บทที่ 242 หยาม (อ่านฟรี 4 พ.ย. 68)

บทที่ 242 หยาม

“นักเรียนอัน เธออยากจะรับภารกิจพิเศษจากฉันไหม” อาจารย์เฟิ่งเผยรอยยิ้มอย่างใจดีมาให้ แม้ว่ารอยยิ้มเช่นนั้นจะไม่เข้ากับใบหน้าของเขานัก ทั้งยังเป็นรอยยิ้มที่ดูพิลึกพิลั่นตามประสาคนที่ไม่ค่อยยิ้มนัก ทว่า...นี่ก็นับเป็นความพยายามอย่างหนึ่งของเขาแล้ว

ซูหยวนรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่จู่ๆคนก็มอบข้อเสนอให้ราวกับตั้งใจเอาไว้ล่วงหน้า ดังนั้นจึงไม่รีบรับภารกิจ แต่สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมให้ละเอียดเสียก่อน

“อาจารย์ ภารกิจพิเศษนี้เป็นภารกิจอะไรหรอคะ”

“ไม่ใช่ภารกิจยุ่งยากอะไรหรอก ก็แค่ภารกิจคุ้มกันเท่านั้น”

“ภารกิจคุ้มกัน?” 

ซูหยวนทวนคำด้วยความประหลาดใจ ก่อนหน้านี้ก็เคยเห็นภารกิจคุ้มกันอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นภารกิจที่ให้พวกนักเรียนชั้นปีที่ 4 รับไปทำ โดยพวกเขาจะรับภารกิจร่วมกับพวกนักล่าตัวจริงเพื่อหาประสบการณ์ ปกติแล้วก็จะเป็นภารกิจคุ้มกันพวกนักวิจัยที่ต้องการเดินทางเข้าพื้นที่ล่า หรือไม่ก็ภารกิจส่งเสบียงอาหาร และอื่นๆ ทว่า...สถาบันมีภารกิจคุ้มกันไปเพื่ออะไร?

“อืม....ก็เหมือนกับทุกๆปี นักเรียนชั้นปีที่ 1 จะต้องเข้าไปทดสอบในเขตพื้นที่ล่าจริง ซึ่งอาจารย์จะต้องคอยดูแลรักษาความปลอดภัยของเด็กๆในเขตปลอดภัยด้วย”

“ที่ผ่านๆมาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร จำนวนอาจารย์มีมากพอที่จะรับมือได้ แต่ปีนี้ไม่เหมือนกันกับปีอื่นๆน่ะสิ เนื่องจากพื้นที่ล่าเขต A ถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว ที่เหลือก็เป็นหนองน้ำพิษและบริเวณชายขอบที่มีแต่ฝูงแมลงอาศัยอยู่ นักเรียนชั้นปีที่ 1 จึงไม่สามารถใช้สถานที่นั้นเพื่อทดสอบได้ ดังนั้นจึงต้องเลือกเป็นเขต B แทน”

“เมื่อต้องเปลี่ยนเป็นพื้นที่ล่าเขต B เพียงแค่จำนวนของอาจารย์ก็จะไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว แต่เดิมพวกเราสามารถแยกกันตรวจสอบนักเรียน แบ่งความรับผิดชอบนักเรียน 4 คนบ้าง 6 คนบ้าง ทว่าหากเป็นที่เขต B จะทำเช่นนั้นไม่ได้”

“พวกกลายพันธุ์ที่เขต B นั้นมีความสามารถแทบจะเรียกว่าสองเท่าของพวกเขต A ไม่แน่ว่าพริบตาเดียวก็อาจจะสังหารนักเรียนชั้นปีที่ 1 ได้แล้ว แม้ทุกคนจะลงนามก่อนเข้าสถาบันเพื่อไม่ให้มีความผิดมาถึงสถาบัน กระนั้น...ก็ไม่มีใครอยากให้เกิดการสูญเสียหรอก”

“ดังนั้นเพื่อเพิ่มการป้องกัน อาจารย์จึงสามารถมอบภารกิจส่วนตัวให้นักเรียนที่ไว้ใจได้ อาจารย์มีหนึ่งสิทธิและอยากจะมอบให้เธอ นักเรียนอันสนใจภารกิจนี้หรือไม่? แน่นอนว่าถึงนักเรียนชั้นปี 1 จะได้รับบาดเจ็บหรือตาย สุดท้ายแล้วเป็นโชคชะตาและความสามารถของพวกเขา เธอจะไม่ต้องรับโทษใดๆจากเรื่องนี้”

