ตอนที่ 7: อานุภาพของยาลดความอ้วนสูตรเข้มข้น (แห้งตายในสามวิ)

แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมายังเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองหลวงตระกูลหลิน สภาพของเรือนในวันนี้เรียกได้ว่า ‘อนาถ’ ยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก บานประตูและหน้าต่างห้องครัวหายวับไปกับตา กำแพงดินมีรูโหว่ขนาดใหญ่พอให้รถม้าวิ่งผ่านได้สบายๆ อันเป็นผลงานจากคลื่นลมปราณ (ที่เกิดจากการทุบหมู) ของหลินเฟยเมื่อคืน

"เฮ้อ... บ้านหรือรังหนูเนี่ย ลมโกรกเย็นสบายจนขนลุกไปหมดแล้ว"

หลินเฟยยืนกอดอกถอนหายใจยาวเหยียด เขามองซากความเสียหายด้วยแววตาปลงตก เมื่อคืนหลังจากพวก ‘โจรหิวโซ’ วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไป เขาก็หมดอารมณ์จะทำทงคัตสึต่อ จึงหมักหมูทิ้งไว้แล้วเข้านอน

เช้าวันนี้ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง หลินเฟยจึงกลับมาที่ครัวอีกครั้ง เขาหยิบชิ้นเนื้อหมูป่าเกราะเหล็กที่เหลืออยู่ขึ้นมาพิจารณา เนื้อส่วนนี้มีชั้นไขมันที่หนาเตอะจนน่ากลัว หากนำไปทำอาหารทั้งอย่างนี้คงเลี่ยนจนกินไม่ลงแน่ๆ

"ไขมันเยอะขนาดนี้ เอามาเจียวเป็นน้ำมันหมูเก็บไว้ผัดผักดีกว่า"

อดีตมนุษย์เงินเดือนผู้รักการทำอาหารไม่รอช้า เขาลงมือหั่นชั้นไขมันของหมูป่าเกราะเหล็กออกเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าเล็กๆ อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็นำหม้อดินเผาร้าวๆ (เตาหลอมบรรพกาล) ใบเก่งขึ้นตั้งไฟ

พรึ่บ! เปลวไฟสีฟ้าอมเหลืองจากการควบคุมของ ‘ทักษะวิถีคุมไฟเบื้องต้น’ ปะทุขึ้นใต้ก้นหม้อ หลินเฟยโยนชิ้นไขมันหมูลงไปรวนในหม้อทันที เสียง ฉ่าาา ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของมันหมูที่เริ่มละลาย

แต่ทว่า หมูป่าเกราะเหล็กเป็นสัตว์อสูร ไขมันของมันจึงมีกลิ่นคาวเลือดและปราณสัตว์ป่าที่รุนแรงปะปนอยู่ หลินเฟยสูดกลิ่นแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว

"กลิ่นสาบแรงไปหน่อยแฮะ ต้องหาอะไรมาดับคาว... อ๊ะ! ในป้ายหยกมิติเหมือนจะมีสมุนไพรกลิ่นฉุนๆ อยู่"

หลินเฟยล้วงมือเข้าไปในมิติของป้ายหยก หยิบเอา ‘หญ้าเพลิงตะวัน’ (สมุนไพรธาตุไฟที่มีฤทธิ์ร้อนแรง มักใช้ทำยาพิษ) และ ‘ผลมะนาวกรดวิญญาณ’ (ผลไม้ที่มีฤทธิ์กัดกร่อนสูงลิ่ว) ออกมา เขาสับสมุนไพรทั้งสองอย่างหยาบๆ แล้วโยนโครมลงไปในหม้อเจียวมันหมู โดยคิดแค่ว่าฤทธิ์ร้อนและกรดเปรี้ยวจะช่วยตัดความเลี่ยนและดับกลิ่นคาวได้เหมือนการใส่ตะไคร้ใบมะกรูด!

พริบตาที่หญ้าเพลิงตะวันและมะนาวกรดวิญญาณสัมผัสกับไขมันสัตว์อสูรที่กำลังเดือดพล่านในเตาหลอมบรรพกาล ปฏิกิริยาเคมีระดับพลิกฟ้าคว่ำดินก็บังเกิดขึ้น!

ฟู่มมม!!!

