บทที่ 250 อาจารย์เฟิ่งมาถึง (อ่านฟรี 12 พ.ย. 68)

บทที่ 250 อาจารย์เฟิ่งมาถึง

เมื่อมีผู้หญิงปรากฏขึ้นตรงหน้า เหล่านักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองก็เปลี่ยนไป จากที่เคยซ่อนตัวอยู่ในซอกหิน กลับปรากฏตัวขึ้นมาแล้วขวางหน้าอันซูหยวนไว้ ทำราวกับว่าตัวเขานั้นเป็นอัศวินผู้เก่งกาจ ทั้งที่ซากงูสิงลายครามกลายพันธุ์พวกนี้เป็นซูหยวนที่ลงมือด้วยตัวเอง

“สาวน้อย เธออยู่ข้างหลังเอาไว้ดีกว่านะ ที่นี่เป็นถ้ำของงูสิงลายครามกลายพันธุ์ ถ้าเข้ามาที่นี่ก็เท่ากับว่าถูกพวกมันล้อมเอาไว้หมดแล้ว ต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหนก็หนีมันไปไม่พ้นหรอก ก่อนหน้านี้พวกเรามองหาที่ซ่อนตัวที่ดีเอาไว้ เธอเข้าไปซ่อนที่นั่นก่อนเถอะ ทางนี้ให้พวกเราล่อมันไปเอง” 

นักเรียนชายคนหนึ่งกล่าวขึ้น มองดูสภาพของเขาแล้วไม่น่าจะทนการต่อสู้ได้เกินสามครั้ง แต่กลับตะโกนออกมาเต็มแรงที่ตัวเองมี 

“ใช่ นักเรียนหญิง เธอคงเป็นนักเรียนจากสถาบันนักล่าอันดับหนึ่ง พวกเราได้ร้องขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ไปแล้ว เธอเพียงแค่รอที่นี่เท่านั้น อีกไม่นานอาจารย์ของสถาบันเพลิงพลองพวกเราจะมาช่วยเธอเอง”

“เร็วเข้าเถอะ ก่อนที่พวกงูสิงลายครามกลายพันธุ์จะแห่กันออกมา ถ้าถึงเวลานั้น...พวกเราก็ไม่รับปากได้ว่าจะช่วยปกป้องเธอได้ เพราะพวกเราคงจะต้องตายก่อนแล้ว”

นักเรียนชายต่างก็ส่งเสียงกันออกมา เห็นภาพเช่นนี้แล้ว...ซูหยวนนึกอยากจะใช้พลั่วของตนเองฟาดหัวพวกเขาสักทีสองทีให้ตื่นรู้

ใครจะช่วยใคร เรื่องนี้ยังดูไม่ออกอีกหรือ?

เธอบุกมาที่นี่ ทั้งยังตะโกนให้พวกเขาออกมา สังหารหมู่งูสิงลายครามกลายพันธุ์จนพวกมันนอนตายเป็นกอง คนโง่พวกนี้ยังบอกให้เธอไปซ่อนตัวอีก

“พวกเราไปหาคนอื่นๆด้วยกันก่อน” ซูหยวนคร้านจะอธิบาย เธอแหวกพวกเขาออกเป็นสองทางแล้วก้าวไปข้างหน้า ทำเอาทั้งกลุ่มอ้าปากค้าง 

“สาวน้อย เธอไม่ได้ยินพวกเราหรอ เธอรออยู่ที่นี่เถอะ คนอื่นๆน่ะ...”

“ฉันมากับอาจารย์เฟิ่งของสถาบันนักล่า ตอนนี้อาจารย์ของสถาบันเพลิงพลองได้ไปที่เขต D เพื่อช่วยเหลือนักเรียนที่หลงไปที่นั่นแล้ว ดังนั้นจึงมีแค่อาจารย์ของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งเท่านั้นที่กำลังจะมาช่วยพวกคุณ ฉันเป็นคนที่ติดตามอาจารย์มาทำภารกิจนี้ด้วย เนื่องจากฉันมีความสามารถในการตรวจสอบตำแหน่งของพืชและสัตว์กลายพันธุ์ จึงได้ล่วงหน้ามาก่อน”

