บทที่ 9.2 แผนการ

บทที่ 9.2 แผนการ

ในเวลาเดียวกันนั้น เด็กหญิงพริบพันดาวก็วิ่งเล่นในสนามหญ้าอย่างมีความสุขกับสุนัขตัวสูงโกลเดนริทรีฟเวอร์ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากสนุกสนานยามถูกเจ้าสุนัขเลียหน้า ในขณะที่พี่เลี้ยงคอยถือทิชชูเปียกเช็ดให้ตลอดเวลา

“มังคุดจะไปไหน รอพี่อัยย์จังด้วย” เด็กหญิงซอยเท้าวิ่งตามก้นเจ้าสุนัขไปติด ๆ มันวิ่งไปทางไหนเด็กหญิงตามติดไปทางนั้น ตากลมโตให้ความสนใจเพียงเจ้ามังคุดสุนัขของป้าพรีม ไม่ได้สนใจมองสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ทำให้เกือบล้มหัวคะมำเพราะจะวิ่งชนคน ดีที่มีไหวพริบหลบหลีกได้อย่างเฉียดฉิว

“น้องอัยย์จัง”

มิราประคองตัวเด็กที่เกือบวิ่งชนตัวเองไว้แน่น ก่อนจะยอบตัวลงเพื่อทักทาย

“พี่มิ! สวัสดีค่า” พริบพันดาวแก้มแดงปลั่ง เนื้อตัวเหนอะหนะไปด้วยเหงื่อจากการวิ่งเล่นไม่มีพัก กล่าวทักทายฉะฉานราวกับคุ้นเคยกันดี ทั้งที่ไม่ได้เจอกันเกือบเดือนแล้ว อาจจะด้วยนิสัยชอบคนใจดีและใจเย็น ซึ่งมิรามีคุณสมบัติตรงทุกข้อทำให้เด็กหญิงจดจำได้แม่น

“สวัสดีค่ะ วันนี้แต่งตัวสวยจังเลย เป็นเจ้าหญิงเอลซ่าด้วย” คุณหมอสาวยิ้มใจดีชวนคุย ยื่นมือขอทิชชูจากพี่เลี้ยงเด็กหญิงที่วิ่งหอบแฮก ๆ มานั่งลงข้างกายอย่างหมดสภาพ

มิราช่วยเช็ดเหงื่อตามกรอบใบหน้าให้อย่างเบามือจนสะอาดหมดจด

ในขณะที่เจ้าสุนัขถูกศรัณย์นำกลับเข้ากรงทันที เพราะรอจังหวะนี้มานาน

“คุณแม่ซื้อชุดสวยให้ค่า” พริบพันดาวฉีกยิ้มแก้มปริ หมุนตัวโชว์ชุดสีฟ้าแสนสวยไปหนึ่งที ทว่าเพราะความไม่ระวังหรือคาดไม่ถึงว่าจะมีพนักงานเสิร์ฟเครื่องดื่มเดินมาทางนี้ได้ ทำให้เด็กหญิงหมุนตัวไปชนโดยไม่ตั้งใจ แก้วน้ำในถาดจึงหกราดตามตัว

เสียงหวีดร้องตกใจเป็นจังหวะสั้น ๆ ของพี่เลี้ยงดังขึ้นพร้อมกับพนักงาน ทำให้พริบพันดาวตื่นตระหนกตกใจ กล่าวขอโทษอัตโนมัติ

“อัยย์จังขอโทษค่ะ” เด็กหญิงมองต่ำสำนึกผิด

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ” พนักงานเองก็รีบคุกเข่าวางถาด ยกมือไหว้ขอโทษอย่างลนลานหวาดกลัวจะโดนดุ เพราะงานนี้ถูกกำชับให้ระมัดระวังมากเป็นพิเศษ

“ไม่เป็นไร ๆ ทางนี้เดี๋ยวจัดการต่อเอง คุณไปทำงานต่อเถอะค่ะ”

“ชุดอัยย์จังเปียกเลย” เด็กหญิงว่าเสียงอ่อย ก้มหน้ามองชุดตัวเองที่เปรอะเปื้อนท่าทางเสียใจ

ในขณะที่พี่เลี้ยงรีบนำทิชชูมาซับน้ำทำความสะอาดทันควัน ส่วนพนักงานขอโทษอีกครั้งก็หุนหันถอยหลังจากไป

