บทที่ 357 ผู้แลกเปลี่ยน (อ่านฟรี 26 ก.พ. 69)

บทที่ 357 ผู้แลกเปลี่ยน

หลังจากเสียเวลากับรุ่นพี่ค่อนข้างนาน เมื่อเธอมาถึงห้องทำงานก็พบว่าตอนนี้หัวหน้าภารกิจได้มาถึงแล้ว เขาเป็นรุ่นพี่ทหารพิเศษคนหนึ่ง ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่แทนหัวหน้ากองกำลังพิเศษเพราะอีกฝ่ายมีงานยุ่งมากเกินไปจนก้าวเท้าออกจากฐานทัพก็ยังทำไม่ได้

เมื่อเห็นซูหยวนเข้ามาพร้อมกับสุนัขทมิฬ เขาที่ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของรุ่นน้องมาแล้วก็ไม่ได้แปลกใจอะไร แม้ว่าแผนการอาจจะต้องเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้กระทบในภาพรวม เนื่องจากหน้าที่ของอันซูหยวนอยู่ในดินแดนนั้น ซึ่งเป็นหน้าที่ที่ทำงานได้อย่างอิสระ...อ่า จะบอกว่าเป็นหน้าที่ที่ทำงานอิสระแบบนั้นก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะสุดท้ายแล้ว หน้าที่นี้จะบอกว่าไม่มีแผนการตั้งแต่แรกก็ได้

ทุกคนที่เข้าไปข้างในล้วนแต่เจอเหตุการณ์ต่างกัน บางคนก็เจอปัญหาที่สามารถรับมือได้ด้วยตัวเอง แต่บางคนก็เจอมาหนัก ชนิดที่ว่าจะต้องเปลี่ยนตัวคนเข้าไปทำภารกิจใหม่ด้วยซ้ำ ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่ต้องอาศัยการจัดการหน้างานทั้งสิ้น ดังนั้นหน้าที่ของเธอตอนนี้จึงไม่ได้มีอะไรมาก

“เพราะมีน้องใหม่เข้ามาทำภารกิจด้วย ดังนั้นครั้งนี้จะเล่ารายละเอียดคร่าวๆก็แล้วกันนะ โดยพวกเราจะเริ่มออกเดินทางตั้งแต่คืนนี้เพื่อให้ไปถึงที่นั่นในเช้าอีก 2 วันข้างหน้า โดยที่ชายแดนบาเรียนั้นจะเต็มไปด้วยอันตรายที่ประมาทไม่ได้แม้เพียงนาทีเดียว”

“แน่นอนว่าไม่ใช่อันตรายจากสัตว์กลายพันธุ์เท่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้อันตรายมากที่สุดก็คือ...พวกโจรหรือกลุ่มคนจากดินแดนลับนั้น บางครั้งพวกเขาก็มาก่อกวนการทำภารกิจของพวกเรา ถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่ควรปะทะ เพราะถ้าเทียบระดับพลังจริงๆ พวกเรายังอ่อนแอกว่าพวกเขามาก แต่ถ้าต้องสู้...พวกเราก็ไม่สามารถออมมือได้เช่นกัน”

“ปัญหาที่เขตชายขอบนั้นไม่สามารถใช้กฎหมายของพวกเราจัดการได้ และพยายามอย่าล้ำเขตเข้าไปก่อเรื่องข้างใน เพราะกฎหมายของพวกเรารุนแรงมาก ถ้าทำให้พวกนั้นมีความชอบธรรมให้การโจมตีพวกเรา อาจจะกลายเป็นสงครามใหญ่ที่มนุษย์ชาติอย่างพวกเราคงจะถูกทำลายได้ในพริบตาเดียว”

“น้องใหม่ฟังแบบนี้อาจจะยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เมื่อถึงที่นั่น...เธอจะเริ่มเข้าใจทั้งหมดเอง” คนเป็นหัวหน้าภารกิจไม่ต้องการบอกทุกอย่างให้ซูหยวนรู้ เขาต้องการให้เธอไปเรียนรู้สิ่งต่างๆด้วยตัวเอง เพราะเกรงว่าคำบอกเล่าทั้งหมดจะทำให้เธอใจฝ่อไปเสียก่อน

แน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้เลยว่าซูหยวนมีข้อมูลเกี่ยวกับดินแดนลับแห่งนั้นมากมายแล้ว บางที...ข้อมูลบางอย่าง พวกเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ แต่เพราะประธานจางรวบรวมเอาไว้ ซูหยวนถือว่าได้เปรียบกว่ามาก

