บทที่ 430 รังราชินีผึ้ง (อ่านฟรี 10 พ.ค. 69)

บทที่ 430 รังราชินีผึ้ง

แต่นอกจากเรื่องกิจกรรมที่ 4 แล้ว กิจกรรมแมวขโมยอันดับหนึ่งก็ไม่มีชื่ออันซูหยวนเช่นกัน เมื่อวานเธอไม่ได้ถูกจับตัว แต่ก็ไม่ได้สิทธิพิเศษในการขโมยทรัพยากรมากกว่า 1 ครั้ง 

เดิมทีซูหยวนก็ประหลาดใจอยู่แล้วว่าทำไมตอนแสดงผลถึงมีรูปอุ้งเท้า แล้วตัวเลขกำกับว่า 1 ครั้ง ทั้งๆที่ถ้าทุกคนมีโอกาสเพียงครั้งเดียวก็ไม่จำเป็นต้องตั้งค่าแบบนั้นให้เสียประโยชน์เลย ทว่า...หลังจากเธอเห็นรายละเอียดการแข่งขันครั้งนี้แล้ว ย่อมเข้าใจทุกอย่าง...

ปรากฏว่ามีผู้เข้าร่วมแข่งขันคนอื่นที่ได้รับสิทธิในการขโมยทรัพยากรมากกว่า 1 ครั้ง คนที่ได้อันดับ 1 สามารถได้รับสิทธิในการขโมย 4 ครั้งเพียงแค่วันเดียว ในขณะที่อันดับ 2 และอันดับ 3 สามารถขโมยได้ 2 ครั้งเมื่อวันก่อน พวกเขาไม่ได้หวงวิชาเหมือนกับผู้เล่นที่ได้อันดับหนึ่งในการหยุดยั้งผู้รุกราน แต่กลับเปิดเผยวิธีที่จะได้รับสิทธิในการขโมยเพิ่มขึ้น

ซึ่งนั่นทำให้ซูหยวนได้รับผลประโยชน์ไปด้วย....

ปรากฏว่าอุ้งเท้านั้นเพิ่มจำนวนได้ นี่เป็นเรื่องพื้นฐานที่พวกผู้เล่นเก่าซึ่งเคยเข้าร่วมการแข่งขันงานเทศกาลเมื่อ 3 ปีก่อนรับรู้กันทั้งนั้น การจะเพิ่มอุ้งเท้าแมวขโมยได้จะต้องทำภารกิจของ NPC ที่ส่วนกลางให้ได้ โดย NPC พิเศษนี้จะอยู่ในพื้นที่ล่าส่วนกลางซึ่งเป็นพื้นที่พิเศษที่จะเปิดให้เข้าก็ต่อเมื่อมีเทศกาลหรือกิจกรรมต่างๆเท่านั้น

โดยผู้เข้าร่วมการแข่งขันสามารถรับภารกิจไปพร้อมกับล่าทรัพยากรในการอัพเกรดได้ด้วย ผลประโยชน์ทั้งสองอย่างนี้ทำให้ผู้เล่นไม่น้อยในกิจกรรมครั้งที่แล้วสนใจกิจกรรมสุดท้ายอย่างผู้อัพเกรดหลุดโลกมากที่สุด

คนที่มาบอกรายละเอียดของเรื่องนี้นั้นเป็นผู้เล่นที่ได้อันดับหนึ่งในตอนนี้ ไม่ใช่เพราะเขาอยากมีคู่แข่งเพิ่มขึ้น แต่การล่าและทำกิจกรรมในพื้นที่ส่วนกลางตอนนี้มีคนน้อยเกินไป ความที่ไม่คึกคักของเกมทำให้เขารู้สึกไม่ดีนัก สุดท้ายจึงได้เอาเรื่องนี้มาบอกกับทุกคนเพื่อที่จะได้ไปเล่นสนุกในพื้นที่ส่วนกลางด้วยกัน

 ในขณะที่พวกเขาทำงานง่ายๆด้วยการกดปุ่มเดียวก็สามารถรับภารกิจได้ อันซูหยวนกลับเป็นผู้เล่นที่ต้องเข้าไปในพื้นที่ด้วยตนเอง การเจอ NPC ก็เหมือนกับเจอคนจริงๆ เรื่องนี้ซูหยวนจึงต้องเตรียมความพร้อมมากกว่าคนอื่นๆ

