บทที่ 286 ฟักตัว (อ่านฟรี 18 ธ.ค. 68)

บทที่ 286 ฟักตัว

สองคนพี่น้องยิ้มร่าอย่างมีความสุข ต่อให้อันซูหยวนเป็นเกษตรกรที่มีฝีมือและประสบการณ์มาก ก็ไม่ควรจะจัดการฟื้นฟูแปลงเพาะปลูกเกือบร้อยแปลงที่ถูกแมลงกัดกินได้ หรือต่อให้ทำได้ก็ต้องทุ่มเททรัพยากรไปมหาศาล แล้วคนที่ไม่มีทุนอย่างอันซูหยวนจะทำได้อย่างไร

สถานการณ์เช่นนี้ พวกเขารีบติดต่อกลุ่มร้านค้าที่อยู่ในเครือและเป็นพันธมิตรกับตนเองทันที ต้องการให้พวกเขาเพิ่มราคามากขึ้นสำหรับทรัพยากรในการฟื้นฟูแปลงเพาะปลูกด้วย คาดหวังว่าเมื่อซูหยวนหรือคนของเธอมาหาซื้อทรัพยากรเหล่านี้ จะกลายเป็นเพิ่มต้นทุนอีกเป็นจำนวนมาก

ทว่า...อันซูหยวนที่เป็นเป้าหมายของพวกเขากลับไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย ไม่แม้แต่จะรวบรวมสารเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ของดินไปพลางๆด้วยซ้ำ เพียงปล่อยให้พื้นที่แปลงเพาะปลูกเหล่านั้นอยู่ในการตรวจสอบของเจ้าหน้าที่ เธอรู้ดีว่าพวกเขาจะไม่พบเจอร่องรอยอะไรแน่นอน ถึงอย่างนั้น...ระหว่างนี้ก็ยังลงมือไม่ได้อยู่ดี ต้องปล่อยให้พวกเขาตรวจสอบจนกว่าจะพอใจก่อน จากนั้นเธอจึงสามารถเข้าไปจัดการพื้นที่แปลงเพาะปลูกที่ได้รับมาฟรีๆนั้น

เกษตรกรสองคนมาล่ำลาแปลงเพาะปลูกคู่ใจของตนเองแล้ว เห็นพวกเขายืนมองแปลงเพาะปลูกของตนด้วยน้ำตานองหน้า ซูหยวนก็ไม่ได้รู้สึกสงสารเลยสักนิด กลับกัน...นี่นับเป็นโทษที่พวกเขาควรจะได้รับแล้ว เพราะร่วมมือกับคนอื่นคิดทำร้ายเธอ เช่นนั้นก็จะต้องเจอผลลัพธ์ที่ไม่แตกต่างกัน

โชคดีที่ทั้งสองได้รับสิทธิในการกู้เงินจากองค์กร ดังนั้นจึงสามารถเริ่มงานใหม่ของตนเองได้ ไม่อย่างนั้นสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวจะต้องมีสะดุดบ้างไม่มากก็น้อย ทว่า...เพราะเขากล้าวางแผนคิดเล่นงานอันซูหยวน ชีวิตที่ราบรื่นของพวกเขาหลังจากนี้คงไม่มีอีก

ประการแรก ตระกูลจางได้แบนพวกเขาอย่างลับๆ เมื่อพวกเขาต้องการมาติดต่อทำสัญญาซื้อขายพืชผลกับตระกูลจางหรือเครือข่าย ล้วนแต่ถูกกดราคาจนต่ำสุด นี่ทำให้ตัวเลือกค้าขายของพวกเขาเหลือไม่มากนัก สุดท้ายทั้งสองจึงต้องไปตกลงกับพวกกลุ่มตระกูลที่เกี่ยวข้องกับอิทธิพลมือเพื่อทำสัญญาซื้อขายนี้ ส่วนจะมีการซื้อขายเกิดขึ้นจริงตามสัญญาหรือไม่ ยังต้องรอลุ้นเอาในภายหลัง

ประการที่สอง เพราะตัวเองมีส่วนเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อยกับการวางแผนทำร้ายคนอื่น พวกเขาย่อมไม่มีความรู้สึกสบายใจเลย นี่ทำให้ตอนจะนอนก็ยังระแวง เมื่อเห็นคนของทางการเดินผ่านก็หวาดกลัวจนตัวสั่น เกรงว่าถ้าถูกจับได้อาจจะต้องเข้าไปนอนในคุก หรือไม่ก็ถูกตัดแขนตัดขาเป็นการลงโทษ

ประการที่สาม เนื่องจากแผนการของตระกูลเซิ่นที่เพิ่มราคาสินค้าของพวกเขา ทำให้ร้านค้าทั้งหมดฉวยโอกาสนี้ขึ้นราคาตามไปด้วย สุดท้ายแล้วทรัพยากรที่จะต้องใช้ในการทำเกษตรย่อมเพิ่มสูงขึ้นไปแทบทั้งหมด คนที่เดือดร้อนที่สุดจะไม่ใช่แค่อันซูหยวนอีกแล้ว แต่จะเป็นเกษตรกรทั้งวงการ!

