บทที่ 408 ทำลายสถิติ (อ่านฟรี 18 เม.ย. 69)

บทที่ 408 ทำลายสถิติ

ร่างเล็กของหญิงสาวเหมือนกับสายลมที่พัดผ่านไป ไม่ว่าเธอจะพุ่งไปที่ไหนก็ล้วนแต่ทำให้มดควันแดงที่กำลังถอยหนีตกตายราวกับใบไม้ร่วง

“กี๊ด!” ราชินีของพวกมันเห็นเช่นนั้นย่อมไม่พอใจมาก เสียงของมันคำรามมาจากข้างใน กดดันให้มดควันแดงหันมาต่อสู้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ซูหยวนไม่เสียเวลาอีกต่อไป เธอปล่อยให้ไก่ลาวาปิดทางเข้าออกทั้งหมดแล้ว ลาวาของมันไหลไปปิดทางออกนอกรังเอาไว้ จากนั้นเธอก็พุ่งตัวเข้าไปหาราชินีมดควันแดงโดยตรง

ราชินีของพวกมันตัวใหญ่กว่า 5 เมตร อยู่ในห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยไข่มากกว่าพันใบซึ่งยังไม่ได้ฟัก ดวงตาของซูหยวนเป็นประกายเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเธออยากได้พวกมันมาเลี้ยงดูในพื้นที่ เนื่องจากมดควันแดงพวกนี้กินสัตว์เป็นอาหารเท่านั้น หรือต่อให้พวกมันกินพืช 

ซูหยวนก็ไม่เห็นว่ามันจะมีประโยชน์ไปมากกว่าหนูทองลายขาวของเธอ ดังนั้น...การเอาพวกมันเข้ามาในพื้นที่นอกจากจะไม่มีประโยชน์แล้ว ยังเป็นตัวผลาญทรัพยากรด้วย

แต่ที่เธอสนใจก็คือ...ไข่ของมดควันแดงพวกนี้ จะถูกนับเป็นแต้มในการล่าหรือเปล่านะ?

 ไม่ต้องคิดให้มากความ ซูหยวนส่งหนูทองลายขาวของตนเองมาเขต D ย่อมต้องทำให้สถานการณ์ความสมดุลถูกเปลี่ยนไป ดังนั้นเพื่อที่จะจัดการให้เข้ารูปเข้ารอย ไม่ทำให้เหยื่อของพื้นที่หายไปจนล้มเหลวไปหมด เช่นนั้น...นักล่าชนิดเดียวกับหนูขาวกลายพันธุ์ สู้ฆ่าพวกมันไปเสียทั้งหมดก็น่าจะดีกว่า

หากรัฐบาลหรือกลุ่มผลิตไหนจะได้รับความเดือดร้อน ก็คงจะมีแค่กลุ่มของตระกูลหานเท่านั้น เพราะพวกเขาเอาควันสีแดงพวกนี้ไปสกัดเป็นควันกระตุ้นความโกรธ ยั่วยุให้ศัตรูพุ่งโจมตีในทิศทางเดียว แต่...นั่นก็ไม่ได้มีคุณสมบัติต่างไปจากสารดึงดูดความสนใจของสัตว์ร้ายเลย ดังนั้น...เธอก็แค่ตัดแขนของพวกเขา แต่ไม่ได้ทำให้มนุษย์ชาติได้รับผลกระทบอื่น

 แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น อย่างน้อยๆเจ้าราชินีมดควันแดงก็ไม่ปล่อยให้เธอลงมือได้ง่ายดายเกินไป

ที่จมูกของมันมีควันสีแดงออกมาอย่างต่อเนื่อง ซูหยวนรู้สึกได้ทันทีว่าตัวของเธอเหมือนมีบางอย่างมากถ่วงไว้ มองไปข้างนอกก็เห็นว่าเหนือหัวนั้นมีควันสีแดงกดทับอยู่ ที่ขาเองก็มีควันสีแดงที่ตอนนี้รวมตัวกันเป็นเหมือนกับโคลนบ่อใหญ่ที่ทำให้ก้าวขาไม่ออก นับว่าเป็นเทคนิคการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

ไม่ใช่แค่เรื่องการบัพพลังศัตรูเท่านั้น แต่มันยังส่งผลให้ความสามารถของตัวมันเองสูงมากด้วย ท่ามกลางควันสีแดงนี้ ราชินีมดควันแดงเหมือนกับมีตาอยู่ทั่วห้อง คลื่นสัญญาณการตรวจจับของมันวิ่งผ่านควันสีแดงเหล่านี้แล้วสะท้อนกลับมาเป็นตำแหน่งของศัตรู

