บทที่ 433 ครั้งหน้าไม่ต้องออมมือนะ (อ่านฟรี 13 พ.ค. 69)

บทที่ 433 ครั้งหน้าไม่ต้องออมมือนะ

เจตนาร้ายของผู้เล่นหนุ่มไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเลย เขาเกือบจะวิ่งตามหลังอันซูหยวนไปด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม...ดวงตาของ NPC ทหารที่ยังถือลูกศรราคาแพงจากผู้เล่นอันซูหยวนผู้ร่ำรวยมีประกายบางอย่างวาบผ่านเล็กน้อย อำนาจของเขาที่จะช่วยคนก็มีแค่ในเมืองนี้เท่านั้น ทันทีที่ออกจากหมู่บ้านไปก็เห็นเขตพื้นที่ล่าแล้ว ผู้แข่งขันทุกคนจะต้องเตรียมใจที่จะเจ็บตัวเอาไว้ด้วย ไม่ว่าจะจากผู้เล่นหรือสัตว์ร้าย

ถึงอย่างนั้น...เขาก็เป็นทหารผู้หนึ่ง จะไม่มีสิทธิมีเสียงใดๆก็คงจะไม่ใช่

“หยุดก่อน!” น้ำเสียงเคร่งขรึมของเขาดังขึ้น พร้อมกับลูกศรในมือที่ยื่นออกมาขวางหน้าผู้เล่นหนุ่มเอาไว้

“อะไร? จะหยุดฉันทำไม ฉันกำลังยุ่งอยู่ไม่เห็นหรอ! อ้อ เรื่องค่าเข้าออกเมืองใช่ไหม เอาไปเลย 100 เหรียญ! ไอ้พวกขอทานเอ้ย! เงินเท่านี้ก็แค่เศษเงินของฉันเท่านั้นแหละ!” ชายหนุ่มตะโกนออกไปด้วยความไม่พอใจ เขาไม่อยากเสียเวลาที่จะไล่ตามนังสารเลวคนนั้น ความตั้งใจของเขาก็คือ...ทันทีที่มันออกจากเมือง มันก็จะต้องตาย และทุกครั้งที่มันออกเมืองไปเพียงก้าวเดียว มันก็จะต้องตาย!

ทว่า...การขวางทางของ NPC ทหารทำให้เขาเสียเวลาในการไล่ตามหญิงสาวผู้นั้นแล้ว ไม่แน่ว่าตอนนี้มันอาจจะวิ่งหนีไปไกลแล้วก็ได้ ช่างเป็นการเสียเวลาเกินไป!

ทาง NPC ทหารที่ถูกโยนเหรียญ 100 เหรียญใส่หน้า กลับไม่ได้แสดงท่าทางโกรธออกมาเลย เขาเพียงส่งสัญญาณให้เพื่อนทหารช่วยกันไม่ให้ผู้เล่นออกจากเมือง จากนั้นก็ก้มลงแล้วค่อยๆเก็บเหรียญที่ผู้เล่นหนุ่มโยนทิ้งไว้ทีละเหรียญๆ 

แน่นอนว่าการแสดงออกของเขาไม่ต้องพูดก็ดูรู้ว่าจงใจทำให้ล่าช้า ผู้เล่นหนุ่มกัดฟันกรอด รู้สึกว่าตัวเองถูกเล่นงานแล้ว เขาอยากจะฆ่า NPC ทหารผู้นี้เหลือเกิน แต่รู้ว่าถ้าหากลงมือไปแล้วจะเข้ามาในหมู่บ้านนี้คงไม่ได้อีก มีเพียงทางเดียวก็คือ...รอจนกว่ากิจกรรมนี้จะจบ หลังจากนั้นก็ค่อยแก้แค้นก็ยังไม่สาย 

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นแค่เกมเท่านั้น แถมเขาก็ไม่ได้เข้ามาเล่นเกมนี้บ่อยนัก หากถูกพวก NPC แบนก็ไม่ได้เป็นอะไร กิจกรรมเช่นนี้ก็ไม่ได้มีบ่อยๆ สามปีจะมีครั้งหนึ่ง กว่าจะถึง 3 ปีครั้งหน้า...เขาก็อาจจะเป็นเจ้านายบริษัทของตนเองไปแล้วก็ได้ใครจะไปรู้ จำเป็นต้องมาเล่นเกมนี้อีกครั้งหรอ?