อาจารย์เฟิ่งอธิบาย ก่อนหน้านี้เขาตามหาซูหยวนจริงๆ นั่นเป็นเพราะเขาได้ยินเกี่ยวกับความสามารถในการตรวจสอบของเธอ แม้ว่านักเรียนส่วนตัวของเขาจะมีหลายคนที่ฝีมือเก่งกาจ แต่...เพื่อให้พวกนักเรียนชั้นปีที่ 1 มีความปลอดภัยเพิ่มขึ้น เขาก็อยากเลือกนักเรียนที่มีความสามารถรอบด้านมากกว่า

ไม่ใช่แค่วิธีการตรวจสอบที่พิเศษ นักเรียนอันยังมีทักษะในการใช้ธนูระดับสูงด้วย ไม่กี่วันก่อน...เขาก็ได้ยินจากอาจารย์กวนแล้ว เธอเป็นนักเรียนคนเดียวที่สามารถสอบผ่านจากวิชาเพิ่มเติมได้ ในขณะที่อีกหลายๆคนถูกทำให้หมดความหวังกันไปตามๆกัน 

พิจารณาเพียงเท่านี้ ก็ชัดเจนแล้วว่าเธอเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด ไม่ต้องพูดถึงว่าก่อนหน้านี้เคยสร้างปาฏิหาริย์ให้กองทัพมากมาย กระทั่งได้ช่วยชีวิตอาจารย์เติ้งกลับมาอย่างปลอดภัยด้วยซ้ำ ถึงจะไม่รู้วิธีเก็บกู้ของเธอ ทว่าผู้มีฝีมือเช่นนี้ก็คือคนที่สถาบันต้องการมากที่สุดแล้ว

“ขอเพียงเธอติดตามไปช่วยดูแลเด็กๆจนกว่าการทดสอบจะจบ ก็จะได้รับแต้มภารกิจไปเลย 1 แต้ม นักเรียนอันสนใจไหม” อาจารย์เฟิ่งยังคงใช้รอยยิ้มที่แสนแปลกประหลาดของตนเอง ถ้าไม่เกรงใจความพยายามนี้...ซูหยวนคงจะบอกให้เขาไม่ต้องฝืนแล้ว 

บางที...การไม่ยิ้มอาจจะเป็นการผูกมิตรดีกว่าการยิ้มก็ได้ น่าเสียดายที่ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้ ดังนั้นอาจารย์เฟิ่งจึงไม่เคยรู้มาก่อนว่ารอยยิ้มของเขาแท้จริงแล้วเป็นรอยยิ้มไล่แขกต่างหาก

“อาจารย์ ฉันสนใจภารกิจนี้ค่ะ” ซูหยวนคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบรับ ถึงภารกิจนี้จะยุ่งยาก แต่มันก็สามารถรับไปพร้อมๆกับภารกิจอื่นๆที่เขต B ได้ไม่ใช่หรือ? 

ครานี้ เธอสามารถรับภารกิจ 3 ภารกิจได้พร้อมกันเลย โดยภารกิจแรกก็คือภารกิจคุ้มกันนักเรียนชั้นปีที่ 1 ภารกิจที่สองก็คือภารกิจจัดการกับหมูป่าขายาวกลายพันธุ์เพื่อเก็บกีบเท้าของพวกมันจำนวน 16 ชิ้น หรือก็คือการล่าให้ได้ 4 ตัว สุดท้าย...ภารกิจในการรวบรวมแกนพลังงานของสัตว์กลายพันธุ์ 12 แกน 

ถ้าซูหยวนสามารถทำภารกิจพร้อมกันได้ทั้งหมดนี้ ก็เท่ากับว่าเธอจะรวบรวมภารกิจครบทั้งหมดแล้ว หลังจากนี้ซูหยวนก็ไม่มีความจำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับการจบชั้นปีที่ 2 อีก หากลำพังเธอก็ไม่เท่าไร แต่พวกเพื่อนๆที่ยังยุ่งอยู่กับการทดสอบใหม่ๆจากวิชาเพิ่มเติม หากต้องเครียดกับภารกิจอีก...คงจะไม่ดีต่อการฝึกฝนของพวกเขา