เมื่อมีความได้เปรียบแล้ว มันก็ไม่ลังเลที่จะสู้อีกต่อไป ร่างของมันขยับเร็วมาก พริบตาเดียวก็แทงขาของตนเอง หวังจะให้ซูหยวนตกตายตั้งแต่การโจมตีแรก อย่างไรก็ตาม...หญิงสาวไม่ได้อ่อนแอขนาดที่จะตายด้วยการโจมตีของสัตว์กลายพันธุ์ระดับ D อยู่แล้ว

ในตอนที่เจ้าราชินีมดควันแดงกำลังปล่อยพลังของตนเองออกมา ซูหยวนก็ใช้บอลกาวตัวหนืดไว้รอบๆตัวแล้วเช่นกัน เมื่อราชินีมดควันแดงเข้าประชิดตัว มันก็ถูกจับยึดไว้ด้วยกาวตัวหนืด ทำให้การเคลื่อนไหวช้าไปเหมือนกับที่เธอเจอ

“กี๊ด!!” เจ้าตัวใหญ่กรีดร้องออกมาด้วยความหงุดหงิด พร้อมกันนั้นก็ใช้ปากที่แยกออกเป็นสองฝั่ง ทั้งยังมีความคมกริบเสียยิ่งกว่ากรงเล็บของพวกหนูขาว ตั้งใจจะตัดร่างของอันซูหยวนให้ขาดเป็นสองท่อน

เมื่อต่อสู้แบบเผชิญหน้ากันเช่นนี้ ซูหยวนก็ไม่ได้เกรงกลัวเลย ปากของราชินีมดควันแดงใหญ่กว่าตัวเธอเสียอีก แต่...อย่าลืมว่าซูหยวนมีสูตรโกงของตนเองอยู่เช่นกัน

ปัง!!

ทันทีที่เจ้าราชินีมดควันแดงอ้าปากของมัน เผยให้เห็นเขี้ยวทั้งสองที่แหลมคมและภายในปากที่เต็มไปด้วยความน่าสยดสยอง หญิงสาวก็ขว้างพลั่วในมือเข้าไปทันที

พลังงานที่อัดแน่นควบรวมอยู่ที่ปลายพลั่วนั้น ทำให้มันกลายเป็นเหมือนกับใบมีดสายลมที่ฝ่าผ่านเข้าไปได้ราวกับไม่กระทบกับสิ่งใด

พลั่วในมือของอันซูหยวนทนทานมากที่สุด มันไม่มีวันถูกกัดหรือบดขยี้จนหักได้ ดังนั้นเมื่อแทงเข้าไปข้างในตัวของราชินีมดควันแดงแล้ว ก็กลับเป็นเหมือนหนามแหลมที่เอาไม่ออก เจ้าราชินีมดควันแดงส่งเสียงกรีดร้องออกมาพร้อมกับเลือดสีเขียวที่พุ่งกระฉูด มันโกรธจัดจนดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง ตั้งใจจะพุ่งเข้ามาฆ่าซูหยวนอีกครั้ง โดยไม่สนใจว่าพลั่วจะยังติดอยู่ในปากของมันหรือไม่

แต่ตอนนั้นความโหดร้ายของ “สูตรโกง” นี้ก็แสดงให้เห็นแล้ว

“เก็บ”

“ออกมา” 

แค่สองสามคำนี้ก็ทำให้ราชินีมดควันแดงที่กำลังคลั่งทรุดฮวบลงไป ซูหยวนเอาพลั่วในมือเข้าระบบจนทำให้ภายในของราชินีมดควันแดงได้รับความเสียหายมาก บริเวณที่เคยมีพลั่วอุดรูเลือดอยู่ก็ไม่มีอีกต่อไป พลั่วนั่นหายไปและทิ้งให้บาดแผลใหญ่ยังอยู่ จากนั้น...ซูหยวนก็จับพลั่วของตนเองออกมาจากระบบอีกครั้ง และแทงเข้าไปในปากของราชินีมดควันแดงที่พุ่งตัวเข้ามา

เนื่องจากการโจมตีที่ซ้ำเดิมอีกรอบ ราชินีที่มีไฟแห่งความโกรธก็เหมือนจะถูกทำให้มอดดับลงไป ซูหยวนไม่ได้ปล่อยให้ศัตรูของตนเองฟื้นตัวกลับมาได้อยู่แล้ว หญิงสาวจัดการอีกครั้งและปลิดชีพราชินีมดควันแดงได้ทันที

