ตอนที่ 8: เอาศพยอดฝีมือไปทำปุ๋ยหมักรดต้นไม้

แสงสีทองยามเช้าอบอุ่นสาดส่องผ่านม่านหมอกจางๆ ที่ลอยปกคลุมทั่วเมืองหลวงตระกูลหลิน เสียงไก่ขันประสานเสียงกระพือบินรับรุ่งอรุณ แสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบลงบนลานหลังเรือนไม้ซอมซ่อท้ายเมืองที่บัดนี้ไร้ซึ่งประตูและกำแพงด้านหนึ่ง

หลินเฟยยืดบิดขี้เกียจจนกระดูกส่งเสียง ก๊อกเก๊ก ชายหนุ่มสูดอากาศยามเช้าอันบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเดินถือ ‘พลั่วเหล็กสนิมจับ’ เล่มเก่าที่เก็บได้จากกองไม้หลังบ้าน เดินตรงไปยังใต้ต้นลูกท้อโบราณที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่มุมสวน

ต้นลูกท้อต้นนี้มีอายุหลายสิบปี กิ่งก้านสาขาแห้งเหี่ยว ใบร่วงกราวลงพื้นดินประหนึ่งไม้ใกล้ฝั่ง

"เฮ้อ... สภาพแห้งแล้งขนาดนี้ ขืนปล่อยไว้ตามมีตามเกิด มีหวังปีนี้ไม่ได้กินลูกท้อแน่ๆ" หลินเฟยพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าปวดใจ ในฐานะอดีตคนที่เคยศึกษาเรื่องเกษตรอินทรีย์และพืชสมุนไพรมาบ้าง เขาพอจะมองออกว่าดินบริเวณนี้ขาดธาตุอาหารอย่างหนัก

"การจะปลูกพืชให้เจริญงอกงาม โดยเฉพาะพืชผลที่ต้องการสารอาหารสูง มันต้องใช้ 'ปุ๋ยหมักชีวภาพโปรตีนสูง' ยิ่งถ้าได้อินทรียวัตถุที่อุดมไปด้วยไนโตรเจนและแคลเซียมมาหมักรวมกับไนเตรตธรรมชาติ ดินแถวนี้จะกลายเป็นดินทองคำในทันที!"

หลินเฟยเริ่มลงมือใช้พลั่วเหล็กสนิมจับขุดดินใต้ต้นลูกท้ออย่างขยันขันแข็ง ลมปราณในร่างโคจรอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกครั้งที่เขาสับพลั่วลงไป ดินแข็งๆ ก็ร่วนซุยออกมาราวกับผงแป้ง

[ติ๊ง! ตรวจพบการเตรียมดินเพื่อการเกษตรกรรม!] [เปิดใช้งานทักษะติดตัว: เพลงพรวนดินสลายมิติ!]

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

รูหลุมขนาดใหญ่กว้างสามเมตร ลึกสองเมตร ถูกขุดเสร็จสรรพภายในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป หลินเฟยปาดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มแป้นอย่างพอใจในผลงาน

"เอาล่ะ หลุมปุ๋ยพร้อมแล้ว ตอนนี้ขาดแค่วัตถุดิบหลักที่จะมาทำปุ๋ยหมักชั้นยอด..."

ในเวลาเดียวกัน เหนือท้องฟ้าไกลออกไปหลายร้อยจ้าง

ลำแสงสีดำขมุกขมัวสามสายพุ่งทะยานแหวกอากาศมาด้วยความเร็วปานพายุหมุน กลิ่นอายความอดสูและคาวเลือดแผ่ซ่านจนนกบินผ่านยังต้องตกตายกลางอากาศ!