ปัญหาก็คือพวกสิ่งมีชีวิตในนั้นเข้าใจว่าตัวเองเป็นพวกเผ่าพันธุ์ระดับสูง ในขณะที่ด้านหลังบาเรียป้องกันเป็นต้นมาก็คือเขตมลพิษ เป็นเขตของพวกชั้นต่ำอยู่อาศัย และแม้ว่าทางเจ้าของอาณาจักรของพวกเขาจะอนุญาตให้มนุษย์ข้างนอกผ่านเข้ามาได้ แต่ลึกๆแล้วพวกเขากลับไม่ได้ยินดีที่ได้ติดต่อกับพวกระดับต่ำเลย

สุดท้าย พวกที่คลั่งเชื้อชาติมากๆก็อาจจะแอบมาลอบโจมตีตอนที่พวกเขาตั้งค่ายพักแรมอยู่ หรือบางคน...มองว่าการเล่นสนุกกับพวกเขาเป็นเรื่องขำขันด้วยซ้ำ

การบันทึกของกองกำลังพิเศษนั้นซูหยวนไม่ได้อ่าน แต่ตอนที่คนของประธานจางไปที่นั่น กลับพบว่าพวกเด็กวัยรุ่นที่ดินแดนนั้นท้าทายกันเอง ประมาณว่าใครที่สามารถทำให้พวกเขาบาดเจ็บล้มตายได้มากที่สุด ก็จะได้แต้มมากที่สุด กลายเป็นการเล่นพนันกันอย่างสนุกสนานเสียอย่างนั้น

กลุ่มของประธานจางไม่ใช่คนอ่อนแอเช่นกัน พวกเขาสามารถโต้กลับได้ แต่จะต้องต่อสู้ในเขตหลังบาเรีย ซึ่งถ้าพิจารณาดีๆ บาเรียที่พวกเขาพยายามซ่อมแซมนี้ไม่ใช่บาเรียป้องกันอันตรายหรืออื่นใด หากแต่เป็นบาเรียที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้สารพิษในเขตของพวกเขาแพร่เข้าไปในดินแดนแห่งนั้นมากเกินไปต่างหาก

ถ้ามีกรณีเช่นนั้นเกิดขึ้นเมื่อไร จะถือว่าพวกเขาตั้งใจก่อปัญหา และพวกสิ่งมีชีวิตในดินแดนลับนั้นก็จะมีความชอบธรรมในการเปิดฉากเริ่มสงครามได้ทันที

 ถึงจะรู้ข้อมูลมากมายเช่นนี้ ซูหยวนก็ไม่ได้คิดจะยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ความกังวลใจของพวกรุ่นพี่ทหารนั้นไม่ใช่เรื่องจำเป็นเลย ดังนั้นเธอจึงทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ แล้วฟังต่อไปเท่านั้น

“เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว พวกเราจะให้รุ่นน้องอันเข้าไปในดินแดนเพื่อหาแลกเปลี่ยนผลึกบาเรีย โดยครั้งนี้พวกเราจะเอาผลึกจากด้านหลังจุดเคลื่อนย้ายไปแลกดู ก่อนหน้านี้จะใช้แกนพลังงานระดับสูงประมาณ 100 ผลึกเพื่อแลกกับผลึกบาเรีย 1 ผลึก”

“โดยพวกเราต้องการจำนวนผลึกบาเรียเพื่อซ่อมแซมแต่ละครั้งไม่เท่ากัน ครั้งนี้โชคดีที่ความเสียหายไม่มากนัก ขอแค่แลกมาได้ไม่น้อยกว่า 20 ผลึกก็พอ ซึ่งถ้ามีคนเต็มใจแลกเปลี่ยนผลึกบาเรียมากกว่านั้นก็ยิ่งดี”

“น้องใหม่อัน การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อน พวกเราจะลองเอาผลึกเพิ่มพลังชีวิตไปแลก ซึ่งไม่รู้อัตราแลกเปลี่ยนกับผลึกบาเรีย ดังนั้นรุ่นน้องจะต้องใช้ความสามารถของตนเองแล้ว แต่พวกเราจะยังนำผลึกเพิ่มพลังชีวิตไป 2,000 ผลึก เทียบเท่ากับจำนวนของแกนพลังงานระดับสูง”

