บทที่ 249 ถ้ำ (อ่าฟรี 11 พ.ย. 68)

บทที่ 249 ถ้ำ

“รุ่นพี่อัน พวกเรา...” เหลียงต้งไฉเดินเข้ามาหาอันซูหยวนหลังจากที่ได้เห็นว่าอาจารย์พารุ่นพี่ซีไปแล้ว แม้ว่าทางสถาบันจะไม่ลงโทษ พวกเขาก็พร้อมที่จะขอให้ตระกูลลงมืออยู่ดี

ตระกูลซีนับเป็นตระกูลอะไรได้ถ้าอยู่ต่อหน้าพวกเขา อีกฝ่ายกลับกล้าทิ้งพวกเขาไว้กลางป่า ทั้งยังโกหกให้พวกเขาถ่วงเวลาพวกสัตว์กลายพันธุ์เอาไว้ด้วย โทษตายของซีฝานก็ยังไม่เพียงพอที่จะแบกรับเอาไว้

กลับกัน รุ่นพี่อันซูหยวนช่วยชีวิตของพวกเขาเอาไว้ ทั้งยังมอบคำแนะนำที่เป็นประโยชน์ให้ด้วย ในเมื่อคนดีมา เช่นนั้นพวกเขาก็พร้อมจะดีตอบ ทว่า...ยังไม่ทันที่เหลียงต้งไฉจะพูดเจตนาของตนเองออกมาจบ จู่ๆก็มีเสียงโหวกเหวกดังขึ้นมาจากทางด้านหลังก่อนแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น” อาจารย์เฟิ่งที่อยู่ไม่ไกลอุทานออกมา กลุ่มคนที่มาใหม่นี้จะบอกว่าคุ้นเคยก็คุ้นอยู่บ้าง แต่จะบอกว่ารู้จักก็ไม่เชิง

ด้วยชุดสีแดงดำที่โดดเด่นของพวกเขา บ่งบอกได้เลยว่าทั้งหมดนี้มาจากสถาบันพลองเพลิงแน่ ปกติแล้วนักเรียนจากสถาบันนี้จะไม่ค่อยออกมาทำภารกิจนอกพื้นที่ มีแค่ปีละครั้งสองครั้งเท่านั้นที่จะมายังพื้นที่ล่าจริงๆ ทว่า..เนื่องจากกฎที่เปลี่ยนไปของทางการ พวกเขาไม่อาจซุ่มซ้อมฝีมือที่เขาได้อีกต่อไปแล้ว จำเป็นต้องให้นักเรียนผ่านการฝึกซ้อมกับสถานการณ์จริง และต้องยกระดับความเข้มข้นขึ้นไปอีก

เห็นพวกเขาเดินกันมาอย่างรีบร้อนด้วยสีหน้าไม่ดีนัก มองดูก็รู้ว่ามีปัญหาแล้ว

“สถาบันนักล่าอันดับหนึ่งหรือ?”

“ใช่ เกิดอะไรขึ้นกับทางนั้น”

“ฮึ่ม เกิดเรื่องใหญ่น่ะสิ แล้วทางนี้ฝึกซ้อมสำเร็จแล้วหรือ?” 

“ใช่ ถึงผลลัพธ์จะไม่ค่อยดีก็เถอะ”

“อืม นี่เป็นเรื่องปกติ เพราะแม้แต่สถาบันเพลิงพลองของพวกเราก็ยังเจอปัญหาเลย ในเมื่อทางสถาบันอันดับหนึ่งจัดการเรียบร้อยแล้ว สถาบันเพลิงพลองจะขอยืมแรงได้หรือไม่”

“ยืมแรง?”

