บทที่ 407 บุกรังมดควันแดง (อ่านฟรี 17 เม.ย. 69)

บทที่ 407 บุกรังมดควันแดง

เสียงต่อสู้ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องผสมกับเสียงกรีดร้องของพวกกลายพันธุ์ และ....เสียงของนักเรียนจากสถาบันทำยาที่กำลังถูกฝูงมดควันแดงรุมโจมตี เดิมทีพวกเขาคิดจะซ่อนตัวอยู่ใต้พุ่มไม้ แต่น่าเสียดายที่พวกเขาประเมินการตรวจจับของมดทหารต่ำเกินไป ทันทีที่เริ่มการต่อสู้....อันซูหยวนอยู่ตรงกลางระหว่างฝูงมดควันแดงและกระแตหางม้วน เธอยิงลูกศรออกมาจำนวนมากทำให้คร่าชีวิตของพวกกลายพันธุ์ไม่น้อย ทั้งยังเว้นระยะห่างของตนเองกับพวกสัตว์กลายพันธุ์ด้วย 

ภาพที่ออกมาเช่นนี้ทำให้พวกกลายพันธุ์เริ่มมองหาวิธีการจัดการเหยื่อใหม่ สำหรับกระแตหางม้วนนั้นมีมดทหารฝูงหนึ่งกำลังรุมเจ้าจู่โจมอยู่แล้ว แต่เหยื่อที่เป็นมนุษย์และมีความสามารถในการฆ่าล้างมากกว่านั่นเป็นเหยื่อที่ฝูงมดทหารอีกกลุ่มต้องลงมือ

เพราะพวกมันเป็นสัตว์กลายพันธุ์เขต D ทำให้มีสติปัญญาไม่น้อยแล้ว สุดท้ายการที่ไม่สามารถเข้าจัดการศัตรูได้โดยตรง หัวหน้ามดทหารจึงสั่งให้ลูกน้องมดทหารอ้อมไปด้านหลัง และนั่นก็ทำให้พวกมันได้พบกับมนุษย์อีกกลุ่มที่ซ่อนตัวอยู่

ไม่ว่ามนุษย์พวกนี้จะเป็นพวกเดียวกับมนุษย์ที่อยู่กลางวงหรือไม่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกมันจะต้องสนใจ เพราะสุดท้ายแล้ว...เผ่าพันธุ์ของพวกมันก็ไม่มีทางญาติดีกันได้ ดังนั้น...หน้าที่ใหม่ของพวกมันก็คือการจัดการกับมนุษย์พวกนี้ก่อน ป้องกันไม่ให้ถูกลอบโจมตีในภายหลัง

“อ๊าก!! ช่วยด้วย รีบๆมาช่วยฉันได้แล้ว!!”

“ไอ้พวกมดเวรพวกนี้ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรพวกแกเลย ทำไมถึงหันเป้าหมายมาที่ฉันกันวะ!”

“ฉันคิดเอาไว้แล้ว คิดเอาไว้แล้วเชียวว่าจะต้องเป็นแบบนี้ พวกเพื่อนคนอื่นๆก็บอกแล้วว่าควรต้องถอนตัว แต่พวกเรากลับไม่ยอมทำตามคำแนะนำ สุดท้ายพวกเราก็ต้องตายกันทั้งหมด!!”

“เร็วเข้า! รีบใช้ลูกแก้วขอความช่วยเหลือ ให้ทหารรับจ้างช่วยปกป้องพวกเราไว้ก่อน จากนั้นคนของทางการก็น่าจะมาถึง...”

“ฉันใช้ไปตั้งนานแล้ว คิดอยู่แล้วว่าการกระทำของอันซูหยวนมันบ้ามาก พอเธอเริ่มโจมตีฉันก็ทำลายลูกแก้วตัวเองไปแล้ว”

“ขะ ข้างหลัง! ระวังไอ้พวกกระแตน่าตายพวกนั้นด้วย มันเห็นพวกเราแล้วเช่นกัน!!”

“โกรธแค้นอะไรก็เอาไปลงที่อันซูหยวนคนนั้นสิวะ ทำไมต้องมาโจมตีพวกฉันด้วย!!” เสียงกรีดร้องที่บ้าคลั่งของพวกนักเรียนจากสถาบันทำยาไม่ได้เข้าหูอันซูหยวนและนักเรียนชายจากสถาบันเพลิงพลองเลย

เดิมทีพวกเขาไม่คิดว่าการถูกส่งมานี้จะเป็นงานที่ยากเย็นอะไร อีกอย่าง...หากได้แสดงความสามารถของตนเองต่อหน้าสาวน้อย นี่ก็ถือว่าการฝึกฝนที่ผ่านมาประสบความสำเร็จแล้วไม่ใช่หรือ? แต่ความจริงแล้ว...ชีวิตมันง่ายได้เช่นนั้นเสียที่ไหน!

