LNCrawler

บทที่ 10.3 ตัดใจเด็ดขาด

ไม่อยากได้สามีคนนี้แล้ว(มีอีบุ๊ก/มีเด็ก) — novel.dek d.com · All chapters

บทที่ 10.3 ตัดใจเด็ดขาด

บทที่ 10.3 ตัดใจเด็ดขาด

 

 

กชวิภาผลุนผลันออกจากห้องด้วยความโมโห น้ำตาที่ตั้งใจจะไม่ให้หยดลงบนแก้มแม้แต่หยดเดียว ก็ล้นปรี่จากดวงตาราวกับเขื่อนทำนบพัง

ถึงกระนั้นหญิงสาวยังคงเชิดหน้าขึ้นแสดงความเย่อหยิ่ง ก้าวย่างอย่างมั่นคง ปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินเงียบ ๆ ไม่ฟูมฟาย จวบจนก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้ายความเข้มแข็งก็พลังทลายลง รีบหลบมุมเสาปาดน้ำตาออกจากดวงหน้าทันที

ในตอนนี้เธอแยกไม่ออกหรอกว่าเป็นน้ำตาจากความรู้สึกใด ความเครียดที่กดมันไว้ระเบิดถาโถมโหมกระหน่ำ จนเธอแทบทรงตัวยืนไม่ไหว

“จ๋า! เป็นไร ตาแก่หงำเหงือกนั่นทำอะไรแก” วันเวฬาร์ที่คอยอยู่บริเวณทางขึ้นชั้นสอง รุดปรี่เข้าไปพยุงเมื่อเห็นท่าทางไม่สู้ดีของเพื่อน

“หยก กอดฉันหน่อย” จบประโยคเธอก็ได้รับในสิ่งที่โหยหา อ้อมกอดจากใครสักคนที่ช่วยปลอบประโลมยามเหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่พ่อแม่จากไป สิ้นระบบกงสี ครอบครัวใหญ่แตกกระจายไปอยู่คนละทิศคนละทาง เธอเหมือนตัวคนเดียวไม่เหลือใครเลย

อัยย์จังจึงเป็นเหมือนที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่เธอเหลืออยู่ในตอนนี้ มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะทำใจยอมรับได้ว่าต้องแยกกันอยู่ไม่ได้เจอหน้าทุกวัน

“ฉันเหนื่อยมากเลยอะ เหนื่อยทั้งกายทั้งใจเหมือนจะตายเลย”

น้ำเสียงหม่นเจือสะอื้น ทำเอาวันเวฬาร์สงสารจับใจจึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “ฉันช่วยแกได้นะ ขอแค่แกบอกฉันมา ไม่ว่าเป็นเรื่องอะไรฉันจะช่วยแกอย่างเต็มที่”

“ฮื่อ ๆ” กชวิภาซุกหน้าเข้ากับไหล่เพื่อนปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น โชคดีที่ว่าบริเวณชั้นหนึ่งตรงนี้อยู่คนละส่วนกับห้องโถงจัดงาน จึงไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาเห็นความน่าอับอาย

วันเวฬาร์ปล่อยให้คนเข้มแข็งมาตลอดระบายอารมณ์ความอ่อนแออย่างเต็มที่ โดยไม่สรรหาคำพูดใดมาปลอบโยน ครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นกชวิภาร้องไห้เป็นเผาเต่าก็ตอนพ่อแม่มันเสียชีวิต ครั้งนี้คงสุดจริง ๆ

“ไปเถอะ กลับบ้านกัน ไปพักก่อน ตื่นมาพรุ่งนี้ค่อยคิดกันต่อว่าจะเอายังไงดี” จวบจนเสียงสะอื้นเงียบหาย กชวิภาผละห่างถึงเอ่ยชวน

“อัยย์จังล่ะ”

“อัยย์จังอยู่กับพ่อเขา ไม่มีอะไรที่แกต้องเป็นห่วง สิ่งที่แกต้องเป็นห่วงตอนนี้คือตัวเอง”

ครั้งนี้กชวิภาไม่ดื้อด้าน เห็นด้วยกับเพื่อนทุกประการไม่มีข้อโต้แย้ง เธอก็ไม่อยากให้ลูกสาวมาเห็นตัวเองในสภาพนี้เหมือนกัน หัวสมองคิดหาคำดี ๆ มาอธิบายกับลูกไม่ได้เลย

“อือ …ขอไปนอนด้วยนะคืนหนึ่ง ไม่มีที่ไปจริง ๆ” นอกจากเพนต์เฮาส์ทินกร เธอก็ไม่มีที่ซุกหัวนอนเลย น่าสมเพชตัวเองชะมัด

“ได้สิ ไปกัน”

 

มาน้อยนิดหนึ่งนะคะ Enjoy reading ค่า

665e40ae45516d296195e3519632e823.jpg

 

Ebook วางจำหน่ายแล้วนะคะ ในราคาโพรโมชัน 239 บาท หมดโปร 299 บาท มีทั้งหมด 41 บท รวมบทนำและบทส่งท้าย ส่วนตอนพิเศษจะตามมาภายในวันที่ 26 สิงหาคมนี้ค่า

กิจกรรมแจกของรางวัลก็มีอย่าลืมเข้าไปร่วมสนุกกันนะคะ

จิ้มลิงก์ได้เลยยยย

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTY0ODY2NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjQ2NTY1OSI7fQ