ผู้นำหน้าคือชายชราในชุดคลุมยาวสีเขียวคล้ำ ใบหน้าตอบซูบผอมดุจซากศพ ดวงตาลึกโหลประกายแสงเขียววาวโรจน์ราวกับวิญญาณร้าย มันคือ ‘ผู้อาวุโสเก้า’ แห่งสำนักสำราญพิษ ยอดฝีมือที่ตระกูลสายหลักว่าจ้างมาด้วยทองคำมหาศาล!

ระดับพลังของมันบรรลุถึง ‘ขั้นสร้างรากฐาน ระดับ 8’ ซึ่งเป็นขอบเขตที่พร้อมจะทะลวงเข้าสู่ ‘ขั้นจินตัน’ ได้ทุกเมื่อ! ทั่วทั้งเมืองหลวงตระกูลหลิน มีคนไม่ถึงสิบคนที่สามารถรับมือกับมันได้!

ส่วนด้านหลังของมันคือมือสังหารระดับสูงขั้นสร้างรากฐานระดับ 3 อีกสองคน

"ผู้อาวุโสเก้า... ข่าวลือเรื่องหน่วยหมาป่าเงาและหมูตอนคลั่งจูต้าฉางพ่ายแพ้ที่เรือนท้ายเมืองนี้ เป็นเรื่องจริงหรือขอรับ?" มือสังหารด้านหลังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

"เหอะ! ขยะก็คือขยะ!" ผู้อาวุโสเก้าแค่นเสียงเยาะเย้ย น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งหมื่นปี "พวกมันคงโดนกลอุบายหรืออาวุธลับของยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่หลอกเอา แต่สำหรับข้า 'ผู้ใช้อสรพิษซากศพ' ผู้นี้ ต่อให้ในเรือนนั้นมียอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานระดับสูงสุดซ่อนอยู่ ข้าก็จะใช้พิษซากศพหมื่นพิษละลายมันให้กลายเป็นน้ำเหลืองภายในสามลมหายใจ!"

มันกวาดสายตามองลงไปยังเรือนไม้ซอมซ่อเบื้องล่าง เห็นเพียงชายหนุ่มในชุดผ้าฝ้ายสีซีดสวมหมวกสาน กำลังยืนถือพลั่วเหล็กสนิมจับยืนมองหลุมดินอยู่ใต้ต้นลูกท้อ

"หึ! ไอ้ขยะหลินเฟยอยู่นั่นเอง! ไร้ซึ่งร่องรอยของยอดฝีมือใดๆ คุ้มกัน! ช่างง่ายดายยิ่งนัก!"

ผู้อาวุโสเก้าสะบัดแขนเสื้ออย่างทระนง ร่างของมันและลูกน้องพุ่งทะยานลงมาจากท้องฟ้าดั่งอุกกาบาตทมิฬ ตกลงสู่ลานบ้านหลังเรือนเสียงดัง ตูม! ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วทิศทาง

หลินเฟยที่กำลังยืนพิจารณาหลุมดิน สะดุ้งตกใจจนแทบทำพลั่วร่วง มือรีบจับพลั่วไว้แน่น หันไปมองกลุ่มคนมาใหม่ด้วยสายตาตระนก

"เฮ้ย! พวกเจ้าเป็นใครกันอีกเนี่ย!? พังบ้านข้ายุดยังไม่พอ นี่เล่นเหาะลงมาจากฟ้าทำฝุ่นตลบใส่หลุมปุ๋ยข้าหมดเลย! รู้ไหมว่าข้าเพิ่งขุดเสร็จเมื่อกี้!" หลินเฟยโวยวายด้วยความโมโห

ผู้อาวุโสเก้าจ้องมองหลินเฟยด้วยสายตาดูแคลน รังสีฆ่าฟันอันเข้มข้นแผ่พุ่งออกจากร่างจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว

"ไอ้ขยะหลินเฟย! เจ้ายังมีหน้ามาโวยวายเรื่องหลุมดินอีกรึ? รู้หรือไม่ว่าหลุมที่เจ้าขุดไว้ นั่นน่ะคือ 'หลุมศพ' ของตัวเจ้าเอง!" ผู้อาวุโสเก้าหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม

"จงภาคภูมิใจเสียเถอะที่ได้ตายด้วยน้ำมือของข้า 'ผู้อาวุโสเก้าแห่งสำนักสำราญพิษ'! ข้าจะใช้พิษซากศพหมื่นพิษ ละลายร่างของเจ้าให้กลายเป็นน้ำเหลือง ชดใช้ความผิดที่กล้าต่อต้านตระกูลสายหลัก!"

