บทที่ 208 บุคคลมีชื่อเสียง (อ่านฟรี 1 ต.ค. 68)

บทที่ 208 บุคคลมีชื่อเสียง

“พวกนักเรียน ตั้งสติกันหน่อย เพิ่งเคยล่าเป็นครั้งแรกรึไง” เสียงข่มขวัญของทหารคนหนึ่งดังขึ้นมา แม้ว่าตัวเขาเองก็จะมีเหงื่อไหลเต็มใบหน้า แต่ก็รู้ดีว่าชีวิตของพวกเขาจะอยู่หรือตายขึ้นอยู่กับการรับมือพวกมันแล้ว

ในเมื่อไม่มีทางให้ถอย เช่นนั้นก็สู้เพื่อหวังชัยชนะเถอะ! ไม่ใช่ว่าที่นี่มีผู้ใช้พลังงานจำนวนมากอยู่หรอกหรอ? ก่อนหน้านี้พวกนักเรียนก็แสดงผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมด้วย ดังนั้นโอกาสรอดก็สูงมากขนาดนี้ พวกเขาไม่ควรจะยอมแพ้กันง่ายๆสิ

อย่างไรก็ตาม หลังหันไปเห็นว่าพวกนักเรียนกำลังขวัญหนีดีฝ่อ ไม่เพียงแค่ช่วยเหลือการต่อสู้ไม่ได้เท่านั้น ยังจะกลายเป็นตัวถ่วงของพวกเขาอีก ดังนั้นจึงไม่สามารถใจเย็นกับพวกเขาได้อีก ทำได้แค่ต้องใช้ไม้แข็ง!

“ฝูงแมลงปีกแดงกลายพันธุ์พวกนี้เป็นสัตว์ที่พวกเราเคยล่ามาก่อนหรือยังไงล่ะ! ก็ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราต้องเผชิญหน้ากับพวกสัตว์กลายพันธุ์ประเภทแมลงเลยนะ ขนาดนักล่าที่มีประสบการณ์ก็ยังตายได้ แล้วพวกเราจะไปเหลืออะไร”

“จริงด้วย! ภารกิจนี้ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าพวกเราจะต้องสู้กับแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ด้วยน่ะ ฮือๆ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ!”

“อาจารย์สอนว่าถ้าเจอแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ ตอนนี้ต้องหนีเท่านั้น เพราะทักษะของพวกเรายังอ่อนแอเกินไป”

“ใช่ๆ พวกเราไม่สามารถต่อสู้ได้ พวกเราจะต้องหนี!!”

พวกนักเรียนต่างก็โต้แย้งกันออกมา เดิมทีทหารคนนั้นคิดว่าเขาพูดแบบนี้แล้วจะทำให้พวกนักเรียนมีกำลังใจจะต่อสู้ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้พวกเธอระบายความกลัวออกมาแทน ทำเอาบรรยากาศรอบๆหดหู่ไปกันหมด

“อะไรกัน พวกเธออยู่ปี 2 แล้วไม่ใช่หรอ? เมื่อปีที่แล้วฉันได้ยินว่ามีนักเรียนของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งคนหนึ่งที่อยู่ชั้นปีที่ 1 เท่านั้น เธอกลับเข้าร่วมภารกิจอย่างกล้าหาญ สามารถช่วยกองทัพจัดการแมลงดินหัวเขียวที่เขต G ได้ แถมไม่นานมานี้ก็ยังทำภารกิจกับทหารระดับสูง จัดการจระเข้หนามที่เขต K ช่วยให้ทหารระดับสูงมากมายรอดชีวิตกลับมาได้”

“แล้วทำไมพวกเธอที่อยู่ชั้นปีเดียวกัน กลับจัดการไม่ได้แม้แต่แมลงปีกแดงกลายพันธุ์ที่อ่อนแอในเขต A พวกนี้ด้วยล่ะ นี่มันน่าแปลกมากเลย เดิมทีฉันคิดว่านักเรียนของสถาบันอันดับหนึ่งจะแข็งแกร่งแบบนั้นกันหมด ที่ไหนได้ก็มีคนอ่อนแออยู่เยอะหรอกหรอ?”

ทหารคนหนึ่งพูดขึ้นมา ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ แต่มันเหมือนกับการตบหน้าของพวกนักเรียนทั้งหลายไปแล้ว!