“ฮึ่ม! ช่วยทำทุกอย่างให้เร็วด้วย เงินก็จ่ายไปแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมาขวางฉันไม่ใช่หรอ? พวกแกเป็นทหารเสียเปล่า แต่กำลังถ่วงเวลาผู้แข่งขันคนหนึ่ง ไม่เท่ากับลำเอียงหรือ?”

“โอ้ ต้องขออภัยที่ทำให้คุณคิดว่าพวกเราลำเอียง อันที่จริง...กฎของพวกเราก็คือการไม่รับเงินเกิน 10 เหรียญ ดังนั้นจะต้องคืนเงิน 90 เหรียญนี้ให้คุณกลับไป” เจ้า NPC ทหารเข้าใจพูด ทั้งยังอ้างกฎที่เป็นเรื่องจริงอีก แน่นอนว่าถ้าเป็นคนอื่น...เขาอาจจะรับ 90 เหรียญนั้นไว้เป็นส่วนตัวก็ได้ ถึงอย่างไรก็ไม่ได้มีกฎห้ามรับสินน้ำใจจากผู้เล่นเสียงหน่อย

ทว่า...NPC อย่างเขาไม่มีหัวใจหรือ? ทหารเช่นเขาก็ต้องมีวิธีจัดการในแบบทหารเหมือนกันอยู่แล้ว

ผ่านไปเกือบ 5 นาที ในที่สุดเหรียญที่ตกอยู่ก็ถูกเก็บทั้งหมด NPC ทหารยังเอาเหรียญมานับอย่างใจเย็น ให้เห็นว่าเขากำลังคืนเงิน 90 เหรียญนั้นไป

ผู้เล่นหนุ่มหัวร้อนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรับเงิน 90 เหรียญกลับไปก็เตรียมจะวิ่งตามผู้เล่นหญิงสารเลวคนนั้นทันที ทว่า...NPC ทหารยังคงไม่ปล่อยเขา

“ช้าก่อน!”

“อะไรอีกวะ!!”

“ขออภัยด้วย แต่นี่เป็นกฎที่พวกเราต้องทำตาม เนื่องจากผู้แข่งขันทุกคนกำลังจะไปในพื้นที่ล่าที่เสี่ยงอันตราย พวกเราที่เป็นทหารจำเป็นต้องมอบคำอวยพรแก่ท่าน คาดหวังว่าท่านจะกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนำชิ้นส่วนสำคัญกลับมา ฉันขอให้คุณล่าอย่างระมัดระวัง ต้องคอยดูว่ามีสัตว์ร้ายอะไรอยู่ในพื้นที่บ้าง นอกจากนี้...บลาๆ”

NPC ทหารพูดยาวยืดไปอีก 3 นาทีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หัวของคนที่อยู่หน้าจอปูดโปน ในขณะที่กระดานสนทนาโลกเองก็คึกคักเพิ่มขึ้นอีกมาก 

- NPC ทหารคนนี้เจ๋งสุดๆ –

- กลายเป็นว่าเจ้าของฟาร์มอันซูหยวนผู้ร่ำรวยติดสินบนได้ดีจริงๆ ฮ่าๆ ขำจนจะตายแล้ว –

- ผู้เล่นคนนี้ยอมแพ้เถอะ วันนี้ได้รับคำอวยพรไปมากมายขนาดนี้ จิตใจคงสงบลงมากแล้ว ฮ่าๆ  -

- ขำจะตายชัก นี่มันเรื่องตลกสุดๆไปเลย NPC ของที่นี่มีมิติจริงๆ ตอนนี้ฉันกำลังชวนเพื่อนๆให้เข้ามาเล่นเกมนี้เพื่อดูพวกเขาเล่นตลกล่ะ –

- ฉันก็เหมือนกัน ตอนแรกไม่มีอะไรทำก็เลยเข้ามาเล่นเกม แต่เกมนี้มันตลกจริงๆนะ โดยเฉพาะการได้พูดคุยกับ NPC แบบนี้ หลังจากนี้ฉันจะลองไปก่อกวนพวก NPC บ้าง คนไหนเป็น NPC ทหารหนุ่มหล่อ ฉันจะลองเข้าไปจีบดูล่ะ ไม่แน่ว่าอาจจะกลายเป็นเกมจีบหนุ่มเลยก็ได้นะ –

- ฮ่าๆ กลัวจะจีบหนุ่มไม่ได้ แต่ถูกข้อหาล่วงละเมิดเจ้าหน้าที่น่ะสิ ฮ่าๆ –

การเสียหน้าของผู้เล่นหนุ่มนั้นทำให้คนมากมายรู้สึกว่ามันตลกมากๆ โดยเฉพาะกับ NPC ที่มีลักษณะเหมือนคนจริงๆ กระทั่งมีความลำเอียงช่วยเหลืออันซูหยวนด้วยซ้ำ แบบนี้ยิ่งทำให้น่าสนใจมากขึ้นไม่ใช่หรือ?

