บทที่ 247 เงื่อนไขของรุ่นพี่ (อ่านฟรี 9 พ.ย. 68)

บทที่ 247 เงื่อนไขของรุ่นพี่

“คร่อกกกก!!” เสียงครืดคราดที่น่ารังเกียจยิ่งดังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ รุ่นพี่ซีฝานขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของเขาหดแคบลง สัตว์กลายพันธุ์จำนวนมากขนาดนี้ ต่อให้เป็นเขาก็อาจจะรับมือไม่ได้ มีแต่ต้องร่วมมือกับพวกรุ่นน้องเท่านั้นแล้ว

หากไม่ใช่เพราะซูหยวนอยู่ที่นี่ เขาคงจะปรากฏตัวออกไปแล้วร่วมมือกับเด็กๆที่รู้ว่ามีตนเองติดตามมาแล้ว ใช้เงื่อนไขนี้เพื่อช่วยเหลือทุกคน แล้วขอให้รุ่นน้องไม่บอกเรื่องนี้กับพวกอาจารย์ ดังนั้นเขาก็สามารถรับคะแนนภารกิจต่อไปได้ ในขณะที่พวกรุ่นน้องก็ยังเข้ารับการทดสอบต่อไป ทว่า...ถ้าเขาออกไปตอนนี้เพื่อหารือกับรุ่นน้อง อันซูหยวนที่อยู่ไม่ไกลจะต้องแจ้งต่ออาจารย์แน่

ในขณะที่ซีฝานกำลังลังเล สัตว์กลายพันธุ์ร่างใหญ่ตัวอ้วนก็มาถึงแล้ว ขาของมันสูงราวๆ 1 เมตร ความหนาของมันทำให้ซูหยวนนึกถึงช้างจากโลกที่เธอจากมา แต่หน้าตาของพวกมันกลับเหมือนหมูป่ามากกว่า

“หมูป่าขายาวกลายพันธุ์!! เป็นพวกมัน!!” เพื่อนของเหลียงต้งไฉอุทานออกมา ถ้าเป็นไก่หงอนแดงกลายพันธุ์ ด้วยความสามารถของเหลียงต้งไฉจะต้องปาดคอมันจนเอาชนะได้ หรือถ้าเป็นกระรอกสองเมตรกลายพันธุ์ก็ยังไม่มีหนังหนาเท่ากับหมูป่าขายาวกลายพันธุ์พวกนี้ ด้วยจำนวนที่มากถึง 5 ตัว กับพลังป้องกันที่แข็งแกร่ง พวกเขาจึงได้รู้ว่าตัวเองเจองานยากเข้าแล้ว!

“รีบใช้สารดึงดูดสัตว์ร้าย! โยนไปพร้อมกับซากกลายพันธุ์ที่เอาติดมาด้วย” เหลียงต้งไฉรีบบอก ดีที่ก่อนหน้านี้พวกเขาแบกซากกลายพันธุ์มาด้วย ใช้พวกมันเพื่อเป็นเหยื่อล่อก็ยังได้

เด็กๆทำงานรวดเร็วมาก สมกับที่เป็นหัวกะทิของชั้นปี ในขณะเดียวกันก็พยายามหาตำแหน่งโจมตีที่เหมาะสมไปด้วย อย่างไรก็ตาม...ซากกลายพันธุ์ที่ใช้ไม่ได้มีมากนัก หลังจากโยนออกไปและดึงดูดความสนใจของหมูป่าพวกนั้นได้ 20 วินาที เมื่อมันกินซากกลายพันธุ์เข้าไปแล้ว ก็หันกลับมาสนใจพวกนักเรียนทันที

“บ้าเอ้ย! ต้องใช้สารดึงดูดความสนใจอีก”

“ไม่! ถ้าใช้ออกไปแบบนี้ พวกเราจะเสียเปล่าแน่” เหลียงต้งไฉหงุดหงิดมาก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้ พวกมันมามากเกินไป ในขณะที่ตัวหนึ่งถูกดึงดูด อีก 4 ตัวก็กระโจนเข้ามาหาพวกเขา กว่าที่สารดึงดูดสัตว์ร้ายจะไปถึงจมูกตัวอื่นๆ เจ้ากลายพันธุ์ตัวแรกก็กินเข้าไปแล้ว

“แล้วถ้าพวกเราใช้กับหมูป่าสักตัวล่ะ”

“ถ้าเป็นสัตว์กลายพันธุ์ชนิดอื่นก็คงไม่มีปัญหา แต่นี่...” เหลียงต้งไฉมองไปยังผิวมันเลื่อมของพวกมัน ต่อให้อยากใช้ก็ทำไม่ได้ เพราะทันทีที่ราดโดนตัวพวกมัน ผิวหนังมันเลื่อมพวกนี้ก็จะทำให้สารดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์ไหลออกหมดอยู่ดี

“ถ้าอย่างนั้นจะทำยังไงกันดี พวกเราสู้กับพวกมันไม่ไหวแน่ถ้าไม่ใช่อุปกรณ์อื่น หรือจะใช้บอลกาวตัวหนืด...”