พูดจบ ผู้อาวุโสเก้าก็ยกสองมือขึ้นประสานท่า印 (อิน) ลมปราณสีเขียวคล้ำอันชั่วร้ายหมุนวนรอบตัวมันอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพโชยฟุ้งจนต้นหญ้ารอบๆ เหี่ยวเฉาและกลายเป็นสีดำในเสี้ยววินาที!

"วิชามาร'ฝ่ามือซากศพหมื่นพิษกลืนวิญญาณ'!"

คลื่นฝ่ามือสีเขียวขนาดมหึมาเท่าบ้านหนึ่งหลัง ถูกซัดออกไปหมายจะครอบคลุมร่างของหลินเฟยและเรือนหลังนี้ให้แหลกเป็นผุยผง!

หลินเฟยมองเห็นคลื่นลมสีเขียวเน่าๆ พุ่งเข้ามา พร้อมกับกลิ่นเหม็นยิ่งกว่าก๊าซไข่เน่าผสมขยะเทศบาล สมองของอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้รักความสะอาดประมวลผลทันที

‘ก๊าซชีวภาพเน่าเสีย! กลิ่นเหม็นมลพิษขนาดนี้ มันกล้าเอาขยะเน่ามาทิ้งใส่หน้าบ้านข้าเหรอเนี่ย!? มลพิษทาง
อากาศชัดๆ!’

ด้วยความโมโหและความสะอาดที่เป็นเลิศ หลินเฟยไม่รอช้า เขาเงื้อ ‘พลั่วเหล็กสนิมจับ’ ในมือขึ้นสูง แล้วตวัดสับลงไปเบื้องหน้าอย่างเต็มแรง หมายจะ 'ปัดขยะเน่า' ออกไปให้พ้นหน้า!

ทว่า ในสายตาของระบบ... นี่คือการทำความสะอาดและจัดเก็บวัตถุดิบชั้นยอด!

[เปิดใช้งาน: เพลงพรวนดินสลายมิติ - กระบวนท่า 'กลบฝังทุกสรรพสิ่ง'!]

เปรี้ยงงงงงงงงงง!!!!!

พลังปราณมหาศาลที่แฝงไปด้วยวิถีแห่งเต๋าการเกษตร ระเบิดออกจากปลายพลั่วเหล็กสนิมจับ! มันไม่ใช่คลื่นปราณธรรมดา แต่มันคือ 'แรงดึงดูดแห่งมิติ' ที่สลักลงบนแผ่นดิน!

ฝ่ามือซากศพหมื่นพิษอันน่าสะพรึงกลัวของผู้อาวุโสเก้า ทันทีที่ปะทะกับคลื่นพลังจากพลั่วของหลินเฟย กลับถูกแรงดึงดูดมหาศาลม้วนหมุนเป็นเกลียว แล้วบีบอัดจนกลายเป็นเพียง 'ก้อนพลังงานสีเขียวเล็กๆ' ก่อนจะถูกดึงลงไปสลายหายวับอยู่ในหลุมปุ๋ยหมักเบื้องล่างอย่างง่ายดายราวกับปาฏิหาริย์!

"อะ... อะไรกันไร้สาระน่า!" ผู้อาวุโสเก้าเบิกตากว้างจนดวงตาแทบถลนออกมานอกเต้า "การโจมตีขั้นสุดยอดของข้า... ถูกมันเอาพลั่วปัดลงหลุมไปง่ายๆ เนี่ยนะ?!"

