บทที่ 431 ไม่แตกต่าง (อ่านฟรี 11 พ.ค. 69)

บทที่ 431 ไม่แตกต่าง

การเยาะเย้ยของอันซูหยวนทำให้ชายหนุ่มโกรธมาก เขากดรัวๆที่แป้นพิมพ์เพื่อที่จะด่าอันซูหยวนให้เข็ดหลาบ แต่ใจหนึ่งก็ต้องการจะไปตรวจสอบว่าอะไรในฟาร์มของตนเองหายไปกันแน่

เมื่อกดจบ 1 ข้อความ ซูหยวนก็ตอบกลับมาด้วยความเร็วแสง แถมเป็นข้อความเย้ยหยันเต็มที่ ทำเอาเจ้าของฟาร์มหนุ่มที่อยากจะออกไปดูหน้าฟาร์มตัวเองทนไม่ไหว กลับมาพิมพ์ด่าอีกครั้ง 

ถ้าไม่ใช่เพราะระบบนับเวลาถอยหลังเหลืออีก 1 นาทีสุดท้าย เขาคงจะไม่ยอมรามือออกไปทั้งๆที่เห็นคำว่า - หวา ไปแล้วหรอคะ ช่าง...ขี้ขลาดจริงๆเลย – หรอก แต่ก็นั่นแหละ! ถ้าไม่ไปตอนนี้ เขาก็ไม่มีโอกาสที่จะจับคนร้ายได้แล้ว

“ครั้งก่อน NPC มันเลือกโรงผลิตแอลกอฮอล์ของฉันที่ได้มาจากการชนะกิจกรรมแข่งขันทำเบียร์สด ครั้งนี้ก็ต้องเริ่มจากเจ้านี่ก่อน เพราะเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด...” 

เขากดตรวจสอบรายละเอียด และพบโรงผลิตแอลกอฮอล์ของตนเองยังอยู่ดี ลังเบียร์สักลังก็ไม่ได้หายไปด้วย

"ถ้าไม่ใช่โรงผลิตแอลกอฮอล์ก็น่าจะเป็นเรือที่ฉันเพิ่งอัพเกรดไป ด้วยเรือนี้จะทำให้สามารถสุ่มอีเว้นท์ตกปลาได้ อืม...เรือก็ยังอยู่ที่เดิมงั้นหรอ”

“ถ้าอย่างนั้นจะมีอะไรอีก โรงผลิตทั้งหมดอยู่ครบ สัตว์ทั้งหมดก็อยู่ครบ ต้นไม้ล่ะ....อืมๆ ก็ยังอยู่ครบ อย่าบอกนะว่านังสารเลวนั่นขโมยของจากคลังของฉัน”

“เหอะ! คิดไว้แล้วเชียว คงจะกลัวว่าฉันจะจับได้สินะ ดังนั้นก็เลยทำได้แค่ขโมยของราคาถูกพวกนี้เพื่อเก็บแต้ม แกคิดว่าฉันไม่รู้ทริคนี้หรือไง ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยเล่นแบบนี้มาก่อน คนอื่นก็เคยทำกันทั้งนั้น”

“เอาล่ะ มาดูว่าฉันจดรายการที่มีไว้ในคลังเท่าไรแล้ว...” เขากดเข้าไปที่คลังเก็บของของตนเอง แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา เพื่อที่จะกลายเป็นผู้ชนะ เขาเตรียมพร้อมเอาไว้ทั้งหมดแล้ว 

รายละเอียดสินค้าในคลังถูกแคปหน้าจอปริ้นส์เอาไว้เพื่อตรวจสอบ ยิ่งช่วงนี้เขาไม่ได้ผลิตอะไรเพิ่มเลย ย่อมต้องมีทรัพยากรเท่ากันกับระบบ

ดวงตาของชายหนุ่มรีบไล่เช็ค แต่เมื่อผ่านไปหนึ่งรอบ...เขากลับต้องชะงักไป เพราะยังไม่เจอเลยว่าของในคลังชิ้นไหนไม่เท่ากับครั้งแรกที่บันทึกเอาไว้ นี่หมายความว่า...ของในคลังไม่ได้มีอะไรหายไป

-           นับเวลาถอยหลัง 10 วินาทีสุดท้าย ขอให้เจ้าของฟาร์มรีบตรวจสอบให้ละเอียด –

“บ้าเอ้ย! นังสารเลวนั่นเอาอะไรไปวะ!” 