“ใช่ ตอนนี้พวกเราพบว่ามีปัญหาในพื้นที่ล่าเขต C แล้ว นักเรียนที่ส่งไปที่นั่นหลงเข้าไปในถ้ำของงูสิงลายครามกลายพันธุ์ ตอนนี้พยายามซ่อนตัวเพื่อรอความช่วยเหลือ แต่...นั่นไม่ถือว่าเป็นปัญหาจริงๆ ปัญหาที่สำคัญก็คือ...พวกนักเรียนหนีฝูงหนูขาวกลายพันธุ์ที่กำลังอาละวาดอย่างผิดปกติแล้วหลุดเข้าไปในเขต D แล้ว”

“อะไรนะ? เขต C และเขต D!! ทำไมถึงปล่อยให้นักเรียนไปที่นั่น”

“หึ นี่เป็นเรื่องปกติของพวกเราสถาบันเพลิงพลองอยู่แล้ว ในเมื่อสถาบันอื่นก็ยังยกระดับการฝึกฝนของตนเองจนมาพื้นที่ล่าเขต B ดังนั้นพวกเราสถาบันเพลิงพลองจึงต้องปรับความเข้มข้น เปลี่ยนไปที่เขต C แทนอย่างไรล่ะ”

“...............” เมื่อได้ยินคำตอบที่อวดดีของอาจารย์จากสถาบันเพลิงพลอง อาจารย์จากสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งก็ลอบมองหน้ากันเอง

พวกอาจารย์จากสถาบันเพลิงพลองพวกนี้คิดจะส่งนักเรียนไปตายหรือ? กล้าปล่อยพวกเขาไปเขต C ได้อย่างไร หากบอกว่าสัตว์กลายพันธุ์ที่เขต B ยากกว่าเขต A เป็นเท่าตัว ถ้าอย่างนั้น...ที่เขต C ก็มากกว่าเขต B เป็น 10 เท่า! เป็นแบบนี้แล้ว นักเรียนพวกนั้นจะยังรอดชีวิตได้อย่างไร

 ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ ไม่เพียงแค่พวกเขาได้เข้าไปในถ้ำของงูสิงลายครามกลายพันธุ์แล้ว แต่ยังมีบางส่วนไปที่เขต D อีก! นี่...จะยังรอดชีวิตกันได้หรือ?

“ถ้าสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งยอมช่วยเหลือ พวกเราจะถือว่าติดหนี้พวกท่าน 1 ครั้ง ในอนาคตจะต้องมีโอกาสตอบแทนแน่นอน”

“ไม่ต้องกังวล แม้จะไม่ตอบแทน แต่เรื่องนี้ก็ต้องช่วยเหลือ เด็กๆเหล่านั้นเป็นเยาวชนรุ่นใหม่ ยังไงก็ต้องช่วยให้ปลอดภัย” อาจารย์ของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งแม้จะไม่ค่อยเข้าใจความกล้าหาญของคนสถาบันเพลิงพลองมากนัก แต่เรื่องนี้จะไม่ช่วยย่อมไม่ได้แน่นอน

“ดี ถ้าอย่างนั้น...พวกเราฝากนักเรียนที่หลุดเข้าไปในถ้ำของงูสิงลายครามด้วย พวกเราจะไปตามหานักเรียนที่เขต D เอง”

“เข้าใจแล้ว” อาจารย์จากสถาบันเพลิงพลองและสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งตกลงกันเสร็จก็เตรียมออกเดินทาง ซูหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย จากที่เธอตรวจสอบผ่านแผนที่ของตัวเอง พบว่าตำแหน่งของนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองนั้นค่อนข้างซับซ้อนอยู่บ้าง รอบๆนั้นยังมีงูสิงลายครามกลายพันธุ์เกือบครึ่งร้อยอีก หากยังช้าไปมากกว่านี้...ไม่แน่ว่าพวกเขาคงจะไม่รอด

แม้เธอจะไม่ค่อยชอบยุ่งกับเรื่องของคนอื่น แต่เด็กๆจากสถาบันเพลิงพลองนี้ก็เป็นคนที่ไม่ควรต้องเอาชีวิตไปทิ้ง ถ้าเทียบกันแล้ว...เธอชอบทัศนคติของพวกเขามากกว่ารุ่นน้องร่วมสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งเสียอีก

“อาจารย์คะ ฉันขอไปช่วยด้วยได้ไหมคะ”

“แน่นอน” อาจารย์เฟิ่งรับคำของเธอ ซูหยวนเป็นทหารที่มีทักษะ ได้ช่วยชีวิตของอาจารย์เติ้งและทหารมากมายเอาไว้แล้ว ดังนั้นทักษะของเธอจะต้องเป็นประโยชน์แน่