“ไม่เป็นไรนะคะ พี่เขาไม่ได้ตั้งใจ พี่เขาทำงานเหนื่อยมือเลยไม่มีแรง หนูไม่โกรธพี่เขาใช่ไหม” คุณหมอสาวปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“อัยย์จังไม่โกรธ แต่ชุดอัยย์จังเปื้อน อัยย์จังไม่ชอบ”

“งั้นพี่มิพาไปเปลี่ยนชุดใหม่ดีไหม”

“แต่อัยย์จังชอบชุดนี้ หม่ามี้ซื้อให้” เด็กตัวอวบแย้งเสียงหงอยหน้างอ ตั้งใจจะใส่ชุดนี้ให้หม่ามี้ดูก่อน

“แต่มันเปียกแล้วนี่คะ ใส่นาน ๆ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้นะ ...แล้วพี่มิมีชุดสวย ๆ คล้ายแบบนี้เลยให้อัยย์จังเปลี่ยนด้วย อยากไปดูไหม” มิราหว่านล้อม เสนอชุดที่ตัวเองตั้งใจเลือกซื้อมาเป็นของขวัญวันเกิดให้กับเด็กหญิงได้ใส่แทนชุดเดิม

“เป็นชุดมิกกี้เมาส์เลยน้า อัยย์จังไม่อยากใส่จริงเหรอ”

“จริงเหรอคะ” เด็กก็คือเด็ก ไม่ใช่ผู้ใหญ่ตัวเล็ก เพียงครู่ความตั้งมั่นไม่อยากเปลี่ยนชุดก็เลือนหาย เมื่อมีตัวเลือกใหม่ที่ดึงดูดใจพอ ๆ กัน

“จริงสิคะ ปะ ไปดูกับพี่มิกัน” ริมฝีปากหยักสวยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพอใจ เมื่อสามารถเกลี้ยกล่อมได้ ความตั้งใจไม่สูญเปล่า เพราะหลังจากที่ได้เห็นรูปถ่ายเด็กหญิงจากไอจีทินกร เธอก็สั่งผู้ช่วยให้ไปตามหาชุดเดรสเจ้าหญิงลายมิกกี้เมาส์สำหรับเด็ก และสั่งเค้กก้อนใหญ่ในธีมสีแดงดำมิกกี้เมาส์มาเตรียมเซอร์ไพรส์

ต้องขอบคุณเด็กหญิงพริบพันดาวที่ทำให้แผนการเธอลุล่วงโดยไม่ต้องลงมือทำเอง

พนักงานเธอเป็นคนเรียกให้ตามมาเสิร์ฟน้ำที่นี่เอง คราแรกตั้งใจจะทำน้ำหกใส่นิดหน่อย พอให้มีข้ออ้างพาไปเปลี่ยนชุดใหม่ ไม่ได้คิดจะเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายแบบในละครหรอก

มิราตั้งใจจะแสดงตัวว่ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับทินกรในงานนี้ หากมีภาพถ่ายร่วมเฟรมสามคนในบรรยากาศแสนสุข ยังไงก็ต้องเป็นข่าวดัง เพราะงานนี้เป็นที่สนใจของสื่อมวลชนอยู่แล้ว

ลูกสาวนักการเมืองคนดังกับลูกชายนักธุรกิจผู้ร่ำรวยที่ผู้คนกำลังให้ความสนใจอย่างล้นหลาม เอาอะไรมาไม่จุดกระแสความดังในเส้นทางวงการบันเทิงให้เธอ

“คุณป้าไปนั่งพักดื่มน้ำก่อนเถอะค่ะ อัยย์จังเดี๋ยวมิดูแลต่อเอง ไม่ต้องเป็นห่วง”

มาแล้วววค่า ขอโทษที่หายไปเลยเพิ่งกลับจากจีนค่ะ ไปแบบไม่อยู่ในแพลนทำให้ไม่ได้มาแจ้งคุณนักอ่านเลย

ส่วนเรื่องอีบุ๊กยกมือไหว้กราบขอโทษท่านที่รอนะคะ ไม่มีอะไรจะแก้ตัวค่ะ ขอโทษในความล่าช้าค่ะ

ครั้งนี้สัญญาจะไม่เกินวันที่ 20 นี้แน่นอน วันที่แน่นอนพีจะมาแจ้งอีกทีนะคะ

ปล. พีไม่เคยอยากออกอีบุ๊กช้าหรือให้คุณนักอ่านรอเลยนะคะ 

ประกาศผู้ได้รางวัล Ebook คนใหม่ คือ คุณ หล้า หล้า

ติดต่อรับรางวัลที่แฟนเพจ สุวนันท์ทารา นะคะ