บทที่ 14.2 นางร้ายทั้งในจอและนอกจอ
บทที่ 14.2 นางร้ายทั้งในจอและนอกจอ
บทที่ 14.2 นางร้ายทั้งในจอและนอกจอ
“พรุ่งนี้ไปภูเก็ตกัน”
กชวิภาอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอน กำลังมาสก์หน้าเอนหลังพิงพนักโซฟาคิดอะไรเพลิน ๆ ถึงกับสะดุ้ง เมื่อมีร่างกายบึกบึนมาเบียดตัวนั่งลงข้าง ๆ ชนิดที่ว่าร่างกายแนบชิดติดกัน
“ไม่ไปค่ะ” ปฏิเสธเสียงห้วน พลางขยับตัวหนีอย่างรำคาญ แต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกลเพราะเอวคอดกิ่วถูกคว้าหมับรั้งเข้าหากายหนาตามเดิม
“ไม่ฟังก่อนเหรอว่าจะไปภูเก็ตทำไม” ทินกรปล่อยมือออกจากเอวบางโดยพลัน เมื่อเห็นเธอง้างมือขึ้นเตรียมจะฟาด ต่างคนต่างนั่งก็ได้วะ
“ไม่จำเป็นต้องฟัง ถ้าไปกับคุณ จ๋าไม่ไป” ว่าพลางดึงแผ่นมาสก์หน้าโยนทิ้งถังขยะ
“ไปเถอะน่า จะพาไปทำงานด้วย มันเป็นงานสำคัญไม่อยากให้คนนอกรู้ด้วย” ทินกรนึกหมั่นไส้ยิก ๆ กับความเล่นตัวของเธอ เห็นว่าเขาลงให้หน่อยนี่เอาใหญ่เลยนะ แต่จะไม่ง้อหรือทำตัวเฉยเมินใส่ก็รู้สึกใจคอไม่ดีแปลก ๆ
“จ๋ายิ่งไม่ควรไป เพราะเป็นคนนอกสุด ๆ งานที่เจริญราษฎร์จ๋าก็ไม่ได้ทำแล้ว” ปรายหางตามองพร้อมยิ้มเยาะ ฝันเถอะว่าเธอจะกลับไปช่วยงานเหมือนเดิม ถีบหัวส่งกันซะขนาดนี้
“แสนหนึ่ง” ทินกรยื่นข้อเสนอที่คิดว่าสมน้ำสมเนื้อ และมั่นใจว่าจะดึงดูดความสนใจหญิงสาวผู้รักเงินยิ่งชีพได้
“ไม่” กชวิภาปฏิเสธเสียงแข็ง
“สองแสน”
“ไปกี่คืน” ใบหน้างามค่อย ๆ หันมามองคู่สนทนา เมื่อจำนวนเงินมันล่อตาล่อใจ
“หนึ่งคืนสองวัน กลับก่อนเธอผ่าตัดจัดเรียงกระดูกจมูกใหม่ ส่วนลูกเจ๊พรีมจะมาช่วยดูให้ ป้าญาก็กลับมาพอดี ไม่มีอะไรต้องห่วง”
เขาวางแผนจัดสรรเวลาให้ทุกอย่างลงตัว มะรืนเธอมีผ่าตัดจัดเรียงกระดูกจมูกใหม่ตอนสี่โมงเย็น จึงให้ศรัณย์จองตั๋วกลับตอนบ่ายโมง และเหตุผลที่ต้องหอบหิ้วเธอไปด้วย นอกจากเขาจะต้องการผู้ช่วยที่รู้ใจแล้ว ยังไว้ใจเธอพอ ๆ กับตัวเอง ว่าจะเก็บความลับเรื่องการเจรจาซื้อขายที่ดินผืนใหม่ในการสร้างโรงพยาบาลไว้ได้เงียบเชียบที่สุด ก่อนการซื้อขายสำเร็จ
หากเขาได้ที่ดินผืนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องพินอบพิเทาเว้าวอน สส. ประจักรที่ดึงเชิงเล่นตัวฉิบหาย เขารู้ว่าตาเฒ่านั่นกำลังโก่งราคา เขาเสนอไปห้าร้อยล้านแลกกับเนื้อที่สิบเจ็ดไร่ ตาเฒ่าก็ไม่ยอมเปิดโต๊ะเจรจา คงหวังให้คู่แข่งเขาเสนอราคาที่มากกว่าละมั้ง ไม่งั้นก็คงรอให้เกี่ยวดองกันก่อนถึงจะยอม…
งั้นก็รอไปเถอะ เพราะเขาหาที่ดินผืนใหม่ที่ดีไม่แพ้กันได้แล้ว ราคายังสมเหตุสมผลไม่โดดไปไกลจากราคาประเมิน ไกลจากสนามบินสิบห้ากิโล และใกล้ตัวเมืองภูเก็ตประมาณสิบเจ็ดกิโล ซึ่งถือว่าเป็นทำเลทองเลยละ
เขาจึงต้องลงมือให้ไว ไม่ให้ใครมาชุบมือเปิบแย่งไปได้
“จ๋าต้องทำอะไรบ้าง หรือไปเป็นคู่ควงให้คุณเฉย ๆ”
“ทำเหมือนที่เคยทำนั่นแหละ” …รวมถึงเวลาอยู่บนเตียงด้วย
ประโยคท้ายทินกรฉลาดพอที่จะไม่หลุดปากพูดออกมา มันเป็นอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่จะต้องพกเธอไปด้วย ขอกินตับให้อิ่มแบบจัดหนักจัดเต็มความเผ็ดมัน ก่อนไปต่างประเทศเกือบสองอาทิตย์หน่อยเถอะ