ต่างกับ NPC ที่ถูกตั้งค่ามาอย่างจำกัด เกมนี้เพิ่มความสนใจให้ผู้คนไม่น้อยเลยทีเดียว...

หลังจากที่ผู้เล่นหนุ่มกัดฟันกรอดอยู่หลังคีย์บอร์ดเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ถูกปล่อยตัวแล้ว เขาไม่พูดมากอีกเพราะกลัวว่า NPC ทหารพวกนั้นจะใช้ข้ออ้างให้ตัวเองอยู่ต่อ สุดท้ายกว่าจะได้ก้าวขาออกจากเมือง อันซูหยวนก็คงไปไกลแล้ว!

ซึ่งความคิดของเขาถูกต้องจริงๆ หลังจากที่อันซูหยวนออกจากเมืองมา เธอก็ไล่ตามหาร่องรอยของยูนิครอนมาหลายกิโลเมตรแล้ว ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเธอดีมาก แม้ว่าการใช้นิ้วกดแป้นพิมพ์จะทำให้ผู้เล่นไม่ได้รู้สึกเหนื่อย แต่ความหนืดของอินเทอร์เน็ต และการที่ต้องอาศัยอุปกรณ์ในการเคลื่อนไหว ทั้งหมดนี้ย่อมช้ากว่าการที่เคลื่อนไหวด้วยตัวเองอยู่แล้ว

 อีกทั้ง ซูหยวนก็เป็นผู้ใช้พลังงานคนหนึ่ง ทักษะของเธอย่อมไม่มีใครจะสู้ได้ในเวลานี้ เว้นแต่ผู้เล่นคนนั้นจะยกระดับความสามารถในการต่อสู้ไปถึงระดับสูงสุด นั่นยังต้องมาวัดกันอีกทีว่าใครจะเหนือกว่าใคร!

หญิงสาวไล่ตามเส้นทางมา เธอสังเกตเห็นธารน้ำใสหนึ่งก็ใช้สิ่งนี้เป็นแผนที่ย่อย เนื่องจากการไปยังพื้นที่ใหม่ๆของกิจกรรมนี้ จะต้องค่อยๆเปิดแผนที่เอาเอง ตรงจุดเช็คอินไหนที่ซูหยวนผ่านไป ก็จะปรากฏแผนที่ขึ้นให้ โดยจะมีตำแหน่งของสัตว์ร้ายซึ่งเป็นจุดสีแดงขึ้นให้เห็นก่อน มีจุดสีฟ้าซึ่งเป็นจุดของ NPC อาจจะมีพวกเขาที่กำลังทำหน้าที่ล่าเหมือนกัน หรืออาจจะกำลังรอให้ภารกิจอยู่

ซูหยวนค่อยๆไล่ตรวจสอบจุดสีแดงในแต่ละตำแหน่งเช็คอินว่ามียูนิครอนอยู่หรือไม่ ตรงไหนที่ตรวจสอบหมดแล้วก็ไปยังจุดเช็คอินอื่นๆ เนื่องจากต้องใช้เวลามากในการตรวจสอบ ทำให้เธอเช็คอินไปเพียง 3 แห่ง ก็มีจุดสีเหลืองปรากฏขึ้นในแผนที่ที่เพิ่งเช็คอินไปแล้ว

ดวงตาของหญิงสาวมีประกายบางอย่าง ในขณะที่หนูทองลายขาวเข้าใจเจตนาของเจ้านายทันที มันกระโจนไปในป่า อำพรางตัวจนไม่มีใครสังเกตเห็น ส่วนสุนัขทมิฬยังคงทำหน้าที่เป็นองค์รักษ์ต่อไป ซูหยวนไม่ได้ขี่เจ้าสุนัขทมิฬอีก แต่แยกกันเดิน เพราะแบบนี้จะทำให้เธอเพิ่มการโจมตีจากสองทางได้

