บทที่ 11 ออกล่าครั้งแรก

บทที่ 11 ออกล่าครั้งแรก

จำนวนยอดเครดิตของซูหยวนเวลานี้เกือบจะแตะหนึ่งแสนเครดิตไปแล้ว ขาดอีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น รวมไปถึงอาหารและของกินที่ไม่จำเป็นต้องซื้อไปตลอด 3 เดือนสำหรับพ่อกับแม่เมื่อพวกท่านกลับมา เธอจึงรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง คนตระกูลหงเหล่านั้นไม่ได้มาตรวจสอบความเป็นอยู่ของเธออีก เป้าหมายที่ต้องการช่วยเหลือของพวกเขาคือพ่อกับแม่ไม่ใช่เธอ ถึงอย่างนั้น...ซูหยวนก็รู้สึกดีที่พวกเขาไม่มาจับผิดเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้น...เธอคงจะไม่สามารถกินอาหารดีๆในฟาร์มได้เลย

ตอนนี้การเก็บเกี่ยวของซูหยวนดีมาก เธออาศัยแค่การเพาะปลูกข้าวเปลือกเพื่อทำเงิน และแบ่งส่วนอีกครึ่งเพื่อทำให้โรงงานต่างๆยังสามารถมอบผลผลิตดีๆได้ ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้น...ซูหยวนก็คงจะต้องทนกินอาหารสังเคราะห์ที่ให้พลังงานแก่ร่างกายเล็กน้อย ทว่าไม่ได้ทำให้ท้องอิ่มเหล่านี้เหมือนกับคนอื่นๆ

ยิ่งนึกถึงที่มาของมัน ซึ่งมาจากซากขยะเหล่านั้นด้วยแล้ว ซูหยวนยิ่งรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถกลืนอาหารสังเคราะห์เหล่านี้ได้อีกต่อไป

เดิมที ซูหยวนเคยคิดว่าเธอต้องการเก็บเงินให้ได้สัก 100,000 เครดิตเพื่อเช่าพื้นที่ในการเพาะปลูก หลังจากนั้นก็กลายเป็นผู้เพาะปลูกที่ร่ำรวย แต่เมื่อเธอสามารถเพาะปลูกทรัพยากรในฟาร์มของตนเองได้ เธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องการเพาะปลูกข้างนอกอีก

คนที่มีหยกเม็ดงามอยู่ในมือ ถ้าแข็งแกร่งไม่พอที่จะปกป้องมัน มีแต่จะถูกรุมทึ้งเท่านั้น ดังนั้นเพื่อไม่ให้ตนเองต้องตกอยู่ในอันตราย กลายเป็นเป้าหมายของผู้มีอำนาจ ซูหยวนจะไม่เปิดเผยว่าเธอสามารถเพาะปลูกพืชผักได้ แต่นั่นก็ไม่ได้ห้ามให้เธอกินของดีๆได้เช่นกัน

หญิงสาวใช้เวลาหลายวันหลังจากนั้นเพื่อเก็บขยะในเขตชั้น A และชั้น B ในตอนกลางคืนเพื่อสร้างรายได้เล็กๆน้อยๆ ในเขตชั้น B นั้นไม่ได้เข้าไปในส่วนลึก เธอไม่ต้องการเสี่ยงตายจากการโดนโจมตีโดยพวกกลายพันธุ์ อีกอย่าง...ซูหยวนมีสิ่งที่ต้องการทดสอบอยู่ในเขต A ด้วย

อันซูหยวนใช้เงิน 15,500 เครดิตเพื่อซื้อชุดป้องกันระดับต่ำ หลังจากที่เก็บขยะอยู่หลายวัน ในที่สุดเธอก็มีความกล้ามากพอที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายใหม่ๆ หลังจากใช้เวลาฝึกฝนในระหว่างการเก็บขยะอยู่นาน

เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่เข้าใจว่าร่างกายของตนเองนั้นไม่เหมือนกับคนเก็บขยะทั่วไป ขนาดเจ้าของร้านคุณสวี่ก็ยังเอ่ยทักเธอในส่วนนี้ เขาบอกว่าถ้าไม่ใช่เพราะเห็นเธอมาขายขยะ ต้องคิดว่าเธอนั้นเป็นนักล่าไปแล้ว ด้วยกำลังกายที่มากกว่าคนทั่วไป ซึ่งบางทีอาจจะมากกว่านักล่าเริ่มต้นบางคนด้วยซ้ำ

กอปรกับที่เธอสังเกตคนรอบข้าง พวกที่เก็บขยะเหล่านั้น พวกเขาแบกน้ำหนักซากของสัตว์กลายพันธุ์ได้ไม่กี่กิโลกรัม ในขณะที่เธอสามารถยกน้ำหนักได้เป็นร้อยกิโลกรัมแล้ว ถ้ามีรถเข็นที่ดีก็ยังสามารถลากน้ำหนักได้เกือบ 1 ตันด้วยซ้ำไป ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายของตนเองเสียใหม่

แทนที่จะเป็นผู้เก็บขยะตลอดไป มันจะดีกว่าถ้าเธอสามารถเก็บแกนพลังงานของสัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้ออกมาขายได้ อีกทั้งยังไม่ต้องนอนตอนเช้าและใช้ชีวิตกลางคืนเหมือนหนู นอกจากรายได้จะดีกว่าแล้ว...เธอจะได้เรียนรู้โลกใบนี้จริงๆจังๆเสียที ถ้าไม่อย่างนั้น...ชีวิตของเธอทั้งชีวิตก็คงจะได้อาศัยอยู่แค่ตอนกลางคืนกลับกลุ่มผู้เก็บขยะเท่านั้น

เพื่อเตรียมตัวเองให้พร้อม คนที่ไม่มีทักษะในการต่อสู้เลยจึงใช้เวลาเพื่อศึกษาข้อมูลต่างๆผ่านสายรัดข้อมือ การท่องไปในโลกดิจิตอลสมัยใหม่นี้มักจะทำให้ซูหยวนตื่นตาตื่นใจอยู่เสมอ หญิงสาวกดค้นหารายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการต่อสู้ แม้แต่เทคนิคในการต่อสู้ ไลฟ์สดในการต่อสู้ของกลุ่มนักล่าฝึกหัดและอื่นๆ ซูหยวนก็ไม่ต้องการที่จะพลาดมัน

การที่เธอสามารถเข้าถึงข้อมูลมากมายและกว้างมากขึ้นเช่นนี้ย่อมมีค่าใช้จ่าย ซูหยวนยกระดับสายรัดข้อมือของตนเองด้วยเงินทั้งหมด 20,000 เครดิต แพงกว่าชุดป้องกันระดับต่ำเสียอีก ดีที่ข้อมูลที่ได้หลังจากยกระดับสายรัดนั้นคุ้มค่ามากพอ ดังนั้นหญิงสาวจึงใช้เวลาระหว่างรวบรวมขยะเพื่อฝึกฝนร่างกายไปด้วย

หากเลวร้ายจริงๆ เธอก็ได้เตรียมยาฆ่าแมลงเอาไว้เพิ่มอีก 30 ขวดแล้ว ซูหยวนไม่ได้กลัวสัตว์กลายพันธุ์ที่เคลื่อนไหวช้า เธอกลัวแค่พวกฝูงแมลงเท่านั้น เพราะเจ้าพวกนั้นเป็นสัตว์กลายพันธุ์ที่เธออาจจะวิ่งหนีไม่พ้น แต่ด้วยยาฆ่าแมลงจากฟาร์มนั้น ซูหยวนสามารถมั่นใจในความปลอดภัยของตนเองได้

ที่เหลือก็แค่ต้องพึ่งพาจุดสีแดงในแผนที่เพื่อเอาตัวรอดให้ได้!

