บทที่ 3.2 ตัวละครลับ

บทที่ 3.2 ตัวละครลับ

“พี่อิกซ์คะ เมื่อเช้ามิขอโทษที่เสียมารยาทสั่งงดเยี่ยมอัยย์จังโดยไม่ได้แจ้งพี่ก่อนนะคะ พอดีมิเห็นว่าอัยย์จังมีอาการเพลียเล็กน้อย เลยอยากให้พักผ่อนเยอะ ๆ น่ะค่ะ”

“พี่เข้าใจ ขอบคุณมากที่มาช่วยดูแลอัยย์จัง” ครั้งนี้ทินกรพูดยาวขึ้น ประกายตากลับมาราบเรียบดังเดิม หลังจากนิ่งสงบดูเรื่องสนุกว่ากชวิภาจะรับมืออย่างไร เธอฉลาดและทันเกม ไม่สร้างความยุ่งยากด้วยการจิกกัดด่าทอมิรา ผู้หญิงที่เธอน่าจะเข้าใจได้เองว่าไม่สามารถแตะต้องได้เหมือนกับคนอื่น ๆ ที่เข้ามาวุ่นวายกับเขา

ส่วนที่กล่าวขอบคุณมิรานั้นเป็นเรื่องจริงจากใจ หากไม่ได้เธอช่วยเกลี้ยกล่อมพริบพันดาวอีกแรง การให้น้ำเกลือคงไม่ใช่เรื่องง่าย เด็กหญิงดีดดิ้นร้องไห้สะอึกสะอื้นงอแงจะเอาแม่ท่าเดียว แต่มิราที่ไม่ใช่หมอเด็กก็มีกลวิธีช่วยให้เด็กหญิงยอมอยู่ในอาการสงบ โดยมีเจ้าตุ๊กตามิกกี้เมาส์ทั้งหลายนั่นแหละเป็นตัวหลอกล่อ

“มิยินดีค่ะ มิไปก่อนนะคะคุณจ๋า” มิราส่งยิ้มพิมพ์ใจที่ผู้ชายคนไหนเห็นเป็นต้องละลายก่อนจากไป

ประตูห้องปิดลงไม่ถึงสองวิ กชวิภาดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้าไปทิ้งก้นลงข้าง ๆ กับทินกร ตวัดสายตาขุ่นขวางมองเขาเขม็งอย่างต้องการคำอธิบาย

“มาจ้องเอาอะไร” ทินกรหันไปสบสายตากับดวงตากลมโตคู่สวย หลังส่งตะหลิวพลาสติกจิ๋วให้กับเชฟพริบพันดาวเรียบร้อย

“เล่ามาเลยนะ ยัยมิรานั่นคืออะไรยังไง” แม้จะอยู่ในอาการหัวร้อน แต่น้ำเสียงกลับเบาหวิวไม่ต่างกับพ่อของลูก เพราะเด็กหญิงพริบพันดาวเล่นเป็นเชฟกำลังทำอาหารอยู่ไม่ไกล หากขึ้นเสียงยังไงก็ได้ยิน ทำให้พ่อแม่ต้องยั้งอารมณ์

“ทำไม” เขาตีรวนกวนประสาทเธอกลับบ้าง

“ก็ไม่ทำไม แค่ไม่อธิบาย พรุ่งนี้ยัยหมอมิราเจอจ๋าจับโยนออกจากห้องทันทีที่ก้าวเข้ามาแน่นอน”

“เธอไม่กล้าหรอกจ๋า” เขาไม่ได้ปรามาส แต่แค่ทะลุปรุโปร่งเรื่องนิสัยเธอ กชวิภาอยู่เป็น เปลี่ยนสีเก่งยิ่งกว่ากิ้งก่า หากรู้ว่ามิราเป็นใครมีความสำคัญระดับไหน คนเจ้าเล่ห์แสนกลไม่มีทางที่จะปะทะตรง ๆ แต่เรื่องวางแผนลอบกัดนั่นไม่แน่

“จะลองดูก็ได้ ถ้าอยากเจอฤทธิ์เมียหลวง” เธอสถาปนาตัวเองเป็นใหญ่พร้อมยัดเยียดสถานะเมียน้อยให้อีกฝ่ายเสร็จสรรพ แล้วทินกรประเมินความกล้าเธอต่ำไป เธอสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อไม่ให้สูญเสียเขากับลูกไป

“ลูกสาวคุณอิงอร” เมื่อเห็นแววตาแน่วแน่ของกชวิภา ทินกรก็ยอมเปิดปากพูดคุยดี ๆ เพื่อเตือนสติหญิงสาว

