บทที่ 237 ไม่ประสงค์ดี (อ่านฟรี 30 ต.ค. 68)

บทที่ 237 ไม่ประสงค์ดี

งานประมูลสกุลเสวี่ยจัดขึ้นหลังจากวันที่ซูหยวนได้รับจดหมายเชิญเพียงสองวันเท่านั้น ถ้าไม่ได้อาจารย์หยางช่วยเหลือ เธอคงจะต้องตัดสินใจใช้ตั๋วทรัพยากรจริงๆ ไม่อย่างนั้นก็ไม่เหลือเวลาที่จะฝึกฝนแล้ว ดังนั้นพอถึงวันงานประมูล ซูหยวนก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว ตอนนี้เงินในบัญชีของเธอมีอยู่ไม่มากแต่ก็ไม่น้อย เพียงพอที่จะใช้ประมูลเล่นๆได้อีกด้วย

ถึงในรายการสินค้าจะยังไม่มีสินค้าไหนที่ทำให้ซูหยวนสนใจได้ แต่เธอก็ไม่ได้กดดันตัวเองขนาดนั้น อีกอย่าง...งานประมูลสกุลเสวี่ยก็น่าสนใจจริงๆ ซูหยวนชื่นชอบวิธีการที่ตระกูลเสวี่ยรับสินค้ามา ถึงพวกเขาจะบอกว่ามันเป็นการป้องกันไม่ให้ผู้ร่วมส่งสินค้าถูกจับตามองจนเป็นอันตราย จึงได้ทำสัญญาปิดบังแหล่งที่มาไว้ตั้งแต่แรกก็เถอะ แต่ซูหยวนเข้าใจดีว่าวิธีเช่นนี้ แท้จริงแล้วก็เพื่อไม่ให้ถูกแย่งชิงผลกำไรไปก็เท่านั้น

หากผู้คนรู้ที่มาของสินค้า ต่อไปคงจะไม่อยากมาแข่งกันประมูลอีกแล้ว แต่จะไปติดต่อเจ้าของทรัพยากรโดยตรง สุดท้ายโรงประมูลสกุลเสวี่ยก็จะไม่ได้รับส่วนแบ่งจากงานนี้ ที่สำคัญ...เพื่อดึงดูดผู้ลึกลับทั้งหลาย พวกเขาหวังว่าตัวเองจะได้รับทรัพยากรที่หลากหลายมากขึ้นด้วยวิธีนี้

ซูหยวนเข้าใจพวกเขา แต่ก็ไม่เห็นว่ามันเป็นผลเสียอะไร สำหรับเธอแล้ว..การที่ซ่อนตัวตนผู้ขายจะเป็นประโยชน์มากกว่า วันข้างหน้าหากมีพืชผักดีๆที่ไม่สามารถนำขายให้กับองค์กรนักล่าสกุลจางได้ เช่นนั้นโรงประมูลเสวี่ยก็น่าสนใจเช่นกัน

เด็กสาวถือบัตรเชิญเข้าไปในงาน แม้ผู้ดูแลจะประหลาดใจที่เด็กสาวตัวเล็กดูไม่มีอำนาจใดๆจะเป็นผู้ถือบัตรเชิญมาคนเดียวก็เถอะ ทว่าด้วยมารยาทแล้ว เขาย่อมไม่ทำให้เสียเรื่อง

เพียงเชิญซูหยวนเข้าไปข้างใน ขอให้เธอสวมใส่ชุดที่โรงประมูลเตรียมเอาไว้แล้วออกไปข้างนอก เปิดเผยเพียงหมายเลขของผู้เข้าร่วมประมูลเท่านั้น ทั้งนี้ก็เพื่อไม่ให้ผู้เข้าร่วมประมูลใช้อำนาจของตนเองกดข่มไม่ให้ผู้อื่นเข้าแย่งชิงสินค้าที่อยากได้ เพราะไม่อย่างนั้น...พวกเขาอาจจะรวมตัวกันกดราคาลง และนั่นจะทำให้ชื่อเสียงของโรงประมูลเสียหาย

หญิงสาวถือหมายเลข 24 ในมือ ที่นั่งของหมายเลข 24 ถูกเตรียมเอาไว้แล้ว ข้างๆเป็นหมายเลข 16 ที่นั่งอยู่ก่อน และหมายเลข 32 ที่หันมามองเธอเพียงชั่วครู่แล้วก็เลิกสนใจอีก ทั้งสองหมายเลขมีผู้ติดตามอยู่ด้านหลัง 2 คนด้วย คงจะเป็นคนจากตระกูลใหญ่สักตระกูล

“ไม่ทราบว่าผู้ประมูลท่านนี้มาที่นี่เพื่อสนใจสินค้าใดหรือ?”