คนพูดจบก็ยกถุงขนาดใหญ่ให้เธอ น้ำหนักของแกนเพิ่มพลังชีวิตเหล่านี้ค่อนข้างมาก ถ้าเป็นคนธรรมดาอาจจะยกมันไม่ขึ้นเลยก็ได้ แต่เพราะซูหยวนเป็นผู้ใช้พลังงานซึ่งตอนนี้ค่าพลังงานของเธอเพิ่มไปไกลแล้ว ย่อมถือมันได้เหมือนกับถือกระเป๋าเงินในโลกก่อน

“เข้าใจแล้วค่ะ เป้าหมายคือผลึกบาเรีย 20 ผลึก หรือมากกว่านั้นสินะคะ”

“อืม พวกเราฝากรุ่นน้องด้วยนะ แต่จะให้เวลา 5 วันเท่านั้น หลังจาก 5 วัน ถ้ารุ่นน้องไม่กลับเข้ามา พวกเราจะส่งคนเข้าไปเพิ่มเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไร ดังนั้น...ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พยายามส่งข่าวออกมาก่อนครบกำหนดนะ” เนื่องจากพวกเขาไม่ได้อยากจะเข้าไปในพื้นที่น่าเบื่อแบบนั้นหรอก!

แน่นอนว่าประโยคสุดท้ายที่อาจจะทำให้ความกระตือรือร้นของรุ่นน้องหายไปนั้นไม่ได้ถูกพูดออกมา อันซูหยวนไม่มีคำถามอื่น เพราะต่อให้ถามไปก็ไม่น่าจะได้รับคำตอบที่ตรงตามความจริงนัก

รุ่นพี่หลายคนส่งสายตาเป็นกำลังใจให้เธอ แต่ถ้าให้พวกเขารับอาสาแทนย่อมเป็นไปไม่ได้เช่นกัน สุดท้ายแล้วการประชุมวันนี้ก็จบลงในเวลาอันสั้น เพราะคนอื่นๆรู้หน้าที่ตัวเองดีอยู่แล้ว พวกเขาเพียงแค่ต้องรอให้ผลึกบาเรียมาถึง จากนั้นก็นำไปประจำแต่ละจุด ซึ่งอาจจะต้องปะทะกับพวกกลายพันธุ์ระดับสูงบ้าง แต่กองทัพก็มีอุปกรณ์ระดับสูงใช้สำหรับการพรางตัวเบื้องต้นเช่นกัน

อีกอย่าง...หลายคนที่นี่เคยต่อสู้กับพวกระดับสูงที่เขต M มาแล้ว ดังนั้นพวกเขาไม่ได้มีปัญหากับพวกกลายพันธุ์เลย ที่คิดว่ามีปัญหาที่สุดก็คือการที่ต้องติดต่อกับพวกเย่อหยิ่งจองหองพวกนั้นต่างหาก!

คืนนั้น สมาชิกของกองกำลังพิเศษกว่า 50 คนก็เริ่มออกเดินทาง ภารกิจเช่นนี้เป็นภารกิจที่ใช้คนมากที่สุดแล้ว เกินครึ่งหนึ่งของทหารพิเศษทั้งหมดด้วยซ้ำ ไม่น่าแปลกใจเลยที่หัวหน้ากองกำลังจะมาส่งพวกเขาด้วยตัวเอง ไม่สิ...จะเรียกว่ามาส่งได้หรือไม่ก็ไม่รู้ เพราะตอนนี้...อีกฝ่ายเพิ่งจะออกจากห้องทำงานของตัวเอง แล้วก็บังเอิญเป็นเวลาที่พวกเขาจะออกเดินทางพอดี..

“ดูแลน้องใหม่ให้ดีด้วย อย่ารังแกกันเกินไป” เขาทิ้งท้ายให้แบบนี้ ทำเอาพวกรุ่นพี่โห่ร้องขึ้นมา

“ทำเหมือนพวกเราเป็นรุ่นพี่ใจร้ายเลย”

“นั่นน่ะสิ พวกเราเอ็นดูรุ่นน้องจะตาย ทำไมจะไม่ดูแลเธอกันล่ะ”

“ใช่ๆ หัวหน้านั่นแหละที่ไม่ยอมไปดูน้องใหม่ทำงาน หัวหน้าต้องหาเรื่องให้มีงานเยอะๆเพื่อที่จะหนีภารกิจนี้แน่ๆ” หลายคนโต้เถียงกลับ ทำให้หัวหน้ากองกำลังพิเศษที่แต่เดิมตากำลังจะปิดกลับถลึงตาใส่พวกเขา

“ไอ้เจ้าเด็กพวกนี้!”

