บทที่ 12.4 ไม่ยอมเลิก

บทที่ 12.4 ไม่ยอมเลิก 



ทินกรปล่อยมือลูกสาวให้เดินเองอย่างมีอิสระเมื่อมาถึงโถงกว้าง ซึ่งเป็นบริเวณที่ตั้งโต๊ะทำงานของเลขา และด้านข้างเป็นห้องรับรองแขก

“ตามล่ะ” ชายหนุ่มถามหาเลขา เพราะเห็นว่ามีเอมิกาผู้ช่วยเลขานั่งอยู่คนเดียว

“พี่ตามลงไปพบฝ่ายการเงินค่ะ”

“ถ้าตามมันมาแล้ว บอกให้ไปพบผมที่ห้องนะ”

“ค่ะบอส” ผู้ช่วยเลขาสาวขานรับ ก่อนจะกล่าวรายงานต่อด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ “...บอสคะ เมื่อห้านาทีที่แล้วคุณหมอมิรามาขอพบค่ะ ตอนนี้คุณหมอเข้าไปรออยู่ในห้องทำงานของบอสค่ะ”

กล่าวจบขนกายในตัวเอมิกาก็ลุกพึ่บ เมื่อเห็นนัยน์ตาคู่ดุของเจ้านายวาวขึ้น รู้ได้ในทันทีว่าตัวเองทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงที่ปล่อยให้คุณหมอสาวซึ่งเธอเข้าใจว่าเป็นแฟนใหม่เจ้านายเข้าไปรอภายในห้องต้องห้ามโดยพลการ

“เดี๋ยวผมออกมาคุยกับคุณ” ทินกรกล่าวน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะปรับระดับให้เบาลงตอนเรียกลูกสาว “อัยย์จังไปกันครับ ปะป๊าจะเข้าห้องทำงานแล้ว”

“ปะป๊าขา อัยย์จังขอเล่นอยู่ตรงนี้รอได้ไหมคะ” พริบพันดาวได้ยินพ่อเรียกก็รีบวิ่งเข้ามาหา พลางเงยหน้ากะพริบตาปริบ ๆ ร้องขอเล่นอยู่บริเวณลานกว้างนี้แทนที่จะตามพ่อเข้าไปในห้อง เธอกำลังสนุกกับการเล่นดอกไม้ในแจกัน

“นะคะปะป๊า อัยย์จังจะเล่นกับพี่หวานรอ” เด็กหญิงแสนฉลาดชี้นิ้วไปหาผู้ช่วยเลขาที่ยืนสงบเสงี่ยม ซึ่งกำลังปั้นหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยนทั้งน้ำตา เพราะกำลังจะโดนพ่อของเด็กหญิงฉีกทึ้งร่างหลังจากนี้

“ห้ามซนนะ” คุณพ่อลูกหนึ่งกำชับ แม้จะรู้ว่าเอมิกาเป็นคนของแม่ใหญ่ แต่เธอก็ทำหน้าที่ผู้ช่วยเลขาได้ไม่ขาดตกบกพร่อง จึงไว้วางใจฝากอัยย์จังไว้ชั่วคราวได้

สาเหตุที่ไม่ได้ไล่เธอออกในทันทีที่เฉลยทางอ้อมกับแม่ใหญ่ว่ารู้ว่าใครคือสายสืบ คอยรายงานความเคลื่อนไหวของเขาให้กับแม่ใหญ่ทราบ เพราะกะจะเก็บไว้เผื่อได้ใช้ประโยชน์ในภายภาคหน้า

กระทั่งเมื่อกี้ที่เขาเห็นแล้วว่าคิดผิด ประสิทธิภาพเธอไม่ได้มีมากพอให้เก็บไว้ได้อีกต่อไป เรื่องง่าย ๆ เช่นว่าห้ามให้คนนอกเข้าห้องทำงานเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต เธอยังปฏิบัติตามกฎไม่ได้เลย

“โอเคค่า อัยย์จังไม่ดื้อไม่ซนเป็นเด็กดีรอปะป๊า” เด็กหญิงรับคำแข็งขัน ซอยเท้าวิ่งกลับไปเล่นดอกไม้ในแจกันต่อ

“ฝากดูแลอัยย์จังด้วยนะ”

“รับทราบค่ะบอส”

สั่งงานเสร็จ ร่างสูงก็เดินต่อไปยังห้องทำงาน ผลักบานประตูเข้าไปก็เห็นหญิงสาวนั่งรออยู่บนโซฟา

“มิมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าถึงได้มารอพี่ที่นี่” ทินกรหย่อนกายลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

“มิขอวันว่างจากคุณพ่อได้แล้วนะคะ เป็นช่วงสี่โมงเย็นสิ้นเดือนนี้” มิราบอกกล่าวด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ส่งสายตาหวานเยิ้มให้ชายหนุ่ม เก็บซ่อนความไม่พอใจที่ชายหนุ่มหายหน้าหายตาไปจากเธอ แล้วไปโผล่เฝ้าไข้แม่ของลูกทุกวัน จนมีข่าวลือไปต่าง ๆ นานาถึงความสัมพันธ์อันสลับซับซ้อน แน่นอนว่าข่าวลือนั้นไม่ส่งผลดีต่อตัวเธอสักนิด

“อีกสามวัน...”