อาจารย์เฟิ่งพยักหน้าอย่างพอใจ เขาเตรียมส่งข้อมูลการเชิญให้ซูหยวนแล้ว ทว่า...ในตอนที่ทั้งสองฝ่ายคิดว่าข้อตกลงนี้ไม่มีปัญหาอะไร ตอนนั้นเองก็มีเสียงแหลมของนักเรียนคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“อาจารย์!! หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ!!” น้ำเสียงฉุนเฉียวของผู้มาใหม่ทำให้นักเรียนมากมายที่มาเลือกภารกิจต้องหันไปมอง

“นั่นคือ....คุณหนูโจว ... โจวอีอีใช่ไหม?”

“คุณหนูโจวคนนั้นงั้นหรือ? ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาที่นี่ด้วย”

“คุณหนูโจวคนนี้คือนักเรียนยอดฝีมือของสถาบันพวกเราเลยนะ การแข่งขันประลองครั้งก่อนระหว่างสถาบัน เธอก็คว้าอันดับหนึ่งในบรรดานักเรียนผู้ใช้มีดได้ สมแล้วที่เป็นนักเรียนสายตรงของอาจารย์เฟิ่งน่ะ”

“ใช่แล้ว แม้ว่านิสัยของนักเรียนคนนี้จะมีปัญหาอยู่บ้าง แต่ฝีมือของเธอน่ะของจริง! ได้ยินว่าเธอก็พาเพื่อนๆล่าในพื้นที่ล่าเขต B ตั้งแต่เปิดเรียนภาค 1 นานๆทีถึงจะยอมกลับออกมาเขตปลอดภัยบ้าง นี่ยิ่งแสดงให้เห็นว่าเธอมีทักษะขนาดไหน คนที่แทบจะกินนอนอยู่ในพื้นที่ล่าได้ ใช่คนธรรมดาหรือ?”

“คุณหนูโจว ฉันเห็นคุณเป็นต้นแบบมาโดยตลอดเลยค่ะ ช่วยมองมาที่ฉันแล้วอวยพรให้ฉันเป็นผู้ใช้มีดที่เก่งกาจด้วยนะคะ” เสียงพูดคุยอย่างตื่นเต้นของนักเรียนรอบๆทำให้ซูหยวนได้ข้อมูลเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

ปรากฏว่าคนๆนี้ก็คือนักเรียนของอาจารย์เฟิ่ง เป็นยอดฝีมือของสถาบัน ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอจะกล้าหาญมากถึงขนาดตะโกนสั่งอาจารย์ตั้งแต่ไกล

สีหน้าของอาจารย์เฟิ่งเวลานี้ฉายแววประหลาดใจ แต่ก็มีความไม่พอใจอยู่ในนั้นด้วย อาจารย์เฟิ่งเป็นใคร? เขาก็คือสุดยอดฝีมือในการใช้มีดบิน ซึ่งมีความมั่นใจในตัวเองสูงมากไม่แพ้กัน คนนิสัยเหมือนกันย่อมรู้ดี ไม่อาจจะยอมเชื่อฟังคนอื่นได้ง่ายๆ ดังนั้นเมื่อได้ยินคำของโจวอีอี อาจารย์เฟิ่งก็โบกมือคราหนึ่ง ส่งมีดบินออกไปจนเกือบจะปักเข้าที่เท้าของโจวอีอี โชคดีที่เธอยังหยุดเท้าไว้ได้

“อาจารย์!”

“นักเรียนโจว ดูเหมือนว่าเวลาที่ผ่านมาไม่กี่เดือนนี้ จะละเลยการฝึกฝนไปมากเลยสินะ” ดวงตาของอาจารย์เฟิ่งมืดครึ้ม ทำเอาโจวอีอีที่อวดดีก่อนหน้านี้ชะงักไป

“อาจารย์ ขออภัยที่นักเรียนคนนี้ร้อนใจค่ะ แต่ฉันได้ยินว่าอาจารย์กำลังมอบภารกิจส่วนตัวให้คนอื่น ฉันย่อมรับไม่ได้ค่ะ ในฐานะนักเรียนส่วนตัวของอาจารย์แล้ว จะให้อาจารย์มอบภารกิจให้คนอื่นได้อย่างไร นี่จะไม่ทำให้คนหัวเราะเยาะ คิดว่านักเรียนของอาจารย์ไม่มีดีสักคนหรอคะ”