พร้อมกันนั้น เธอก็โพสต์ข้อมูลที่ตัวเองมีขึ้นกระดาน แสดงให้พวกเขาเห็นถึงวิธีการที่จะดึงดูดผู้เล่นหรือ NPC เข้ามาในพื้นที่ตัวเอง เพื่อที่จะรับคะแนนในการป้องกัน แน่นอนว่ายังมีส่วนที่ต้องระวังด้วย ผู้เล่นคนไหนที่ไม่ได้ดูหน้าฟาร์มตัวเองตลอดเวลาก็ไม่ควรจะเอาของตกแต่งออกมาในเวลานี้ เพราะมันหมายถึงพวกเขาอาจจะถูกขโมยทรัพยากรบางอย่างไปก็ได้

ซูหยวนโพสต์ข้อมูลนี้ขึ้นกระดานก็ทำให้ผู้เล่นที่สงสัยอยู่เข้ามากดถูกใจกันแทบทั้งนั้น หลายคนเข้ามาขอบคุณเธอ ยังชมว่าเธอใจกว้าง นอกจากนี้การมีข้อเปรียบเทียบกับผู้ที่ได้อันดับหนึ่งอยู่ในตอนนี้ที่ไม่ยอมบอกข้อมูลอะไร ก็ทำให้ผู้เล่นที่กำลังออนไลน์อยู่เข้ามากดขอเธอเป็นเพื่อน แถมยังมอบทรัพยากรจำนวนหนึ่งให้เธอด้วย

พวกเขาไม่ได้เสียดายที่จะยกทรัพยากรให้ซูหยวนเป็นของขวัญ เพราะเกมนี้เป็นเกมที่ทุกคนไม่ได้เข้ามาเล่นนานแล้ว บางคนใจดีถึงกับมอบของตกแต่งให้เธอด้วยซ้ำ บอกว่าพวกเขาไม่ต้องการให้ใครเข้ามาขโมยของในพื้นที่ หลังจากนี้จะไปเล่นในพื้นที่ส่วนกลาง ถ้าเธอชอบที่จะให้คนมาในพื้นที่ก็ยินดีจะมอบของตกแต่งให้

สุดท้ายตอนนี้ ซูหยวนจึงสามารถจัดทำเป็นสวนสนามเด็กเล่น สวนดอกไม้ สวนน้ำพลุ สวนผึ้ง และหมู่บ้านของหนูทองลายขาว มองจากข้างนอกแล้วไม่ดูว่าเป็นฟาร์มอีกต่อไป ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเหล่าผู้เล่นที่แสนใจดีเหล่านั้น

ซูหยวนมอบหมายงานในการตามจับโจรกับพวกหนูทองลายขาวและแมลงกัดกิน พวกมันมีความสามารถในการตรวจจับมาก ดังนั้นไม่มีทางที่จะถูกขโมยทรัพยากรอะไรออกไป 

ตอนนี้เมื่อมีของตกแต่งทั้งจากซื้อเองและที่คนอื่นให้มา ทำให้ซูหยวนคาดว่าตัวเองมีค่านิยมสูงมากๆคนหนึ่งแล้ว ทุกๆ 2 ชั่วโมงจะต้องมีคนเข้ามาในฟาร์มของเธอ ทำให้ 1 วันน่าจะมีคนเข้ามาประมาณ 10 คน หรืออย่างน้อยก็ต้อง 7 คนขึ้นไป 

ดังนั้นอันดับหนึ่งน่าจะเป็นของเธออย่างชัดเจนแล้ว อีกอย่าง...ในขณะที่คนอื่นมีความเสี่ยงที่จะถูกขโมยทรัพยากรในเวลากลางคืน ซูหยวนกลับไม่มีความเสี่ยงนั้นเลย ทำให้เธอมั่นใจว่าจะไม่ถูกตัดคะแนนออก

ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนได้รับข้อความดังขึ้น อันซูหยวนกดเข้าไปดูเพราะคิดว่าเป็นผู้เล่นคนอื่นๆส่งข้อความมาให้อีก ทว่า...หลังจากที่เธอกดอ่าน ก็เห็นสติกเกอร์ที่มีควันสีแดงออกจากหูตุ๊กตาส่งมาให้ แน่นอนว่ากดส่งสติกเกอร์โกรธมาขนาดนี้แล้ว ข้อความที่ตามมาย่อมไม่ได้ดีนัก

