บทที่ 207 ภารกิจสำหรับทุกคน (อ่านฟรี 30 ก.ย.68)

บทที่ 207 ภารกิจสำหรับทุกคน
 

วันต่อมาหลังมีการประกาศภารกิจที่สถาบัน พวกทหารจึงสามารถได้พักกายพักใจกันบ้าง เนื่องจากนักเรียนมากกว่า 20 คนปรากฏตัวที่นี่เพื่อช่วยเหลือพวกเขาจัดการสัตว์กลายพันธุ์ที่หลงออกมา  
 

สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างเป็นไปได้ดี แต่จากที่ซูหยวนตรวจสอบแผนที่อยู่เสมอ เธอกลับพบว่าสถานการณ์ที่ดีในตอนนี้...แท้จริงแล้วเป็นเพียงคลื่นที่กำลังรอระเบิดออกมาจากใต้น้ำก็เท่านั้น
 

การปะทะกันของคนสองกลุ่มเป็นความขัดแย้งที่เกิดจากความเข้าใจผิด พวกเขาตีกันก็เพราะต้องการแสดงอำนาจและเอาคืนให้พวกพ้อง ทั้งๆที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าระหว่างที่ตนเองต่อสู้ จะต้องมีกลุ่มอิทธิพลอื่นๆจับจ้องตาเป็นมันแน่  
 

เพื่อไม่ให้ถูกลอบตลบหลังเมื่อการต่อสู้ระหว่างสองกลุ่มใหญ่จบลง ทั้งสองกลุ่มจึงได้เตรียมแผนรับมือเอาไว้แล้ว ด้วยการพยายามรวบรวมพันธมิตรเข้ากับฝั่งของตนเองให้ได้มากที่สุด หวังว่าเมื่อถึงตอนที่มีศัตรูปรากฏตัว พวกเขาจะช่วยรักษาเสถียรภาพของกลุ่มเอาไว้ได้
 

แน่นอนว่าวันนี้เป็นมิตร วันหน้าจะเป็นศัตรูหรือไม่ก็ได้ พวกเขาเพียงร่วมมือกันอย่างผิวเผินเพื่อผลประโยชน์ตอบแทนที่รับปากว่าจะมอบให้กัน อย่างไรพวกเขาก็เป็นกลุ่มอิทธิพลมืดอยู่แล้ว จะพลิกลิ้นหรือหักหลังใครล้วนเป็นเรื่องปกติ ดังนั้นต่อให้จะมั่นใจว่าตัวเองมีผู้สนับสนุนอยู่ ก็ยังต้องเผื่อใจ ทีสู้ทีถอย เล่นลูกไม้และกลยุทธ์กันกระหน่ำ พลอยทำเอาผู้คนเดือดร้อนไปทั่ว
 

ไหนจะมีปัญหาที่เกิดจากมือที่สาม เห็นว่าการวิวาทของทั้งสองกลุ่มยังไม่รุนแรงพอ จึงได้ร่วมสุมไฟให้ใหญ่โตขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว!
 

ซูหยวนไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าปัญหาที่เธอเป็นผู้เริ่มก่อขึ้นอย่างลับๆจะส่งผลบานปลายถึงขนาดนี้ เธอแค่อยากให้กลุ่มอิทธิพลมืดที่กล้าลงมือกับตนเองเจอปัญหากลับคืนบ้าง ไหนเลยจะคิดว่าพวกเขาเล่นใหญ่โต ถึงกับทำสงครามครั้งใหญ่จนทำให้แม้แต่พวกทหารก็ต้องออกเคลื่อนไหว
 

หญิงสาวมองดูแผนที่ก่อนจะถอนหายใจออกมา การต่อสู้ที่รุนแรงนี้...จะสร้างผลกำไรหรือขาดทุนก็ขึ้นอยู่กับการล่าของเธอในวันนี้แล้ว
 

เธอมองดูคลื่นจุดสีฟ้าที่พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว หายนะสำหรับทุกคนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ในขณะเดียวกัน...ซูหยวนกลับลอบยิ้มที่มุมปาก โชคดีจริงๆที่เธอได้เสนอเรื่องทรัพยากรในการล่ากับอาจารย์เติ้งไปด้วย ดังนั้นเงื่อนไขที่พวกนักเรียนมาช่วยภารกิจจึงเหมือนเดิม
 

สัตว์กลายพันธุ์ที่ใครล่าได้ ก็จะกลายเป็นของคนนั้น หมายความว่า...ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด ซูหยวนมีโอกาสทำเงินมากที่สุดแล้ว!
 