คนกุมขมับ ความรู้สึกของเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก เจ้าของฟาร์มอันซูหยวนผู้ร่ำรวยไม่ใช่แค่ปากดีเท่านั้น นังนั่นยังแอบขโมยของเขาไปโดยที่เขาไม่รู้ตัวอีก! ต่อให้ตามจับมาได้ในตอนนี้ คะแนนจากการจับได้ก็น่าจะเหลือแค่ 1 แล้ว นั่นมีค่าเท่ากับไม่สามารถจับคนร้ายได้เลย

-           เจ้าของฟาร์มไม่สามารถหาสิ่งของที่หายไปได้ ขอแสดงความเสียใจกับการถูกขโมยทรัพยากรไป ครั้งหน้าขอให้ผู้เข้าร่วมแข่งขันพยายามเพิ่มขึ้นอีกนิดนะ –

ใช้เวลาไม่นาน ระบบก็แจ้งเตือนเกี่ยวกับเวลาที่เพิ่งหมดลง หมายความว่าเขาถูกขโมยของไปได้สำเร็จแล้ว โดยคนที่เขาเพิ่งขู่ว่าจะไปปล้นของจากเธอ!!

แม้ว่าเขาจะโกรธจัด แต่เรื่องนี้จะกลายเป็นความแค้นที่เขาต้องเอาคืนให้ได้แน่ ชายหนุ่มกัดฟันกรอดแล้วเลือกตรงสัญลักษณ์เครื่องหมายตกใจที่ระบบแจ้งเตือนมา หลังจากถูกขโมยทรัพยากรแล้วจับไม่ได้ เจ้าของฟาร์มยังสามารถตรวจสอบรายละเอียดได้ว่าอะไรที่ถูกขโมยไป ดังนั้นชายหนุ่มจึงเลือกดู อยากรู้ว่านังผู้หญิงสารเลวนั่นขโมยอะไรไปกันแน่ ทำไมเขาจึงมองไม่เห็นเลย

 ทว่า....เมื่อได้ดูรายละเอียดนี้ กลับทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา เลือดที่อัดแน่นอยู่ในอก หากอยู่ในภาพยนต์คงจะกระอักออกมาคำโตแล้ว เนื่องจากธาตุไฟเข้าแทรกแล้ว!!

“เวรเอ้ย!! นังสารเลวนั่นจงใจชัดๆ จงใจที่จะเล่นแบบนี้ชัดๆ!!” 

เขาอดทนไม่ไหวอีกต่อไป มือก็ทุบเม้าส์จนพังไปด้วย ยังดีที่สามารถกดตรงคีย์บอร์ดได้ ดังนั้นจึงได้ตัดสินใจพิมพ์เข้าสู่แชทโลก

-           นังงูพิษสารเลว หลังจากนี้แกจะเป็นศัตรูกับฉันตลอดกาล –

-           แกเอารังผึ้งราชินีของฉันไปแบบนี้ เท่ากับแกต้องการที่จะตายแล้ว –

-           รู้เอาไว้ด้วยว่าฉันเป็นคนที่จะไม่ยอมปล่อยศัตรูของตัวเองไปเด็ดขาด ต่อให้เกมนี้จบแล้ว ถ้าเจอแกที่ไหน ฉันจะฆ่าแกแน่นอน –

-           ทุกคนระวังเอาไว้ด้วย ผู้หญิงคนนี้ทำตัวเหมือนคนดี แต่ความจริงแล้วชั่วร้ายยิ่งกว่าใคร! อย่าไปหลงกลเธอ –

ซูหยวนรออยู่ที่กระดานสนทนาอยู่แล้ว พอเห็นว่าชายคนนั้นกำลังโมโหหนัก เธอก็กดปิดกระดานสนทนาลงอย่างพอใจ สำหรับเรื่องการแก้แค้น...เธอเป็นพวกที่ไม่ยอมใครอยู่แล้ว

ไม่ใช่อีกฝ่ายส่งแชทมาก่อกวนเธอก่อนหรอ? เช่นนั้นก็ใช้วิธีเดียวกัน แต่ทำให้เขาเจ็บปวดกว่าสิ! แบบนี้ถึงจะเรียกว่าสะใจอย่างแท้จริง!

เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นรัวๆนี้เรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี พวกเขารู้จักผู้ที่พิมพ์ข้อความนี้ดี ทั้งยังไม่ชอบเขาด้วย พอเห็นเขามาพิมพ์ข้อความแบบนี้ก็ทำให้ทุกคนมามุงดูกันใหญ่

-           เกิดอะไรขึ้น? ใครรู้บ้าง –

-           ฉันรู้ ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนว่าเจ้าของฟาร์มอันดับหนึ่งคนนี้จะถูกปล้นโดยผู้แข่งขันเจ้าของฟาร์มอันซูหยวนผู้ร่ำรวย และนั่นก็ทำให้เขาโกรธจัด –

-           อะไรนะ? นี่มันตลกสุดๆไปเลย มันไม่ใช่ข่าวดีหรอ ทำไมต้องออกมาพูดด้วยล่ะ ฮ่าๆ ขำจนจะตายอยู่แล้ว –

-           ไหนว่าชอบให้มีคนไปเยี่ยมชมมากไม่ใช่หรอ? ทำไมออกมาโวยวายล่ะ เหรียญมีสองด้านเสมอ คิดว่าจะได้รับประโยชน์อย่างเดียวไม่เสียอะไรเลยหรอ? –

-           เดี๋ยวก่อนนะ ผู้เล่นเจ้าของฟาร์มอันซูหยวนผู้ร่ำรวยขโมยรังผึ้งราชินีเลยหรอ? นั่นมันของแรร์ไอเทมสุดๆเลยนะ ถึงจะมีขายในระบบ แต่ก็มีราคา 100 ล้านเหรียญ ตอนนั้นจำได้ว่าจะต้องเติมเงินเข้าไปในเกมเท่านั้นแหละถึงจะซื้อได้ เป็นช่วงกิจกรรมแรกๆเลย การที่เขาถูกขโมยรังผึ้งราชินีแบบนี้ ไม่โกรธก็น่าแปลกแล้ว –

-           ปัญหาคือ ถ้ามันสำคัญขนาดนั้น ทำไมถึงปล่อยให้ถูกขโมยไป –

-           ผู้เล่นคนนี้เป็นพวกโง่หรือเปล่า –

บทสนทนาจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา ทำเอากระดานสนทนาโลกคึกคักอีกครั้ง อันซูหยวนเองก็มองดูบทสนทนาของพวกเขาแล้วก็คลี่ยิ้มพอใจ ตอนนี้เจ้าของฟาร์มที่ถูกเธอเล่นงานคงกระอักเลือดตายไปแล้ว แม้ว่าซูหยวนจะไม่ได้เล่นเกมบ่อยนัก แต่เธอก็ประเมินค่าของสินค้าได้ โดยเฉพาะรังผึ้งราชินีที่เป็นตำนาน!

มันเป็นสินค้าที่จะวางขายในช่วงแรกของเกม เป็นอีเว้นท์ระดับตำนานอีเว้นท์หนึ่ง ตอนนั้นซูหยวนก็เป็นผู้เล่นหน้าใหม่ที่อ่านข่าวผ่านๆอยู่บ้างจริง และมันก็ทำให้เธอรู้ว่าเจ้าของสิ่งนี้ หากผู้เล่นต้องการก็ต้องเติมเงินเข้าร่วมกิจกรรม ไม่รู้ว่าเขาเสียไปกี่หมื่นถึงได้รังผึ้งราชินีมา แต่ทั้งหมดนี้เป็นของเธอแล้ว...

สาเหตุที่ทำให้ซูหยวนสนใจรังผึ้งราชินีมากเป็นพิเศษ ไม่ใช่แค่มันเป็นของที่เอาไว้ตกแต่งเหมือนกับรังผึ้งอื่นๆ หากแต่พวกมันจะให้ผลผลิตที่เป็นน้ำผึ้งชนิดพิเศษกว่า 

น้ำผึ้งเช่นนั้นจะถูกเรียกว่าน้ำผึ้งเกรดพรีเมี่ยม ซึ่งเอาไปผสมกับผลผลิตอะไรก็ได้ จะทำให้อาหารอร่อยมากขึ้น แล้วก็เพิ่มคุณสมบัติพิเศษของอาหารโดยการสุ่มด้วย

นอกจากน้ำผึ้งที่จะมีประโยชน์แล้ว ตัวราชินีผึ้งก็มีคุณสมบัติพิเศษเช่นกัน เพราะเมื่อตอนเกิดคลื่นสัตว์ร้ายบุกรุกพื้นที่ฟาร์มของผู้เล่น จะมีโอกาสสุ่มที่ราชินีผึ้งจะออกมาช่วยต่อสู้ สามารถขับไล่พวกสัตว์ร้ายไปได้ 