“โอนเงินมาด้วยนะคะ ไม่รับทำสัญญาปากเปล่า และขอรายละเอียดงานด้วย จะได้เตรียมตัวถูก”
ไม่มีเหตุผลอะไรต้องปฏิเสธ ทำงานเป็นผู้ช่วยเขาหนึ่งคืนสองวันได้หลักแสนเอาอะไรมาไม่คุ้ม งานของเธอก็แค่ช่วยตรวจทานความเรียบร้อยของเอกสาร เตรียมชุดที่เหมาะสมกับสถานที่และผู้คนให้คุณชายได้ใส่ เป็นนาฬิกาปลุกในตอนเช้า จัดสรรเวลาหาร้านอาหารทั้งไทยและต่างประเทศเตรียมไว้รับรองคู่ค้า
ส่วนเขาจะมีปัญหากับว่าที่คู่หมั้นไหมที่หนีบเมียเก่าอย่างเธอไปทำงานด้วย นั่นมันเรื่องของเขา เธอไม่ขอมีส่วนช่วยรับผิดชอบ
“ฉันเคยไม่โอนด้วยเหรอ ค่าช็อปปิงเป็นล้าน ๆ ของเธอในแต่ละเดือน ก็มีแต่ฉันที่โอนปิดยอดบัตรเครดิตให้”
“ไม่อยากเถียงกับคุณละ” กชวิภาเมินหน้าหันหนีไม่อยากเสวนานอกประเด็น ต้องการรักษาระยะห่างอย่างที่มันควรจะเป็น จึงสะบัดตัวลุกขึ้นยืนเตรียมเข้าห้องไปนอนกับลูก
“ก็ไม่ต้องเถียง ขี้เกียจเหมือนกัน” ทินกรหมดความอดทนเช่นกัน จับข้อมือเล็กข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บรั้งไว้ ก่อนจะกระตุกให้เธอเสียหลักทิ้งก้นลงบนตัก
“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย! ปล่อยเลยนะ” คนพลาดท่าเสียทีดีดดิ้นในอ้อมแขนแข็งแรงที่รัดแน่น พยายามเอนตัวหนีริมฝีปากร้อนชื้นที่ซุกไซ้ลงบนหลังคอ ขนอ่อนในกายลุกเกรียวเมื่อมือหนาสอดเข้ามากอบกุมอกอวบ
“ขยำนมเมีย” หยอกเอินน้ำเสียงกระเซ้า บีบขยำฟอนเฟ้นทรวงอกอิ่มเต็มฝ่ามือ
“ทุเรศ! เราเลิกกันแล้วอย่ามาทำรุ่มร่าม”
“อืม... เลิกก็เลิกแต่ขอก่อน ไหน ๆ วันนี้ก็ให้ช็อปปิงแล้ว ตอบแทนกันหน่อย” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่ภายในใจเต็มไปด้วยคำว่าฝันเหอะว่าเขาจะยอมเลิก
“ขอร้องเหอะ เช็กข้อความดูด้วยว่าจ๋าไม่ได้ใช้บัตรเครดิตคุณเลย ไม่มีการตอบแทนอะไรทั้งสิ้น” ใจป้ำให้ช็อปปิงก็เพื่อการนี้สินะ ดีที่เธอฉลาดทันเกมว่าของฟรีไม่มีในโลกทุนนิยม
กชวิภาอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มมัวเมาอยู่กับการขบเม้มซอกคอ และกำลังไล้มือลงต่ำหาส่วนอ่อนไหวกลางกาย ดีดตัวออกจากวงแขนแข็งแรงไปชิดอีกฝั่งของโซฟา ในเวลาเดียวกันนั้นก็ยืดขาถีบร่างสูงใหญ่เต็มแรงจนตกลงไปกองบนพื้นดัง ตุ๊บ!
“จ๋า! เธออยากตายเหรอ!” ทินกรอ้าปากหวอ ตาเบิกกว้างตกใจ คิดไม่ถึงว่าเธอจะกล้าลงมือรุนแรงถึงเพียงนี้ จึงโวยลั่นอย่างเหลืออด
“ไม่อยากตาย แต่ก็จะไม่ยอมให้คุณมาลวนลามเด็ดขาด!”
กล่าวจบก็วิ่งหนีเข้าห้องนอนลงกลอนล็อกอย่างแน่นหนา กชวิภาหัวเราะเสียงเบาในลำคออย่างสาแก่ใจ ยามนึกถึงสีหน้าคาดโทษระคนอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกของทินกร
ฮึ! สมน้ำหน้า ใครบอกให้มาลวนลามเธอหน้าด้าน ๆ ล่ะ พูดดีด้วยก็แล้วไม่ฟังเอง
ร่างบางเดินฮัมเพลงอารมณ์เบิกบานไปล้มตัวลงนอนชิดริมขอบเตียงอีกฝั่งที่ยังหลงเหลืออยู่น้อยนิด จากการนอนกางอาณาเขตขาไปทางแขนไปทางของลูกสาว ซึ่งนอนดิ้นจนบางคืนเธอตื่นมาเท้าเล็ก ๆ ก็วางจ่ออยู่ข้างแก้ม
ส่วนทินกร เตียงนอนของเขาตั้งแต่มาเฝ้าเธอคือโซฟา
Enjoy reading นะคะ
Ebook วางจำหน่ายแล้วนะคะ ในราคาโพรโมชัน 249 บาท หมดโปร 299 บาท มีทั้งหมด 44 บท รวมบทนำ+บทส่งท้าย+ตอนพิเศษ
จิ้มลิงก์ได้เลยยยย