น้ำเสียงกระจ่างชัดของหมายเลข 16 เอ่ยถามขึ้นมา ซูหยวนชะงักไปเล็กน้อย แม้พวกเขาจะพยายามซ่อนตัวตนขนาดไหน แต่ทันทีที่เอ่ยเสียงจะจำกัดไม่ได้เลยหรือ?

หญิงสาวกระแอมในลำคอก่อนจะใช้เสียงนุ่มลึกพูดคุยด้วย พยายามทำให้พวกเขารู้ว่าเธอไม่ใช่แค่เด็กสาวคนหนึ่ง

“เป็นคุณลุงที่มอบบัตรเชิญให้ ขอให้ฉันมาซื้อของขวัญให้ตัวเอง ดังนั้นจึงยังไม่มีอะไรที่สนใจเป็นพิเศษ รอดูเอาข้างหน้า” ซูหยวนยืดคอเล็กน้อย ท่าทางสูงส่งและเป็นทางการทำให้หมายเลข 16 และ 32 ที่พิจารณาว่าซูหยวนอยู่ต่ำกว่าตนเองในครั้งแรกชะงักไป

“โอ้ เป็นวันเกิดสาวน้อยนี่เอง ถ้าอย่างนั้นก็ต้องอวยพรให้แล้ว หวังว่าจะได้รับของขวัญที่ชื่นชอบ” 

หมายเลข 32 ที่เมินเฉยในตอนแรก หลังได้ยินว่าเธอเป็นเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนเองก็หัวเราะออกมา ถ้าอีกฝ่ายเป็นเด็กสาวจากตระกูลใหญ่ อย่างนั้นผูกมิตรไว้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่

 แม้ที่โรงประมูลสกุลเสวี่ยจะมีกฎไม่ให้เปิดเผยตัวเอง แต่ก็มีวิธีมากมายที่จะตรวจสอบว่าใครเป็นใครอยู่ ยกตัวอย่างเช่นประโยคสั้นๆที่คุยกันเมื่อครู่นี้ หลังจากจบงานประมูลเพียงไปตามหาว่าสาวน้อยคนไหนที่มีวันเกิดใกล้เคียงกับวันประมูลนี้ ก็น่าจะเป็นเธอแล้ว

ดวงตาของเซิ่นเจ๋อมีประกายเล็กน้อย เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะพูดถึงสถานะของตนเองบ้าง

“สำหรับฉัน มีของที่สนใจอยู่ 2 อย่าง อย่างแรกก็คือเมล็ดพันธุ์ระดับสูง ถ้าสามารถประมูลมาได้ ฉันก็มีโอกาสที่จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขององค์กรได้เลย และอย่างที่สองซึ่งสำคัญที่สุด...นั่นก็คือ ไข่ของแมลงกัดกิน” 

ชายหนุ่มพูด เพียงแค่ประโยคเหล่านี้ก็เปิดเผยแล้วว่าตัวเขานั้นเป็นเกษตรกรผู้หนึ่ง ทั้งยังมีความทะเยอทะยานสูง กับคนเช่นเขานี้...หากเด็กสาวไม่ใช่พวกนักล่า เช่นนั้นจะต้องสนใจเขามากขึ้นแน่

สถานะของเกษตรกร มีแค่พวกนักล่าเท่านั้นที่เป็นศัตรูกัน สำหรับอาชีพอื่นๆล้วนเป็นพันธมิตรที่ดีทั้งนั้น เหมือนกับน้ำพึ่งเรือ เสือก็ต้องพึ่งป่า อีกอย่าง...ด้วยประสาทการรับรู้ที่ดี เขาย่อมได้กลิ่นอายของพลังชีวิต หรือก็คือ...เธอน่าจะเป็นเกษตรกรเหมือนกัน หรือไม่ก็เป็นอาชีพแพทย์ ไม่ก็ผู้ทำยา มีเพียงผู้คนเหล่านี้ที่จะใกล้ชิดกับการใช้พืชผักหรือสมุนไพร

หากเป็นพวกนักล่า รับรองว่าเขาจะต้องได้กลิ่นสารพิษหรือกลิ่นสสารซากกลายพันธุ์ที่เน่าเหม็น ดังนั้นตั้งแต่ที่เริ่มพูดคุยกับเธอ เขาก็มั่นใจแล้วว่าเธอจะไม่ใช่นักล่า