“เตรียมตัวหลบการจู่โจมทางอากาศ” หญิงสาวกระซิบบอกเพื่อนร่วมกลุ่ม ภารกิจ 2 อย่างที่รับมาครั้งแรก เธอเอามันไปส่งที่สถาบันแล้ว ความสำเร็จนี้ทำให้พวกเพื่อนๆได้แต่มองซูหยวนด้วยความซาบซึ้งใจ
 

สำหรับภารกิจล่าโคเขาแหลมกลายพันธุ์ พวกเขาก็ยังมีส่วนร่วมในการต่อสู้บ้าง แต่ภารกิจล่าริเวอร์เร่อร์กลายพันธุ์นั้นมีแค่ซูหยวนที่ทำมันคนเดียว ทว่า...เธอทำงานหนักนี้ภายใต้ภารกิจกลุ่ม ดังนั้นคนอื่นๆจึงรับผลประโยชน์ไปด้วย ดีที่ซูหยวนเป็นคนใจกว้าง เธอไม่ติดใจกับเรื่องเล็กๆน้อยๆนี้ ในขณะที่คนมากมายลอบพูดกันว่าซูหยวนจะต้องเอาเปรียบเพื่อนในกลุ่มของเธอ เนื่องจากเธอสนใจทำภารกิจเพื่อเก็บแต้มของกองทัพเท่านั้น คนที่รู้ความจริงกลับมองพวกเขาด้วยสายตาสมเพชแทน
 

ใครที่เอาเปรียบ? ซูหยวนเอาเปรียบพวกเธองั้นหรอ? โอ้ ได้เลย...เช่นนั้นเชิญเธอเอาเปรียบแบบนี้ไปตลอดเถอะ ช่างเป็นการเอาเปรียบที่น่าเจ็บใจจริงๆ เหอ เหอ เหอ ....
 

“เกิดอะไรขึ้นหรอ” จูหลิวหลี่ขยับเข้ามาใกล้ เธอเข้าใจว่าซูหยวนไม่ต้องการเปิดเผยคำเตือนนี้ให้คนอื่นรู้ ดังนั้นจึงกระซิบถามซูหยวนกลับ
 

“ฉันตรวจสอบพบว่ามีฝูงแมลงปีกแดงกลายพันธุ์มากกว่าร้อยตัวบินมาทางนี้”
 

“อะไรนะ!!” แม้จะระวังเอาไว้แล้ว แต่จูหลิวหลี่ที่ได้ยินแบบนั้นก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอถึงกับเผลอตะโกนออกมาด้วยซ้ำ เสียงของเธอเรียกความสนใจของนักเรียนคนอื่นๆด้วย กระนั้นจูหลิวหลี่ก็ไม่สนใจ เธอมองหน้าซูหยวนด้วยสายตากังวล
 

“ไม่ต้องกลัวไป พวกทหารจะต้องมีวิธีรับมืออยู่แล้ว พวกเราแค่ไม่ทำให้ตัวเองโดนลูกหลงก็พอ” เมื่อได้ยินซูหยวนปลอบใจ จูหลิวหลี่ก็เม้มริมฝีปากพยักหน้าให้เธอ หลังจากนั้นก็ขยับไปใกล้เพื่อนทุกคนแล้วกระซิบบอกเกี่ยวกับเรื่องนี้
 

ท่าทางของทุกคนเมื่อได้ยินเกี่ยวกับฝูงแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ พวกเขาก็เหมือนที่จูหลิวหลี่ทำ ล้วนมีท่าทางตกใจกันทั้งนั้น ดีที่มีภูมิคุ้มกันมาจากจูหลิวหลี่แล้ว พวกเขาเตรียมใจเอาไว้ระดับหนึ่งว่าเรื่องที่จูหลิวหลี่บอกจะต้องเป็นเรื่องใหญ่ ทำให้ไม่ส่งเสียงกรีดร้องออกมา
 

ในขณะที่กลุ่มนักเรียนทั้ง 7 คน ซึ่งล้วนแต่เป็นกลุ่มของอันซูหยวนค่อยๆขยับตัวไปด้านหลังอย่างแนบเนียน ไม่สิ! จะบอกว่าแนบเนียนก็ไม่ถูกนัก เพราะการแสดงออกของพวกเธอกลายเป็นที่สนใจของพวกนักเรียนด้วยกันเอง ยิ่งเห็นว่าจูหลิวหลี่เข้าไปกระซิบกระซาบกับคนอื่นๆ พวกเขาก็เริ่มปรึกษากันแล้ว
 