“เอาล่ะ พลั่วพร้อม เคียวก็พร้อมแล้ว หวังว่าคงจะไม่เจอปัญหาใหญ่อะไรนะ” ซูหยวนมองดูตนเองที่อยู่ในชุดพร้อมต่อสู้ ถึงจะค่อนข้างตลกในสายตาของคนอื่น เพราะชุดป้องกันของเธอเป็นเพียงระดับต่ำเท่านั้น ทว่า...ก็ไม่ใช่ว่าในเขต A จะไม่มีคนเช่นซูหยวนอยู่

บางคนต้องการเงินมาก พวกเขาสามารถเสี่ยงตายเพื่อกลายเป็นนักล่าหาเงินเลี้ยงครอบครัวเท่านั้น ทั้งๆที่ไม่ได้มีพลังเหนือมนุษย์เหมือนนักล่าที่มีที่บ้านสนับสนุน แต่พวกเขาก็สามารถล่าในพื้นที่เขต A ได้หากโชคดี ดังนั้นจึงจะเห็นได้ว่าที่เขต A นั้น นอกจากนักเรียนฝึกหัดจากสถาบันต่างๆแล้ว ก็มีพวกระดับต่ำเช่นเดียวกับซูหยวนอยู่ไม่น้อย

หญิงสาวมองดูท้องฟ้าสังเคราะห์ที่สวยงาม นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้ตื่นนอนตอนที่ผู้อื่นเขาตื่นกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมักเข้าไปจัดการในฟาร์มของตนเอง ซูหยวนอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าท้องฟ้าจริงๆนั้นเป็นสีอะไร

คนตัวเล็กแบกอุปกรณ์รูปร่างประหลาดไปตามทาง สายตาของผู้คนมองมายังท่อนเหล็กที่หลังของซูหยวนกันบ้าง พวกเขาไม่เคยได้เห็นอาวุธประหลาดเช่นนี้มาก่อน แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่รู้จัก “พลั่ว” และ “เคียว” เช่นกัน เนื่องจากอุปกรณ์เหล่านี้เป็นอุปกรณ์พิเศษสำหรับผู้ทำการเพาะปลูกที่มีอยู่ไม่กี่คนในบาเรียนี้

“นักล่าจะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการเข้าไป 100 เครดิตเสียก่อน” เจ้าหน้าที่หยุดซูหยวนเอาไว้ด้านหน้า ถ้าเป็นเธอก่อนหน้านี้...ราคา 100 เครดิตนั้นมากกว่ารายได้ทั้งวันของเธอเสียอีก แต่เมื่อถูกเรียกเก็บ 100 เครดิตวันนี้ ซูหยวนไม่ได้คิดอะไรมากเลย

หลังจากที่เธอโอนเครดิตให้กับเจ้าหน้าที่แล้ว เขาก็ยื่นอุปกรณ์มาให้ ลักษณะของมันเป็นลูกกลมๆขนาดเล็ก ส่วนใหญ่แล้วผู้คนจะห้อยคอเอาไว้เพื่อให้ง่ายต่อการเรียกใช้งาน มันคือลูกแก้วขอความช่วยเหลือ ถ้ามันแตก...คนที่อยู่รอบๆจะได้รับสัญญาณแจ้งเตือนเพื่อขอความช่วยเหลือนี้ทันทีผ่านสายรัดข้อมือ

ถ้ายังทนอยู่ได้ พวกเขาก็จะปลอดภัย แต่ถ้าไม่สามารถยื้อเวลาได้ อย่างนั้นก็อาจจะได้เก็บศพกลับมาให้ครอบครัวได้เห็น นี่เป็นเรื่องปกติของนักล่าที่ต้องทำใจอยู่แล้ว พวกเขาก้าวเข้าไปในเขตพื้นที่ล่า ก็ต้องมั่นใจว่าตัวเองต้องมีความสามารถมากพอ เพราะถ้าพลาดเพียงก้าวเดียวนั่นหมายถึง “ความตาย” ที่จะมาเยือน