“ฮ่าๆ พวกเราไปก่อนนะหัวหน้า พักผ่อนด้วยล่ะ”

“ใช่ หวังว่าเมื่อพวกเรากลับมา หัวหน้าจะจัดการเอกสารกองใหญ่เสร็จแล้ว พร้อมรับการรายงานของพวกเราและฟังปัญหาที่พวกเราก่อขึ้นใหม่”

“นี่!” 

“ฮ่าๆ” ไม่รอให้หัวหน้าด่าตามหลัง สมาชิกของหน่วยก็พากันวิ่งออกมา แถมยังลากซูหยวนติดตามไปด้วย

กองกำลังพิเศษเคลื่อนไหว ในองค์กรนักล่าสกุลจางก็เคลื่อนไหวเช่นกัน ใครจะไปคิดว่าประธานองค์กรที่งานรัดตัว วันนี้กลับบอกว่าให้เลื่อนงานทั้งหมดไปเพื่อที่เขาจะได้ไล่ตามเด็กสาวไปที่ดินแดนนั้นได้

เดิมทีแล้ว คนก็คิดจะปล่อยให้เธอไปที่ดินแดนนั้นด้วยตัวเอง ถึงอย่างไรก็มีกองกำลังพิเศษไปด้วย พวกนั้นถึงจะไม่ค่อยเต็มเต็ง ทว่า...ก็เป็นพวกที่เชื่อถือได้ ไม่มีทางปล่อยให้อันซูหยวนเดือดร้อนแน่ แต่...จู่ๆก็มีข่าวใหม่ที่สายข่าวของเขาได้รับมา

ดินแดนพิเศษตอนนี้ เกิดปัญหาภายในขึ้น ผู้นำของทางนั้นเกิดมีปัญหากันเอง แม้ว่าพวกเขาจะสงสัยว่าที่นั่นมีผู้นำเพียงคนเดียว อาจจะมีราชาที่อยู่เหนือทุกคน แต่ถ้าเป็นสถานการณ์ทั่วไปเช่นนี้ ยังมีผู้นำที่เรียกว่า “7 อัศวิน” เป็นผู้ตัดสินใจแทนทั้งหมด

ก่อนหน้านี้ 7 อัศวินก็เป็นพวกที่ชอบสร้างปัญหาให้กันเองอยู่แล้ว แบ่งพื้นที่ปกครองออกเป็น 7 อาณาเขต แน่นอนว่าเมื่อมีการแบ่งแบบนี้ก็ย่อมทำให้เกิดปัญหาเรื่องเขตแดนกันอย่างต่อเนื่อง ทว่า...ปัญหาเช่นนี้เป็นมานานหลายปีแล้ว ผู้คนก็อยู่กับมันทั้งอย่างนั้น มีปัญหาเกิดขึ้นประปรายแต่ไม่ได้ใหญ่โตจนกระทบกับคนวงกว้าง จนกระทั่งเมื่อคืน...ปัญหาที่เคยเป็นปัญหาเล็กๆเสมอมา เวลานี้กลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

สายข่าวของเขารายงานว่า 1 ใน 7 อัศวินได้รับบาดเจ็บหนักจากการโจมตีไม่ทราบฝ่าย ตอนนี้ฝ่ายผู้ได้รับบาดเจ็บกำลังตามหาตัวคนลงมือชนิดแทบพลิกแผ่นดิน ในขณะที่อีก 6 อัศวินที่เหลือกำลังรอดูเรื่องสนุก

ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนลงมือ หรือแม้แต่สงสัยอัศวินด้วยกันเอง เพราะถึงพวกเขาจะรับใช้เจ้านายคนเดียวกัน แต่การแย่งชิงทรัพยากรระหว่างกันเป็นเรื่องที่คนอย่างเจ้านายใหญ่ไม่เข้ามายุ่งด้วย ดังนั้น...เรื่องพวกนี้เรียกว่าใครดีก็ได้ไป

เนื่องจากสถานการณ์เป็นเช่นนี้ หากมีกองกำลังพิเศษจากภายนอกเข้าไปอีก ไม่รู้ว่าพวกมันจะเตรียมโยนความผิดมาให้หรือเปล่า จางอู่หยางไม่ต้องการปล่อยให้ซูหยวนของเขาต้องเผชิญหน้ากับความอันตรายตามลำพัง ดังนั้นต่อให้ยุ่งแค่ไหน เขาก็สามารถทิ้งงานในมือเพื่อไปดูแลเธออยู่ห่างๆได้!