พร้อมกับควันสีแดงที่ค่อยๆจางหายไป ตอนนั้นไข่มดควันแดงจำนวนมากก็ปรากฏให้เห็นในสายตา ซูหยวนถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะใช้ธนูทั้งหมดที่เหลือเพื่อปิดฉากการต่อสู้นี้

พร้อมกันนั้นก็ปรากฏร่างของแมลงกัดกินขึ้น พวกมันราวกับกำลังเลียริมฝีปากด้วยความหิวกระหาย รอเพียงสัญญาณจากเจ้านายเท่านั้น พวกมันก็จะได้กินของอร่อยพวกนี้แล้ว...

“นะ หนึ่งพันสี่ร้อย!!!”

เสียงกรีดร้องของผู้ที่ดูคะแนนอยู่ตลอดคล้ายว่าจะดังยิ่งกว่าเสียงร้องของราชินีมดควันแดงเสียอีก เขาไม่อยากจะเชื่อภาพที่เห็นอยู่ในตอนนี้เลย คะแนนที่จู่ๆก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงนี้ นี่มัน...การล่าของสัตว์ประหลาดตัวไหนกัน!!

เมื่อรวมกับการล่าก่อนหน้านี้ คะแนนของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งอยู่ที่ 2,020 คะแนนแล้ว ในขณะที่สถาบันเพลิงพลองยังอยู่ที่ 600 กว่าคะแนนอยู่เลย แบบนี้แล้วจะตามทันได้อย่างไร

อีกอย่าง ได้ยินว่าที่คะแนนของนักเรียนจากสถาบันเพลิงพลองเพิ่มสูงเช่นนี้ก็เป็นเพราะพวกเขาอาศัยจังหวะเดียวกับนักเรียนคนนั้นของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่งด้วย ไม่อย่างนั้น...ที่ผ่านมา ทำไมพวกเขาถึงล่าได้แค่ 400 ตัว ในเวลา 60 กว่าวันกันล่ะ! ด้วยอัตราความเร็วก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดเจนเลยว่าการล่าของพวกเขาเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญเช่นกัน

“ตอนนี้คะแนนของสถาบันนักล่าขึ้นไปหนึ่งพันกว่าแล้วหรอ”

เพื่อนที่อยู่ใกล้ๆกันเลิกดูกระดานคะแนนมานานแล้ว หลังจากที่ทหารพิเศษคนนั้นก้าวข้ามสถาบันเพลิงพลองไปแล้ว หลายคนก็เหมือนกับเขาที่คิดว่าการแข่งขันนี้ไม่ยุติธรรม การให้พลทหารพิเศษมาแข่งกับนักเรียนธรรมดาๆเช่นนี้ อย่างไรก็คงจะเอาชนะไปได้ง่ายๆ การแข่งขันนี้ไม่ต่างอะไรกับการเล่นสนุกของพวกเขา แล้วมันก็เป็นการแข่งที่ไม่น่าสนใจอีกต่อไป

ถึงหลายคนจะยังดูคะแนนกันอยู่เพราะอยากรู้ว่าทหารพิเศษจะพาคะแนนของปีนี้ไปอยู่ที่ระดับไหน ปีก่อนๆ....คะแนนสูงสุดอยู่ที่พันกว่าคะแนน แต่นั่นคือตลอดทั้งปี ซึ่งอัตราความเร็วในการล่าก็จะสูงมากในช่วงแรกๆนี้ เนื่องจากพวกเขายังไม่ได้มีกิจกรรมหรือการแข่งขันอื่นๆที่ต้องสนใจ พูดให้ถูกก็คือ...ช่วงแรกถ้าใครชิงความได้เปรียบไปได้ เช่นนั้นก็มีโอกาสที่จะชนะการแข่งขันที่ไม่เป็นทางการนี้แล้ว

อย่างไรก็ตาม การแข่งขันที่จริงจังยิ่งกว่ากลับเป็นการแข่งขันหลังจากนี้ เมื่อเข้าภาคเรียนที่สองของปี 3 ก็จะเริ่มมีการแข่งขันอื่นๆเข้ามาแล้ว และหนึ่งในนั้นก็คือการแข่งขันการวางกลยุทธ์ ซึ่งนักเรียนคนที่กำลังถามนี้ก็คือนักเรียนที่เป็นตัวเต็งในการแข่งขันการวางกลยุทธ์นั่นเอง