ควันสีแดงอมส้มพวยพุ่งขึ้นจากปากหม้อ กลิ่นสาบหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ทำให้ผู้สูดดมรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ลมปราณฟ้าดินรอบๆ เรือนถูกสูบเข้าไปในหม้ออย่างบ้าคลั่ง

หลินเฟยรีบคว้าไม้พายขึ้นมาคนอย่างรวดเร็ว "คนซ้าย คนขวา... เคี่ยวให้มันแห้ง... เอ๊ะ ทำไมน้ำมันมันระเหยไปหมดเลยวะ!?"

ชายหนุ่มชะโงกหน้าดูในหม้อด้วยความงุนงง แทนที่จะได้น้ำมันหมูใสๆ กลับกลายเป็นว่าก้อนไขมันหมูและสมุนไพรทั้งหมดถูกความร้อนและอักขระลึกลับในหม้อหลอมรวมกันจนงวด หดตัวลงกลายเป็นของเหลวหนืดๆ สีแดงก่ำ

[ติ๊ง! ตรวจพบการผสมผสานวัตถุดิบที่ท้าทายกฎแห่งธรรมชาติ!] [ระบบทำการสกัดกั้นผลข้างเคียงและปรับปรุงสูตร... เสร็จสิ้น!] [ได้รับ: ยาลดความอ้วนสูตรเข้มข้น (ระดับความบริสุทธิ์ 10 ส่วนเต็ม) จำนวน 3 เม็ด] [สรรพคุณ: เผาผลาญไขมันส่วนเกินในร่างกาย 100% ภายใน 3 วินาที! ปราศจากไขมันทรานส์ ช่วยให้หุ่นเพรียวบางดั่งกิ่งหลิว (คำเตือน: ห้ามผู้ที่มีเปอร์เซ็นต์ไขมันต่ำกว่าเกณฑ์รับประทานเด็ดขาด!)]

บนก้นหม้อดินเผา บัดนี้ปรากฏยาลูกกลอนสีแดงก่ำขนาดเท่านิ้วก้อยสามเม็ดถ้วน พวกมันแผ่กลิ่นอายร้อนแรงดุจเปลวเพลิงออกมาบางเบา

"ยาลดความอ้วน? สลายไขมันร้อยเปอร์เซ็นต์ในสามวิ!?" หลินเฟยเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง

"บ้าไปแล้ว! ถ้าเอาเจ้านี่ไปขายให้พวกคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองที่อยากผอม ข้าไม่รวยเละเทะกลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งเลยเหรอเนี่ย! สุดยอดนวัตกรรมแห่งโลกบิวตี้ชัดๆ!" หลินเฟยหัวเราะร่า รีบคีบยาลูกกลอนสีแดงทั้งสามเม็ดมาใส่ไว้ในถ้วยกระเบื้องบิ่นๆ อย่างทะนุถนอม

ทว่า ในขณะที่เขากำลังฝันหวานถึงกองเงินกองทองอยู่นั้นเอง...

ตึง!!!

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับช้างสารเหยียบย่ำแผ่นดินดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากทางหน้าบ้าน พื้นดินสั่นกึกๆ ประหนึ่งเกิดแผ่นดินไหวขนาดย่อม

หลินเฟยชะโงกหน้าออกไปมองทางรูโหว่ของกำแพง แล้วก็ต้องผงะหงายหลัง

เบื้องหน้าของเขาคือชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ที่มีความสูงเกือบสองเมตร และมีความกว้าง... ก็เกือบสองเมตรเช่นกัน! ชายผู้นี้อ้วนฉุจนมองไม่เห็นลำคอ ไขมันพับเป็นชั้นๆ ดันเสื้อเกราะหนังจนแทบปริแตก ใบหน้าอูมเต็มไปด้วยหนองและรอยแผลเป็น ดวงตาเล็กหยีวาวโรจน์ด้วยความละโมบ มือขวาถือกระบองเหล็กหนามขนาดมหึมา

เขาคือ ‘จูต้าฉาง’ (ฉายา หมูตอนคลั่ง) โจรภูเขาจอมโหดแห่งผาดำ! ระดับพลังของมันอยู่ถึง ขั้นสร้างรากฐาน ระดับ 1!

ที่สำคัญที่สุดคือ วิทยายุทธ์ประจำตัวของจูต้าฉางคือวิชามารที่ชื่อว่า ‘เกราะไขมันทองแดง’ มันจะกินจุเพื่อสะสมไขมันมหาศาล แล้วใช้ลมปราณผสานไขมันเหล่านั้นให้กลายเป็นเกราะป้องกันที่ฟันแทงไม่เข้า ทุบตีไม่แตก แม้แต่ยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานระดับ 3 ยังปวดหัวเมื่อต้องสู้กับมัน!