ซูหยวนไม่โลภมาก เธอเลือกล่าจากเขต A ก่อนเป็นอันดับแรก ในเวลากลางคืน...พวกนักล่าจะทิ้งซากกลายพันธุ์เอาไว้มากมายเพราะพวกเขาไม่มีเวลาที่จะเก็บเกี่ยวพวกมัน ไม่สิ! ต่อให้มีเวลา มันก็ค่อนข้างไร้ประโยชน์ที่จะเสียเวลากับการทำงานหนักทว่าได้เงินน้อยเหล่านี้

เพราะตอนเช้า...เหยื่อชั้นดีของพวกเขาจะปรากฏตัวมากขึ้น ราวกับนั่นคือเวลาของนักล่าที่แท้จริง ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือพวกกลายพันธุ์เองก็ตาม....

เท้าเล็กๆของหญิงสาวยังไม่ทันจะก้าวออกนอกเขตกำแพงบาเรีย เธอก็ต้องชะงักไปกับจุดสีแดงที่ปรากฏขึ้นเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะเธอมาเช้าเกินไปหรือไม่ แต่จำนวนจุดสีแดงนั้นมีมากกว่าจุดสีฟ้าอย่างชัดเจน ซูหยวนตรวจสอบเล็กน้อยก่อนจะเลือกเส้นทางที่มีจุดสีแดงน้อยที่สุด ทั้งยังมีจุดสีฟ้านำอยู่ข้างหน้าถึง 2 กลุ่ม

เรียกว่าจุดสีแดงเหล่านี้ น่าจะเป็นตัวที่หลุดรอดสายตาไป หรือไม่ก็ไม่คุ้มค่ากับการล่าของพวกเขานั่นเอง

ซูหยวนมุ่งหน้าไปยังจุดสีแดงที่เคลื่อนไหวช้าที่สุด และเจ้าสิ่งกลายพันธุ์ตัวแรกที่เธอได้เจอก็คือเจ้าสัตว์กลายพันธุ์ที่มีชื่อว่า “โคเขาแหลมกลายพันธุ์” พวกมันถูกเรียกว่าเป็นสัตว์อสูรจำนวนมากในเขตชั้น A นี้ ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็มีโอกาสพบเจอพวกมันมากที่สุดแล้ว

ถึงจะได้ชื่อว่าโคเขาแหลม แต่ในความเป็นจริงแล้ว...มันไม่ได้น่ากลัวเท่ากับโคตัวใหญ่เฉกเช่นที่ผู้คนอาจจะคิดถึงได้ เนื่องจากขนาดตัวของมันยังเล็กกว่าโคนมในฟาร์มของซูหยวนเกือบเท่าตัว เรียกว่ามีขนาดเท่ากับลูกโคตัวเล็กๆเท่านั้น น้ำหนักของมันน่าจะอยู่ที่ 60-70 กิโลกรัม ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าตัวนี้ถูกเมินโดยกลุ่มนักล่าทั้งสองกลุ่มก่อนหน้านี้

หัวของมันค่อนข้างหน้า เป้าหมายในการโจมตีย่อมไม่ใช่หัวของมัน ทว่า...ผู้ล่าเองกลับต้องระวังหัวแข็งๆของมันนี้ เพราะอาจจะส่งคนให้ตกตายลงได้ในการโจมตีเดียว ยิ่งถ้าเป็นผู้เก็บขยะมาก่อนอย่างซูหยวนด้วยแล้ว การเลี่ยงไม่ให้ตนเองถูกแรงปะทะเป็นเรื่องดีที่สุด

หญิงสาวใช้พลั่วเพื่อเป็นอาวุธก่อนอันดับแรก น้ำหนักของพลั่วเมื่ออยู่ในมือของเจ้าของฟาร์มแล้วไม่ถือว่าหนักมากมายอะไร แต่ในความจริง...น้ำหนักของมันเป็น 10 กิโลกรัมเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถขุดดินได้ด้วยการลงมือเพียงครั้งเดียว

“ลองดูสักตั้งก็แล้วกัน” ซูหยวนพึมพำกับตนเอง คิดถึงภาพที่ได้ออกล่าในพื้นที่ล่าซอมบี้กลายพันธุ์ V1 แม้จะเป็นภาพในเกม แต่ซูหยวนก็บริหารนิ้วของตนเองจนออกคำสั่งได้อย่างชำนาญ