-  แบบนี้มันเรียกว่าขี้โกงนะ –

-  ใช้วิธีแบบนี้เพื่อเอาชนะหรอ ที่ผ่านมาก็ทำแบบนี้หรือเปล่า ถึงว่า...ระดับถึงสูงขนาดนั้น –

-  เป็นขอทานหรือไง ต้องใช้วิธีการแบบนี้เพื่อขอของจากคนอื่น –

- อยากเป็นที่หนึ่งมากเลยสิ ที่จริงแล้วฉันก็คงจะเป็นแค่เหยื่อเท่านั้นแหละ ถูกเธอทำให้ภาพลักษณ์ของฉันดูย่ำแย่ แล้วก็ทำให้ตัวเองดูเป็นคนดี –

- รอก่อน ถ้ามีโอกาสเมื่อไร ฉันจะขโมยของที่แพงที่สุดในฟาร์มของเธอมาแน่ อย่าคิดว่ามีของตกแต่งจำนวนมากแล้วจะดี คอยเบิกตาให้กว้างรอดูได้เลย เมื่อไรก็ตามที่เธอหลับอยู่ ฉันจะเข้าไปขโมยของจากฟาร์มของเธอทั้งหมด! ของตกแต่งมากมายขนาดนี้ ยังไงก็ต้องมีสักครั้งที่ฉันจะพบตัวเธอในการใช้แมวขโมย –

ข้อความทั้ง 5 ดังอย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นว่าผู้ส่งกำลังโมโหขนาดไหน แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจภาพลักษณ์ของตนเองอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ก็ถูกมองว่าเป็นพวกหวงความรู้หรือ?

แต่การแสดงธาตุแท้ออกไปแล้วสามารถได้รับชัยชนะ สุดท้ายก็ทำให้ผู้คนหมันไส้ แต่ตัวเองไม่ได้เสียอะไร ทว่า...หลังจากที่อันซูหยวนเปิดเผยวิธีการเอาชนะออกมา คนมากมายกลับแห่เอาของขวัญไปให้เธอ แถมผู้เล่นบางคนที่มีเงินหน่อยก็รวมตัวกัน บอกว่าจะไม่ยอมให้เขาติดอันดับเลยสักอันดับเดียว

แม้ผลการแข่งขันวันที่สองจะยังไม่แสดง และเขายังได้หมายเลข 1 ในการจัดอันดับอยู่ ทว่า...จำนวนครั้งที่อันซูหยวนผู้ร่ำรวยสามารถทำได้ กับคนอื่นๆก็สูงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งความเร็วของพวกเขาดูจะมากกว่าตนเองแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เขาโกรธ มันเหมือนกับการถูกตบหน้าซ้ำไปซ้ำมา และซ้ำไปมาอีกสองรอบ!

อันซูหยวนมองดูคนที่กำลังคลั่งกับผลลัพธ์เช่นนี้ก็แค่นหัวเราะ การข่มขู่ของเขาไม่ได้มีอะไรน่ากลัว ขอแค่โผล่หัวออกมาเธอก็พร้อมจะเปลี่ยนการทำงานหนักของเขาให้เป็นขโมยได้แล้ว 

สุดท้ายแม้แต่จะตอบข้อความก็ยังไม่สนใจ กระนั้น...ซูหยวนไม่ได้คิดเลยว่าช่วงเวลาของการแก้แค้นจะมาถึงเร็วเช่นนี้ อันที่จริง...จะบอกว่าเป็นการแก้แค้นก็ดูจะเกินไปหน่อย ถึงอย่างไรทางนั้นก็ไม่ได้ลงมือรุนแรงไปนอกจากการพิมพ์ข้อความมาด่า เสียเวลาในการกวาดสายตาอ่านเล็กน้อย นี่ยังไม่นับว่าเป็นการสร้างบาดแผลทางใจอะไร แต่...นี่เป็นโชคชะตาแล้ว

ซูหยวนมองดูข้อความที่เพิ่งถูกส่งมาอีกครั้ง เธอยังไม่ได้กดเข้าไปอ่าน แต่กลับเลือกฟาร์มที่ปรากฏบนหน้าจอแทน หลังจากนั้นร่างของเธอก็หายไป แล้วปรากฏอยู่ในฟาร์มของผู้เล่นคนหนึ่ง