เหมือนกับที่ 3 คนแรกเคยบอกไว้ นักเรียนหญิงอันคนนี้แข็งแกร่งมาก เรียกว่าแข็งแกร่งจนอาจจะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเราด้วยซ้ำ แต่อย่างไรเธอก็เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง...พวกเขาคิดว่าเธอจะแข็งแกร่งขนาดไหนก็ต้องมีช่องโหว่ให้ช่วยเหลืออยู่ดี ทว่า...ตอนนี้ความจริงได้ปรากฏแล้ว

“นะ นักเรียนอัน เธอควรจะมาหลบอยู่ด้านหลังของฉัน...” ยังไม่ทันพูดจบประโยค อันซูหยวนก็ยิงลูกศรออกมา ผ่านแก้มของเขาแล้วสังหารมดควันแดงที่กำลังลอบโจมตีเขาอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอช่วยเหลือ...ตอนนี้คนที่บาดเจ็บก็คือเขาเอง

“สาวน้อย สัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ให้เป็นหน้านี้ของพวกเราเอง เธอควรจะอาศัยจังหวะที่พวกเรายังต้านเอาไว้ได้นี้หนีไป...” เหมือนกันคนก่อน เมื่อสิ้นเสียงของเขา อันซูหยวนก็ปล่อยฝนลูกศรห่าใหญ่ออกมา ทำให้มดควันแดงทั้งหมดถูกระเบิดตายไปพร้อมๆกัน สุดท้ายแล้วมดควันแดงรอบๆพวกเขาก็ถูกจัดการไปทั้งอย่างนั้นเอง

“................” นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองคนสุดท้ายไม่กล้าพูดอะไรอีก แต่ตอนนั้นซูหยวนก็ยิงลูกศรออกมา ปักห่างออกไปจากตัวเขาเล็กน้อย พร้อมกันนั้นก็มีเมือกที่แตกออกมาจากบอลกาวตัวหนืดไหลทะลักไปทั่วทั้งบริเวณ ทำให้กระแตหางม้วนไม่สามารถใช้หางของตนเองเพื่อรัดเขาแล้วลากออกจากวงต่อสู้ไปได้

นี่....ไม่ใช่แค่พวกเขาไม่สามารถปกป้องเธอได้ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นตัวถ่วงของเธอด้วยใช่ไหม?

ดั่งที่บอกไปก่อนหน้านี้ เมื่อเป็นศัตรูกับมดควันแดง สิ่งที่พวกเขาต้องเตรียมพร้อมก็คือการรับมือกับศัตรูที่กรูกันออกมาราวกับไม่มีวันหมดสิ้น ซูหยวนใช้เวลาโจมตีไปเพียงไม่กี่สิบนาทีก็ฆ่าได้แล้ว 200 กว่าตัว 

ส่วนนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองก็ยังฆ่าได้มากกว่า 10 ตัว อัตราความเร็วขนาดนี้เห็นได้ชัดว่าแค่พวกเขาขว้างอะไรสักอย่างออกไปแรงพอก็สามารถสังหารเหยื่อได้แล้ว แต่นั่นก็หมายความว่า...เขาต้องเสียพลังงานไปมากด้วยเช่นกัน

“ถ้าหมดแรงแล้วก็มาอยู่ใกล้ๆฉัน” เสียงเคร่งขรึมของอันซูหยวนทำให้นักเรียนชายจากสถาบันเพลิงพลองชะงักไป พวกเขาจะยอมรับว่าตัวเองหมดแรงจนแทบจะยืนไม่ได้แล้วหรือ? พวกเขาจะยอมมาซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของเด็กสาวหรือ?

อ๋า...แน่นอนว่าใจลึกๆแล้วไม่ต้องการ แต่...ผู้หญิงที่เท่และแข็งแกร่งมากขนาดนี้ เธอไม่ต้องการให้พวกเขาปกป้องหรอก ทั้งการที่ได้รับการปกป้องจากเธอก็ดูเหมือนจะรู้สึกดีไม่หยอกนะ

เอาเถอะ พวกเขายกให้อันซูหยวนเป็นข้อยกเว้นก็แล้วกัน การเข้าใกล้เธออาจจะทำให้ได้เรียนรู้วิธีการต่อสู้มากขึ้นก็เป็นได้...

นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองลอบมองหน้ากันเอง แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้วิ่งออกไปข้างหน้า ตอนนั้นเงากลุ่มหนึ่งก็วิ่งผ่านไปก่อนเสียแล้ว เมื่อมองดูให้ดีก็พบว่านักเรียนจากสถาบันทำยากว่าสิบคน รวมทั้งทหารรับจ้างอีกจำนวนหนึ่งได้เข้าไปอยู่ใกล้ๆอันซูหยวนแล้ว นี่...คนพวกนี้มาจากไหนกัน ทำไมพวกเขาจึงรวดเร็วขนาดนี้!

“พลทหารพิเศษอัน ช่วยปกป้องพวกเราประชาชนตาดำๆด้วย”

“ใช่แล้ว ปกป้องพวกเราด้วย พวกเรายังไม่อยากตาย มดและกระแตพวกนี้เป็นเธอที่กระตุ้นให้พวกมันปรากฏตัวออกมา อย่างนั้นก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตนเองด้วย”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ทุกคนพูดถูกต้องทั้งหมด!!” การแสดงออกที่ไร้ยางอายนี้ทำให้นักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองอึ้งไปพักใหญ่ หากไม่ใช่เพราะเสียงกรีดร้องของมดควันแดงด้านหลังตนเองที่ถูกซูหยวนโจมตีมาดังขึ้น พวกเขาก็อาจจะยังไม่ได้สติกลับมาก็ได้

เห็นทุกคนไม่กระจัดกระจายตัวรอบๆแล้ว ซูหยวนก็ผ่อนคลายลงมาก เพราะการที่พวกเขาอยู่แยกกันทำให้เธอต้องเสียพลังงานในการตรวจสอบไประหว่างการต่อสู้ด้วย ดังนั้นคราวนี้...เมื่อไม่ต้องวุ่นวายกับคนอื่นๆแล้ว เธอก็สามารถสนใจแค่จุดสีแดงได้เลย

เมื่อรวมกับทักษะการใช้ธนูที่เธอมีกับแผนที่ของระบบ การต่อสู้นี้ก็ไม่ยุ่งยากอีกต่อไปแล้ว แน่นอนว่ายังมีข้อจำกัดใหญ่ที่สุดก็คือการที่ธนูของเธอไปไม่ถึงตำแหน่งของพวกกลายพันธุ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน ทว่า...พวกมดควันแดงก็วิ่งออกมาจากรังอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? เธอก็แค่ต้องใจเย็นแล้วไล่จัดการพวกที่อยู่ข้างนอกรังก่อนเท่านั้น

แรกๆพวกกลายพันธุ์ก็ต่อสู้กันเองบ้าง ต่อสู้กับซูหยวนบ้าง ทว่าหลังๆพวกมันรู้แล้วว่าศัตรูคนไหนที่จะต้องจัดการก่อน ดังนั้นจึงได้เห็นความร่วมมือครั้งใหญ่ของพวกมดควันแดงและกระแตหางม้วนที่ช่วยกันโจมตีศัตรูเพียงคนเดียว

หากเป็นคนอื่นก็น่าจะหวาดกลัวจนปัสสาวะราดไปแล้ว แต่ซูหยวนไม่เป็นเช่นนั้นเลย เธอใช้ทักษะธนูของตนเองแล้วฆ่าพวกมันอย่างต่อเนื่อง ความยากในการจัดการไม่มากนัก ยิ่งเธอมีประสบการณ์กับนักฆ่าที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว สัตว์กลายพันธุ์ที่ไม่ได้ใช้พลังงานลึกลับก็เป็นการต่อสู้ที่ง่ายดายไปเลย

หลังจากนั้นอีกแค่ไม่กี่สิบนาที ในที่สุดฝูงกระแตหางม้วนก็แตกพ่ายไป พวกมันรู้แล้วว่าอันซูหยวนเป็นศัตรูที่ต่อกรด้วยไม่ได้ จึงได้วิ่งหนีออกไปซึ่งนำโดยจ่าฝูงของพวกมัน กระแตหางม้วนที่ตามกลิ่นมานี้เป็นฝูงใหญ่ 

ดังนั้นพวกมันจึงไม่ได้ต่อสู้จนตกตายกันไปข้างเหมือนฝูงเล็กๆ ซึ่งซูหยวนก็ไม่ได้ติดตามไล่ล่าสังหารให้สิ้นซาก เพียงแค่หันมาสนใจกับฝูงมดควันแดงแทน อย่างไรเป้าหมายของเธอก็คือมดควันแดงพวกนี้ตั้งแต่แรกแล้ว...