ก่อนหน้านี้เป็นพวกเขาเองที่เรียกร้องกัน บอกว่าอันซูหยวนได้รับสิทธิพิเศษ การที่เธอได้ติดตามอาจารย์เติ้งทำให้ได้กลายเป็นทหารอย่างรวดเร็ว สามารถเลื่อนขั้นทางทหารได้ทั้งๆที่ยังเรียนอยู่ ทว่า....เมื่อคิดย้อนกลับไป ถ้าเป็นพวกเขาที่ได้รับโอกาสเดียวกัน ตอนนี้ภาพที่เห็นก็อาจจะเป็นป้ายหลุมศพของพวกเขาแทน

ขนาดแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ก็ยังทำให้พวกเขาหวาดกลัวขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงสัตว์กลายพันธุ์ในเขต G หรือเขต K หรอก แค่พวกสัตว์กลายพันธุ์จากเขต B ขยับครั้งเดียวก็ฆ่าพวกเขาได้แล้ว ความแข็งแกร่งของคนที่เพิ่งเรียนจบภาคทฤษฎีจะเอาอะไรไปสู้ได้ หากผ่านไปสักหนึ่งภาคเรียนแล้ว พวกเขาก็อาจจะสามารถต่อสู้ได้ แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ เวลานี้!!

“คนที่พวกคุณพูดถึงก็กำลังหลบอยู่ด้านหลังโน่นไง! เธอก็คือคนที่ทำภารกิจสำคัญมากมายแบบนั้น แต่พอเกิดเรื่องก็วิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังนู้น!”

“ใช่แล้ว เธอน่ะรู้ตัวก่อนใครด้วยซ้ำว่าพวกเราจะถูกโจมตี แต่กลับไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เธอก็แค่คนขี้ขลาดคนหนึ่งที่อยากให้พวกเราตายแทนก็เท่านั้น” พวกนักเรียนชี้ไม้ชี้มือไปด้านหลัง แต่พวกทหารคร้านที่จะใส่ใจความวุ่นวายที่พวกเธอก่อแล้ว 

ไม่ว่าตอนนี้ใครจะอยู่ด้านหน้าหรือด้านหลัง ทุกคนก็ต้องสู้! จะเป็นหรือตายก็ขึ้นอยู่กับว่าสามารถจัดการแมลงปีกแดงพวกนี้ไปได้ไหมก็เท่านั้น

“หุบปากแล้วก็เตรียมพร้อมต่อสู้ได้แล้ว! ภารกิจนี้...ถ้าฉันเห็นว่าใครหันหลังหนีแม้แต่คนเดียว คนนั้นจะถูกฉันจัดการก่อนเลย!” เพื่อให้พวกนักเรียนตั้งใจที่จะต่อสู้แทนคิดหนี ทหารคนหนึ่งจึงใช้วิธีการข่มขู่ออกไป

ซึ่งคำขู่ครั้งนี้ได้ผลจริงๆ นักเรียนที่มีความคิดจะหนีหยุดฝีเท้าของตนเอง พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่กไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

ในขณะที่พวกเขายังทะเลาะกับตัวเองว่าจะเอาอย่างไรต่อ จู่ๆเสียง ปัง ปัง ปัง ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับร่างของแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ที่ร่วงลงมาพร้อมกัน 3 ตัวในครั้งเดียว!!

หึ่ง!!

ฝูงแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ที่บดฝังด้านบนจนทำให้แสงไฟสาดลงมาไม่ถึงพื้น เกิดเป็นช่องโหว่ 1 รูเล็กๆ แม้พวกมันจะรีบเข้ามาเติมอีกครั้ง ทว่าการโจมตีครั้งต่อไปก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ปัง ปัง ปัง!!

ลูกศรถูกปล่อยออกไปอีกครั้ง สอยเอาร่างของแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ร่วงลงมาตามจำนวนที่โจมตีไป ซึ่งตอนนั้นแมลงปีกแดงกลายพันธุ์เองก็ไม่ได้จะรอการโจมตีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น พวกมันเกือบสิบตัวทิ้งร่างลงมา กลับหัวเพื่อจะพุ่งชน ด้วยความเร็วของพวกมันนี้ หากไม่สามารถป้องกันได้ทัน จะต้องถูกโจมตีจนบาดเจ็บหนักแน่

พรึ่บ!!

