บทที่ 11.1 ไม่อยากได้สามีคนนี้แล้ว

บทที่ 11.1 ไม่อยากได้สามีคนนี้แล้ว



วันนี้ทินกรเพิ่งเคยสัมผัสกับคำว่า ‘กลัวสุดขั้วหัวใจ’ ตอนได้เห็นร่างไร้สติถูกเคลื่อนผ่านหน้าไปยังห้องฉุกเฉินอย่างเร่งด่วน และหูได้ยินทีม EMS รายงานเคสว่าผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นระหว่างนำส่งแต่กู้ชีพคืนมาได้ นั่นเหมือนเป็นประโยคหยุดเวลาของเขา

ร่างสูงแข็งทื่อ หูอื้อ หัวสมองว่างเปล่านึกคิดอะไรไม่ออก ได้สติอีกทีคือมาเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแล้ว ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดสภาพ สองมือประสานกันไว้ข้างหน้า ใบหน้าคมคายฉาบไปด้วยความตึงเครียด ภาพใบหน้างามของกชวิภาที่เปื้อนเลือดยังติดตาไม่จางหาง ภาวนาทุกลมหายใจให้หญิงสาวปลอดภัย

ทินกรไม่รู้ว่านั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไร รู้ตัวอีกทีคือได้ยินเสียงหมอเอ่ยบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว นั่นละเขาถึงหายใจได้เต็มปอด ปล่อยลมหายใจออกมาด้วยความโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก และมีเวลาหันไปสนใจคนอีกกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ในบริเวณเดียวกัน ซึ่งเป็นสามีและบรรดาญาติพี่น้องของวันเวฬาร์ ทินกรเข้าไปพูดคุยแสดงความห่วงใยตามมารยาท

ก่อนหลบออกมากดเบอร์โทร. หาคนของตัวเอง ให้ส่งรถโรงพยาบาลพร้อมแพทย์มารับกชวิภาไปรักษาต่อที่เจริญราษฎร์ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจการรักษาของโรงพยาบาลปัจจุบัน แต่เขาไว้วางใจโรงพยาบาลตัวเองมากว่า

กว่าจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็ล่วงเข้าสู่เช้าวันใหม่ กชวิภาต้องนอนอยู่ห้องไอซียูเพื่อเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดตลอด 24 ชั่วโมงอย่างน้อยสองวัน แม้จะตรวจโดยละเอียดแล้วว่าอวัยวะภายในไม่ได้รับความเสียหาย แต่ก็ไว้วางใจไม่ได้เพราะอาจเกิดขึ้นได้ในภายหลัง

ส่วนบาดแผลภายนอกมีหัวแตก จมูกหักบวกเบี้ยวผิดรูป ข้อมือซ้น ซึ่งถือว่าไม่ร้ายแรงมากเมื่อเทียบกับสภาพรถหรูที่ด้านหน้าพังยับเยินจากรูปถ่ายที่ศรัณย์ส่งมารายงานเรื่องคดี

แต่ที่น่าเป็นห่วงคือวันเวฬาร์เพื่อนสนิทเธอ เพราะเคสที่ EMS รายงานว่าหัวใจหยุดเต้นระหว่างนำส่งคือวันเวฬาร์

ทินกรยืนมองกชวิภาอยู่หน้าห้องไอซียูด้วยความห่วงใย ภาวนาให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ไม่ให้มีอาการแทรกซ้อน

และเพิ่งตระหนักได้ว่ากชวิภาสำคัญกับตัวเองมากเพียงใด ในวินาทีที่รู้สึกว่าเวลามันช่างเดินช้า มันเหมือนกับว่าเขากำลังจะสูญเสียเธอไปได้ทุกเมื่อ

เขาเกลียดความรู้สึกนี้ฉิบหาย

“คุณจ๋าตื่นแล้วโทร. แจ้งผมทันทีเลยนะครับ”



Enjoy reading นะคะ