มดทหารถูกส่งออกมาน้อยลง พวกมันรู้แล้วว่าการต่อสู้ด้านบนนั้นตัวพวกมันจะเสียเปรียบมากกว่า เพียงทิ้งมดทหารเอาไว้ไม่กี่สิบตัว เพื่อล่อให้ศัตรูลงมาต่อสู้ข้างล่างซึ่งเป็นถิ่นของพวกมันแทน

หากเป็นคนอื่น พวกเขาได้เห็นประสบการณ์ของผู้คนมากมายย่อมไม่ไล่ตามลงไปอีกแล้ว แม้กระทั่งนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองที่ถูกมองว่าไม่ฉลาดนัก แต่เรื่องแบบนี้พวกเขาเองก็ไม่ได้โง่เช่นกัน ทว่า...ซูหยวนไม่เหมือนพวกเขา 

เธอส่งสายตาให้ทุกคนรออยู่ข้างบน พร้อมทั้งประกาศว่าหากใครต้องการลงไปตาย เช่นนั้นเธอจะเป็นคนฆ่าอีกฝ่ายด้วยมือของตัวเอง เพื่อไม่ให้ลงไปก่อความวุ่นวาย เป็นตัวถ่วงในระหว่างที่เธอกำลังล่าอีก

ต่อให้พวกนักเรียนจากสถาบันทำยาจะอยากหยุดเธอเอาไว้ หรือพวกนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองจะถูกกระตุ้นด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ แต่เห็นสายตาของซูหยวนที่บ่งบอกว่าเธอไม่ได้ล้อเล่นเช่นนั้น พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้อีก นอกจากมองดูเธอหันหลังเดินจากไป

ซูหยวนไม่ได้เข้าไปตามลำพังแน่นอน เมื่อเธอเข้ามาในรังของมดควันแดงแล้วก็เรียกหนูขาวออกมาจากฟาร์มเพื่อให้พวกมันช่วยสนับสนุน แน่นอนว่าการฆ่าโดยพวกหนูขาวไม่ถือเป็นการฆ่าที่ได้คะแนน ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ให้พวกมันจัดการศัตรูให้ เพียงสั่งให้ช่วยตรวจสอบและเปิดทางให้เท่านั้น

เนื่องจากขนาดของมดควันแดงเล็กกว่าเธอ ทำให้การเข้าไปข้างในต้องก้มหัวลง พอได้พวกหนูขาวเข้ามาช่วย กรงเล็บที่คมกริบของพวกมันก็ทำให้เปิดช่องได้กว้างมากขึ้น คราวนี้จึงสะดวกมาก หากพวกมดควันแดงต้องการใช้ข้อได้เปรียบนี้ พวกมันก็เสียไพ่ดีๆไปหนึ่งอย่างแล้ว

มดทหารพยายามเข้ามาโจมตีศัตรูที่บุกรุกเข้ามาทั้งจากโพรงด้านบน หรือแม้แต่ช่องด้านล่าง แต่ซูหยวนไม่ใช่สายต่อสู้ระยะไกลเท่านั้น พลั่วในมือของเธอยังรวดเร็วและคมกริบเหมือนเดิม สามารถตัดหัวของพวกมันได้ง่ายดาย

ทว่าในที่สุด...ไพ่เด็ดใบสำคัญของพวกมดควันแดงก็ได้ถูกนำออกมาใช้แล้ว...

มีคนพูดว่า เมื่อไรก็ตามที่กำลังต่อสู้กับมดควันแดงแล้วได้เห็นควันสีแดงพวยพุ่งออกมา เวลานั้นถือเป็นการยืนยันความสำเร็จของผู้ล่าที่สามารถจัดการพวกมันได้มากกว่า 200 ตัวแล้ว ในขณะเดียวกัน...ก็เป็นสัญญาณของความตายของผู้พบเห็นเช่นกัน

และตอนนี้...ควันสีแดงก็กำลังลอยออกมาจากช่องโพรงต่างๆ ปกคลุมรอบตัวซูหยวนและหนูทองลายขาวที่ถูกเรียกออกมา