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันเดาว่าต้องมีปัญหาอะไรแน่ ไม่อย่างนั้นจูหลิวหลี่ไม่ทำเสียงตกใจแบบนั้นหรอก”
 

“นั่นน่ะสิ ดูเถอะ พวกเขาขยับกันออกไปแบบนี้ ถ้าไม่สังเกตก็คงจะไม่เห็น แต่ถ้าพวกเขารู้ว่าเกิดปัญหาขึ้น ทำไมถึงไม่บอกพวกเราล่ะ”
 

“คิดว่าคนพวกนั้นอยากบอกพวกเราหรอ? ก่อนหน้านี้ก็ทำท่าไม่ยินดีจะให้พวกเราเข้าร่วมทำภารกิจด้วยซ้ำ กลัวว่าพวกเราจะแย่งผลงานทางทหารของตัวเองไปหมดล่ะมั้ง”
 

“เหอะ! ก็นั่นน่ะสิ พอพวกเรามา...พวกเธอก็ล่าได้น้อยลง ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ว่ากองทัพมีภารกิจให้ทำแบบนี้ด้วย ไม่อย่างนั้นคงรับภารกิจจากสถาบันแล้วก็มายืนล่าในที่ปลอดภัยแถวๆนี้แล้ว ได้ยินว่ากลุ่มพวกนั้นล่าโคเขาแหลมกลายพันธุ์ได้ครบจำนวน แค่เพราะมายืนรวมกับกลุ่มทหารด้วยนะ”
 

“ก็นั่นน่ะสิ พอพวกเรารับภารกิจมาช่วยทหารแล้ว กลับกลายเป็นว่ารับภารกิจอื่นๆไม่ได้อีก ช่างเป็นหลุมพรางเสียจริง”
 

“เฮ้อ ก็ต้องเลือกเอานั่นแหละ ถ้ารับภารกิจอื่นก็อาจจะสำเร็จได้หลายภารกิจ แต่ก็ไม่ได้แต้มทางทหารนะ”
 

“ก็จริง แต้มทางทหารได้ยากกว่าการทำภารกิจของสถาบัน ต่อให้ฉันรู้...ฉันก็เลือกทำภารกิจนี้ก่อนอยู่ดี” ทุกคนต่างก็พูดคุยกันเกี่ยวกับการแสดงของกลุ่มอันซูหยวน
 

ถึงจะสงสัยกับการเคลื่อนไหวที่ผิดปกตินั้นและระมัดระวังตัวอยู่เกือบสิบนาที แต่สุดท้ายก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ดังนั้นทุกคนจึงไม่ทันได้คิดอะไรอีก  
 

เวลาผ่านไปจากนั้นอีกครึ่งชั่วโมง จู่ๆบรรยากาศรอบๆก็เริ่มเปลี่ยนไป ซูหยวนและพวกเพื่อนๆที่อยู่ด้านหลังเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว นักเรียน 5 คนรวดเร็วมาก พวกเธอวิ่งไปหาทหารหน่วยสนับสนุนแล้วขอโล่ป้องกันทันที
 

พวกอาวุธเหล่านี้มีเอาไว้เพื่อให้ทุกคนได้หยิบยืมไปใช้ในภารกิจได้ ดังนั้นเมื่อพวกนักเรียนไปขอยืมโล่ พวกเขาก็ให้มาโดยไม่ได้คิดอะไร ซึ่งเพื่อนนักเรียนอีก 2 คนก็ทำหน้าที่เป็นหน่วยสนับสนุนแทน พวกเขาไปเบิก “ยาหยุดเลือด” มาเก็บไว้คนละ 10 หลอดท่ามกลางความประหลาดใจของพวกทหารหน่วยสนับสนุน
 

“พวกนักเรียน พวกเธอจะเอา....”
 

หึ่ง หึ่ง หึ่ง ....
 

ไม่ทันที่พวกทหารหน่วยสนับสนุนจะพูดจบ เสียงอื้ออึงจากการมาถึงของแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ก็ทำให้พวกเขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง
 

พวกมันมีมากกว่าร้อยตัว บินอยู่เหนือหัวของพวกเขาจนมองไม่เห็นแสงไฟสาดลงมา บรรยากาศที่เป็นการล่าอย่างสบายๆ ตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว!!
 