“ไม่ ยังไม่ต้อง” เหลียงต้งไฉมองไปรอบๆก่อนจะประกาศ

“รุ่นพี่ ฉันรู้แล้วว่ารุ่นพี่ติดตามพวกเรามา ถ้ารุ่นพี่ไม่อยากให้พวกเราแจ้งเรื่องนี้กับอาจารย์ รุ่นพี่ก็ออกมาตกลงกับพวกเราเถอะ ขอแค่จัดการหมูป่าพวกนี้ได้ พวกเราก็จะไม่บอกเรื่องที่รุ่นพี่ทำพลาดอีก” เหลียงต้งไฉข่มขู่ออกมา เขามองไปรอบๆเพื่อหาตำแหน่งของรุ่นพี่

ในขณะเดียวกัน ซีฝานก็ไม่อยากเชื่อว่าเหลียงต้งไฉจะกล้าพูดออกมาแบบนี้ เด็กคนนี้อวดดีเกินไปแล้ว...คำของเขาไม่เพียงแค่ข่มขู่ตนเองเท่านั้น แต่ยังกล้าต่อรองทำทีว่าเหนือกว่าอีกด้วย!

“ฮึ่ม ถ้าไม่คิดว่าเด็กพวกนี้มาจากตระกูลใหญ่ แถมเป็นกลุ่มที่อาจารย์ให้ความสำคัญ ฉันจะฆ่าพวกมันก่อนเลย” ซีฝานกำหมัดแน่น รู้สึกอับอายมากไปกว่าเดิมอีก 

อันซูหยวนอยู่ใกล้ๆ ถ้าเขาออกไปก็จะถูกเธอรายงานต่ออาจารย์แน่ ทว่า...หากไม่ออกไป อย่างนั้นก็จะถูกเด็กพวกนี้รายงานต่ออาจารย์อยู่ดี

“รุ่นพี่ตัดสินใจดีๆนะ ถ้าไม่ออกมาล่ะก็...ฉันเอาจริงแน่” เหลียงต้งไฉพูดอีกประโยค สุดท้ายรุ่นพี่ซีก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเสี่ยงเดินออกไป

อันซูหยวนยังไม่พูดว่าจะรายงานเรื่องนี้หลังจากที่เขาพลาดท่าไปแล้ว แต่เหลียงต้งไฉพูดแบบนั้น หากเขาต้องการจะเสี่ยง...อย่างนั้นก็ต้องเสี่ยงกับเหลียงต้งไฉพวกนี้

“เงื่อนไขในการให้ฉันช่วยเหลือก็คือมีคนหนึ่งบีบลูกแก้ว แม้จะรู้อยู่แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่ ก็ไม่สามารถยื่นมือเข้าช่วยเหลือได้หรอกนะ” ซีฝานก้าวออกไป กระนั้นเขาก็ยังมอบเงื่อนไขให้รุ่นน้องพิจารณา 

ในสถานการณ์แบบนี้...ถ้าเขาลงมือช่วยเหลือโดยตรง จะต้องมีความผิดยากจะเลี่ยง ทว่า...ถ้าแค่เรื่องผิดพลาดจนทำให้รุ่นน้องรู้ตัว เขายังสามารถบอกได้ว่าเป็นรุ่นน้องที่มีความสามารถในการตรวจสอบ ยกเป็นความดีความชอบให้อีกฝ่ายได้ ตัวเขาก็จะไม่ผิดอะไร

ซูหยวนไม่คิดว่ารุ่นพี่ซีจะมีความเฉลียวฉลาดขนาดนี้ อันที่จริง...ต่อให้เขาต้องการช่วยพวกรุ่นน้องโดยไม่มีข้อตกลงอะไรกัน เธอก็ไม่คิดตำหนิอยู่แล้ว ถึงอย่างไร...เธอก็ไม่เชื่อหรอกว่าลำพังเขาจะจัดการทุกอย่างได้

หญิงสาวมองยังทิศทาง 2 นาฬิกาตำแหน่งเดิม และใช่! หมูป่าขายาวกลายพันธุ์พวกนี้ไม่ใช่สัตว์กลายพันธุ์ที่เธอเล็งเอาไว้ตอนแรก! หรือก็คือ...นอกจากหมูป่าขายาวกลายพันธุ์พวกนี้แล้ว พวกเขายังต้องรับมือกับสัตว์กลายพันธุ์อีก 1 ฝูงที่กำลังมุ่งหน้ามาอีกต่างหาก!

