไงวะ? ในร้านข้ามีแต่อดีตอัจฉริยะกับประธานสมาพันธ์มาล้างส้วมทั้งนั้น ขาดตำแหน่ง ‘คนรับรถ’ อยู่พอดี” หลินเฟยใช้ตะหลิวเคาะหัวเย่เฉินเบาๆ “ราชรถมังกรวายุคันนี้ ข้าขอยึดเป็นค่าปรับที่เจ้าทำพื้นหน้าร้านข้าสกปรก! ส่วนเจ้า... ไปรับชุดยูนิฟอร์มที่ผู้จัดการจ้าวเทียนเป่าซะ ตั้งแต่วันนี้ไป หน้าที่ของเจ้าคือโบกรถและรับเกวียนให้ลูกค้า!”
สิ้นคำประกาศอันเด็ดขาด ท่ามกลางเสียงทะเลาะเบาะแว้งของเหล่าผู้อาวุโสที่ยังคงแย่งกันเลียเศษลูกชิ้นบนพื้น ตำนานความพ่ายแพ้ที่น่าอับอายที่สุดของนิกายมังกรเหินก็ได้ถูกจารึกไว้... และหอคอยดาราโอสถของหลินเฟย ก็ได้พนักงานโบกรถระดับ VIP เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนอย่างสมบูรณ์แบบ!
***