แม้อาจารย์คนอื่นจะไม่ได้ยินดีหรือยินร้ายใดๆ ทว่าอาจารย์เฟิ่งกล่าวเช่นนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะให้ซูหยวนติดตามไป อาจารย์จากสองสถาบันรีบเคลื่อนไหวทันที ยิ่งช้ามากเท่าไรก็ยิ่งทำให้โอกาสรอดชีวิตของนักเรียนน้อยลงไปเรื่อยๆ

อาจารย์ของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งเคลื่อนไหวด้วยความเร็ว เดิมทีคิดว่าซูหยวนจะต้องถูกทิ้งรั้งท้ายแน่ แต่ไม่คิดว่าเธอจะติดตามพวกเขาโดยไม่ทิ้งระยะเลย กลับกัน...ถ้าไม่ใช่เพราะเธอต้องตามหลังพวกเขาไว้ บางทีอาจจะวิ่งนำหน้าไปแล้วก็ได้ 

“ถ้ำของงูสิงลายครามกลายพันธุ์มีอยู่ 3 แห่ง พวกเราควรจะแยกย้ายกันไปสำรวจ”

“อืม ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปกับสองคน แล้วก็ทางนี้ไปกับอาจารย์ท่านนั้น อาจารย์เฟิ่งไปกับนักเรียนของคุณได้ไหม” 

“ได้” อาจารย์เฟิ่งพยักหน้ารับ ซูหยวนยังคงเงียบไม่พูดอะไรจนถึงตอนนี้ กระทั่งอาจารย์ทั้งหมดแยกกันไปแล้ว เธอที่ติดตามอาจารย์เฟิ่งมาจึงพูดขึ้น

“อาจารย์คะ นักเรียนของสถาบันเพลิงพลองไม่ได้อยู่ในถ้ำทั้งสามแห่งที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ค่ะ”

“หืม? หมายความว่ายังไง”

“ฉันใช้ทักษะตรวจสอบของตนเองแล้วพบว่าพวกนักเรียน ที่จริงแล้วอยู่ในถ้ำของพญางูขาวกลายพันธุ์ค่ะ”

“อะไร? นั่นจะเป็นไปได้ยังไง”

“ช่วงนี้พญางูขาวกลายพันธุ์น่าจะกำลังจำศีล พวกงูสิงลายครามกลายพันธุ์กำลังถูกกดดันจากหนูขาวกลายพันธุ์ที่เพิ่งจำนวนและความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นพวกมันจึงหนีออกจากถ้ำเดิมของตัวเองแล้วไปซ่อนที่ถ้ำของพญางูขาวกลายพันธุ์ค่ะ”

“เธอ...เรื่องนี้จริงหรือเปล่า” 

“ค่ะ ฉันยืนยันได้” แม้อาจารย์เฟิ่งจะแปลกใจ แต่เรื่องความสามารถในการตรวจสอบของซูหยวน เขาเองก็รู้มาบ้างแล้ว อีกอย่าง...เธอเป็นคนของประธานจาง เรื่องอย่างสถานการณ์ของเขต C จะรู้มาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“ถ้าคำพูดของเธอไม่ถูกต้อง แล้วนักเรียนพวกนั้นอยู่ในถ้ำที่พวกเรารับผิดชอบ อย่างนั้นก็เท่ากับพวกเราตัดโอกาสรอดของนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองเลยนะ” อาจารย์เฟิ่งจ้องตาซูหยวน แต่ก็เห็นแค่ความแน่วแน่ของเธอเท่านั้น

“ฉันรู้ค่ะ เพราะแบบนั้นถึงได้เลือกบอกกับอาจารย์ตามลำพัง เพราะถ้าคนอื่นๆรู้เข้า...จะต้องไม่เห็นด้วยแน่” ซูหยวนอธิบายเพิ่มเติม ซึ่งคำพูดของเธอ อาจารย์เฟิ่งก็เห็นด้วย

จู่ๆจะให้อาจารย์ทุกคนยกเลิกการค้นหาแล้วตามซูหยวนไปที่ถ้ำของพญางูขาวกลายพันธุ์คงจะเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อนักเรียนของสถาบันเพลิงพลองขอความช่วยเหลือไปที่อาจารย์ตนเองแล้วบอกว่าอยู่ในถ้ำของงูสิงลายครามกลายพันธุ์ อย่างนั้นก็ต้องเลือกเชื่อข้อมูลของพวกเขาก่อน เพราะถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมา...พวกเขาก็ไม่มีความสามารถที่จะรับผิดชอบ