แมลงปีกแดงกลายพันธุ์ฝูงใหญ่มุ่งหน้าออกมาจากรังหลังถูกก่อกวนจนทำให้เข้าสู่สถานะคลั่ง ซูหยวนแอบนับจำนวนของมันในแผนที่มาก่อนแล้ว รวมๆแล้วประมาณ 150 – 160 ตัว เดิมทีเธออยากจะเตือนพวกนักเรียนคนอื่นๆด้วย แต่ก็เข้าใจดีว่านักเรียนเหล่านี้ถูกปลูกฝังให้กลัวแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ขนาดไหน กลัวว่าถ้าเธอบอกเรื่องนี้ไป พวกเขาจะถอนกำลังแล้วทิ้งภารกิจ ปล่อยให้พวกทหารต่อสู้กันตามลำพัง
 

ซึ่งด้วยจำนวนทหารเพียงเท่านี้ ประกอบกับความแข็งแกร่งของพวกเขาหลังที่ซูหยวนประเมินมา 2 วัน เธอก็รู้ว่าหากไม่มีนักเรียนช่วยจัดการภารกิจนี้ พวกเขาจะต้องตายแน่นอน!!  
 

เพื่อไม่ให้โศกนาฏกรรมเช่นนั้นเกิดขึ้น ซูหยวนจึงเลือกที่จะเงียบอยู่ตลอด ปล่อยให้ต้องเผชิญหน้ากับการถูกล้อมเอาไว้โดยพวกแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ดีกว่า สุดท้ายพวกเขาไม่อยากสู้ก็ต้องสู้ ถ้าไม่อย่างนั้นก็จะมีแต่ต้องตายเท่านั้น
 

แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ เมื่อทุกคนได้เห็นว่าที่มาของเสียงคืออะไร พวกเขาก็หน้าถอดสี พวกทหารอ้าปากค้างด้วยความตกใจ อย่างที่ซูหยวนได้พิจารณาก่อนหน้านี้ พวกเขามากกว่าครึ่งไม่ได้เป็นผู้ใช้พลังงานด้วยซ้ำ พวกทหารระดับสูงถูกส่งไปเขตพื้นที่ที่สูงกว่านี้แล้ว เมื่อเทียบกับการที่ต้องรับมือกับกลุ่มอันธพาลกลุ่มใหญ่ การที่จะต้องเจอกับฝูงแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ถือเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆสำหรับทหารระดับสูง
 

แต่ก็นั่นแหละ คนแข็งแกร่งมีเรื่องปวดหัวของคนแข็งแกร่ง และคนอ่อนแอก็มีเรื่องปวดหัวสำหรับคนอ่อนแอเช่นกัน  
 

แมลงปีกแดงกลายพันธุ์ที่ไม่ได้น่ากลัวสำหรับคนอื่น กลับเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถฆ่าพวกเขาได้เลย ดังนั้นไม่น่าแปลกใจที่จะได้เห็นท่าทางหวาดกลัวของพวกเขา ซึ่งพวกนักเรียนที่ไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้กับพวกมันยิ่งตื่นตระหนกยิ่งกว่า ครั้งจะถอนตัวออกไปก็ไม่ทันเสียแล้ว....
 

“ที่พวกนั้นขยับตัวออกไปอยู่แนวหลังก็เพราะแบบนี้ใช่ไหม!!”
 

“พวกสารเลว! พวกมันรู้อยู่แล้วว่าจะมีแมลงปีกแดงกลายพันธุ์มาที่นี่ แต่ไม่เคยเตือนพวกเราเลย พวกมันต้องการให้พวกเราตายแน่ๆ!!”
 