ทว่า ก่อนที่แมลงปีกแดงกลายพันธุ์จะพุ่งชนเข้ากับร่างเล็กที่ยืนถือธนูอย่างมั่นใจก่อนหน้านี้ จู่ๆโล่กลมขนาดใหญ่ทั้งห้าก็เคลื่อนตัวเข้ามา บดบังการโจมตีของพวกมันได้ทั้งหมด

ตู้ม ตู้ม!!

แรงปะทะทำให้เกิดการระเบิดขึ้น ดีที่โล่ของทหารแข็งแกร่งมาก พวกมันถูกออกแบบมาเพื่อรับมือกับแมลงปีกแดงกลายพันธุ์โดยเฉพาะ ดังนั้นจึงไม่ถูกทำลายด้วยการโจมตีเพียงเท่านี้ ประกอบกับนักเรียนทั้ง 5 คนมีความแข็งแกร่งมากพอที่จะรับการกระแทกนี้ได้ ด้วยวิธีการ “บิด” และ “หมุน” ที่ซูหยวนบอกให้ทำ การกระแทกนี้จึงลดลงไปไม่น้อย ซึ่งทำให้แรงปะทะถูกแผ่กระจายออกไปให้ทุกคนทั่วถึงกัน และนั่นก็ทำให้ไม่ต้องมีใครแบกรับแรงโจมตีเพียงคนเดียว

เมื่อพวกแมลงถูกทำให้มึนงง ซูหยวนก็โผล่ออกมาจากโล่ที่เปิดออกอย่างกะทันหัน ตอนนั้นเองที่ลูกศรในมือของเธอถูกปล่อยออกไปอีกครั้ง และแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ที่บินชนโล่ก่อนหน้านี้ก็ถูกลากเข้ามาใกล้ ถูกนักเรียนทั้ง 5 ที่ถือโล่สับเข้าที่คอเต็มแรงจนพวกมันตายไปในการโจมตีเดียว!

ปัง ปัง ปัง!

ด้วยการโจมตีนี้ กลุ่มของซูหยวนสามารถฆ่าแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ได้ 16 ตัว ภายในไม่กี่วินาที! พลังของการสังหารที่สูงมากนี้ทำให้พวกที่กำลังหวาดกลัวได้แต่อ้าปากค้างตกตะลึง

“กลยุทธ์ที่ยอดเยี่ยม!” หัวหน้าภารกิจพึมพำออกมาเมื่อเห็นภาพนี้ เขามองไปยังหน่วยสนับสนุนก่อนจะส่งสัญญาณให้พวกเขารีบนำโล่ออกไปแจกจ่ายทันที

“เร็ว!! แบ่งกลุ่มรับโล่แล้วเลียนแบบนักเรียนกลุ่มนั้นซะ! พยายามจับจังหวะให้ดี พวกเราน่าจะจัดการพวกมันได้!” คนเป็นหัวหน้ามีความหวัง ถ้าพวกเขาสามารถยกโล่มาป้องกันได้ทัน ก็น่าจะไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม?

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ทันได้คิดถึงปัญหาที่ว่า...ในบรรดาทหารของเขา ไม่มีใครที่มีทักษะการยิงธนูที่ยอดเยี่ยมเช่นอันซูหยวน และที่สำคัญ...ผู้ที่ถือโล่นั้นจะรับแรงกระแทกได้สักกี่ครั้ง 

โชคดียังเป็นของพวกเขา เพราะแม้ว่ากลยุทธ์นี้พวกเขาจะใช้ตามไม่มีประสิทธิภาพ แต่มันก็ยังถ่วงเวลาให้กลุ่มของอันซูหยวนได้ 

ด้วยการโจมตีภายใน 2 นาทีสามารถสังหารแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ได้ 16 ตัวในคราวเดียว กลุ่มของซูหยวนต้องการเวลาประมาณ 18 นาทีสำหรับการฆ่าแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ทั้งหมด 150 ตัว ยังไม่นับรวมว่าพวกทหารหรือพวกนักเรียนก็อาจจะจัดการพวกมันได้บ้าง ดังนั้น...ภารกิจนี้จึงจบลงโดยที่มีการสูญเสียน้อยที่สุด