“ถ้าอาจารย์ไม่มั่นใจ อย่างนั้นพวกเราก็แยกกันไปก่อนได้ค่ะ ฉันจะไปช่วยดูที่ทางนั้นก่อน หากอาจารย์ไม่พบนักเรียนที่ถ้ำนั้น ก็ช่วยตามมาที่ถ้ำของพญางูขาวกลายพันธุ์ด้วยค่ะ”

“อืม ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็...” อาจารย์เฟิ่งลังเลเล็กน้อย ซูหยวนเป็นแค่นักเรียนชั้นปีที่ 2 เท่านั้น แม้ว่าเธอจะผ่านภารกิจมามากมาย แต่การให้เธอเดินทางคนเดียวที่เขต C ก็ดูจะอันตรายไม่น้อย

“ฉันมีความสามารถที่จะปกป้องตัวเองได้ค่ะ ขอแค่อาจารย์รีบไปแล้วก็รีบกลับมาช่วยก็ได้แล้ว”

“อืม ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนั้นแล้วกัน ฉันจะรีบตามไปให้เร็วที่สุด”

“ขอบคุณค่ะ” ซูหยวนรับคำก่อนจะแยกทางไปอย่างรวดเร็ว เส้นทางของเธอนั้นมุ่งหน้าไปยังถ้ำของพญางูขาวกลายพันธุ์ชัดเจน เห็นเธอรู้เส้นทางจริงๆแบบนี้ อาจารย์เฟิ่งก็มีความเชื่อมั่นมากกว่า 80 ส่วนแล้วว่าเธอพูดเรื่องจริง ถึงอย่างนั้น...เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา เขาจะต้องตรวจสอบที่ถ้ำซึ่งได้รับแจกแจงงานมาเสียก่อน

ซูหยวนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เมื่อต้องเดินทางเพียงคนเดียว ความเร็วของเธอก็เพิ่งสูงขึ้นอีก โดยเฉพาะเมื่อไม่มีอาวุธอยู่บนหลังเพราะเก็บเข้ามิติฟาร์มไปแล้ว

หญิงสาวเลือกเส้นทางที่ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์อยู่เพื่อไม่ให้เกิดการปะทะที่ไม่จำเป็น ใช้เวลาแค่ 3 นาทีเท่านั้นก็มาถึงทางเข้าถ้ำแห่งนี้แล้ว ซูหยวนตรวจสอบตำแหน่งของนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลอง พบว่าพวกเขาแยกออกเป็น 3 กลุ่มใหญ่ หนึ่งกลุ่มซ่อนอยู่ด้านใน มีรังของงูสิงลายครามกลายพันธุ์อยู่ พวกมันคงทิ้งไข่เอาไว้จำนวนมาก ไม่อย่างนั้นพวกนักเรียนคงต้องตายแล้ว เพราะการตรวจสอบของเธอพบตำแหน่งศัตรูมากกว่า 40 จุดอยู่ที่นั่น

ในขณะที่อีก 2 กลุ่มแยกกันไป พวกเขาจับกลุ่มกันแน่น คงจะซ่อนตัวในซอกหิน ดังนั้นซูหยวนจึงต้องเลือกช่วยเหลือนักเรียนที่ช่วยได้ง่ายที่สุดก่อน

ปัง!!

หญิงสาวยิงลูกศรที่ชุ่มไปด้วยสารดึงดูดสัตว์ร้ายออกไป ไม่คิดปิดบังเจตนาสังหารเลย ตำแหน่งลูกศรที่ยิงออกไปนั้นอยู่นอกถ้ำ น่าจะเพียงพอสำหรับการล่อให้พวกงูสิงลายครามกลายพันธุ์จำนวนหนึ่งตามออกไปได้

“ฟ่อ!!” เสียงขู่คำรามของงูสิงลายครามกลายพันธุ์ดังขึ้นมา ซูหยวนใช้น้ำยาลบกลิ่นกับตัวเองแล้วหายไปในมิติฟาร์มเพื่อซ่อนตัว เมื่อคำนวณดูแล้วว่างูสิงลายครามกลายพันธุ์ถูกดึงดูดออกไป เธอก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งแล้วใช้ความเร็วของตนเองเคลื่อนไหวไปข้างหน้า

ตู้ม!!