ไม่ว่าจะเพราะสาเหตุไหน ก็ล้วนแต่ทำให้พวกเขาอยากจะร้องไห้โฮออกมาทั้งนั้น ขณะที่อันซูหยวนกำลังนั่งเล่นอยู่ในฟาร์มของตนเองอย่างไม่ยี่หระใดๆ หญิงสาวมองไปยังไข่ 32 ใบที่มีขนาดเท่ากำปั้น พวกมันทั้งหมดเปลี่ยนสีจากสีเหลืองอ่อน เวลานี้กลายเป็นสีเขียวอ่อนแล้ว ซึ่งหมายความว่าใกล้จะได้เวลาในการฟักตัวแล้วนั่นเอง

ไข่ทั้ง 32 ใบนี้ แท้จริงแล้วก็คือไข่จากแมลงกัดกินนั่นเอง!

ปกติแล้วแมลงกัดกินจะวางไข่หลังร่างกายได้รับสารอาหารเพียงพอ ในหนึ่งครั้งที่วางไข่นั้น จะสามารถมีลูกๆรอดชีวิตได้มากที่สุดแค่ 2-3 ตัวเท่านั้น ต่อให้วางไข่เป็นร้อยๆใบ ก็มักจะมีไข่ที่ฟักตัวออกมาได้แค่หลักหน่วย นี่เป็นเพราะไข่ทุกใบต้องการพลังงานและสารอาหารรอบๆในการฟักตัว

ตัวอ่อน 2-3 ตัวที่มีความสามารถที่สุดจะแย่งพลังงานและสารอาหารในอากาศทั้งหมดไปจนทำให้ตัวอ่อนที่อ่อนแอกว่าไม่ได้รับสารอาหารเหล่านั้น สุดท้ายพวกมันก็จะค่อยๆอ่อนแรงแล้วก็ตายไป

นี่เป็นการคัดสรรจากธรรมชาติ ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลังจากฟักตัวแล้ว พวกแมลงกัดกินที่รอดชีวิตจะเป็นผู้ทรงพลังอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะไปที่ไหนล้วนสร้างหายนะได้ที่นั่น!

อย่างไรก็ตาม ไข่แมลงกัดกินทั้ง 32 ใบที่เก็บกลับมาได้นี้ อันซูหยวนได้นำพวกมันโยนเข้ามาในฟาร์มของตัวเองแล้ว ทั้งยังบอกให้พวกหนูขาวจัดการเลี้ยงดูให้ดีด้วย ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกมันทั้ง 32 ใบจะได้รับสารอาหารเพียงพอทั้งหมด ไม่สิ! ต้องบอกว่าพวกมันได้รับสารอาหารที่ดีเกินไปด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นไข่ของมันคงจะไม่กลายเป็นสีเขียวสว่างใสเช่นนี้ได้หรอก

เปรี๊ยะ

เสียงแตกเล็กๆดึงความสนใจของคนที่กำลังดื่มน้ำองุ่นได้เป็นอย่างดี อันซูหยวนวางขวดน้ำผลไม้ลงแล้วให้ความสนใจกับแมลงกัดกินแทน 

ตั้งแต่วันที่เธอโยนพวกมันเข้ามาจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไป 5 วันพอดี ในที่สุดก็เริ่มฟักตัวแล้ว...

เปรี๊ยะ!

การแตกที่ดังมากขึ้นทำให้หนูขาวจำนวนหนึ่งรีบกรูเข้ามาดู ยังมีหนูขาวองค์รักษ์ที่เข้ามาขวางหน้าซูหยวนไว้เพื่อความปลอดภัย แม้พวกมันจะรู้ว่าเจ้าแมลงกัดกินพวกนี้สมควรรับรู้ว่าใครเป็นเจ้านายของมัน แต่ก็ยังไม่แน่ว่าเจ้าพวกนี้จะมีสติปัญญามากพอที่จะฟังคำสั่งได้

 อีกอย่าง...เพราะพวกมันเป็นตัวทำลายล้าง ในขณะที่แปลงเพาะปลูกของพวกเขาเป็นอาหารที่พวกจอมทำลายล้างเหล่านี้ชอบมากที่สุด ดังนั้น...เรื่องนี้จะต้องป้องกันเอาไว้ก่อน หากพวกมันคิดทำลายทรัพยากรของพวกเขา เช่นนั้นก็จะต้องถูกกรงเล็บหนูขาวฟันที่คอเสียหน่อยแล้ว

ต่อให้เป็นเด็กทารกแมลงกัดกินแรกเกิดก็ไม่อาจยกเว้นได้!