“โอ้ หรือก็คือ...เธอมีทักษะสนับสนุนที่ยอดเยี่ยมสินะ”

“ใช่ ดังนั้น...ถ้าจะช่วยกันในสถานการณ์นี้ ก็ช่วยติดตามฉันมาเพื่อรวบรวมเพื่อนๆของพวกคุณด้วยค่ะ”

“อ้อ อืม โอ้...เข้าใจแล้ว” นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองมองหน้ากัน รู้สึกว่าความรับผิดชอบต่อสตรีของพวกเขานั้นสำคัญมาก ดังนั้นจะให้พวกเขาเดินตามผู้หญิงก็ไม่ค่อยถูกใจเท่าไรนัก จึงแสดงสีหน้าไม่ยอมรับในตอนแรก

เนื่องจากในความเชื่อของพวกเขา จะต้องเป็นฝ่ายที่ก้าวนำหน้าแล้วจัดการศัตรูให้หมด ปกป้องสาวงามจากอันตรายแล้วให้เธอนั่งรออยู่ในสถานที่ปลอดภัย เมื่อได้ยินว่าซูหยวนจะเป็นคนนำทางจึงไม่ยอมรับ

ทว่า หลังฟังจากคำพูดของเธอทั้งหมด สุดท้ายแล้วตอนนี้สาวน้อยก็ดูเหมือนกำลังต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขาอยู่ใช่ไหม?

ไม่รู้ว่าเป็นพวกเขาที่เข้าใจอะไรผิดๆ หรือเป็นซูหยวนที่ใช้คำพูดได้ดีเกินไป สุดท้ายนักเรียนหัวรั้นจากสถาบันเพลิงพลองก็ยอมเดินตามเธอไปในที่สุด แม้พวกเขาจะพยายามก่อเรื่องด้วยการกระโจนออกมาจัดการกับงูสิงลายครามกลายพันธุ์จนได้รับบาดเจ็บไปอีกหลายคน ถึงอย่างนั้น...กลุ่มของพวกเขาก็มาถึงตำแหน่งของเพื่อนนักเรียนที่ซ่อนตัวอยู่ได้

“เร็วเข้า ออกมาได้แล้ว พวกเราจะต้องพาสาวน้อยจากสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งกลับไปส่งอย่างปลอดภัย” นักเรียนชายคนหนึ่งส่งเสียงดังเมื่อซูหยวนชี้ตำแหน่งที่ซ่อนตัวให้พวกเขา

“สาวน้อยหรือ? สาวน้อยอะไร สาวน้อยจากที่ไหน” ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำอีกครั้ง เสียงตอบรับที่แสนกระตือรือร้นก็ดังออกมาทันที

“สาวน้อยจากสถาบันนักล่าอันดับหนึ่ง เธอมากับอาจารย์ของตัวเอง มีความสามารถในการตรวจสอบตำแหน่งของศัตรู ถ้าพวกเราไม่ออกมาช่วยจัดการ เธอก็จะทำภารกิจล่าช้าไปมากกว่าเดิมอีก”

“เข้าใจแล้ว ถอยออกไปก่อนนะ ฉันจะทำลายปากหลุมที่เพิ่งขุด”

“ตกลง พวกแกถึงกับขุดลงไปซ่อนใต้ดินเลยหรอ ด้วยเวลาเพียงเท่านี้เนี่ยนะ...นับถือจริงๆ”

“ฮ่าๆ มันแน่นอนอยู่แล้ว พวกเรามีนักขุดอยู่ในกลุ่มด้วยนะ”

“สุดยอดไปเลย ครั้งหน้าฉันจะต้องกลับไปฝึกขุดหลุมบ้างแล้ว”

“ใช่ๆ พวกเราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” การโต้ตอบของนักเรียนชายเป็นเรื่องที่ซูหยวนไม่เข้าใจอยู่บ้าง แม้แต่สถานการณ์เคร่งเครียดเช่นนี้ก็ยังพูดแต่เรื่องไร้สาระ

ดีที่พวกเขาแข็งแกร่งสมคำล่ำลือ ดังนั้นจึงสามารถทำลายหน้าดินแล้วปรากฏตัวออกมาในเวลาไม่นาน หากไม่เป็นเช่นนั้นพวกเธอที่หยุดอยู่ที่เดิมมากเกินไปก็อาจจะดึงดูดความสนใจของพวกสัตว์กลายพันธุ์และถูกล้อมโจมตีจนตายได้