ตอนนี้ตัวเขากำลังยุ่งอยู่กับการพิมพ์ข้อความมาด่า ถึงกระนั้น...เขาก็ยังอยู่ในฟาร์มแห่งนี้ มีเวลาอีกหลายนาทีเพื่อตรวจสอบว่าทรัพยากรอะไรหายไป 

ซูหยวนจำเป็นต้องคิดให้ละเอียดว่าเธออยากจะขโมยอะไรไปจากฟาร์มของเขา ไม่ควรจะน้อยเกินไปเพราะถือว่าเป็นการขาดทุน แต่ก็ไม่ควรเป็นของที่อีกฝ่ายจะเห็นได้ง่ายๆ

-เหลือเวลาอีก 5 นาที ผู้แข่งขันโปรดเลือกของที่อยากจะขโมย –

เวลาของระบบนับถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดหลังจากวนดูครบทุกรอบแล้ว ซูหยวนก็เลือกของได้เสียที รอยยิ้มของเธอโค้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การเลือกของเธอก็คือการพนันครั้งใหญ่!

- ขอแสดงความยินดี คุณได้ขโมย “รังราชินีผึ้ง” สำเร็จแล้ว –

-  เริ่มนับเวลาถอยหลังในการตรวจสอบของเป้าหมาย หากเป้าหมายค้นพบว่าของสิ่งใดในฟาร์มหายไป ผู้เล่นจะต้องชดเชยให้กับฟาร์มของเป้าหมายและคืนทรัพยากรที่ได้รับมา –

ทางด้านชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังคีย์บอร์ด ตอนแรกหัวของเขากำลังร้อนได้ที่จากการถูกตบหน้าโดยผู้เล่นหน้าโง่พวกนี้ ตัวเองเข้ามาเล่นเกมนี้ก็เพราะเห็นว่ามีกิจกรรมจัดขึ้น พอได้เล่นวันแรกก็พบว่าตัวเองสามารถกลายเป็นอันดับหนึ่งในการแข่งขันเสียอย่างนั้น 

ปรากฏว่านอกจากตัวเองแล้ว...ก็ไม่มีคนอื่นรู้วิธีการเพิ่มจำนวนผู้เข้าเยี่ยมชมเลย ความรู้สึกของเขาที่เหมือนกับผู้ชนะ แม้ว่าจะเป็นในโลกของเกม แต่มันก็ทำให้ความสุขนี้ส่งผลต่อชีวิตจริงด้วย

คนขี้แพ้อย่างเขาจะกลายเป็นผู้ชนะในเกมสักครั้งหนึ่งจะเป็นอะไรไป ดังนั้น...เขาจึงไม่สนใจคนอื่น ยิ่งเห็นว่าตัวเองสามารถทำตัวเหมือนพวกนายทุนที่เหยียบหัวผู้เล่นคนอื่นได้ก็ยิ่งสนุก ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะติดเกมนี้เข้าแล้ว ถึงจะแค่ในช่วงเวลากิจกรรมก็เถอะ แต่มันก็ทำให้ชีวิตของเขามีสีสันขึ้นมา

เพียงแต่...เขาไม่ได้คิดเลยว่าผ่านไปเพียงวันเดียวก็มีผู้เล่นสารเลวคนหนึ่งกล้าเปิดเผยวิธีการเพิ่มค่าความนิยมออกมา แถมผู้เล่นคนอื่นๆก็ใช้โอกาสนี้ในการรังแกเขาด้วย!

พวกมันคิดว่าเขาจัดการได้ง่ายๆหรอ? พวกมันคิดอะไรอยู่ ตัวเขาน่ะ...ถึงในชีวิตจริงจะไม่มีอะไรดี แต่ในเกมนี้เขาก็เป็นผู้เล่นที่มีประสบการณ์เลยนะ!!

ยิ่งคาดหวังก็ยิ่งกดดัน ยิ่งกดดันยิ่งผิดหวังก็ยิ่งโกรธแค้น สุดท้ายเขาก็อดมือไม่ได้ พิมพ์ด่าผู้เล่นเจ้าของฟาร์มอันซูหยวนผู้ร่ำรวยไปรัวๆ นับตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมา 15 ข้อความแล้ว ตอน 5 ข้อความแรกที่ส่งไป อีกฝ่ายยังอ่านอยู่ แต่พอเป็น 10 ข้อความหลังกลับไม่ขึ้นว่าอ่านอีกแล้ว

“เหอะ! ก็แค่พวกกระจอกเท่านั้น แน่จริงทำไมไม่พิมพ์กลับมาวะ” 