“ฮือๆ ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย! พวกแมลงปีกแดงกลายพันธุ์พวกนี้จะมากเกินไปหรือเปล่า ฉันอยากถอนตัวแล้ว!” พวกนักเรียนร้องโวยวายเสียงดัง ซูหยวนยังได้ยินเสียงด่าทอมาที่ตนเองด้วย ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้สนใจอะไร เพียงปล่อยผ่านและทำเป็นไม่ได้ยินก็เท่านั้น
 

“รีบเตรียมพร้อมสำหรับการป้องกัน ปกป้องศีรษะของตนเองอย่าให้ถูกโจมตีได้ พิษของแมลงปีกแดงกลายพันธุ์นี้อันตรายมาก ระวังสีแดงที่ปีกของมันให้ดี ถ้าได้รับบาดเจ็บแม้เพียงเล็กน้อยให้ถอยกลับมาเพื่อใช้ยาหยุดเลือด หน่วยสนับสนุนจะพยายามเข้าไปจ่ายยาให้ทุกคน เข้าใจใช่ไหม” คนเป็นหัวหน้าภารกิจปกป้องเขตปลอดภัยรีบตะโกนออกมา
 

ปีกของแมลงปีกแดงกลายพันธุ์นั้นมีพิษอ่อนๆที่จะทำให้เลือดไม่แข็งตัว ถ้าโดนพิษมากเข้าก็จะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ แต่ถ้าโดนโจมตีแค่เล็กๆน้อยๆ รีบทายาตรงแผลนั้นบางๆก็เป็นอันใช้ได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้ทุกคนฝืนต่อสู้จนแผลเปิด แล้วกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา
 

ส่วนเรื่องยารักษานั้น พวกเขาเตรียมพร้อมเอาไว้อยู่แล้ว พิษของพวกมันรักษาได้โดยยาหยุดเลือดระดับต่ำ การที่พวกเขาได้รับภารกิจให้มาปกป้องเขต A นี้ ก็เตรียมใจเอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องสู้กับแมลงปีกแดงกลายพันธุ์สักครั้งหนึ่ง เพียงแค่ไม่คิดว่าจะเป็นวันนี้ก็เท่านั้น
 

นี่แสดงว่าการต่อสู้ของพวกกลุ่มอิทธิพลมืดทวีความรุนแรงขึ้นมากแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกมันคงไม่ก่อเรื่องให้เกิดวิกฤติแบบนี้หรอก
 

“ผู้มีทักษะในการป้องกันล้อมกรอบเอาไว้ พวกที่มีความเร็วพยายามเคลื่อนไหวให้ทัน อย่าปล่อยให้ตัวเองถูกรุมล้อมเป็นกลุ่มเล็กๆ ไม่อย่างนั้นจะถูกพวกมันรุมโจมตีจากทุกทางได้ แล้วก็อย่าออกห่างจากกลุ่มใหญ่ พยายามช่วยปกป้องกันและกันเอาไว้ให้ได้” คนเป็นผู้นำออกคำสั่งอย่างต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าเขามีประสบการณ์ค่อนข้างมาก ไม่อย่างนั้นย่อมคุมสติของตนเองไม่ได้ดีแบบนี้
 

หลังจากที่พยายามออกคำสั่งให้พวกทหารและนักเรียนแนวหน้ารักษาความสงบเอาไว้ เขาก็หันมากำกับหน่วยสนับสนุนเพื่อให้เข้าช่วยเหลือพวกที่อยู่ด้านหน้าให้ดี  
 

เขาไม่มีความคิดที่จะช่วยให้ทุกคนหนีกลับออกมา เพราะตอนนี้ไม่มีสถานที่ให้หนีอีกแล้ว!
 

แม้โล่ป้องกันที่เขตชั้นนอกจะช่วยจัดการกับแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ได้ แต่ก็ต้องแลกไปกับพลังงานมหาศาล แกนพลังงานมากมายที่พวกเขารวบรวมและส่งไปยังเขตชั้นกลางจะถูกใช้อย่างสิ้นเปลืองไม่ได้ ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้...ชีวิตของทหารหนึ่งร้อยคนก็ยังไม่มีค่าเท่ากับการที่จะปล่อยให้โล่พลังงานถูกโจมตีเลย!
 

อีกอย่าง ถึงจะบอกว่าโล่พลังงานพวกนี้ช่วยป้องกันได้ แต่สารพิษของพวกมันหลังจากนี้จะทำให้ผู้อยู่เขตชั้นนอกต้องตายเป็นจำนวนมากแน่ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะต้องมาทำภารกิจปกป้องเขตปลอดภัยกันแบบนี้ทำไม แล้วยังต้องมีภารกิจเก็บกวาดอีก ทั้งหมดก็เพื่อป้องกันไม่ให้พวกสัตว์กลายพันธุ์ปล่อยสารพิษรอบๆเขตปลอดภัยมากเกินไปนั่นแหละ!

…………………….