ทักษะการใช้พลองโจมตีของพวกเขายอดเยี่ยมก็จริง แต่เกร็ดของงูสิงลายครามกลายพันธุ์นั้นมีประสิทธิภาพในการป้องกันมาก ไม่อย่างนั้นนักเรียนของสถาบันเพลิงพลองหลายสิบคนคงไม่ต้องเลือกที่จะซ่อนตัวหรอก ดูแล้วพวกเขาน่าจะพยายามต่อสู้กับพวกมันมาก่อน แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้อยู่ดี

ซูหยวนมีความสามารถในการตรวจจับตำแหน่งของศัตรู เมื่อรวมกับพลังในการต่อสู้ของพวกเขา พอรู้ว่าข้างหน้าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง รวมกับทักษะของพวกเขาแล้ว นักเรียนของสถาบันเพลิงพลองก็เหมือนติดปีก

พวกเขาเป็นพวกบ้าคลั่งการต่อสู้ อาศัยการใช้กำลังเข้าปะทะมากกว่าจะมีแผนการ ถึงอย่างนั้น...นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองนี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นดาวเด่นในกองทัพแต่ละรุ่นเลย ผู้บัญชาการจะชื่นชมพวกเขามากเป็นพิเศษ เพราะคนแบบนี้...พอมีผู้วางแผนให้ก็มักจะทำงานได้สำเร็จ หรือต่อให้ไม่สำเร็จ...ความตั้งใจของพวกเขาก็ยังทำให้ภารกิจไปต่อได้อยู่ดี

“พวกเราจะไปตรงทางแยกด้านซ้ายมือ มีพวกกลายพันธุ์เฝ้าอยู่ประมาณ 6 ตัว มีสองตัวกำลังมาทางนี้เนื่องจากเสียงของพวกเรา สองตัวยังนอนเฝ้าที่ด้านข้างกำแพง หนึ่งตัวอยู่ด้านบนของถ้ำ และอีกหนึ่งตัวกำลังซ่อนอยู่ใต้ดินรอโจมตี” ซูหยวนบอกตำแหน่งของงูสิงลายครามกลายพันธุ์หลังจากที่เห็นพวกที่ซ่อนอยู่ออกมากันหมดแล้ว

“เด็กคนนี้...”

“เธอมีความสามารถในการระบุตำแหน่งที่ยอดเยี่ยม แต่ดูร่างกายที่บอบบางของเธอสิ พวกเราจะต้องระมัดระวังตามที่เธอบอก แล้วจัดการศัตรูให้เธอ”

“โอ้ เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ ปกป้องสาวน้อยให้ปลอดภัย”

“ลุย!!” 

เสียงบ้าคลั่งของนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองกระตุ้นความสนใจของงูสิงลายครามกลายพันธุ์จำนวนมาก จากที่พวกมันกำลังนอนพักจำศีลหรือกำลังเตรียมวางไข่ เมื่อพบศัตรูก็เตรียมมุ่งหน้าออกมาโจมตีทันที

แม้ซูหยวนจะบอกตัวเองให้ชินกับภาพเช่นนี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกำพลั่วในมือแน่นอีกหน่อย ความรู้สึกที่อยากจะตีคนมากกว่างูนี้ค่อนข้างผิด ถ้าเธอลงมือ...คงทำให้อาจารย์ผิดหวังแน่

อย่างไรก็ตาม ปัญหาจากความโง่งมของพวกเขาไม่ได้หยุดเพียงเท่านี้ พวกที่ซ่อนตัวอยู่ด้านในหลุมวางไข่ตอบสนองทันทีที่ได้ยินเสียงของพวกเพื่อนๆ ทั้งยังจับใจความสำคัญได้ว่ามีหญิงสาวมาที่นี่ ด้วยความบ้าบิ่นของพวกเขา ทำให้คนที่ซ่อนตัวอยู่รีบร้อนออกมาจากที่ซ่อน แล้วก็บังเอิญทำลายผนังถ้ำจนพังทลายลงมา...