"ฮ่าๆๆๆ! ข้าได้กลิ่น! กลิ่นของโอสถวิเศษระดับสูง!" จูต้าฉางหัวเราะเสียงดังกังวาน น้ำลายไหลยืด "เมื่อคืนมีข่าวลือว่ามีกลิ่นโอสถล้ำค่าโชยมาจากท้ายเมือง ข้าอุตส่าห์ลงเขามาตามหา ไม่นึกเลยว่าจะมาอยู่ในเรือนซอมซ่อของขยะตระกูลหลิน!"

จูต้าฉางกวาดสายตามองเข้าไปในครัว และล็อคเป้าไปที่ ‘ยาลูกกลอนสีแดงก่ำ’ ในถ้วยกระเบื้องตรงหน้าหลินเฟยทันที กลิ่นอายพลังงานที่อัดแน่นอยู่ในเม็ดยานั้น ทำให้สัญชาตญาณความโลภของมันพุ่งปรี๊ด

"โอสถนั่น! พลังหยางเข้มข้นถึงเพียงนี้! ต้องเป็น ‘โอสถเพลิงตะวันเบิกปราณ’ แน่ๆ! หากข้าได้กินมัน ข้าต้องทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานระดับ 2 ได้ในทันที!" จูต้าฉางตาโตเท่าไข่ห่าน

มันไม่รอช้า พุ่งพรวดเข้ามาในครัวด้วยความเร็วที่ขัดกับรูปร่างอ้วนท้วน กระบองเหล็กในมือฟาดโครมเข้าที่โต๊ะทำกับข้าวเพื่อข่มขวัญ

โครม!

โต๊ะไม้ผุพังแหลกกระจายเป็นชิ้นๆ แต่หลินเฟยคว้าถ้วยใส่ยาลดความอ้วนหลบฉากออกมาได้ทันท่วงทีด้วยความตกใจ

"เฮ้ย! ลุง! เข้ามาพังข้าวของคนอื่นแบบนี้ได้ไง หน้าตาก็เหมือนหมูตอนอยู่แล้ว นิสัยยังเสียอีก!" หลินเฟยโวยวายตามประสาคนหวงครัว

คำว่า ‘หมูตอน’ แทงใจดำจูต้าฉางอย่างจัง มันโกรธจนหน้าดำหน้าแดง "ไอ้ขยะหลินเฟย! เจ้ากล้าด่าข้า!? ส่งโอสถในมือเจ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ แล้วข้าจะยอมให้เจ้าตายอย่างศพไม่สวยนัก!"

"โอสถ? โอสถบ้าบออะไร นี่มันยาลดความอ้วน! ข้าเพิ่งเจียวเสร็จร้อนๆ เลยนะ!" หลินเฟยพยายามอธิบาย "ลุงอ้วนขนาดนี้ ขืนกินเข้าไปมีหวังไขมันหายหมด ตัวแห้งเป็นกุ้งแห้งแน่ๆ ข้าเตือนด้วยความหวังดีนะ!"

"ยาลดความอ้วน!? มารดามันเถอะ! ข้ออ้างหลอกเด็กสิไม่ว่า เจ้าหวงยาขนาดนี้ แสดงว่ามันต้องเป็นของล้ำค่าระดับตำนานแน่นอน!"

ในสมองของจูต้าฉางที่เต็มไปด้วยไขมัน มันตีความคำเตือนของหลินเฟยว่าเป็นการ ‘หวงก้าง’ อย่างชัดเจน ยิ่งหลินเฟยบอกว่าไม่ให้กิน มันก็ยิ่งอยากกิน!

ด้วยความว่องไวปานวอก จูต้าฉางพุ่งตัวเข้าไปประชิดหลินเฟย อาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังงุนงง คว้าหมับเข้าที่ยาลูกกลอนสีแดงหนึ่งเม็ดในถ้วย แล้วโยนเข้าปากกลืนลงคอไปทันที!

"ฮ่าๆๆๆ! ข้ากินแล้ว! ข้าแย่งมาได้แล้ว! ยาชั้นเลิศเป็นของข้า!" จูต้าฉางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สองมือกางออกเตรียมรับพลังปราณมหาศาลที่จะระเบิดออกมา

หลินเฟยยืนอ้าปากค้าง มองโจรภูเขาร่างยักษ์ที่แย่งยาลดความอ้วนไปกินหน้าตาเฉย "เอ่อ... ลุง... ข้าเตือนแล้วนะว่ามันเข้มข้นมาก"

"หุบปาก! ไอ้ขยะ! รอดูข้าทะลวงระดับ... เอ๊ะ?"