ซูหยวนตัดสินใจอย่างรวดเร็วเพื่อเก็บพวกหนูทองลายขาวเข้าไปข้างใน ไม่อาจปล่อยให้ผู้ช่วยชั้นดีกลายเป็นศัตรูของตนเองได้ เพราะแท้จริงแล้วควันสีแดงเหล่านั้นก็คือ “สารกระตุ้น” ที่สำคัญที่สุดในการเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นปีศาจร้ายไร้สมอง

“กี๊ด!!!” เสียงของมดควันแดงมากมายที่อยู่ในรังคำรามลั่น พื้นดินที่ซูหยวนยืนอยู่สั่นด้วยความแรง หากไม่ยืนให้มั่นคงก็อาจจะล้มได้ง่ายๆ พลังที่ถูกปล่อยออกมานี้เกิดจากการรวมพลังของพวกมดควันแดง ซึ่งนี่เป็นควันที่ปล่อยออกมาจากราชินีของพวกมัน ที่กระตุ้นให้มดทหารและมดงานทั้งหลายเปลี่ยนเป็นโหมดบ้าคลั่ง

ซูหยวนเตรียมพร้อมต่อสู้ เธอรู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นการต่อสู้จริงแล้วเช่นกัน 

 ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่ใช้ธนูในการต่อสู้อย่างสบายใจ ครั้งนี้เธออยู่ในสถานที่แคบกว่า ทั้งศัตรูก็เข้าประชิดตัวได้ง่าย ดังนั้นเธอมีทางเลือกแค่ “พลั่ว” ในมือเท่านั้น

แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกมดควันแดงจะได้เปรียบ...

พวกมันกรูออกมาพร้อมกัน เมื่อถูกควันแดงกระตุ้นแล้ว การรับรู้ของพวกมันก็สูงขึ้นมาก อีกครั้งยังได้รับการเชื่อมต่อกับราชินีผ่านควันสีแดงนี้ พวกมันย่อมเคลื่อนไหวได้ดีกว่าเดิม

หอกสีแดงที่ทำมาจากซากของมดควันแดงที่ตกตาย ก่อนหน้านี้พวกมันใช้งานไม่เต็มที่นัก เพราะขาดการกระตุ้นโดยราชินีของพวกมันเอง แต่หลังจากนี้...อาวุธชนิดนี้ก็คืออาวุธที่อันตรายอย่างมาก

ปัง!!

เหมือนกับที่ซูหยวนเคยใช้ลูกธนูในการฆ่าคนจากที่ไกลๆ แท้จริงแล้วหอกในมือของพวกมดควันแดงก็ทำหน้าที่เดียวกัน พวกมันขว้างหอกในมือออกมาเหมือนกับห่าฝนขนาดใหญ่ เป้าหมายก็คือซูหยวนที่เป็นศัตรูเพียงคนเดียวของพวกมัน 

มองเห็นหอกที่มาจากทุกทิศทุกทาง ซูหยวนหัวเราะเล็กน้อย เธอรู้ว่าต่อให้ใช้ทักษะกิ่งเหมยสู้ฝนก็คงสู้ไม่ไหวอีก พวกมดควันแดงไม่ได้มีอะไรดีเลยนอกจากหอกของพวกมันนี่แหละ

 ไม่เพียงแค่เต็มไปด้วยสารพิษที่ทำให้เลือดไหลไม่หยุดเท่านั้น แต่ความคมของพวกมันก็ยังสูงมากด้วย อ่า...แม้ว่าเธอจะใช้โล่พลังงานที่ปกป้องตัวเองได้ กระนั้นซูหยวนก็มีวิธีการที่ง่ายกว่า

ฟุบ!!

ในพริบตาเดียว เมื่อห่าฝนหอกมาถึงตัว ร่างเล็กๆของซูหยวนก็หายไป เธอมองดูหนูทองลายขาวที่ตกใจเมื่อเห็นเจ้านายอย่างกะทันหัน ยังมีเวลาหยิบเอาผลองุ่นออกมากินด้วย 1 พวง จากนั้นก็กระโดดขึ้นหลังของไก่ลาวาตัวหนึ่ง สั่งให้มันเริ่มพ่นไฟ จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นที่รังของมดควันแดงอีกครั้ง

  ฟู่!!

ลาวาสีแดงเพลิงจำนวนมากไหลทะลักออกมา ทำให้หอกของมดควันแดงพวกนั้นถูกหลอมละลายไปจนหมด ขาของไก่ลาวาที่รู้สึกเหมือนถูกหนามตำทำให้มันกระโดดไปมา อาละวาดไปรอบๆ พวกมดควันแดงหนีกันกระเจิง และนั่นก็คือโอกาสให้ซูหยวนแล้ว

……………………………………..