 แน่นอนว่าซูหยวนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร แต่เธอไม่ได้ต้องการจะซ่อนสถานะนักล่าของตนเอง เพียงแค่ก่อนหน้านี้เธอเข้ามิติฟาร์มแล้วอาบน้ำชะระล้างร่างกาย ไหนจะดื่มน้ำบริสุทธิ์เข้าไปทุกวันอีก ไม่ใช่เรื่องแปลกที่กลิ่นซากกลายพันธุ์หรือสารพิษถูกจัดการออกไปหมดแล้ว...

“ทำไมถึงสนใจไข่แมลงกัดกิน พวกมันไม่ค่อยดีกับเกษตรกรไม่ใช่หรือ?” หมายเลข 16 ซึ่งเป็นเสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้นด้วยความสนใจ 

“ใช่ แต่ก็เพราะมันไม่ค่อยดีกับเกษตรกรนี่แหละถึงได้ต้องการ” น้ำเสียงของเซิ่นเจ๋อมีความเจ้าเล่ห์อยู่ในนั้น ทำเอาหมายเลข 16 หัวเราะออกมา

“นึกว่าหมายเลข 32 เป็นเกษตรกรเสียอีก ที่แท้ไม่ใช่หรือ?”

“ฮ่าๆ ที่จริงก็ใช่นั่นแหละ เพียงแต่...มีพวกที่ไม่สมควรเป็นเกษตรกรอยู่ ดังนั้นก็เลยอยากจัดการเสียหน่อย”

“หืม? ในวงการเกษตรกรก็โหดเหี้ยมเหมือนกันหรือ?”

“โหดเหี้ยม? ฮ่าๆ ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก หากเป็นเกษตรกรด้วยกันก็คงจะไม่มีปัญหา แต่นี่...มีพวกหมาบ้าบางคนอยากจะกลายเป็นเกษตรกรที่สูงส่งของพวกเราน่ะสิ แถมยังลงมือกับน้องสาวของฉันจนเธอไม่สามารถเป็นเกษตรกรได้อีก แบบนี้...ฉันก็ไม่คิดจะเก็บมันไว้หรอก”

“โอ้ มีเรื่องเช่นนั้นด้วยหรือ? ปกติแล้วพวกนักล่ามักจะไม่ชอบการทำเกษตรนี่ ทำไมถึงมีคนอยากจะเป็นเกษตรกรได้”

“หึ มันก็คงอยากจะเล่นสนุกกับวงการเกษตรกรของพวกฉันน่ะสิ” ยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ น้ำเสียงของเขาอึมครึมมากขึ้นเรื่อยๆ ในระหว่างนั้น...ซูหยวนก็ฟังรายละเอียดด้วยความใจกว้าง แม้เนื้อหาทั้งหมดดูคล้ายว่าจะเป็นเรื่องของเธอเองก็ตาม

ไม่คิดเลยว่าการเข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้จะทำให้เธอได้รู้อะไรดีๆเข้าแล้ว สำหรับแมลงกัดกินนั้น...ซูหยวนไม่ใช่ไม่รู้จัก พวกมันเป็นความรู้ที่เอาไว้ใช้ทดสอบการเป็นเกษตรกรขั้นเริ่มต้นด้วยซ้ำ เนื่องจากพวกมันเป็นศัตรูพืชอันตรายมาก ทว่า...กลับมีนักล่าบางคนเลี้ยงแมลงกัดกินเพื่อเอาไว้เป็นคู่หูในการจัดการพืชกลายพันธุ์

เนื่องจากปัญหาเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ คนหนึ่งสามารถใช้ประโยชน์จากพวกมันได้ แต่อีกคนกลับคิดว่าพวกมันเป็นปัญหา จึงทำให้เกิดความขัดแย้งเกิดขึ้นที่แม้แต่กฎหมายก็ยังไม่กำหนดชัดเจน ทำได้แค่ใช้กฎหมายห้ามไม่ให้ทำร้ายผู้อื่นเท่านั้น ในขณะที่ตัวแมลงกัดกินเองไม่ได้ห้ามเลี้ยง