“คิ้ว!” เสียงเล็กๆดังออกมา อันซูหยวนเลิกคิ้วเล็กน้อย จะบอกว่าพวกมันหน้าตาคุ้นเคยก็ได้อยู่ แต่จะบอกว่าไม่เหมือนที่คุ้นเคยก็ได้เช่นกัน

ดวงตากลมโตของพวกมันช่างดูสดใสเหลือเกิน หากไม่ใช่ปีกสีเขียวเข้มของพวกมันเป็นลักษณะเดียวกับแมลงกัดกินที่เคยเห็น ซูหยวนอาจจะเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นแมลงคนละชนิดไปแล้วก็ได้

- ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นได้รับสัตว์เลี้ยงชนิดใหม่

แมลงกัดกินสีนิล พิเศษ ได้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของท่านแล้ว หลังจากนี้ผู้เล่นสามารถใช้ 100,000 เหรียญเพื่อนำสิ่งมีชีวิตจากภายนอกเข้ามาในฟาร์มของท่าน และใช้อีก 100,000 เหรียญเพื่อนำสัตว์เลี้ยงของท่านออกมาจากฟาร์มได้ –

เสียงแจ้งเตือนของระบบทำให้อันซูหยวนชะงักไป เธอจำได้ว่าเสียงแจ้งเตือนนี้เริ่มต้นมาเพื่อใช้กับพวกสุนัขปีศาจและราชาหนูขาว คิดไม่ถึงว่าแมลงกัดกินพวกนี้ก็ยังถูกนับเป็นสัตว์เลี้ยงได้ด้วย

ถึงอย่างนั้น...แมลงกัดกินที่ตื่นขึ้นมา กลับไม่ใช่แค่แมลงกัดกินเท่านั้น หากแต่เป็น “แมลงกัดกินสีนิลพิเศษ” ไปเสียแล้ว ก็คงเหมือนกับสิ่งอื่นๆ หลังเข้ามาอยู่ในมิติของเธอ ถือกำเนิดขึ้นที่นี่ ย่อมต้องถูกกระตุ้นความพิเศษที่เหนือธรรมดาขึ้นมา

- แมลงกัดกินสีนิลพิเศษได้ยอมรับท่านเป็นเจ้านาย โปรดตั้งชื่อให้มัน –

อันซูหยวนตรวจสอบความสามารถของเจ้าแมลงกัดกินด้วยความสนใจ ยังไม่ทันที่จะได้อ่านข้อมูลเกี่ยวกับมันทั้งหมด เสียงระบบก็แจ้งเตือนอีกครั้ง แน่นอนที่มันทำเช่นนี้ก็เพราะว่าต่อจากแมลงกัดกินตัวนี้แล้ว ยังมีดวงตากลมโตอีกหลายตนที่กำลังจ้องมองตัวเองอยู่ หากไม่รีบตั้งชื่อ...การตั้งค่าทั้งหมดก็น่าปวดหัวเกินไป

ทว่า...อันซูหยวนมองไปยังเจ้าแมลงกัดกินทั้ง 32 ตัวที่ค่อยๆลืมตาดูโลกในเวลาไล่เลี่ยกัน ถ้าเธอต้องหาชื่อสำหรับพวกมันทั้งหมด เชื่อเถอะว่าคืนนี้ก็ไม่สามารถทำสำเร็จได้ ดังนั้นเพื่อความรวดเร็ว จึงได้ตั้งชื่อให้พวกมันตามหมายเลข โดยขึ้นต้นด้วยโค้ด “Z” แล้วตามด้วยหมายเลข

เนื่องจากตระกูลเซิ่นเป็นคนมอบของขวัญชิ้นสำคัญราคา 40 ล้านเครดิตมาให้ ตัว Z จึงเป็นการตั้งเพื่อขอบคุณความกรุณานี้