คำพูดของจูต้าฉางขาดห้วงไป ทันใดนั้น ดวงตาเล็กหยีของมันก็เบิกกว้างจนแทบฉีก ร่างกายที่เคยอ้วนท้วนสมบูรณ์ราวกับบอลลูน จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำประดุจกุ้งต้ม!

"อ๊ากกกกกก!!!"

จูต้าฉางกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยอง ความรู้สึกของมันในตอนนี้ราวกับมีภูเขาไฟระเบิดอยู่ภายในช่องท้อง!

ซู่! ซู่! ซู่!

เสียงคล้ายน้ำมันหยดลงบนกระทะร้อนจัดดังออกมาจากภายในร่างกายของโจรยักษ์ พริบตาต่อมา สิ่งที่ทำให้แม้แต่จอมยุทธ์ผู้เหี้ยมโหดยังต้องฝันร้ายก็เกิดขึ้น!

วินาทีที่ 1: รูขุมขนทั่วร่างของจูต้าฉางเปิดกว้าง ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาประดุจรถจักรไอน้ำ มันคือ ‘ไขมัน’ ที่ถูกเผาผลาญจนระเหยกลายเป็นไอ! ร่างกายที่เคยกว้างสองเมตร หดบีบลงอย่างรวดเร็ว!

วินาทีที่ 2: ‘เกราะไขมันทองแดง’ ที่มันภาคภูมิใจนักหนา และฝึกฝนมาทั้งชีวิต ละลายหายวับไปราวกับเนยโดนแดดร้อน! ผิวหนังที่เคยเต่งตึงเหี่ยวย่นลงอย่างรวดเร็ว กางเกงและเสื้อเกราะที่เคยรัดติ้ว หลุดร่วงลงมากองกับพื้น!

วินาทีที่ 3: ไขมันหยดสุดท้ายในร่างกายถูกรีดเค้นออกไปจนหมดสิ้น! ร่างของจูต้าฉางกระตุกเฮือก!

ตุบ.

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ล้มทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น บัดนี้ สภาพของ ‘หมูตอนคลั่ง’ หายไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าหลินเฟย คือชายแก่ร่างผอมโซจนหนังหุ้มกระดูก! แขนขาเล็กีบราวกับกิ่งไม้แห้ง ซี่โครงปูดโปนเห็นเป็นซี่ๆ เบ้าตาลึกโหล แก้มตอบจนปากจู๋!

มันไม่ได้ตาย... แต่มัน ‘แห้ง’ จนแทบปลิวลม! พลังปราณขั้นสร้างรากฐานที่เคยมี อาศัยวิชาเกราะไขมันเป็นฐาน บัดนี้เมื่อไขมันหายไป พลังยุทธของมันก็พังทลายร่วงหล่นลงมาเหลือเพียงขั้นรวบรวมลมปราณระดับ 1 อ่อนแอยิ่งกว่าสตรีวัยชรา!

"ขะ... ไขมันของข้า... วรยุทธของข้า... หายไป... หายไปหมดแล้ว!!!"

จูต้าฉางก้มมองมือที่แห้งเหี่ยวของตัวเอง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพรากอาบแก้มตอบๆ มันเงยหน้ามองหลินเฟยด้วยสายตาที่ราวกับมองเห็นเทพมัจจุราช

‘นี่ไม่ใช่ยาเบิกปราณ! แต่มันคือ ยาพิษสลายกระดูกสูบวิญญาณ! พิษมารระดับตำนานที่เพียงแค่หยดเดียวก็สูบกลืนแก่นโลหิตและพลังยุทธจนแห้งเหือด! ไอ้หนุ่มนี่... มันไม่ใช่ขยะ! แต่มันคือ ปรมาจารย์พิษมารเร้นกาย!’

ในสายตาของจูต้าฉางตอนนี้ หลินเฟยที่กำลังถือถ้วยกระเบื้องใส่ยาลูกกลอนสีแดงที่เหลืออีกสองเม็ด ช่างดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจร้ายจากขุมนรก!

"ขะ... ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่! บังอาจล่วงเกินปรมาจารย์พิษมาร! ได้โปรด... ได้โปรดมอบยาถอนพิษให้ข้าน้อยด้วย! ข้าน้อยยอมเป็นทาสรับใช้ท่านไปชั่วชีวิต!"