“ประธานครับ ตอนนี้คุณอันออกเดินทางแล้ว พวกเราจะเดินทางเลยไหมครับ”

“อืม ไปเลย ฉันต้องการไปถึงก่อนกองกำลังพิเศษ” จางอู่หยางต้องการตรวจสอบสถานการณ์ก่อน ถ้ามันอันตรายเกินไป เขาจะเป็นคนขวางไม่ให้ไปทำภารกิจนี้เอง

อย่างไรก็ตาม ผู้ช่วยของเขากลับหัวเราะแห้งๆแล้วพูด...

“ประธาน คุณอันพาสุนัขทมิฬไปด้วยครั้งนี้ เธอใช้ให้มันเรียกฝูงสุนัขทมิฬมาเป็นพาหนะสำหรับทุกคนเลยครับ ดังนั้นจากที่พวกเขาคาดการณ์ว่าจะใช้เวลา 2 คืน 1 วัน อาจจะเหลือแค่ 1 คืน กับอีก 1 วันเท่านั้น ถ้าพวกเราต้องการไปถึงก่อน...เกรงว่าจะยากแล้วครับ”

“..........” จางอู่หยางชะงักไป ไม่คิดเลยว่าสาวน้อยของเขาจะพัฒนาไปอย่างก้าวกระโดดเช่นนี้ 

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้คนของเราส่งข่าวมาอย่างต่อเนื่อง ถ้าเห็นท่าไม่ดีให้ออกมาขวางกองกำลังพิเศษได้เลย” ได้ยินประธานสั่งแบบนั้น ผู้ช่วยก็ไม่ขัดอีก

เขาเคยเตือนเจ้านายเกี่ยวกับประเด็นในการเปิดเผยตัวของสายสืบในดินแดนนั้นมาก่อนแล้ว แต่เจ้านายไม่สนใจว่าแผนการที่เตรียมเอาไว้มาหลายปีจะพังหรือไม่ ความสำคัญของคุณอันอยู่เหนือสิ่งใดในเวลานี้ ดังนั้นเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องพูดซ้ำสอง

“เข้าใจแล้วครับ จะรีบส่งข้อความไปทันที”

“อืม ฉันจะออกเดินทางแล้ว จัดการเรื่องที่องค์กรให้ดี”

“ครับ ขอให้ประธานเดินทางอย่างปลอดภัย” ผู้ช่วยมองส่งประธานของตนเองที่เคลื่อนไหวเหมือนภูตผี

ถ้าใช้แค่ความเร็วของประธาน เชื่อได้ว่าจะไปถึงก่อนกองกำลังพิเศษแน่ อย่างไรก็ตาม...ที่ดินแดนนั้น แค่ประธานคนเดียวคงทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายแล้วพวกเขาจะต้องเดินทางในฐานะ “ผู้แลกเปลี่ยน” ไม่อย่างนั้นจะถูกมองว่าเป็นการเข้ามาสืบข่าวหรือมาสร้างปัญหาทันที

องค์กรนักล่าสกุลจางมีการติดต่อกับร้านค้าสองสามร้านในดินแดนลับแห่งนั้น พวกเขาแลกเปลี่ยนแกนพลังงานระดับสูงกับทรัพยากรอย่างพวกอาวุธเป็นหลัก แม้ว่าอาวุธที่ซื้อขายกันนี้จะเป็นอาวุธระดับต่ำของคนที่ดินแดนนั้น แต่สำหรับมนุษย์อย่างพวกเขาแล้ว อาวุธที่คนเหล่านั้นทิ้งกลับเป็นอาวุธที่ทำให้ฆ่าพวกกลายพันธุ์ระดับสูงได้ง่ายๆ

ไม่ใช่เพราะคนในดินแดนนั้นหวาดกลัวสัตว์กลายพันธุ์จึงต้องมาแลกเปลี่ยนกับพวกเขา กลับกัน...ในสายตาของคนเหล่านั้น พวกเขาก็เปรียบเสมือนผู้เก็บขยะนั่นแหละ

ปล่อยให้ทำงานสกปรกแลกกับเสียทรัพยากรเล็กๆน้อยๆ ช่างเป็นความห่างชั้นกันจริงๆ

ครั้งนี้เพราะเตรียมการอย่างกะทันหัน ทรัพยากรที่จะนำไปจึงค่อนข้างน้อย โชคดีที่ก่อนหน้านี้มีผลึกเพิ่มพลังชีวิตที่ได้จากพื้นที่ใหม่ ใช้ข้ออ้างนี้เพื่อเดินทางไปแลกเปลี่ยนก่อนกำหนดก็ไม่น่าสงสัยแล้ว

………………………………