การแข่งขันวางกลยุทธ์นี้ ทุกๆปีแล้วจะเป็นสถาบันการออกแบบแผนและนโยบายที่จะเอาชนะไป แม้จะสลับกับสถาบันอื่นๆบ้าง ทว่าก็ไม่หลุดไปเกิน 3 ปีเลย และปีที่แล้วก็เป็นพวกเขาที่ได้อันดับหนึ่งไปเช่นกัน 

ปีนี้ ทุกคนก็คาดว่าพวกเขาจะชนะอีก เนื่องจากมีนักเรียนอัจฉริยะอยู่คนหนึ่งที่แม้แต่รัฐบาลกลางก็ยังเชิญให้เข้าไปช่วยวางแผน ความเก่งกาจของเขาแสดงผลลัพธ์มาหลายครั้งแล้ว ภารกิจสองสามภารกิจที่พวกทหารทำก็เป็นแผนการของเขา ซึ่งสำเร็จอย่างสวยงามทุกภารกิจ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกคนจะคาดหวัง

การแข่งขันการวางกลยุทธ์นี้ไม่มีอะไรยาก เพื่อที่จะทดสอบความสามารถในการวางแผน พวกเขาจะสร้างแบบจำลองขึ้นมา โดยตั้งค่าสัตว์กลายพันธุ์ในพื้นที่ล่าระดับสูงๆเอาไว้แบบสุ่ม จากนั้นก็ให้ผู้วางแผนกลยุทธ์ทำแผนให้ ใครก็ตามที่วางแผนให้เกิดความเสียหายน้อยที่สุด ใช้ทรัพยากรน้อยที่สุด และจัดการตามความต้องการของโจทย์ได้เร็วที่สุดก็จะเป็นผู้ชนะไป

ซึ่งแบบจำลองนี้ก็มีเป็นแบบจำลองอย่างง่ายให้เด็กๆฝึกเล่นกัน ดังนั้นในมือของเด็กหนุ่มจึงเป็นแบบจำลองสำหรับฝึกฝน และเขาก็ทำคะแนนสูงสุดของตนเองได้เป็นอันดับที่ 114 จากอันดับทั้งหมด ดูจากคะแนนนี้เหมือนว่าจะมีอันดับไม่สูงมากนัก บางคนอาจมองว่าไม่ติดร้อยอันดับแรกด้วยซ้ำ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย!

ในบรรดาผู้มีชีวิตอยู่และทำสถิติแบบจำลองนี้เอาไว้ ไม่ได้จำกัดจำนวนครั้งที่เล่นด้วย หมายความว่า...คนที่โหดเหี้ยมหน่อย เขาก็สามารถทำให้ตัวเองได้อันดับหนึ่งถึงอันดับสิบ ไม่แบ่งให้พวกเด็กๆเลยก็ได้

 แล้วก็ใช่! มีคนเช่นนั้นอยู่จริง

เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกของกองกำลังพิเศษ ตอนนี้คะแนนของเขาอยู่อันดับที่ 1-5 โดยไม่มีใครแย่งอันดับนี้ไปได้ แม้แต่คนที่อยู่ในหน่วยวางแผนของรัฐบาล ส่วนอันดับที่ 6 และ 7 เป็นของผู้ช่วยประธานจาง ไล่ลงมาอันดับที่ 8 จึงเป็นคนของรัฐบาลกลาง 

หลายคนบอกว่าพวกเขาเห็นแก่ตัวจริงๆที่คว้าอันดับสูงๆไปหมด แต่หลายคนกลับบอกว่า...นี่นับเป็นความใจดีของพวกเขาแล้ว เพราะถ้าพวกเขาต้องการจริงๆ จะเอาอันดับ 1-100 ไว้ ก็ไม่มีใครทำอะไรได้!