“จี๊ดๆ นายท่าน...เจ้าแมลงพวกนี้ตะกละเกินไป พวกเราจะต้องเลี้ยงมันไว้จริงๆหรอ” ราชาหนูขาวส่งเสียงออกมาด้วยความหงุดหงิด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกตนต้องเลี้ยงแมลงจอมตะกละเหล่านี้ ก่อนหน้านี้เป็นไข่ก็ดูดซับพลังงานรอบๆตัวไปเกือบหมด พอเติบโตขึ้นมา...ยังไม่ทันได้ทำงานอะไรก็ร้องอยากจะกินอาหารเสียแล้ว

ถ้าเลี้ยงพวกอดอยากปากแห้งเหล่านี้ ต่อไปคงจะเป็นพวกเขาที่ต้องอดอาหารเสียเอง

“ไม่ต้องกังวล ฉันจะส่งพวกมันออกไปอยู่ตามเขตพื้นที่ล่า โดยจะให้อยู่ช่วยงานที่ฟาร์มแค่ 7 ตัวเท่านั้น จะสลับกันแบบนี้เพื่อให้ทุกตัวมีโอกาสได้รับพลังงานที่มากขึ้น”

“อย่างไรก็ตาม....ด้วยการเคลื่อนไหวของพวกแมลงกัดกิน ย่อมต้องทำให้การหาข่าวง่ายมากขึ้น และยังสามารถรวบรวมแกนพลังงานจากพืชกลายพันธุ์ได้ง่ายขึ้นด้วย”

เพราะอาหารของพวกมันก็คือพืชกลายพันธุ์ พวกมันกินสามารถกินพืชกลายพันธุ์เป็นอาหารได้ โดยจะกินแกนพลังงานไปด้วยหรือไม่ก็ได้เช่นกัน ขอเพียงมีอาหารให้พวกมันเพียงพอ จะมีแกนพลังงานหรือไม่ก็ไม่ได้สำคัญ 

ดังนั้นซูหยวนสามารถมอบของขวัญสำหรับการทำงานหนักจากการรวบรวมแกนพลังงานจากพวกมันได้ โดยการให้กลับมากินดื่มของดีที่ฟาร์มของเธอ ซึ่งดูก็รู้ว่าพวกมันชื่นชอบขนาดไหน

“จี๊ดๆ เจ้าเมลงพวกนี้จะช่วยพวกเราทำงานอะไรได้ด้วยหรอ” เสียงของราชาหนูขาวยังไม่วายบ่นออกมาอีกคำ ซูหยวนหัวเราะเล็กๆน้อย เธอรู้ว่าทำไมเจ้าราชาหนูขาวจึงได้มีอคตินัก นั่นก็เพราะพวกมันกลัวว่าหนูขาวจะต้องเสียส่วนแบ่งอาหารให้เจ้าแมลงกัดกินพวกนี้อย่างไรล่ะ

“แน่นอนว่าต้องได้ ฉันจะมอบพื้นที่พิเศษให้พวกมัน 5 แปลงสำหรับใช้เป็นอาหาร แล้วก็เพิ่มอีก 2 แปลงให้หนูขาวด้วย โดย 2 แปลงที่เพิ่มให้นี้จะเอาไว้เป็นค่าตอบแทนที่ช่วยดูแลเจ้าแมลงกัดกินพวกนี้จนกว่าจะเข้าร่องเข้ารอย ทำได้ไหม” 

เมื่อได้ยินข้อเสนอที่ยอดเยี่ยมนี้ ราชาหนูขาวจะปฏิเสธได้อย่างไร มันหัวเราะออกมาพร้อมกับรีบส่งสัญญาณให้หนูขาวรับงานไปทำ

แมลงกัดกินสีนิลบินตามองค์รักษ์หนูขาวเพื่อไปกินอาหารส่วนแรกก่อน หลังจากนั้นซูหยวนมีเวลาให้พวกมัน 3 วันสำหรับเตรียมความพร้อม แล้วจะต้องไปอยู่ในเขตพื้นที่ล่าแทน

เจ้าพวกตัวเล็กไม่เข้าใจอะไรมากนัก พวกมันรู้แค่ว่าเจ้านายของตัวเองเป็นใคร มีแต่ต้องฟังคำสั่งของเจ้านายเท่านั้น สุดท้ายการเลี้ยงเด็กอ่อนก็ผ่านไป 3 วัน แมลงกัดกินสีนิลกลุ่มแรก 25 ตัวก็บินออกจากฟาร์มแล้ว