“คำพูดคนก็แค่เรื่องไร้สาระ”

“ไม่ได้ไร้สาระนะคะ ฉันยังเรียนไม่จบเลยด้วยซ้ำก็ถูกอาจารย์ละเลยเสียแล้ว อีกอย่าง...นี่เป็นภารกิจที่ต้องทำในเขต B ไม่ใช่หรอ อาจารย์ก็รู้ว่าฉันแทบจะใช้ชีวิตในพื้นที่ล่าเขต B ตลอดเลยนะคะ ถ้าอาจารย์ต้องการมองหานักเรียนที่จะเหมาะสมที่สุด เช่นนั้นทำไมถึงไม่เป็นฉันล่ะคะ”

 โจวอีอีมองอาจารย์ของตนเองด้วยสายตาไม่ยินยอม ราวกับว่าเธอเป็นฝ่ายไม่ได้รับความยุติธรรมอย่างไรอย่างนั้น ก่อนจะหันมามองอันซูหยวนด้วยสายตาไม่พอใจ

 และใช่แล้ว! โจวอีอีแม้จะกลับมาที่สถาบันเพื่อขอภารกิจส่วนตัวกับอาจารย์เฟิ่ง ถึงภารกิจนี้จะไม่ได้ให้คะแนนมากนัก ถึงอย่างนั้น...มันก็เป็นเรื่องของศักดิ์ศรีไปแล้ว

 เพื่อนร่วมชั้นปีที่ 4 จำนวน 5 คนแล้วที่ได้รับภารกิจส่วนตัวจากท่านอาจารย์ พวกเขาต่างก็เป็นคนเก่งมากฝีมือทั้งนั้น ซึ่งเมื่อมาตรฐานของอาจารย์ท่านอื่นๆคือการเลือกนักเรียนส่วนตัวที่แข็งแกร่งที่สุด เช่นนั้นเธอจะไม่ได้รับภารกิจนี้ได้ยังไง

โจวอีอีรีบเดินทางออกจากเขตล่าเพราะกลัวอาจารย์จะหาตัวเองไม่เจอแล้วไม่ได้มอบภารกิจให้ กลับต้องมาเห็นภาพที่ทำให้เจ็บใจทันทีที่มาถึงสถาบัน

อาจารย์ไม่เพียงแค่ไม่ได้มองหาเธอ แต่กลับต้องการมอบภารกิจให้คนอื่น!! นี่...หมายความเช่นไร? หากเพื่อนร่วมชั้นปีที่ 4 รู้ว่าอาจารย์เฟิ่งเลือกที่จะมอบภารกิจนี้ให้นักเรียนคนอื่น ใบหน้าของพวกเธอจะยังเก็บไว้ได้ไหม? ไม่ต้องพูดถึงว่าเด็กคนนี้ก็คือนักเรียนชั้นปีที่ 2 เท่านั้น ที่สำคัญที่สุด...เธอก็คือนักเรียนที่ครั้งหนึ่งเคยปฏิเสธคำเชิญของอาจารย์เฟิ่ง!!

กับนักเรียนที่ไม่ไว้หน้าเขา วันนี้อาจารย์ก็ยังพยายามเข้าหาเธออีก เช่นนั้นพวกเธอที่เป็นนักเรียนของอาจารย์เฟิ่ง ดีใจจนแทบจะบูชาดั่งบิดา นี่ไม่กลายเป็นสุนัขที่คอยแต่ไล่ตามเจ้าของหรือ?

“อาจารย์คะ ฉันต้องการภารกิจนี้จากอาจารย์ค่ะ รบกวนอาจารย์มอบภารกิจส่วนตัวนี้ให้ฉันด้วยนะคะ” โจวอีอียิ่งคิดก็ยิ่งไม่พอใจ เธอยื่นมือออกไป หวังให้อาจารย์โอนภารกิจนี้ให้ตนเอง 

ก่อนหน้านี้อาจารย์คงจะหาเธอไม่เจอแล้วก็เลือกนักเรียนสุ่มๆมาคนหนึ่งให้ไปช่วยดูแลนักเรียนใหม่ เรื่องนี้ยังพอเข้าใจได้ โจวอีอีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนหน้านี้นักเรียนทุนอันสารเลวยังมีโอกาส แต่เมื่อเธออยู่ที่นี่แล้ว...ไม่มีทางที่อาจารย์เฟิ่งจะยังต้องการเธออีก!