ไม่ทันที่มันจะได้ตื่นตกใจ หลินเฟยก็ก้าวเท้าพุ่งเข้ามาด้วยความโมโห ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเอาเรื่อง มือขวาเงื้อพลั่วขึ้นสูงเตรียมสับ

"เอาขยะเน่ามาทิ้งใส่บ้านคนอื่น แถมยังทำฝุ่นตลบอีก! ลุงนั่นแหละ ลงไปอยู่ในหลุมรับผิดชอบผลงานตัวเองเดี๋ยวนี้เลย!"

หลินเฟยฟาดพลั่วเหล็กลงมาดั่งสายฟ้าฟาด!

ความเร็วและน้ำหนักของพลั่วเล่มนั้น ในสายตาของผู้อาวุโสเก้า มันคือ 'ขุนเขาบรรพกาล' ที่พังทลายลงมาจากชั้นฟ้า! ความกดดันมหาศาลบีบอัดจนร่างของมันแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับตัวหรือโคจรลมปราณได้เลยแม้แต่นิ้วเดียว!

โป๊ก!!

สันพลั่วเหล็กสนิมจับ ฟาดเข้ากลางแสกหน้าของผู้อาวุโสเก้าอย่างจัง!

"อั่ก!"

กะโหลกศีรษะของยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานระดับ 8 แตกยับ ลมปราณในร่างถูกสลายจนหมดสิ้น ร่างของมันลอยโค้งกลางอากาศ ก่อนจะร่วงตกลงไปในหลุมปุ๋ยหมักดัง ตึ้ก! นอนนิ่งสลบเหมือด คอพับคออ่อนหมดสติไปในทันที!

ลูกน้องมือสังหารอีกสองคนเห็นภาพตรงหน้าแล้ว ดวงตาแตกซ่าน วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!

ผู้อาวุโสเก้า... ยอดฝีมือผู้เกรียงไกรแห่งสำนักสำราญพิษ ถูกไอ้หนุ่มบ้านนอกเอาพลั่วสับหัวสลบลงไปนอนในหลุมดินภายในดาบเดียว... ไม่สิ พลั่วเดียว!

"สวัสดียอดฝีมือ... ไม่สิ สัตว์ประหลาดดดด!"

มือสังหารทั้งสองคนขวัญบินไปถึงชั้นเก้าฟ้า พวกมันไม่คิดสู้แม้แต่น้อย รีบหมุนตัวเตรียมทะยานหนีสุดชีวิต

"คิดจะหนีเหรอ? มาทำฝุ่นตลบไว้แล้วจะหนีไปง่ายๆ ได้ยังไง!"

หลินเฟยตวาดลั่น เขาตวัดพลั่วขุดดินขึ้นมาหนึ่งก้อนใหญ่ แล้วซัดขว้างออกไปประดุจดาวตก!

ปัง! ปัง!

ก้อนดินสองก้อนพุ่งอัดเข้าที่กลางหลังของมือสังหารทั้งสองอย่างแม่นยำ กระดูกสันหลังหักสะบั้น ร่างของพวกมันลอยกลับหลัง แล้วตกลงไปซ้อนทับอยู่บนร่างของผู้อาวุโสเก้าในหลุมปุ๋ยหมักอย่างพอดีเป๊ะ!

ทั้งสามคนนอนกองรวมกันอยู่ในหลุม สภาพหมดสติสมองกระทบกระเทือนขั้นรุนแรง

หลินเฟยเดินถือพลั่วมายืนขอบหลุม มองดู 'วัตถุดิบ' ทั้งสามร่างที่นอนนิ่งอยู่ ชายหนุ่มขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะพยักหน้ากับตัวเอง

"อืม... พวกนี้ใส่ชุดดำ มีกลิ่นอายชีวภาพเข้มข้น ร่างกายดูแข็งแรงน่าจะมีโปรตีนสูงมาก... แถมนอนนิ่งไม่ติงไหว เหมาะแก่การนำมาหมักเป็นอินทรียวัตถุจริงๆ!"