พวกแมลงกัดกินนี้เกิดมาเพื่อเป็นศัตรูพืชอย่างแท้จริง ไม่สนใจว่าจะเป็นพืชกลายพันธุ์หรือพืชทั่วไป พวกมันล้วนกินเป็นอาหารทั้งหมด นักล่าชอบเลี้ยงพวกมันเพื่อตรวจสอบตำแหน่งของพืชกลายพันธุ์ ป้องกันไม่ให้พวกมันลอบเข้ามาในพื้นที่ค่ายของพวกเขาได้ ซึ่งถ้าพวกมันลอบหยั่งรากเข้ามาใกล้ แมลงกัดกินพวกนี้จะส่งสัญญาณหิวกระหายทันที

แน่นอนว่าแมลงกัดกินพวกนี้ไม่ได้หาได้ง่ายนัก ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกเอามาประมูลในราคาสูง ไม่น่าแปลกใจที่นักล่ามากมายจะไม่ค่อยได้ใช้งานพวกมันจริงๆ คงจะมีแค่นักล่าหรือทหารระดับสูงเท่านั้นแหละที่จะครอบครองมันได้

อย่างไรก็ตาม ชายหมายเลข 32 คนนี้ต้องการประมูลมันเพื่อเอาไปจัดการแปลงเพาะปลูกของเธอ เขาคงเป็นใครสักคนที่มีความแค้นเป็นการส่วนตัว และคงจะต้องสนิทสนมกับ “เซิ่นหนิง” ผู้นั้นแน่

ตั้งแต่ที่เธอเข้าไปวุ่นวายกับวงการเกษตรกร มีเพียงเซิ่นหนิงเท่านั้นที่เป็นสตรีมีความโกรธแค้นกัน ตัวเธอถูกตัดสิทธิจากการเป็นเกษตรกรไปแล้ว ไม่น่าแปลกใจที่จะมีใครบางคนต้องการทวงแค้นให้

 ถึงแม้จะรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจเป็นปัญหาอยู่บ้าง แต่ซูหยวนไม่ได้กลัวเลย เมื่อรู้ว่ามีใครบางคนคิดจะเล่นงานเธอด้วยแมลงศัตรูพืช เช่นนั้นเธอก็จะปล่อยให้เขาได้ทำสำเร็จ

ซูหยวนอยากรู้เหมือนกับว่าแมลงกัดกินกับยาฆ่าแมลงจากฟาร์ม สิ่งใดจะชนะแล้วสิ่งใดจะพ่ายแพ้! ซึ่งแน่นอนว่าก่อนที่จะรู้ผลลัพธ์หลังจากนี้ ซูหยวนไม่มีทางปล่อยอีกฝ่ายได้แมลงกัดกินง่ายเกินไป เมื่อเขากล้าจะลงมือ อย่างนั้นก็ต้องรู้ว่าการแก้แค้นเธอมีราคาที่ต้องจ่าย

หลังจากหมายเลข 16 และ 32 แลกเปลี่ยนข้อมูลกันอีกเล็กน้อย งานประมูลก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว ซูหยวนนั่งหลงตรง รอดูสินค้าที่เธอหมายตาเอาไว้ 

โรงประมูลสกุลเสวี่ยเป็นโรงประมูลที่สมกับโรงประมูลอันดับหนึ่ง เพียงแค่ของประมูลชิ้นแรกก็ทำให้ผู้คนกระตือรือร้นกันแล้ว นี่เป็นยาที่มีราคาประมูลเริ่มต้นสูงถึง 500,000 เครดิต !

ซูหยวนไม่ได้ยกป้ายประมูลในรอบนี้ แม้ยานั่นจะเป็นของดี แต่มันไม่ได้หาได้ยากขนาดนั้น นอกจากนี้...เธอใช้ตั๋วทรัพยากรของสถาบันแลกพวกมันมาเก็บเอาไว้แล้ว 1 เม็ด คาดหวังแค่ว่าสักวันหนึ่ง ฟาร์มของเธอจะเพิ่มตัวเลือกในการทำยาขึ้นมา หรือไม่...ก็ต้องเข้าไปศึกษาเรื่องการทำยาด้วยตัวเอง

“สาวน้อย ยาประมูลนี้มอบเป็นของขวัญให้เธอก็แล้วกัน”

ไม่คาดคิด จู่ๆชายหนุ่มหมายเลข 32 ก็ยกป้ายประมูลพร้อมกับหันมาหาซูหยวน หญิงสาวหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอรู้ว่าเขาต้องการผูกสัมพันธ์เนื่องจากข้อมูลที่ได้รับคงทำให้เชื่อผิดๆไปแล้ว 

“ขอบคุณ” 