“คุณอิงอร… ผู้ถือหุ้นโรงบาลเรา?” คุณอิงอรเจ้าของบริษัทประกันที่เข้ามาถือหุ้นในโรงพยาบาลอยู่เกือบสี่เปอร์เซ็นต์

“แล้วก็เป็นลูกสาวคนเดียวของ สส. ประจักร บ้านใหญ่พรรคxxx (ชื่อพรรคการเมือง) ”

สส. ประจักร อัศววัฒนากุล เจ้าของที่ดินผืนที่เตชะฮอสปิทอลอยากได้มาสร้างโรงพยาบาลแห่งใหม่ในจังหวัดภูเก็ต ซึ่งตอนนี้อยู่ในขั้นตอนของการเจรจาขอซื้อหรือเช่าหากเข้าซื้อไม่สำเร็จ ซึ่งอีกฝ่ายยังคงดึงเชิงเล่นตัวไม่ยอมเจรจาสักทาง ไม่ว่าจะขอซื้อหรือขอเช่า

หรือที่ดึงเชิงไม่ยอมตกลงเพราะการนี้ กะจะใช้มาเป็นข้อต่อรองในการเกี่ยวดองกัน

ความสำคัญของยัยมิรายิ่งใหญ่กว่าที่เธอคาดไปไกลมากโข

“คงไม่ได้ถูกวางตัวมาให้เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณหรอกนะ” เธอกล่าวอย่างรู้ทัน ห้าปีที่ได้เกี่ยวพันกับเตชะกิจเจริญไม่เสียเปล่า เธอรู้ว่าตระกูลนี้ให้ผลประโยชน์เป็นใหญ่เหนือทุกสิ่งอย่าง

“คิดว่าไงล่ะ”

ตั้งแต่จำความได้ เขาถูกสั่งสอนให้ทะเยอทะยานสรรหาอำนาจและเงินตรา เพราะสองสิ่งนี้มันจีรังยั่งยืน ส่วนความรักนั้นไม่จำเป็น ฉะนั้นสำหรับเขาแต่งกับใครก็ได้ที่สายป่านยาวพอกัน

“ก็คงเหมาะสมกันดีมั้ง ถ้าคุณไม่มีจ๋าเป็นเมียแล้ว” น้ำเสียงที่เคยมั่นคงแผ่วปลาย เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะเกาะขาทองคำนี่ไปได้อีกนานแค่ไหน เพราะการเกี่ยวดองของสองตระกูลใหญ่เป็นเรื่องของเงินต่อเงิน อำนาจเสริมอำนาจ คนธรรมดาอย่างเธอคงยื่นมือเข้าไปสอดยาก

สมการนี้เป็นงานหินที่แก้ยากถึงขั้นแก้ไม่ได้ของเธอจริง ๆ

แต่เอาเถอะ เรื่องมันยังไม่เกิด เธอยังไม่อยากจุดชนวนขึ้นมาตอนนี้ อย่างไรซะเธอยังมีประโยชน์ต่อเตชะกิจเจริญ เป็นตัวตั้งตัวตีดูแลเรื่อง Medical Tourism อยู่ คงไม่ถูกจับโยนทิ้งเร็ว ๆ นี้หรอก

กชวิภาปลอบใจตัวเองไม่ให้จมดิ่งกับความกังวล

“ฉันให้เธอได้มากสุดแค่แม่ของลูกจ๋า อย่าคิดไปเองเป็นตุเป็นตะจนจินตนาการว่าเป็นเมียจริง ๆ ล่ะ”

ฟังจบกชวิภากลอกตามองเพดานห้องทันที เรื่องปากคอเราะรายเชือดเฉือนกันซึ่งหน้า ไม่มีใครเก่งเกินพ่อขาทองคำเธอแล้วละ

“ถ้าไม่ติดว่ารวยนะ พูดจางี้จ๋าหนีไปแล้ว หอบลูกหนีไปด้วย”

“หอบหนีไปสิ ถ้าอยากเข้าไปกินข้าวแดงในคุก” ทินกรใช้เสียงเย็นเยือกบ่งบอกไปเลยว่าเขากล้าทำจริง

สำหรับเขากชวิภาจะหนีไปไหนก็ไป แต่พริบพันดาวไปไหนไม่ได้เด็ดขาด

ตอนนี้มาสั้นนิดหนึ่ง พีออกมาทำงานที่ต่างจังหวัดนิยายในคลังเหลืออยู่เท่านี้

ส่วนอีบุ๊กจะเร่งมือปั่นให้ค่า

Enjoy reading นะคะ