“ใช่ค่ะอีกสามวัน”

“โทษทีนะมิ พี่ไม่ว่างจริง ๆ พี่ต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดน่ะ” ทินกรปฏิเสธโดยไม่ลังเล เนื่องจากแผนการดำเนินงานใหม่ของเขาไม่ต้องพึ่งที่ดินของ สส. ประจักรแล้ว แต่ก็ไม่ได้แสดงความเฉยชาใส่หญิงสาว ยังคงมีรอยยิ้มธุรกิจติดอยู่มุมปาก

“ไม่เป็นไรค่ะมิเข้าใจ เดี๋ยวมิจะอธิบายเหตุผลกับคุณพ่อให้ แล้วเราค่อยนัดวันกันใหม่” กระแสเสียงของมิรายังคงอ่อนหวาน ทว่าวูบหนึ่งนัยน์ตากลับสะท้อนความกราดเกรี้ยวออกมา

“ขอบคุณนะครับ” ทินกรกล่าวขอบคุณสั้น ๆ ไม่ได้ใส่ใจความไม่พอใจของมิราที่เขาพอมองออก แม้เธอจะเก็บอารมณ์ได้ดี แต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาดุจเหยี่ยวของเขาได้ ที่ต้องคอยอ่านสีหน้าของคนมาตั้งแต่เด็กเพื่อความอยู่รอด ซึ่งเป็นคุณสมบัติพิเศษที่เจ้าสัวโชติและแม่ใหญ่มอบให้ได้เรียนรู้ เพราะหากอ่านสีหน้าคนทั้งคู่ไม่ออก ชีวิตในตระกูลเตชะกิจเจริญของเขาคงลำบากมากกว่านี้

“ค่ะ แล้วพี่อิกซ์จะว่างอีกทีตอนไหน กลางเดือนหน้ามิต้องเตรียมตัวถ่ายละครแล้ว”

“พี่ไปทำงานสามวัน เดี๋ยวพี่กลับมาจะบอกทีอีกนะ”

“ได้ค่ะ แต่ทำไมมิรู้สึกเหมือนพี่อิกซ์พยายามหลบหน้ามิจัง” มิราเม้มปากแน่น กดเสียงต่ำโต้ตอบแต่ก็ไม่ได้ฟังดูกดดันอีกฝ่ายมากเกินไป เป็นทักษะที่ถูกฝึกฝนมาเพื่อสร้างความประทับใจให้ผู้คน ซึ่งเป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของลูกสาวนักการเมือง

“พี่ทำให้มิคิดแบบนั้นเหรอ”

“หรือไม่ใช่คะ”

“ก็ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว ช่วงนี้พี่งานยุ่ง” ทินกรบอกปัดข้าม ๆ

“งานที่ว่ายุ่ง …ใช่ยุ่งอยู่กับการดูแลคุณจ๋าหรือเปล่าคะ” ท่าทางไม่แยแสตอบแบบไม่ใส่ใจของเขา ทำเอามิราหมดอารมณ์แสร้งเป็นคนโง่อีกต่อไป

“แล้วยังไงครับ” ทินกรยังคงรักษามาดนิ่งแววตาแสนอ่านยากอยู่ตามเดิม เพราะสิ่งที่มิราพูดมันเป็นสิ่งที่เห็นเป็นประจักษ์อยู่แล้ว เขาไม่ได้คิดปิดบัง หากหญิงสาวอยากแตกหัก เขาก็พร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดต่อจากนี้

“มิว่ามิทำใจกว้างมากแล้วนะคะ แต่มันก็คงกว้างไม่พอที่จะทนเห็นพี่ไปนอนเฝ้าคุณจ๋าทุกคืนวัน ทั้งที่มีข่าวว่ากำลังปลูกต้นรักอยู่กับมิ …พี่อิกซ์รู้ไหมว่าคนอื่นกำลังนินทามิอย่างกับมิเป็นตัวตลก” มิราสะอึกหน้าถอดสี เมื่อได้เห็นความร้ายกาจที่แผ่ออกมาจากกายชายหนุ่ม ทำให้รู้ว่าใช้ความกระด้างต่อกรไม่ได้ จึงใช้มารยาทหญิงบีบน้ำตาเอ่ยเสียงอ่อยแทน

“มิคิดจะมีอนาคตร่วมกับพี่จริง ๆ เหรอ นอกจากพี่จะไม่ได้ชอบมิแล้ว พี่ยังชั่วกว่าที่มิคิดไว้อีกเยอะเลยนะ”



Enjoy reading ค่า