“เหลียงต้งไฉ...”

“ฮึ่ม...ถ้าอย่างนั้นก็เป็นนายก็แล้วกัน”

เหลียงต้งไฉพิจารณาทั้งหมดแล้วชี้ไปยังเพื่อนนักเรียนที่เป็นคนพูดเกี่ยวกับรุ่นพี่ หากมองในมุมของเหลียงต้งไฉแล้ว ความสามารถในการรับรู้ของอีกฝ่ายค่อนข้างดี แต่มันก็ไม่มีประโยชน์มากนัก ถ้าหากต้องต่อสู้จริง...อีกฝ่ายที่ยังไม่ได้เรียนเทคนิคลับใดๆก็เป็นแค่ตัวถ่วงเท่านั้น ร่างกายที่อ่อนแอของอีกฝ่าย แค่ต้องวิ่งหนีไปไกลๆก็น่าจะหมดแรงก่อนแล้ว ดังนั้น....เขาจึงเลือกคนที่มีความสามารถในการปะทะและต่อสู้เอาไว้ดีกว่า

“ฉัน....”

“ฉันจะชดเชยให้แน่นอน” เหลียงต้งไฉพูดอีกคำ ทำเอาเพื่อนนักเรียนที่ถูกเลือกกัดฟันกรอด 

แม้เขาจะไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้ แต่เขาจะทำอะไรได้! ถ้าเหลียงต้งไฉต้องการ เขาก็ถูกขับไล่ออกไปหลังจากนี้ได้อยู่ดี ดังนั้น...ในเมื่อต้องถูกเลือกแล้ว เขาก็สู้ออกไปเพื่อเอาใจเหลียงต้งไฉดีกว่า อย่างน้อยๆก็ไม่ทำให้ถูกจัดการในอนาคต

เหลียงต้งไฉเป็นพวกโรคจิต ถ้าไม่พอใจใครแล้วก็เป็นหมาบ้าไล่กัดอยู่อย่างนั้น ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครอยากเป็นเหยื่อของเขา

“ได้ รุ่นพี่...ช่วยด้วยครับ” เด็กหนุ่มว่าอย่างนั้นก่อนจะทำลายลูกแก้วของตนเองทันที ซีฝานพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่เขาจะหยิบอาวุธขึ้นมาแล้วเตรียมเข้าไปช่วยจัดการหมูป่าขายาวพวกนั้น

ออร่าพลังธาตุลมปรากฏออกมาที่ง้าวของเขา ปลายคมของง้าวมีออร่าสีฟ้าจางๆออกมา เมื่อเศษใบไม้ปลิวผ่านยังตัดออกเป็นสองท่อนได้โดยที่ไม่ต้องออกแรงอะไรเลย เห็นได้ชัดว่าทักษะของเขายอดเยี่ยมมาก

“ดี!” เหลียงต้งไฉหัวเราะออกมา เขาส่งสัญญาณให้พวกเพื่อนๆรีบเข้าโจมตีบ้าง สัตว์กลายพันธุ์ตัวไหนที่พวกเขาจัดการได้ ก็ถือว่าเป็นผลงานของพวกเขา แกนพลังงานนี้ก็ต้องเป็นของพวกเขาด้วย 

อย่างไรก็ตาม ก่อนชัยชนะจะมาถึง อุปสรรคก็เข้ามาเพิ่มแล้ว...

“รุ่นพี่ซี ฉันรับรู้ได้ว่ามีสัตว์กลายพันธุ์อีกกลุ่มใหญ่กำลังมาทางนี้!” 