ตอนนั้นเอง หายนะที่ซ่อนอยู่ก็ได้ลืมตาตื่นขึ้น!

“นะ นั่นอะไร อย่าบอกนะว่านั่นคือ...”

“พญางูขาวกลายพันธุ์!!!”

 ............................................

ทางด้านอาจารย์เฟิ่ง หลังจากที่เขาแยกทางกับอันซูหยวนแล้วก็รีบไปตรวจสอบตำแหน่งของถ้ำงูสิงลายครามกลายพันธุ์ที่ได้ตกลงกันไว้ทันที

เหมือนกับที่อันซูหยวนพูด ที่นั่นเหลืองูสิงลายครามกลายพันธุ์อยู่ไม่กี่ตัวเท่านั้น ส่วนใหญ่แล้วเป็นสัตว์กลายพันธุ์ชนิดอื่น แม้จะเป็นแบบนั้น...เขาก็ยังใช้เวลาไปกับการสำรวจในถ้ำเพื่อยืนยันให้มั่นใจว่าไม่มีนักเรียนอยู่ที่นี่จริงๆ ต่อให้พยายามใช้ความเร็วแค่ไหน สุดท้ายก็ยังกินเวลาไปเกือบ 20 นาทีอยู่ดี

ออกมาจากที่นั่น เหงื่อของเขาก็ไหลซึมตามกรอบหน้าแล้ว .... ถ้าสิ่งที่ซูหยวนพูดเป็นความจริง อย่างนั้นนักเรียนของสถาบันเพลิงพลองก็คงอยู่ที่ถ้ำพญางูขาวกลายพันธุ์แล้ว! ความเข้าใจผิดนี้...เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาตายที่นั่นได้เลย

อย่าลืมว่าการช่วยเหลือนั้นต้องแข่งกับเวลา แม้พวกเขาจะซ่อนตัวดีขนาดไหนก็ไม่มีทางรอดพ้นจากสัตว์กลายพันธุ์ได้ทั้งหมดหรอก ยิ่งเสียเวลาไปนานเท่าไรก็ยิ่งทำให้เข้าใกล้ความตายได้มากขึ้นเท่านั้น โชคดีแค่ไหนแล้วที่ซูหยวนตามมาแจ้งข้อมูลนี้ด้วย

“อาจารย์เฟิ่ง!” เมื่อเขาออกมาจากถ้ำ ก็พบว่าอาจารย์ของสถาบันหนึ่งคนวิ่งมาหาเขาแล้ว คิ้วของทางนั้นขมวดมุ่น

“ไม่ใช่ถ้ำนี้เหมือนกันหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็คงจะต้องไปรวมที่ถ้ำทางทิศตะวันออก”

“ไม่”

“ไม่อะไร?” อาจารย์คนนั้นไม่เข้าใจ จู่ๆอาจารย์เฟิ่งก็ปฏิเสธเขาเสียอย่างนั้น ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องเข้าใจได้ง่ายมาก ถ้าไม่ได้อยู่ในถ้ำที่เขาและอาจารย์เฟิ่งตรวจสอบ ก็เหลือแค่ถ้ำเดียวแล้ว

ทว่า...สีหน้าของอาจารย์เฟิ่งไม่ได้ล้อเล่นเช่นกัน เมื่อเห็นอีกฝ่ายจริงจัง เขาก็เลือกที่จะฟังก่อนหันหลังวิ่งไปต่อ

“นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองไม่ได้อยู่ที่ถ้ำงูสิงลายครามกลายพันธุ์”

“หมายความว่ายังไง ก็อาจารย์ของสถาบันเพลิงพลองบอกว่านักเรียนแจ้งมาเช่นนั้น ถ้าไม่อยู่ในถ้ำสองถ้ำนี้ ก็เหลือแค่ถ้ำเดียวแล้ว”

“ไม่ใช่ นักเรียนพวกนั้นอยู่ในถ้ำของพญางูขาวกลายพันธุ์”

“อาจารย์เฟิ่ง ทำไมถึงพูดเช่นนี้ หรือว่ามีข้อมูลใหม่งั้นหรือ?” 