หญิงสาวจำได้ว่าในการออกพื้นที่ล่าซอมบี้กลายพันธุ์ V1 นั้น อาวุธประจำตัวก็คือ “เคียว” ที่มีความคมมากที่สุด แต่นั่นคือตัวละครในเกม หากติดพิษซอมบี้ขึ้นมาก็แค่ต้องรีบกลับมาที่ฟาร์มแล้วเร่งโรงงานผลิตยากำจัดพิษเท่านั้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่ซูหยวนจะมั่นใจในการใช้อาวุธโจมตีระยะใกล้

ทว่า...ในชีวิตจริงนี้ ซูหยวนไม่มั่นใจว่าเธอจะรับมือกับความรุนแรงของแรงโจมตียังไงได้บ้าง ถ้าเธอได้รับบาดเจ็บ...คงมีวิธีเดียวก็คือการไปนอนที่โรงพยาบาลกับพ่อและแม่ ซึ่งในฐานะคนระดับต่ำเช่นนี้ ไม่รู้ว่าทางโรงพยาบาลจะรับรักษาเธอหรือเปล่า บางที...แค่ก้าวเข้าไปที่นั่นก็อาจจะถูกขับไล่ออกมาแล้ว

ฟวับ ฟวับ!

ซูหยวนหมุนพลั่วในมือเพื่อให้ชินกับน้ำหนักและพยายามยืดเส้นยืดสายไปในตัว ขณะที่เจ้าโคเขาแหลมกลายพันธุ์เองก็ใช้เท้าหลังของมันตบดินเพื่อสร้างจังหวะเคลื่อนไหวให้ตนเองเช่นกัน

การต่อสู้ตัวต่อตัวนี้ทำเอาหัวใจที่เฉยชาของซูหยวนเปลี่ยนเป็นตื่นเต้น ชีวิตวัยทำงานก่อนหน้านี้มีเพียงแค่การจัดการเอกสารซ้ำไปซ้ำมา หากต้องต่อสู้...ก็มีเพียงแค่ลูกค้าเท่านั้นที่ต้องลับสมองและฝีปากกัน ไหนเลยจะต้องมารบราฆ่าฟันกันจริงๆเช่นนี้

“ฮูม!!” เสียงคำรามของเจ้าโคเขาแหลมดังขึ้นก่อนที่ร่างของมันจะพุ่งมายังเป้าหมายตรงหน้า ซูหยวนถือพลั่วรออยู่ก่อนแล้ว แต่เมื่อมันพุ่งเข้ามาเป็นเส้นตรงและใกล้จะถูกตัวของเธอ ซูหยวนก็เบี่ยงตัวไปข้างๆ แล้วใช้แรงของตนเองเพื่อเหวี่ยงพลั่วขึ้นไปสับที่ต้นคอของมัน

ปัก!!!

“ฮี๊ก!!!” เจ้าโคตัวโตคำรามลั่น แสดงให้เห็นว่ามันเจ็บปวดกับการโจมตีก่อนหน้านี้ ซูหยวนยังคงเว้นระยะห่างกับมันเกือบสองสามเมตร การโจมตีเมื่อครู่ก็อาศัยความยาวของพลั่วเพื่อสับไปที่สันคอของมัน หากเป็นเคียว...เธออาจจะต้องกระโดดขึ้นไปขี่คอของเจ้าโคเขาแหลมเพื่อที่จะสร้างบาดแผลให้

สัตว์กลายพันธุ์ตรงหน้าสะบัดหัวไล่ความมึนงงออกไป ก่อนจะส่งเสียงคำรามใส่ศัตรูตัวจ้อยอีกครั้ง แรงที่ซูหยวนใช้เพื่อโจมตีนั้นไม่มากพอที่จะจบชีวิตของเจ้าโคตัวโตได้ในครั้งเดียว แต่สถานะผิดปกติของมันหลังถูกโจมตีนั้นทำให้เธอสนใจขึ้นมา