เดิมทีแล้ว ซีฝานก็ไม่ได้คิดว่าการจัดการหมูป่าขายาวจำนวนมากเหล่านี้เป็นเรื่องง่าย ถึงอย่างนั้นก็ยังมีพวกรุ่นน้องคอยดึงความสนใจอยู่ด้วย เขาจะใช้โอกาสนี้เพื่อไล่จัดการพวกมันทีละตัวได้ อย่างไรก็ตาม โชคดูจะไม่ได้อยู่ข้างพวกเขาแล้ว จู่ๆรุ่นน้องคนหนึ่งก็ส่งเสียงเตือนออกมา แต่เดิมพวกหมูป่าก็เป็นปัญหามากพอแล้ว ตอนนี้ถ้ามีพวกมันเพิ่มเข้ามาอีก แม้แต่เขาก็คงจะปกป้องพวกรุ่นน้องไม่ได้อีกต่อไป 

“ไม่ดีแล้ว” เขาพึมพำขึ้นมาก่อนจะหันไปยังเหลียงต้งไฉ

“พวกนายพยายามดึงดูดความสนใจของหมูป่าขายาวพวกนี้เอาไว้ก่อน ฉันจะไปล่วงหน้าเพื่อจัดการสัตว์กลายพันธุ์ที่กำลังจะมาถึง ระหว่างนี้ก็อย่าเพิ่งยอมแพ้กันเสียก่อนล่ะ แต่ถ้าไม่ไหว...ให้ทำลายลูกแก้วเพิ่ม รอให้พวกนักล่าออกมาช่วย”

ซีฝานรู้ว่าอันซูหยวนอยู่ใกล้ๆนี้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดว่าการมีเธอหรือไม่มีจะมีประโยชน์อะไร ต่อให้อันซูหยวนปรากฏตัวออกมาเพื่อช่วยเหลือ เธอก็เป็นได้แค่เศษเนื้อให้พวกมันเคี้ยวเล่นเท่านั้น

ดวงตาของเหลียงต้งไฉมีประกายบางอย่าง เขารู้ว่ารุ่นพี่ซีคนนี้มีเจตนาอย่างไร ปากบอกว่าจะไปล่อสัตว์กลายพันธุ์ที่กำลังจะมาถึง แต่...เขาจะทำเช่นนั้นจริงๆหรือ?

“รุ่นพี่! ทิศทางที่ฉันสัมผัสได้คือทางนั้น...” รุ่นน้องชี้ไปอีกทาง เรียกให้รุ่นพี่ซีฝานที่กำลังจะวิ่งหนีไปอีกทางต้องหยุดชะงัก

“ฉันรู้แล้ว นี่เป็นแผนของฉันเอง” เขายังคงตะโกนกลับมาด้วยใบหน้าด้านๆ

รุ่นน้องมองหน้ากัน เข้าใจทันทีว่าพวกเขาคงถูกทิ้งแล้ว เหลียงต้งไฉกำหมัดแน่น ไม่คิดเลยว่ารุ่นพี่ซีคนนี้จะไร้ยางอายมากขนาดวิ่งหนีไปคนเดียว แถมยังหลอกให้พวกเขาหลอกล่อสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้เอาไว้ด้วย

“พวกเรามีแต่ต้องหนีเท่านั้น ใช้บอลกาวตัวหนืดกับพวกมันเลย” เมื่อเห็นด้านหลังของรุ่นพี่ซีจากไป เหลียงต้งไฉก็กัดฟันกรอด ลำพังแค่หมูป่าขายาวกลายพันธุ์ก็อาจจะรับมือได้ แต่ตอนนี้กำลังมีศัตรูเข้ามาเพิ่ม ต่อให้พวกเขาแข็งแกร่งกว่านี้สิบเท่าก็คงจัดการไม่ได้ ดูอย่างรุ่นพี่ซีที่อยู่ปี 4 เขายังเลือกจะวิ่งหนีแทนที่จะต่อสู้เลย

“ถ้ารอดกลับไปได้ ฉันจะจัดการไอ้คนตระกูลซีนั่นแน่นอน!” เหลียงต้งไฉกำหมัดแน่น ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วว่าตัวเองจะจบชั้นปีที่ 1 ตามกำหนดหรือไม่ มีเพียงความแค้นนี้ที่จะต้องเอาคืน!

“ได้” เพื่อนนักเรียนคนอื่นๆก็คิดเช่นเดียวกัน พวกเขาเอาอุปกรณ์ที่เตรียมมาทั้งหมดเพื่อใช้เอาตัวรอด ก่อนที่สัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นๆจะเข้ามา พวกเขาจะต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน

บอลกาวตัวหนืดทั้งหมดที่มี แม้แต่สารดึงดูดสัตว์ร้ายก็ถูกใช้ทั้งหมด ยังดีที่พวกเขามียาลบกลิ่นอยู่ ไม่อย่างนั้นตอนที่วิ่งหนีไปก็คงจะเป็นแค่เป้าเคลื่อนที่เท่านั้น

ด้วยสารดึงดูดสัตว์ร้าย สัตว์กลายพันธุ์ที่เพิ่งมาถึงก็ถูกหยุดเอาไว้โดยหมูป่าขายาวกลายพันธุ์พวกนี้ ส่งผลให้กลุ่มของเหลียงต้งไฉยังคงวิ่งต่อไปได้อีกสักระยะ 