แน่นอนว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นนานมากแล้ว ความสนใจของผู้เล่นเริ่มหายไปหลังจากที่เกมเปิดตัวของมากมายที่น่าสนใจมากกว่าขึ้นมา ทว่า...ในฟาร์มของผู้เล่นคนนั้นกลับมีของล้ำค่านี้อยู่ ซึ่งตัวเขาคิดว่ามันล้ำค่าก็เลยเอาวางไว้โดดเด่น 

ถึงกับวางไว้ข้างๆคลังเก็บของของตนเอง แต่เพราะทำแบบนั้นก็เลยทำให้มุมมองของผู้เล่นถูกบดบังไปด้วย เห็นเพียงดอกไม้และผึ้งตัวน้อยๆที่บินวนอยู่รอบๆ มองผิวเผินแล้วก็สามารถคิดได้ว่ามันเป็นรังผึ้งตกแต่งธรรมดาๆ

ที่บอกว่าซูหยวนต้องการเล่นพนันครั้งใหญ่ก็คือเรื่องนี้ เขาน่าจะสนใจเกี่ยวกับคลังเก็บของตัวเอง อาจจะใช้เวลาตรวจสอบอยู่นาน แต่เขาไม่มีทางพบเลยว่าข้างๆคลังเก็บของ มีของสำคัญบางอย่างหายไปแล้ว...

และเธอก็คาดเดาได้ถูกต้อง สถานที่ที่อันตรายที่สุด กลับเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดจริงๆ

เมื่อเห็นการกรีดร้องในบทสนทนาโลกจนพอใจ ซูหยวนก็เมินเสียงแจ้งเตือนต่างๆแล้วไปตรวจสอบรังราชินีผึ้งที่เธอวางไว้ในสวนผึ้งเพื่อรอดูว่าผลลัพธ์ของการขโมยนี้จะเป็นอย่างไร

รังของมันเป็นสีทองอ่อนสะท้อนกับแสงจะเห็นความแวววาวที่สวยงามมากๆ พอรวมเข้ากับสวนผึ้งสำเร็จรูป กลับยิ่งยกระดับความงดงามของมันขึ้นไปอีก ทำเอาพวกแมลงกัดกินบินมาล้อมอยู่รอบๆสวนผึ้งด้วยความสนใจ อีกอย่าง...พวกมันก็สัมผัสได้ถึงชนชั้นอันยิ่งใหญ่ที่อยู่ในนั้น ความรู้สึกเคารพยำเกรงย่อมเกิดขึ้นอย่างอัตโนมัติ

ไม่เหมือนกับเกม ครั้งนี้เป็นตัวซูหยวนจริงๆที่ได้เห็นสัตว์ร้าย สัตว์กลายพันธุ์ หรือสัตว์เลี้ยงในฟาร์ม เธอเคยเห็นรูปราชินีผึ้งจากในเน็ตมาบ้างแล้ว พวกเขาพยายามขยายขนาดของมันให้ใหญ่พอจะเห็น ซึ่งราชินีผึ้งนั้นมีรูปร่างเหมือนผึ้งในการ์ตูนทั่วไปตามความเข้าใจของนักวาด หากแต่ใบหน้า แขน และขา นั้นเหมือนกับมนุษย์คนหนึ่ง

“คิ้ว?” 

ในตอนที่ซูหยวนกำลังมองเข้าไปข้างในช่องวางบนรังของมัน เสียงเล็กใสเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏของดวงตาใสกระจ่าง

เป็นราชินีผึ้งเหมือนกับที่ภาพได้วาดไว้ ดูน่ารักน่าทะนุถนอมอย่างมาก ขนาดของมันเพียง 1 ฝ่ามือเท่านั้นเอง รูปร่างเหมือนกับเด็กสาวตัวน้อยผู้หนึ่ง หัวของมันมีก้อนกลมๆดุ๊กดิ๊กน่ารัก เมื่อมันบินออกมาข้างนอกก็ทำให้กลายเป็นที่น่าสนใจมากกว่าเดิมอีก

“คิ้ว!” 

เจ้าราชินีผึ้งตัวน้อยเหมือนเพิ่งเคยเห็นมนุษย์ตัวเป็นๆเช่นกัน อีกอย่าง...พลังงานบริสุทธิ์ที่นี่ก็ทำให้มันรู้สึกดีมาก อย่างน้อยๆ...ที่นี่ก็มีพลังชีวิตเต็มไปหมด ไม่เหมือนกับที่อยู่เดิมของมัน ที่นั่นไม่ต่างอะไรกับนรกเลย นานๆทีจะมีแสงสว่างเข้ามา เวลาที่เหลือมันก็อยู่ได้แค่ในรังมืดๆเท่านั้น

ซูหยวนยื่นมือไปรับเจ้าตัวน้อยที่บินมาหา มันขยับเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆปั้นน้ำผึ้งจากก้อนกลมๆบนหัวให้เธอ 

“คิ้ว...” 