“...............” อาจารย์เฟิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขาไม่มีทางบอกว่าเรื่องนี้เป็นเพราะซูหยวนบอกเขา ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายจะต้องไม่ยอมเชื่อแน่ ซึ่งความลังเลของอาจารย์เฟิ่งยิ่งทำให้อาจารย์อีกคนสงสัยมากขึ้นกว่าเดิมอีก

“นี่เป็นเรื่องเร่งด่วน พวกเราจะต้องรีบไป อาจารย์เฟิ่ง...ข้อมูลของคุณเชื่อได้จริงๆใช่ไหม”

“ใช่ ฉันเชื่อข้อมูลนี้”

“ดี ถ้าอย่างนั้นคุณก็ล่วงหน้าไปก่อน ฉันจะไปตามอาจารย์อีกคนเพื่อตามไป”

“ได้ เอาแบบนั้นก็ได้” อาจารย์เฟิ่งแม้จะเชื่อว่าซูหยวนพูดจริง แต่เขาก็ไม่กล้ารับผิดชอบทุกอย่างแทนเธอ ถึงจะเคยเป็นนักเรียนที่ชื่นชมมาก่อน ถึงอย่างนั้น...เขาก็ไม่รู้ว่านิสัยจริงๆของเด็กสาวเป็นอย่างไร หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา มีแต่จะเสียหายครั้งใหญ่ ดังนั้นเพื่อให้ยังมีทางออก การแยกกันของพวกเขาก็ถูกต้องแล้ว

อาจารย์เฟิ่งรีบเร่งเดินทาง เป้าหมายของเขาก็คือถ้ำของพญางูขาวกลายพันธุ์!

ตู้ม!!!

คาดไม่ถึงว่าก่อนที่เขาจะสามารถเข้าไปข้างในได้ เสียงถล่มของถ้ำก็ทำให้เขาเบิกตากว้าง ความรู้สึกไม่สบายใจยิ่งทวีคูณ เพราะถ้าพวกนักเรียนอยู่ในนั้นจริง...การถล่มของถ้ำนี้อาจเป็นสัญญาณของความเสียหายที่รุนแรงก็ได้

“กรี๊ด!!!!!”

เสียงกรีดร้องที่สามารถทำลายแก้วหูของผู้คนได้ง่ายๆทำให้อาจารย์เฟิ่งต้องรีดเร้นพลังงานมาช่วยสลายแรงกระแทก เขาขมวดคิ้วและเข้าใจได้ทันทีว่าสาเหตุของถ้ำที่ถล่มลงมานั้นเป็นเพราะสิ่งใด

“พญางูขาวกลายพันธุ์ออกจากการจำศีลงั้นหรือ? แบบนี้ต้องแย่แน่ๆ”

ในความคิดของเขา ไม่มีทางที่พญางูขาวกลายพันธุ์จะออกจากการจำศีลง่ายๆ เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครไปรบกวนมัน ซึ่งโอกาสที่จะมีคนไปรบกวนมากที่สุด ก็คงไม่พ้นพวกเด็กๆของสถาบันเพลิงพลอง

เท้าของอาจารย์เฟิ่งกระโจนออกไปรวดเร็ว แม้พญางูขาวกลายพันธุ์ไม่ค่อยปรากฏออกมาทำร้ายผู้คนมากนัก ทว่าเวลานี้...เขามีแต่จะต้องจัดการมันเท่านั้น

“กรี๊ด!!” พญางูขาวกลายพันธุ์คำรามลั่นด้วยความโกรธ หางขนาดใหญ่สีขาวฟาดไปรอบๆเพื่อระบายอารมณ์ ทำเอาถ้ำของมันถล่มลงมาอย่างต่อเนื่อง 

โชคร้ายที่ตำแหน่งของถ้ำนี้แท้จริงแล้วมีหนองน้ำพิษไหลผ่านอยู่ ดังนั้นเมื่อถ้ำถูกทำให้ถล่มลง ก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่จะได้เห็นเส้นธารน้ำพิษเต็มไปทั่วบริเวณ ทำเอาอาจารย์เฟิ่งต้องรีบถอยหลังกลับมา ไม่อย่างนั้นร่างทั้งร่างคงจะถูกหนองน้ำพิษที่รุนแรงนี้กัดกร่อนจนกลายเป็นซากศพไปแล้ว

…………………………………………