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในระยะปลอดภัย เพราะต่อให้วิ่งหนีไปแค่ไหน พื้นที่ล่าเขต B ก็ไม่อนุญาตให้พวกเขาทำเช่นนั้น! ความแตกต่างระหว่างพื้นที่ล่าเขต A และพื้นที่ล่าเขต B ก็เช่นนี้ ถ้าบอกว่าพื้นที่ล่าเขต A คือจุดเริ่มต้นของหายนะ เช่นนั้นพื้นที่ล่าเขต B ก็เป็นเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายแล้ว

ถ้าไม่เตรียมพร้อมให้ดี จะเข้ามาพื้นที่ล่าเขต B ก็มีแค่ความตายเท่านั้นที่รออยู่!

ตุบ ตุบ ตุบ!!

“กรู้ก!!!” ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้หยุดพัก เสียงร้องของสัตว์กลายพันธุ์ก็ดังขึ้นไม่ไกลออกไป ยาลบกลิ่นของพวกเขายังมีประโยชน์ กระนั้นสัตว์กลายพันธุ์ตัวนี้ไม่ได้อาศัยการรับกลิ่นเพื่อที่จะตามหาเหยื่อ!

“เป็นไก่หงอนแดงกลายพันธุ์!” นักเรียนปี 1 อุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะโชคร้ายขนาดนี้ แม้แต่วิ่งหนีไปสุ่มๆก็ยังมาเจอกับฝูงของไก่หงอนแดงกลายพันธุ์เสียได้!

“พวกเราจะทำยังไงดี”

“ใช้ลูกแก้ว พวกเขาต้องรีบยอมแพ้ ให้มีคนมาช่วย ระหว่างนี้ทำได้แค่ยื้อเวลาเท่านั้น” เหลียงต้งไฉโกรธจัด เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเป็นกลุ่มแรกๆที่ยอมแพ้เช่นนี้

 ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นพวกเขาที่ประมาทเกินไป หากคิดเหมือนกับเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆแล้วถอยไปตั้งหลัก อาจจะไม่ต้องยอมแพ้ง่ายๆเช่นนี้ก็ได้ น่าเสียดายที่โลกใบนี้ไม่มียารักษาความเสียใจ

เหลียงต้งไฉไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้เพื่อนตายแล้วกลายเป็นเหยื่อล่อ ไม่อย่างนั้นคงจะไม่มีคนเชื่อถือเขาขนาดนี้ เมื่อเห็นว่ากำลังอยู่ในอันตราย ชายหนุ่มก็ก้าวออกมาอย่างมั่นคง ถือขวานในมือของตนเองเพื่อปกป้องเพื่อนๆ

“พยายามสนับสนุนการโจมตีของฉัน แล้วก็...ซ่อนตัวให้ดีก็พอ อย่าให้พวกไก่หงอนแดงกลายพันธุ์พวกนี้จับตัวได้ เพราะฉันไม่สามารถเข้าไปช่วยเหลือทุกคนได้”

เห็นความกล้าหาญของเขา ซูหยวนแม้จะไม่ค่อยชอบเด็กคนนี้ แต่ก็จดจำเอาไว้ ด้วยความตั้งมั่นของเขานี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาผ่านการทดสอบ แม้แต่เธอก็ยังอดที่จะชื่นชมเขาไม่ได้

ถ้าสามารถจัดการกับความมั่นใจเกินไปของเขาได้ ในอนาคตจะต้องเติบโตไปได้ไกลแน่นอน

“ฉันก็จะช่วยเหมือนกัน ก็แค่ต้องตายเท่านั้น พวกเราตั้งใจเป็นนักล่า ถ้าเรื่องแค่นี้ก็ยังหนีเอาตัวรอด อย่างนั้นก็ไม่ต้องมาเป็นนักล่าแล้ว ไปหดหัวอยู่ในแปลงเพาะปลูกเหมือนไอ้พวกเกษตรกรนั่นแหละ”

“ใช่ ฉันก็ด้วยเหมือนกัน! สู้ด้วยกันก็ยังถ่วงเวลาได้นานกว่า”

“ดี! ถ้าทุกคนต้องการสู้ อย่างนั้นก็ช่วยประสานการต่อสู้กับฉัน!” เหลียงต้งไฉแค่นหัวเราะ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความซาบซึ้งใจ หากรอดตายไปได้ครั้งนี้...เขาจะตอบแทนทุกคนแน่

……………………………………………