แน่นอนว่าเธอไม่ปฏิเสธ คนหนึ่งคิดรังแกเธอ แต่กลับมอบของขวัญให้โดยไม่รู้ตัว ถ้าเขาพบว่าคนที่ตนใช้เงินไป 550,000 เครดิต เพื่อซื้อของขวัญให้ ก็คือคนเดียวกับที่เขาต้องการทำลาย ไม่รู้ว่าจะแสดงสีหน้าเช่นไร

“หึ รายการต่อไปจะเป็นวิชาทักษะต่างๆแล้ว มีวิชาเกี่ยวกับการต่อสู้ วิชาฝึกฝน วิชาทำยา และมีวิชาลับในการเพาะปลูกบรอกโคลี่ด้วย สาวน้อยสนใจรายการไหนล่ะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นราวกับสนิทสนมกัน คำถามนี้ของเขาสามารถระบุตัวตนของซูหยวนได้เลย ถือว่าเป็นความพยายามที่ไม่เลวนัก

“ยังไม่มีอะไรที่สนใจ” เธอไหวไหล่ปฏิเสธ

“อืม นั่นสินะ หลายตระกูลมีวิธีการฝึกฝนเฉพาะเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ไม่แปลกที่จะไม่สนใจวิชาอื่น”

คนพูดเองเออเองต่อไป เขาเชื่อจริงๆว่าสิ่งที่ซูหยวนพูดเป็นความจริงทั้งหมด ทำเอาซูหยวนไม่อยากเชื่อเลยว่าคนๆนี้เป็นคนรู้จักของเซิ่นหนิงคนนั้น ไม่สิ! ต้องบอกว่าเพราะเป็นคนเช่นนี้ ก็เลยกลายเป็นเครื่องมือของเซิ่นหนิงได้ต่างหาก

“รายการประมูลต่อไป เป็นรายการที่หลายๆคนรอคอย เช่นนั้นไม่ให้เสียเวลา มาเริ่มกันที่ทักษะวิชาต่อสู้อย่างการใช้หอกระดับสูง ราคาเริ่มต้นที่ 20 ล้านเครดิต แข่งราคาเพิ่มครั้งละ 500,000 เครดิต เริ่มได้!”

“หมายเลข 7”

“หมายเลข 2”

“หมายเลข 74”

“......”

การแข่งราคาดุเดือดมาก จากราคาเริ่มต้นที่ 20 ล้านเครดิต ตอนนี้ไปถึง 35 ล้านเครดิตแล้ว ซึ่งซูหยวนเคยเห็นว่าราคาของทักษะนักล่าจะไปถึง 50-60 ล้านเครดิต อย่างไรก็ตาม...ราคาประมูลนี้ต่ำกว่าที่คิดเอาไว้มาก เพียงแค่ 35 ล้านเครดิต ก็เริ่มไม่ค่อยมีคนยกป้ายแข่งราคาแล้ว

“หมายเลข 24 แข่งราคา มีใครอยากให้เพิ่มมากกว่านี้อีกไหม” เมื่อเห็นว่าราคาเริ่มนิ่ง ซูหยวนก็ยกป้ายของเธอขึ้น ทำเอาหมายเลข 16 และ 32 หันมามองเป็นตาเดียวกันด้วยความประหลาดใจ

“ตอนนี้ราคาอยู่ที่ 36 ล้านเครดิต หากไม่มีคนแข่งราคาจะเริ่มนับที่ 3 2 และ 1 เคาะ! ทักษะการใช้หอกระดับสูงนี้เป็นของหมายเลข 24 แล้ว ขอแสดงความยินดีด้วยครับ”

ในที่สุดเป้าหมายของวันนี้ก็ประสบความสำเร็จด้วยดี ซูหยวนผ่อนคลายลงบ้าง เดิมทีคิดว่าจะต้องใช้เงินก้อนโต คิดไม่ถึงว่า 36 ล้านเครดิตก็ใช้ได้แล้ว

“สาวน้อย ทำไมเธอถึงสนใจวิชาต่อสู้ล่ะ หรือว่าเธอ...” ชายหนุ่มหมายเลข 32 ขมวดคิ้ว เขากำลังสับสนกับความคิดของตนเอง สรุปว่าเธอเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงต้องการวิชาต่อสู้เหมือนพวกนักล่าเลยล่ะ!

หากเธอเป็นนักล่าจริงๆ เช่นนั้นก่อนหน้านี้เขาก็ผูกมิตรเสียเปล่าแล้ว...

……………………………