บอลกาวตัวหนืดถูกปาออกไปที่ทางเข้า ป้องกันไม่ให้งูสิงลายครามกลายพันธุ์จำนวนมากนั้นกลับมาเร็วนัก จากนั้นก็พุ่งตัวไปยังตำแหน่งเป้าหมาย

“รีบออกมาได้แล้ว” ซูหยวนส่งเสียงออกไปก่อนถึงที่ซ่อนของพวกนักเรียน 5 เมตร เสียงของเธอค่อนข้างดังจนทำให้งูสิงลายครามกลายพันธุ์ได้ยินไปพร้อมๆกันด้วย แต่เธอก็ไม่ได้กังวลเลย

ธนูที่สะพายอยู่ด้านหลังถูกนำออกมาใช้ ซูหยวนตั้งท่าป้องกันตำแหน่งซอกหินที่ซ่อนตัวของพวกนักเรียน พวกเขามองเห็นแล้วว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น แม้จะรู้สึกหวาดกลัวและคิดว่าเธอคงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก ทว่า...คำสั่งสอนของอาจารย์ก็เตือนพวกเขาอยู่เสมอ

ตรงหน้านี้คือเด็กสาวที่น่าสงสาร แม้ตัวตายก็ต้องปกป้องเธอก่อน!

ดังนั้นไม่ต้องคิดให้มากความ นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองรีบทำลายหินที่พวกเขาช่วยกันยกมาเป็นกำบังที่ซ่อนตัวเพี่อที่จะออกมาช่วยเด็กสาวผู้ไม่รู้ความคนนี้

ทว่า...ก่อนที่พวกเขาจะได้ออกมากันหมด ซูหยวนก็ใช้ธนูที่เต็มไปด้วยพลังงานของเธอโจมตีเข้าจุดอ่อนของงูสิงลายครามกลายพันธุ์ไปแล้ว 5 ตัว

“สาวน้อย ทำไมเธอถึงมาที่นี่ได้ แล้วความสามารถนี้...”

“ฉันมาทำภารกิจกับอาจารย์ของสถาบัน อาจารย์จากสถาบันเพลิงพลองของคุณกำลังไปที่เขต D เพราะมีนักเรียนหลงทางไปที่นั่น”

“อะไรนะ? ไปที่เขต D เลยหรือ?”

“ไอ้พวกนั้นช่างใจกล้าจริงๆ”

“สุดยอดไปเลย พวกเรายังต้องมาซ่อนอยู่ที่นี่ ไอ้เพื่อนน่าตายพวกนั้นก็ไปที่เขต D แล้ว แบบนี้มันสุดยอดที่สุด ฉันนับถือพวกเขาเป็นลูกพี่เลย!!”

แทนที่จะตกใจเพราะหวาดกลัว นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองกลับส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาแทนเสียอย่างนั้น ซูหยวนมองดูท่าทางของพวกเขาแล้วก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา ไม่รู้ว่าเธอคิดถูกหรือผิดที่อยากช่วยเหลือพวกบ้าคลั่งพวกนี้...

“สาวน้อย เธอเองก็สุดยอดเหมือนกัน เป็นแค่สาวน้อยแต่ก็คิดจะมาช่วยพวกเราแล้ว เอาเถอะ...ก่อนหน้านี้พวกเราไม่มีสติมากไปหน่อยก็เลยเอาแต่หลบอยู่หลังก้อนหิน เวลานี้เป็นเวลาที่พวกเราจะได้แสดงศักยภาพที่แท้จริงแล้ว ดังนั้นสาวน้อยช่วยไปซ่อนอยู่ด้านหลังของพวกเราเถอะ พวกเราจะปกป้องเธอเอง!”

สมกับฉายาของพวกนักเรียนคลั่งสาวงาม แม้ว่าพวกเขาจะกลัวขนาดไหน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิง...นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองพวกนี้ก็เหมือนถูกฉีดสารกระตุ้น

…………………………………..