(หมายเหตุ: ในความคิดของหลินเฟย คนพวกนี้คือ 'โจรไร้บ้าน' ที่มาสลบอยู่ในหลุมของเขา และร่างกายอุดมไปด้วยธาตุอาหารทางการเกษตร!)

[ติ๊ง! ตรวจพบอินทรียวัตถุเกรดพรีเมียม (ร่างยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐาน 3 ร่าง)!] [ระบบเปิดใช้งานกระบวนท่า: 'เร่งการย่อยสลายหมักปุ๋ยวิเศษ 100%']

หลินเฟยไม่รอช้า เขาคว้ากระป๋องน้ำที่ใส่ 'น้ำหมักชีวภาพสูตรเข้มข้น' (ซึ่งจริงๆ คือเศษสมุนไพรเหลือจากการทำยาเมื่อวานผสมน้ำ) ราดลงไปบนร่างของคนทั้งสามในหลุม ทันใดนั้น ปฏิกิริยาอันน่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น!

ซู่... ซู่...

แสงสีทองคำและกลิ่นหอมของพรรณไม้แผ่ซ่านออกมาจากในหลุม ร่างของมือสังหารทั้งสามไม่ได้เปื่อยเน่าอย่างสยดสยอง แต่กลับถูกพลังปราณฟ้าดินบีบอัด ย่อยสลายกลายเป็น 'ละอองสารอาหารประกายทอง' ไหลซึมลงสู่ชั้นดินอย่างรวดเร็ว!

ปราณแท้จริง แก่นโลหิต และพลังชีวิตทั้งหมดของยอดฝีมือขั้นสร้างรากฐานทั้งสามคน ถูกกลั่นกรองจนบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งพิษร้ายหรือสิ่งปนเปื้อน แล้วถูกส่งตรงไปเลี้ยงรากของ 'ต้นลูกท้อโบราณ' ที่อยู่ข้างหลุมทันที!

ครืนนนนน!

แผ่นดินรอบๆ ต้นลูกท้อสั่นสะเทือนเบาๆ!

กิ่งก้านสาขาที่เคยแห้งเหี่ยวของต้นลูกท้อ ผุดใบอ่อนสีเขียวมรกตออกมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเนื้อ! ดอกท้อสีชมพูสะพรั่งบานสะพรั่งทั่วต้น ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ!

และเพียงไม่กี่ลมหายใจ ดอกท้อก็ร่วงโรย กลายเป็น 'ผลท้อสวรรค์' ขนาดเท่ากำปั้น ผลสีชมพูระเรื่อ ผิวเนียนนุ่มทอประกายแสงนวลตาประดุจหยกเนื้อดี แผ่กลิ่นอายปราณบริสุทธิ์ออกมาจนมิติรอบๆ สั่นไหว!

[ได้รับ: ผลท้อสวรรค์หมื่นปี (เกรดเซียน) จำนวน 12 ผล!] [สรรพคุณ: ชำระล้างเส้นลมปราณ เพิ่มพูนพลังปราณ 100 ปี และทำให้ผู้รับประทานเข้าสู่สภาวะ 'จิตว่างเปล่า' ทะลวงขอบเขตได้โดยไร้ผลกระทบ!]

หลินเฟยเบิกตากว้างมองต้นลูกท้อที่เปลี่ยนแปลงไปราวกับปาฏิหาริย์ รอยยิ้มปิติยินดีปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

"สุดยอด! ปุ๋ยหมักสูตรโปรตีนสูงนี่มันได้ผลจริงๆ ด้วย! แค่แป๊บเดียว ออกลูกโตน่ากินขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!"