อดีตโจรภูขาผู้เกรียงไกร ทิ้งตัวลงกราบกรานแนบพื้น เอาหน้าผากโขกดินดังกุกๆ ด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ ตัวสั่นงันงกประดุจลูกนกตกน้ำ

หลินเฟยมองสภาพของ ‘อดีตลุงอ้วน’ ตรงหน้าแล้วก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้ เขาค่อยๆ วางถ้วยยาลงบนเขียงอย่างระมัดระวัง

"ระบบ... ข้าว่าสรรพคุณยาวางของแกมันโหดเกินไปหน่อยไหมวะ สลายไขมันร้อยเปอร์เซ็นต์นี่คือเอาซะหยดเดียวก็ไม่เหลือเลยเหรอเนี่ย? คนปกติต้องมีไขมันไว้หุ้มอวัยวะบ้างสิโว้ย!" หลินเฟยบ่นอุบในใจ

"เอ่อ... ลุง" หลินเฟยพยายามอธิบาย "ข้าบอกแล้วว่ามันคือยาลดความอ้วน ไม่ใช่ยาพิษ แล้วมันก็... เอ่อ... ไม่มียาถอนหรอกนะ เพราะมันเผาผลาญไปหมดแล้ว ลุงคงต้อง... ไปหาหมูสามชั้นกินขุนตัวเองใหม่เอาเองน่ะ"

คำตอบของหลินเฟยเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจจูต้าฉาง

‘ไม่มีทางแก้! ต้องไปกินหมูสามชั้นเพื่อรักษาชีวิต?! นัยน์ตาของท่านปรมาจารย์ช่างเย็นชายิ่งนัก! นี่คือการลงทัณฑ์ที่โหดเหี้ยมที่สุด ปล่อยให้ข้ามีชีวิตอยู่ด้วยร่างที่อ่อนแอราวกับมดปลวก เพื่อให้ข้าทรมานไปจนตาย!’

"ขะ... ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ไม่ฆ่าข้าน้อย! ข้าน้อยจะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

จูต้าฉางไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว มันกลัวว่าหลินเฟยจะอารมณ์เสียแล้วจับยาสีแดงนั่นยัดปากมันอีกเม็ด (ซึ่งถ้ากินอีกเม็ดคงได้กลายเป็นผงธุลีแน่ๆ) ชายร่างผอมโซตะเกียกตะกายลุกขึ้น ใช้มือแห้งเหี่ยวกุมเป้ากางเกงที่หลุดลุ่ยของตัวเอง แล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปทางป่าไผ่อย่างทุลักทุเล ร้องไห้กระซิกๆ ไปตลอดทาง

หลินเฟยมองตามแผ่นหลังที่แห้งเหี่ยวของจูต้าฉางจนลับสายตา ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

"สังคมยุทธภพนี่มันแปลกจริงๆ คนอ้วนๆ จู่ๆ ก็อยากผอม พอผอมแล้วก็มาร้องไห้โวยวาย... เฮ้อ เอาเถอะ"

ชายหนุ่มหันกลับมามอง ‘ยาลดความอ้วนสูตรเข้มข้น’ อีกสองเม็ดที่เหลือในถ้วย เขาหยิบกระบอกไม้ไผ่อีกอันมาบรรจุมันไว้อย่างแน่นหนา

"ขืนเอายานี่ไปขายให้พวกลูกคุณหนูในเมือง มีหวังโดนข้อหาฆาตกรรมแหงๆ... เก็บไว้เป็น ‘อาวุธชีวภาพ’ ป้องกันตัวท่าจะดีกว่าแฮะ ใครมารังแก ก็จับยัดปากให้แห้งเป็นมัมมี่ไปเลย!"

หลินเฟยหัวเราะหึๆ อย่างชั่วร้ายนิดๆ โดยไม่รู้เลยว่า วีรกรรมการเปลี่ยน ‘หมูตอนคลั่ง’ ให้กลายเป็น ‘กิ่งไม้แห้ง’ ในสามวินาทีนั้น จะถูกจูต้าฉางนำไปเล่าลือในหมู่โจรภูเขา จนทำให้ชื่อของ ‘ปรมาจารย์พิษมารแห่งเรือนท้ายเมือง’ กลายเป็นตำนานที่ทำให้นักฆ่าและโจรผู้ร้ายทั้งเมืองหลวงต้องขวัญผวาไปอีกนานแสนนาน!

***