อันซูหยวนพาพวกมันไปที่เขต B เพื่อสำรวจก่อนเป็นอันดับแรก พื้นที่เขต B ตอนนี้เริ่มมีผู้คนเข้ามามากขึ้น เนื่องจากภารกิจป้องกันไม่ให้พืชหม้อข้าวหม้อแกงกลายพันธุ์บุกรุกเขต A ได้ ทำให้ทหารจะต้องเพิ่มกำลังในการคุ้มกัน แล้วก็เพิ่มการลาดตระเวน ด้วยถ้าสามารถจัดการพวกมันได้มากหน่อย ก็จะทำให้พวกมันต้องหนีร่นเข้าไปในเขต B หรือเขต C แทน

แมลงกัดกินของซูหยวนถูกปล่อยออกไปทำงาน โดยพวกมันมีหน้าที่รวบรวมแกนพลังงาน จากนั้นก็เอาไปส่งให้ราชาหนูขาวที่เขต C เมื่อซูหยวนไปที่เขต C จะเก็บแกนพลังงานทั้งหมดกลับมา

ส่วนเวลาที่พวกมันจะได้กลับไปในฟาร์มแล้วสับเปลี่ยนกับแมลงกัดกินสีนิลทั้ง 7 ก่อนหน้านี้ ก็คือเวลา 1 เดือนนั่นเอง

เพราะมีเจ้าพวกแมลงกัดกินสีนิลเพิ่มเข้ามาเป็นผู้ช่วย ซูหยวนก็เบางานในมือลงไปมาก อย่างแรกคือการตามหาข่าวของพวกมันยอดเยี่ยมกว่าหนูขาวเสียอีก เนื่องจากพวกมันมีความสามารถในการซ่อนตัว แถมยังใช้การบินสำรวจเป็นส่วนใหญ่ หากไม่ได้เจอศัตรูที่เป็นดาวข่มจริงๆย่อมไม่มีปัญหา ต่างกับหนูขาวที่จะต้องวิ่งบนพื้นดินไปทำภารกิจ แม้พวกมันจะรวดเร็วแต่ก็เสี่ยงที่จะถูกจับได้อยู่ดี 

สุดท้ายแล้ว...แมลงกัดกินสีนิลพวกนี้ก็คือของขวัญที่ยอดเยี่ยมสำหรับเธอแล้วจริงๆ

“อืม ฉันลืมส่งของขวัญตอบแทนให้ตระกูลเซิ่นด้วยสินะ”

ซูหยวนที่เกือบจะลืมเรื่องสำคัญไปแล้วกลับมองแมลงกัดกินทั้ง 7 ที่กำลังบินวนอยู่ในฟาร์ม พวกมันเป็นเด็กดีมาก เดิมทีเป็นพวกตะกละกินไม่เลือก ทว่าหลังจากที่ราชาหนูขาวสั่งสอนอย่างดีแล้ว ก็ทำให้เจ้าแมลงกัดกินพวกนี้ตกอยู่ใต้อาณัติของมันได้

ไม่ใช่แค่นั้น แต่การที่มีแมลงกัดกินสีนิลมาช่วยดูแลแปลงเพาะปลูก กลับทำให้ราชาหนูขาวค้นพบข้อดีอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ...มูลของพวกมันก็เหมือนปุ๋ยชั้นดี สามารถเอาไปใส่แปลงเพาะปลูกแล้วเร่งการเติบโตของพืชผักได้ อีกทั้งยังมีเอฟเฟกแบบสุ่มที่จะทำให้ผลผลิตเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าอีกด้วย

 แม้จะไม่ใช่การเพิ่มจำนวนเป็น 2 เท่าทุกครั้งไป แต่ยิ่งมีแปลงเพาะปลูกมาก มีมูลของแมลงกัดกินมาก เท่านี้ก็เพิ่มโอกาสสำเร็จมากขึ้นแล้ว 

แต่เดิมแล้วราชาหนูขาวหวงอาหารของตนเองมาก ทว่าหลังจากที่รู้เรื่องนี้ มันก็ให้อาหารแมลงกัดกินทั้ง 7 เป็นอย่างดี ทำเอาพวกมันกินอิ่มจนถ่ายท้องกันเรี่ยราดไปหมด

“ทั้ง 7 มานี่ก่อนสิ ฉันมีงานจะให้ช่วยทำ” ซูหยวนโบกมือ เรียกให้ Z1 – Z7 มาหาตนเอง ซึ่งเจ้าพวกตัวเล็กก็เชื่อฟังมาก หลังได้ยินคำสั่งก็กระพือปีกครั้งเดียว ฉับพลันก็ปรากฏตัวต่อหน้าอันซูหยวนแล้ว

……………………………….