หลินเฟยเอื้อมมือไปเด็ดผลท้อสวรรค์มาหนึ่งลูก นำมาเช็ดกับเสื้อเบาๆ แล้วกัดเข้าเต็มคำ!

กรวบ!

น้ำหวานฉ่ำทะลักออกมาเต็มปาก รสชาติหวานหอมนุ่มลึกอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต! ความสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ลมปราณในตันเถียนของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง!

[กระตุ้นการย่อยสลายผลท้อสวรรค์...] [ระดับพลังเพิ่มพูน: ขั้นรวบรวมลมปราณ ระดับ 3... ระดับ 4... ระดับ 5!] [ทะลวงขอบเขตเรียบร้อย!]

"อ่าห์... อร่อยโคตรๆ! หวาน กรอบ ฉ่ำน้ำสุดๆ!" หลินเฟยหลับตาเคลิบเคลิ้ม โดยไม่ได้สนใจเสียงระบบในหัวแม้แต่น้อย เขารู้แค่ว่าผลไม้ที่เขาปลูกเองกับมือนั้น รสชาติดีกว่าผลไม้ในซูเปอร์มาร์เก็ตโลกเก่าร้อยเท่า!

ชายหนุ่มลงมือกลบดินในหลุมจนเรียบเนียน ใช้เท้าตบดินให้แน่นหนา ก่อนจะปาดเหงื่อด้วยความสบายใจ

"เอาล่ะ ปุ๋ยหมักรอบนี้ดีจริงๆ วันหลังถ้ามี 'พวกขยะชีวภาพ' หิ้วขยะมาทิ้งหน้าบ้านอีก ข้าจะจับลงหลุมทำปุ๋ยให้หมดเลย!"

ในเวลาเดียวกัน ณ หอประมูลจันทร์กระจ่าง ใจกลางเมืองหลวงตระกูลหลิน

บรรยากาศภายในห้องโถง VIP ชั้นสามเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดัน

‘ผู้อาวุโสเฉิน’ ปรมาจารย์นักประมูลอันดับหนึ่งแห่งหอประมูล กำลังนั่งขมวดคิ้วมอง 'ขวดหยกสีขาว' และ 'กระบอกไม้ไผ่เก่าๆ' ที่วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า

ข้างๆ เขาคือ ‘หลินเยว่’ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิน หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามดั่งภาพวาด ทว่าดวงตากลับเย็นชาและเฉียบแหลม นางคือผู้ดูแลกิจการการค้าทั้งหมดของตระกูล

"ผู้อาวุโสเฉิน ท่านบอกว่า... ยาลูกกลอนในกระบอกไม้ไผ่เนี่ยนะ ที่มีคนนำมาฝากประมูลเมื่อเช้า?" หลินเยว่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อสายตา

"ถูกต้องแล้วคุณหนูใหญ่!" ผู้อาวุโสเฉินตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือของเขาสั่นระริกขณะใช้หนีบทองคำค่อยๆ คีบยาลูกกลอนสีขาวเม็ดหนึ่งออกมาจากกระบอกไม้ไผ่

ทันทีที่ยาลูกกลอนสัมผัสกับอากาศ กลิ่นหอมบริสุทธิ์อันล้ำลึกก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถง VIP คลื่นพลังปราณฟ้าดินรอบๆ หอประมูลควบแน่นจนเกิดเป็นละอองแสงสีทองหมุนวนอยู่เหนือยาลูกกลอน!

"นี่มัน... 'ลวดลายเมฆามงคล'! โอสถระดับสิบส่วนเต็ม!!!" หลินเยว่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

โอสถระดับสิบส่วนเต็ม คือตำนานที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี! แม้แต่โอสถหลวงแห่งราชวงศ์ ก็ยังมีความบริสุทธิ์เพียงแปดถึงเก้าส่วนเท่านั้น! แต่ยาลูกกลอนสีขาวตรงหน้านี้ กลับไร้ซึ่งสิ่งปนเปื้อนโดยสิ้นเชิง!