คนทั้งสองเป็นคนที่พูดด้วยได้หรือ? คนหนึ่งมาจากกองกำลังพิเศษ เป็นพวกทำอะไรไม่มีกฎเกณฑ์อยู่แล้ว กระทั่งอยากจะฆ่าใครพวกเขาก็ทำได้ทั้งนั้น ในขณะที่อีกคนก็เป็นคนของประธานจางคนนั้นที่แม้แต่รัฐบาลกลางก็ยังต้องขอความช่วยเหลือจากเขามาโดยตลอด

ยิ่งถ้าเป็นคนวงในก็จะรู้ดีว่าหัวหน้ากองกำลังพิเศษให้ความสำคัญกับประธานจางคนนี้มากขนาดไหน พูดให้ถูกก็คือ...ประธานจางคนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับทหารพิเศษคนหนึ่ง เผลอๆอาจจะเทียบเท่ากับหัวหน้ากองกำลังพิเศษเลยด้วยซ้ำ

ในเมื่อพวกเขาไม่ทำรุนแรงขนาดไม่เว้นที่ว่างให้ใครเข้าไปอีก เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องพูดให้ใจขุ่นเคือง 

ย้อนกลับมาที่เด็กหนุ่มผู้ติดอันดับตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าร่วมกองทัพ หลังจากที่เขาโยนคำถามให้เพื่อนของตนเองแบบสุ่มแล้วก็ไม่ได้ตั้งใจรอคำตอบอีก เขารู้ว่าด้วยความเร็วของพลทหารพิเศษอันคนนั้น การจะได้พันคะแนนก็ไม่ใช่เรื่องยาก ดีไม่ดีใน 1 สัปดาห์นี้อาจจะทำคะแนนไป 2 พันคะแนนก็ได้

อย่าลืมว่าตอนชั้นปีที่ 1 เธอก็ล่าไปถึง 1,000 ตัวเลยไม่ใช่หรอ

“ไม่ ไม่ใช่แค่พันสี่...”

“อืม ก็อาจจะพันห้า...”

“ไม่ ไม่ใช่พันห้าเช่นกัน” เมื่อได้ยินเช่นนี้ คิ้วของผู้ฟังก็เลิกขึ้นเล็กน้อย

“ทะลุไปพันหกแล้วหรือ?”

“ไม่ ไม่ใช่...”

“สองพันหรือ?” เดิมทีคนยังสนใจแบบจำลองตรงหน้าอยู่ สัตว์กลายพันธุ์กว่า 20 ตัวกำลังรอเวลาที่จะออกมาจัดการเหยื่อ ตัวเขาจะต้องวางแผนให้ตัวแทน 5 คนหลบหนีอย่างปลอดภัย โดยไม่รู้ว่าเส้นทางของสัตว์กลายพันธุ์ทั้ง 20 นั้นจะไปทางไหนบ้าง อย่างไรก็ตาม...ยังไม่ทันจะวางแผนเสร็จ เขากลับถูกทำให้สนใจไปที่ผลคะแนนเสียก่อน

 สองพันหรือ? การล่าของพลทหารพิเศษคนนั้นในเวลาแค่วันกว่าๆนี้เป็น 2,000 หรือ? 

ดูเหมือนความเข้าใจของเขาต่อพลทหารพิเศษจะผิดพลาดไปเล็กน้อยเสียแล้ว ถ้าหากเธอล่าได้ 2,000 ตัวในเวลาเท่านี้ แปลว่าเธอล่าตลอดทั้งวันทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน แต่...ต่อให้ล่าโดยไม่พักผ่อนก็ไม่ควรจะถึงจำนวนนี้เร็วนักสิ เว้นเสียแต่ว่า...เธอจะมองเห็นตำแหน่งของสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นว่าอยู่ตรงไหนบ้าง...

ดวงตาของเขามีประกายความสนใจบางอย่างขึ้นมา ถึงจะรู้จากคนอื่นๆว่ากองกำลังพิเศษพวกนี้มีความสามารถที่จับตัวได้ยาก เป็นความสามารพิเศษที่ไม่ใช่ใครจะมีก็ได้ แต่...การที่ใครสักคนมองเห็นตำแหน่งของศัตรูได้ นี่ไม่ใช่เรื่องที่ยอดเยี่ยมเลยหรือ? หากให้คนๆนั้นมาเป็นผู้ช่วยเขาวางแผนในการทำภารกิจครั้งต่อไป การวางแผนจะไม่ง่ายขึ้นหรือ?

“อยากได้คนนี้” เขาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา เมื่อเพื่อนของเขาได้ยินก็ชะงักไป ก่อนจะให้ข้อมูลสำคัญ

“คนๆนี้เป็นคนของประธานจาง เธอถูกประธานจางเลี้ยงดูตั้งแต่เริ่มเข้าปี 1 เป็นนักเรียนทุนของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่ง”

“โอ้ ประธานจางอีกแล้วหรือ?” เมื่อได้ยินชื่อของจางอู่หยาง คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นเล็กน้อย

……………………………………….