คนรู้สึกสะใจมาก ถ้าเรื่องฝีปากเขาคงไม่แพ้ใคร โดยเฉพาะผู้เล่นคนนี้ที่เงียบไป ไม่แม้แต่จะโต้กลับมาเลย...ดูเหมือนเขาจะทำให้เธอกลัวเสียแล้วล่ะ

ยังไม่ทันจะได้หัวเราะจนสุดเสียง จู่ๆข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นเสียอย่างนั้น 

-ฟาร์มของท่านกำลังถูกรุกรานโดยผู้แข่งขันท่านอื่น เวลานี้การขโมยเสร็จสมบูรณ์แล้ว โปรดตรวจสอบใน 5 นาที หากท่านไม่พบสิ่งของที่หายไป เช่นนั้นจะถือว่าผู้รุกรานประสบความสำเร็จ และระบบจะหักคะแนนของผู้แข่งขันเป็นการลงโทษ –

“อะไร! ฟาร์มของฉันถูกขโมยงั้นหรอ? บ้าเอ้ย! ถูกขโมยไปตอนไหนอีก! น่าหงุดหงิดจริงๆ เสียเวลาต้องมาหาอีกว่าอะไรหายไป!” คนพูดมีแต่อารมณ์หงุดหงิดเต็มไปหมด เขากดออกจากแชทสนทนาเพื่อที่จะไปตรวจสอบว่าอะไรหายไปกันแน่

อย่างไรก็ตาม เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว หากแต่เป็นการแจ้งเตือนรัวๆ

-สวัสดีเจ้าของฟาร์ม ขอโทษด้วยที่เพิ่งมาตอบข้อความนะ พอดีฉันกำลังยุ่งกับการเลือกของอยู่น่ะว่าจะขโมยอะไรดี ????-

- โอ้ ตอนนี้ฉันเลือกเสร็จแล้ว และฉันก็ได้อ่านข้อความของคุณที่ด่าทอฉันแล้ว ทั้งหมดนั้นฉันขอรับเอาไว้นะ เพราะถ้าไม่เห็นแก่ตัว ฉันก็คงจะชนะเกมนี้ไม่ได้ ทั้งหมดเป็นการบอกใบ้ของคุณเอง ฉันแค่ทำตามเท่านั้น –

- อ้อ เรื่องที่คุณแสดงบทเป็นตัวร้ายนั้นต้องขอบคุณจริงๆ เพราะฉันสามารถรับผลประโยชน์จากเรื่องนี้ได้ จะมาโทษว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ไม่ถูกนะ บอกว่าฉันฉลาดดีกว่าค่ะ –

- คุณจะมาขโมยของจากฟาร์มฉันหรอคะ ว้าย! กลัวจังเลยค่ะ แต่ก่อนอื่น...ฉันขอขโมยของจากฟาร์มของคุณไปก่อนนะคะ ถ้าครั้งหน้ามาถึงก็พยายามเอาของตัวเองกลับไปให้ได้ด้วยล่ะ –

-  อ๋า ไม่ต้องถามว่าฉันไม่กลัวคุณบ้างหรอ บอกเลยค่ะว่าคุณน่ะ “กระจอก” เกินกว่าที่ฉันจะกลัวค่ะ ดูจากคะแนนก่อนหน้านี้ก็รู้แล้ว การจับคนร้ายของคุณมันอ่อนหัดมากๆค่ะ อย่างมากก็ได้แค่ 8 คะแนน ดูคะแนนของฉันเอาไว้บ้างก็ดีนะคะ เพราะหลังจากนี้คุณคงไม่อยากจะดูกระดานลำดับคะแนนอีกแล้ว –

ข้อความที่ส่งมารัวๆทำให้เจ้าของฟาร์มซึ่งยังไม่ได้ปิดกระดานสนทนา ทั้งยังมีข้อความที่ตัวเองพิมพ์ค้างเอาไว้ว่า “ขี้ขลาด” ที่ยังไม่ได้ถูกส่งไปแสดงให้เห็นด้วย 

ทุกข้อความที่ส่งมาเหมือนกับมีเสียงของนางมารร้ายติดมาด้วย มือของชายหนุ่มสั่นเทาไปด้วยความโกรธ หน้าของเขาร้อนผ่าว คล้ายว่าจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ!

“นะ นัง นังสารเลวเอ้ย!!” 

………………………………………..