กลุ่มของอันซูหยวนเหมือนดอกบัวบานและหุบ หมุนวนเป็นกรงจักรที่ไล่สังหารแมลงปีกแดงกลายพันธุ์อย่างต่อเนื่อง ทุกๆตำแหน่งที่พวกเขาเคลื่อนที่ไปจะมีแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ฝูงใหญ่ร่วงลงมาตาย เมื่อผ่านไปแค่ 10 นาที พวกแมลงปีกแดงก็รู้แล้วว่าพวกมันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมนุษย์กลุ่มนี้ สุดท้ายก็พากันบินหนีกระจัดกระจายไป ทำเอาพวกทหารไล่หลังตามเก็บกวาดพวกมันได้อีกหลายตัว

“สะ สำเร็จ!! พวกมันหนีไปแล้ว!”

“พวกเราขับไล่มันไปได้ ปกป้องเขตปลอดภัยเอาไว้ได้!!”

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันเองก็ทำได้ กลับไปหาครอบครัวครั้งนี้ ฉันจะบอกลูกๆว่าฉันได้ปกป้องพวกเขาเอาไว้แล้ว”

“ฮ่าๆ ฮา ฮา ฮา...” เสียงหัวเราะของพวกทหารดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เดิมทีพวกเขาตัดสินใจที่จะตายกันแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสรอดชีวิตได้เห็นภาพนี้ด้วย

แม้ว่าภารกิจครั้งนี้จะมีคนตาย แต่จำนวนไม่ถึงสิบคนนี้ถือว่าเป็นจำนวนที่น้อยกว่าที่คิดเอาไว้มาก เมื่อพิจารณาแล้วก็พบว่าสาเหตุของชัยชนะนี้ แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเพราะพวกเขา เทียบกับความสำเร็จในการสังหารแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ พวกเขาฆ่าพวกมันรวมแล้วได้แค่ไม่ถึงสิบตัว ในขณะที่กลุ่มนักเรียนสัตว์ประหลาดพวกนั้นฆ่าได้ไปเป็นร้อย!

“นักเรียน ขอบคุณมาก!”

“ใช่แล้ว ต้องขอบคุณนักเรียนทั้ง 8 คนจริงๆ ขอบคุณมากๆ ภารกิจนี้ผ่านไปได้เพราะพวกเธอจริงๆ” ทหารหลายคนอยู่ใกล้กลุ่มของซูหยวน พวกเขารีบเข้าไปขอบคุณกันยกใหญ่ ลืมว่าตัวเองเพิ่งจะหมดแรงไปเมื่อครู่นี้

“ไม่ต้องขอบคุณมากมายอะไรหรอกค่ะ ถ้าจะขอบคุณก็ต้องขอบคุณซูหยวนที่บอกวิธีการรับมือพวกมันให้กับเรา ไม่อย่างนั้นพวกเราก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน” เพื่อนนักเรียนในกลุ่มพูดออกมา

เรื่องนี้ถ้าไม่ใช่ซูหยวนเป็นคนพูด พวกเธอก็ไม่มีทางเชื่อหรอก ใครจะทิ้งอาวุธประจำตัวของตนเองเพื่อหยิบเอาโล่และกระบี่ที่ไม่เคยใช้งานกันล่ะ ในช่วงเวลาเสี่ยงตาย...ทุกคนมีแต่จะต้องเชื่อมั่นในอาวุธของตนเองและวิธีการต่อสู้ที่มั่นใจที่สุดเท่านั้น แต่เพราะเป็นซูหยวน เพื่อนนักเรียนที่พวกเธอไว้ใจ ดังนั้นจึงยอมทำตามอย่างว่าง่าย

แล้วผลลัพธ์ก็ออกมาอย่างที่เห็น! วิธีการต่อสู้ของซูหยวนทำให้พวกเขาคิดได้ บางครั้งไม่จำเป็นต้องเอาความแข็งแกร่งเข้าสู้ การใช้กลยุทธ์ก็คือหนทางเอาชนะอย่างหนึ่งเหมือนกัน แถมการที่ไม่ดื้อรั้นเกินไปก็ยังเพิ่มโอกาสให้ตัวเองรอดตายได้ด้วย

“นักเรียนซูงั้นหรอ?” ทหารคนหนึ่งที่ได้ยินชื่อก็รู้สึกว่าคุ้นเคยอยู่บ้าง ซูหยวนส่ายหน้าเบาๆตอบกลับ