ตัวแค่นี้แต่รู้จักเอาอกเอาใจ ซูหยวนรู้ว่ามันมอบของล้ำค่านี้ให้เธอก็เพราะต้องการแสดงการยอมรับเธอเป็นเจ้านาย ดังนั้นซูหยวนจึงยืนนิ้วไปลูบหัวมันอย่างแผ่วเบา

การแสดงออกที่น่ารักนี้ทำให้หนูทองลายขาวมากมายอิจฉา พวกมันเองก็อยากให้เจ้านายลูบหัวเหมือนกัน แต่จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป อาจจะมีบางครั้งที่ราชาของพวกมันถูกลูบหัวโดยเจ้านาย แต่นั่นก็ทำให้พวกมันภูมิใจเหมือนถูกลูบหัวเอง ทว่า...เจ้าราชินีผึ้งตัวนี้เพิ่งมาถึง ยังไม่ทันได้ทำงานใดๆ กลับได้รับความรักเสียแล้ว

ก็แค่...รูปลักษณ์ที่ดีกว่าไม่ใช่หรือ?

ก็แค่...จุดเริ่มต้นของพวกมันมาจากการรุกราน แต่เจ้าราชินีผึ้งนี้มาจากมือของเจ้านายที่เลือกมาด้วยตัวเองท่ามกลางของมากมายที่ล้ำค่า...

ดูเอาเถอะ ไม่เห็นจะแตกต่างกันที่ตรงไหนเลย!!

ราชินีผึ้งเป็นเด็กดีมาก มันราวกับรับรู้ว่าสัตว์เลี้ยงตนอื่นๆในพื้นที่ไม่พอใจตัวเอง ดังนั้นจึงสร้างก้อนน้ำผึ้งอีกครั้ง จากนั้นก็ใช้ทักษะสาดกระจายไปรอบๆ เมื่อน้ำผึ้งละอองเล็กๆไปโดนเมล็ดข้าว มันก็ซึมซับเข้าไปก่อนจะออกรวงมาเป็นเมล็ดข้าวพิเศษที่มีน้ำผึ้งหวานอยู่ข้างใน เปลี่ยนแปลงรสชาติของเมล็ดข้าวพวกนี้ไปได้

ซูหยวนเข้าใจเจตนาของราชินีผึ้ง อีกอย่าง...การสนับสนุนการอยู่ร่วมกันอย่างสันติก็เป็นวิธีที่ดีกว่าการทำให้พวกเขาขัดแย้งกัน ไม่อย่างนั้นวันคืนข้างหน้าคงไม่สงบสุขง่ายๆอีก ดังนั้นจึงพยักหน้า อนุญาตให้พวกหนูทองลายขาว แมลงกัดกิน สุนัขทมิฬ และไก่ลาวา เอาผลผลิตที่ได้ไปกินกันเลย

 เมื่อเจ้าสัตว์พวกนี้รู้เข้าก็ลองเอาของมากินจริงๆ แล้วก็พบว่าตัวเองได้ขึ้นสวรรค์ที่มีแต่อาหารหวานๆ! ช่างเป็นช่วงเวลาที่ทำให้มีความสุขมากมายเสียจริงๆ ดังนั้นสายตาของพวกมันจึงมองราชินีผึ้งใหม่ คล้ายกับมองเทพเจ้าแห่งอาหารอย่างไรอย่างนั้น!

 นอกจากสัตว์ในฟาร์มแล้ว เจ้าเมล็ดพันธุ์ที่ได้มาจากการแข่งขันก็โชคดี ได้ยินน้ำผึ้งกับเขาด้วย พี่เลี้ยงของมันเห็นเจ้าเมล็ดพันธุ์ยื่นรากออกไปคว้าละอองน้ำผึ้งในอากาศแล้วรีบเก็บหาง ไม่สิ! เก็บรากของตนเองกลับไปทันทีราวกับกลัวคนอื่นรู้ ช่างเป็นเจ้าตัวแสบที่เห็นแก่กินจริงๆ!

“คิ้ว...” 

……………………………..