เมื่อครู่นี้ หากซูหยวนมีเพื่อนร่วมทีม คนๆนั้นคงจะสามารถเข้าไปปลิดชีวิตของเจ้าโคเขาแหลมได้ในทันทีแล้ว ทว่านี่เป็นรูปแบบการล่าด้วยตัวคนเดียว ซูหยวนจำเป็นต้องหาทางใช้โอกาสนั้นด้วยตนเอง

หญิงสาวหรี่ตาลง มองดูรูปแบบการโจมตีของโคเขาแหลมอีกครั้ง และมันก็แสดงออกเหมือนกับครั้งแรก การโจมตีที่อันตรายนั้นพุ่งออกมาเป็นเส้นตรง เมื่อซูหยวนมองเห็นเส้นการโจมตีที่ชัดเจนแล้ว เธอก็ขยับตัวเบี่ยงหนีเมื่อมันลอยอยู่ในอากาศ ก่อนจะใช้พลั่วสับไปที่คอของมัน ทว่า...ครั้งนี้เจ้าโคเขาแหลมกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รุนแรงกว่าเดิม

มันไม่ได้ถูกโจมตีและลงไปยืนสับสนเหมือนก่อนหน้านี้ ซูหยวนมองหาจุดอ่อนของมันได้ มันก็หาโอกาสในการโจมตีซูหยวนได้เช่นกัน

ขาหลังของมันดีดขึ้นมาราวกับม้าพยศ พยายามจะโจมตีซูหยวนที่กำลังหวดพลั่วใส่คอของตนเอง ดีที่ซูหยวนระวังเอาไว้อยู่แล้ว ตามคำแนะนำที่เธอได้รับจากสายรัดข้อมือ โคเขาแหลมเขต A มีการโจมตีเพียงสองรูปแบบเท่านั้น หนึ่งก็คือการพุ่งชน และสองก็คือการดีดโดยขาหลังที่ทรงพลังของมัน

ไม่อย่างนั้นก่อนที่จะเริ่มต่อสู้ เจ้าโคเขาแหลมคงไม่พยายามลับฝีเท้าของตนเองให้ดีก่อนจู่โจมหรอก!

“เสียใจด้วย” ซูหยวนเงื้อมือขึ้นสูงและใช้แรงของตนเองเพื่อฟาดไปที่คอของมัน เจ้าโคเขาแหลมไถลไปตามพื้นเพราะแรงทุบ คอของมันถูกเปิดด้วยความแหลมจากด้านข้างของพลั่วจนเลือดพิษสีเขียวกระฉูดออกมา

หญิงสาวต้องการซ้ำการโจมตีของตนเองด้วยพลั่ว แต่เมื่อเห็นภาพนี้ก็หยุดมือไป ปรากฏว่าการโจมตีเมื่อครู่ของตนคงจะติด “คริติคัล” เป็นแน่ ไม่อย่างนั้นเจ้าโคเขาแหลมที่ยังแรงดีอยู่คงไม่จากไปเพียงเพราะการโจมตีครั้งที่สองนี้

“ฟู่ว....” 

รอยยิ้มเล็กๆปรากฏที่มุมปากของซูเหยา ความมั่นใจเล็กๆของเธอกลับมาอีกครั้ง เมื่อแผนการที่วางเอาไว้สำเร็จในครั้งแรก เธอก็มั่นใจว่ารูปแบบที่ประสบความสำเร็จนี้ย่อมทำให้การล่าครั้งที่สองง่ายขึ้น

……………………………..

ต่อไปไรท์จะลงตอนให้อ่านล่วงหน้าโดยจะติดเหรียญ ตอนละ 3 เหรียญ และจะเปิดให้อ่านฟรีวันละตอนจนกว่าจะจบ นะคะ

ฝากติดตามและสนับสนุนเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ตัวน้อยคนนี้มีแรงแต่งนิยายต่อไปนะคะ ขอบคุณค้าบบบบ