"ผู้อาวุโสเฉิน... ยานี้มีสรรพคุณอย่างไร?" หลินเยว่ถามเสียงสั่น

"ข้าน้อยได้ทำการทดสอบกับสุนัขเฝ้าประตูที่บาดเจ็บสาหัสและติดพิษร้ายแรง..." ผู้อาวุโสเฉินกลืนน้ำลายเอื้อก "ผลลัพธ์คือ... เพียงแค่สุนัขดมกลิ่นยา บาดแผลของมันก็สมานตัวในทันที! และเมื่อได้กินยาเข้าไป พิษร้ายก็ถูกชำระล้างจนหมดสิ้น แถมระดับพลังของมันยังทะลวงขึ้นหนึ่งขั้นภายในสามลมหายใจ!"

"สวรรค์!" หลินเยว่สูดหายใจเข้าลึก อกอิ่มกระพือขึ้นลงด้วยความตื่นเต้น "โอสถรักษาและชำระล้างระดับเทพเจ้า! ชายคนที่นำยานี้มาฝากประมูล... เขาเป็นใครกัน?!"

ผู้อาวุโสเฉินมีสีหน้าลำบากใจ "สวมหมวกสานปิดบังใบหน้า สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีซีดปะชุน... ท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ใส่ใจสิ่งใด เขาทิ้งกระบอกไม้ไผ่ใส่ยาร้อยเม็ดนี้ไว้ แล้วบอกแค่ว่า 'เอาไปประมูลหาเงินซื้อข้าวต้มกิน' ก่อนจะเดินหายไปในฝูงชนขอรับ!"

"ใส่กระบอกไม้ไผ่เก่าๆ ร้อยเม็ด... เพื่อหาเงินซื้อข้าวต้มกิน?!" หลินเยว่แทบจะลมจับ

โอสถมูลค่าเมืองละหนึ่งเมือง ถูกจับยัดใส่กระบอกไม้ไผ่เก่าๆ เหมือนขนมเด็กเล่น! ชายผู้นี้ต้องเป็น 'ปรมาจารย์โอสถเร้นกาย' ขั้นสูงสุดที่ไม่แยแสต่อโลกภายนอกอย่างแน่นอน!

"คุณหนูใหญ่... ในการประมูลคืนนี้ เราจะจัดให้โอสถนี้เป็นสินค้าตะวันโด่งเดี่ยว (สินค้าไฮไลท์) ดีหรือไม่ขอรับ?" ผู้อาวุโสเฉินถาม

หลินเยว่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาทอประกายมุ่งมั่นและเฉียบแหลม

"แน่นอน! ป่าวประกาศออกไปให้ทั่วทั้งแคว้น! คืนนี้ หอประมูลจันทร์กระจ่าง จะทำการประมูล 'โอสถเซียนพาราเซตามอล' ระดับสิบส่วนเต็ม! ข้าอยากรู้นักว่า... จะมีขุมกำลังไหนบ้างที่ไม่ยอมแลกหมื่นตำลึงทองเพื่อโอสถเม็ดนี้!"

นางหันกลับมามองกระบอกไม้ไผ่ด้วยความเลื่อมใสในใจ ‘ท่านปรมาจารย์เร้นกาย... ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร ข้า หลินเยว่ ผู้นี้ จะต้องหาทางผูกมิตรกับท่านให้จงได้!’

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า 'ท่านปรมาจารย์เร้นกาย' ที่ทุกคนกำลังตามหาและยกย่องเชิดชูนั้น... บัดนี้กำลังนั่งแทะลูกท้อสวรรค์อย่างสบายอารมณ์ อยู่บนขอบหลุมปุ๋ยหมักหลังบ้านซอมซ่อ พร้อมกับวางแผนจะเอาเศษไม้มาทำเป็นเตียงนอนใหม่ในคืนนี้!

***