“อาจารย์?” ความนิ่งเงียบของคนรอบๆทำให้โจวอีอียื่นมือค้างเติ่งกลางอากาศ เธอเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์เฟิ่งที่กำลังมองเธอด้วยสายตาเหมือนปลาตาย ทำเอาโจวอีอีรู้สึกอับอายมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก

“นักเรียนโจว ภารกิจนี้ไม่เหมาะกับเธอ”

“อะไรนะคะ!! อาจารย์พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง! ไม่เหมาะกับฉัน แต่เหมาะกับนักเรียนทุนอันซูหยวนงั้นหรอคะ!” โจวอีอีไม่เคยคิดว่าคำพูดของอาจารย์เฟิ่งจะเป็นเช่นนี้ เธอเกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยซ้ำ ดีที่ยังสามารถห้ามเสียงของตนเองได้ทัน ไม่อย่างนั้นคนที่นี่จะต้องแก้วหูแตกกันสัก 3-4 คนไปแล้ว

“ใช่ นักเรียนโจวเข้าใจถูกแล้ว”

“อาจารย์!!”

“ภารกิจนี้เป็นภารกิจช่วยดูแลนักเรียนใหม่ ถึงแม้นักเรียนโจวจะมีประสบการณ์ในเขต B มาก แต่พื้นฐานสำคัญของภารกิจนี้คือภารแอบป้องกันอยู่ในที่ลับ การเคลื่อนไหวของนักเรียนโจวเปิดเผยเกินไป ไม่เหมาะกับการซ่อนตัว ดังนั้น...”

“อาจารย์!! อาจารย์ไม่ต้องหาข้ออ้างมากมายมาพูดหรอกค่ะ เพื่อนๆนักเรียนคนอื่นได้รับภารกิจนี้กันทั้งนั้น มีแค่อาจารย์ที่อยากจะมอบมันให้นักเรียนชั้นปีที่ 2 อาจารย์ทำแบบนี้ก็เพราะชื่นชอบเด็กนั่นมาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคะ? ก่อนหน้านี้มันก็ไม่ยอมรับอาจารย์เป็นนักเรียนส่วนตัวแล้ว แต่อาจารย์ก็ยังไม่ยอมแพ้อีกหรอคะ! เห็นว่ามันเก่งกาจขนาดนั้นเลย? ได้...ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้น ทำไมไม่ให้ฉันลองทดสอบดูล่ะคะ ว่าเด็กคนนี้แข็งแกร่งจริงอย่างที่อาจารย์คาดหวัง หรือก็แค่ไก่อ่อนเท่านั้น!!”

โจวอีอีก้าวออกมา เธอไม่อยากฟังคำของอาจารย์ด้วยซ้ำ แม้เขาจะพูดความจริง แต่ก็เป็นได้แค่ข้ออ้างสำหรับเธอ!

“นักเรียนทุนอัน มาแข่งประลองกับฉัน!!” หญิงสาวก้าวออกมาด้วยท่าทางมั่นใจ ตั้งแต่ต้นจนจบ...ซูหยวนยังไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เธอเพียงมองคนเจ้าอารมณ์สลับกับมองอาจารย์เฟิ่งอย่างตั้งใจ

เด็กนักเรียนคนนี้มีพรสวรรค์ในการใช้มีดก็จริง ทว่า...นิสัยใจร้อนของเธอนี้ คงทำให้อาจารย์ปวดหัวไม่น้อยเลย

ติ้ง!!

- ยืนยันการรับภารกิจแล้ว ภารกิจจะเริ่มในอีก 5 วันข้างหน้า ขอให้เตรียมอุปกรณ์ที่ต้องใช้เป็นการส่วนตัวมาให้พร้อม –

ระหว่างที่โจวอีอีกำลังทักท้วง ซูหยวนก็กดรับภารกิจที่อาจารย์เฟิ่งมอบให้เสร็จแล้ว เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นมานี้ก็คือการยืนยัน ทำเอาบรรยากาศทั้งหมดเงียบไปในพริบตา...

“กะ แก...แก แกกล้าไม่ไว้หน้าฉันงั้นหรอ!!”

…………………………….