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันคืออันซูหยวน เรียกว่านักเรียนอันก็ได้ค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินซูหยวนแนะนำตัว ดวงตาทหารคนนั้นก็เบิกกว้างขึ้น เขามองซูหยวนด้วยท่าทางตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม คลี่ยิ้มจนเห็นฟันสีขาวสะท้อนแสงออกมา

“อันซูหยวน ชื่อของเธอก็คืออันซูหยวน ถ้าอย่างนั้น...จ่าสิบตรีอันของพวกเราก็คือเธอใช่ไหม” เขาตื่นเต้นมากที่สุดแล้ว เรื่องของเธอกลายเป็นที่พูดถึงกันมาก โดยเฉพาะพวกเขาที่มีบ้านอยู่ในเขตชั้นนอก 

ถึงแม้ครอบครัวของพวกเขาจะมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าครอบครัวผู้เก็บขยะเนื่องจากหัวหน้าครอบครัวอย่างเขาเป็นทหารมีเงินเดือนใช้ ทว่า...ชีวิตของเขาก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา หลายครอบครัวที่มีสมาชิกในบ้านเป็นทหาร แรกๆก็ดี แต่เมื่อคนเป็นหัวหน้าครอบครัวตายไป เงินชดเชยก้อนสุดท้ายก็ต้องดูว่าพวกเขายังบริหารจัดการได้ดีหรือไม่ หากต่อมาลูกหลานไม่ได้มีอาชีพที่ดี อนาคตของพวกเขาก็คือครอบครัวผู้เก็บขยะนั่นแหละ

ดังนั้นเมื่อได้ยินข่าวเกี่ยวกับครอบครัวผู้เก็บขยะหนึ่ง พ่อเป็นนักล่า ลูกเป็นทหาร ยิ่งเป็นทหารระดับสูง มีความแข็งแกร่งเหนือธรรมดา พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะวาดฝันว่าครอบครัวตนเองจะปรากฏอัจฉริยะเช่นนั้นขึ้นบ้าง

 เรื่องราวของอันซูหยวนไม่ต่างอะไรกับตำนาน เธอเป็นแรงผลักดันให้หลายๆครอบครัวเลย ดังนั้นเมื่อได้ยินชื่อของเธอ ทหารมากกว่าครึ่งที่นี่ก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย

“จ่าสิบตรีอัน! เป็นเกียรติมากๆที่พวกเราได้ทำภารกิจร่วมกับท่าน ครั้งนี้เป็นเพราะท่านช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้จริงๆ ความแข็งแกร่งที่ทุกคนพูดถึงกันไม่ใช่แค่ข่าวลือเท่านั้น พวกเราได้เห็นกับตาแล้ววันนี้!”

“จ่าสิบตรีอัน จ่าสิบตรีอัน!!”

พวกทหารร้องเรียกชื่อของอันซูหยวนออกมาด้วยความตื่นเต้น เห็นท่าทางฮึกเหิมของพวกเขาแบบนี้แล้ว คนที่มองดูด้วยความอิจฉาก็ลอบเบ้ปากของพวกเขา

เดิมทียังคิดจะเข้ามาต่อว่าอีกฝ่ายที่ไม่ยอมเตือนตนเองให้หนีก่อนที่พวกแมลงปีกแดงกลายพันธุ์จะปรากฏตัวออกมา มีเพียงแค่กลุ่มของตนเองเท่านั้นที่รับรู้แล้วหาทางรับมือได้ ดูสิ...ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บกันคนละแผลสองแผลจนปวดแสบปวดร้อนแบบนี้หรอ? หากไม่ใช่เพราะมียาห้ามเลือดจากพวกทหาร วันนี้พวกเขาคงจะต้องเลือดหมดตัวตายไปแล้ว!

แม้จะโกรธจะเกลียดขนาดไหน พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรในสถานการณ์นี้

อันซูหยวนในสายตาของพวกทหารไม่ต่างอะไรกับฮีโร่เลย ถ้าพวกเขาเข้าไปต่อว่าเธอตอนนี้ คงจะกลายเป็นสนามอารมณ์ ไม่ได้ต้องมาตายเพราะแมลงปีกแดงกลายพันธุ์ แต่จะโดนพวกลัทธิคลั่งอันซูหยวนรุมทำร้ายจนตายต่างหาก!!

………………………………