ถึงการตรวจสอบจะพบว่าระดับของผู้เล่นคนนั้นไม่ได้สูงมากนัก แต่เธอก็ไม่ใช่ผู้เล่นเกมมืออาชีพ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ผู้เล่นหนุ่มได้อัพเกรดอาวุธหรือทักษะอะไรในเกมแล้วบ้าง ดังนั้นจึงต้องป้องกันเอาไว้ก่อน

ซึ่งโชคดีที่ซูหยวนระวังตัวอยู่เสมอ เพราะทันทีที่ระยะของเธอกับชายหนุ่มคนนั้นห่างกันไม่มากนัก ตอนนั้นเอง บูมเมอแรงคมสองด้านที่มีช่องให้จับตรงกลางสีน้ำตาลอ่อนก็ถูกขว้างออกมา

สัญชาตญาณของอันซูหยวนดีมากอยู่แล้ว เมื่อมีอาวุธที่โจมตีมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ เธอย่อมสามารถขยับตัวเพื่อหลบหลีกได้ ทว่า...อาวุธบูมเมอแรงนี้ไม่ใช่อาวุธธรรมดา เพราะมันเป็นอาวุธที่ถูกยกระดับมาไม่น้อยแล้ว ผู้เล่นคนนี้ตอนที่เกมกำลังเป็นที่นิยม ใช้เวลาและทรัพยากรไปไม่น้อยกับเกม ดังนั้นย่อมไม่ใช่ผู้เล่นระดับต่ำทั่วไป ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขายังยึดติดกับเกมนี้ อีกทั้งยังมั่นใจมากว่าจะเอาชนะอันซูหยวนได้

ฟวับ ฟวับ ฟวับ!

แม้จะหลบการโจมตีแรงพ้น ทว่าทันทีที่บูมเมอแรงล็อกเป้าหมายแล้วก็จะวกกลับมาหาอันซูหยวนอีกครั้ง เธอจะต้องหลบการวกกลับมาของมันให้ได้ แต่ตอนนั้นเองที่ร่างของผู้เล่นหนุ่มปรากฏตัว เขากระโจนออกมาด้วยความเร็ว ในมือยังมีบูมเมอแรงอีกอัน

ปรากฏว่าเป็นบูมเมอแรงคู่!!

- ว้าว! ผู้เล่นคนนี้ก็ไม่ธรรมดาจริงๆนั่นแหละ สมแล้วที่ปากดีได้ –

- นี่มันสุดยอดบูมเมอแรงเลย เป็นผู้เล่นที่สุดยอดจริงๆ เสียก็แค่นิสัยเท่านั้น –

- ให้ตายเถอะ แบบนี้จะเป็นการเอาเปรียบไปไหม ดูผู้เล่นหญิงคนนั้นสิ เธอเป็นสายโจมตีในระยะไกลนะ ฉันยังเห็นว่าเธอเลี้ยงสัตว์เพื่อช่วยโจมตีด้วย แบบนี้จะเอาชนะเจ้าหนุ่มบูมเมอแรงคู่ได้ไหมเนี่ย –

- ถ้าเธอพลาดท่า ฉันก็อยากจะเข้าไปช่วยนะ ทุกคนคิดว่ายังไง –

- ไม่ดีๆ พวกเราควรจะเป็นผู้ชมที่ดีนะ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ผู้เล่นแข็งแกร่งจัดการผู้เล่นอ่อนแอนี่เป็นเรื่องปกติ อย่าทำลายห่วงโซ่อาหารเลย –

กระดานสนทนายังคงคึกคักเต็มที่ ยิ่งพวกเขาได้เห็นการต่อสู้สุดแข็งแกร่งของเจ้าคนปากดีก็ยิ่งมีคนเข้ามาชมมากขึ้นเท่านั้น แม้ส่วนใหญ่จะเป็นการด่าทอเขา กระนั้นก็ไม่มีใครไม่อยากเห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดจากชายหนุ่ม

เห็นบทสนทนาเริ่มเปลี่ยนทิศทาง รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของผู้เล่นหนุ่มก็ปรากฏขึ้น ตัวเขาเข้าใจดีถึงพวกผู้เล่นเหล่านี้เลย ก็นะ...พวกที่จิตใจบิดเบี้ยวนั้นมีอยู่ทุกที่จริงๆ ตัวเองถูกรังแกมาก่อนก็คงจะอยากให้คนอื่นถูกรังแกบ้างนั่นแหละ อย่างไรนี่ก็เป็นเกมที่มาเล่นเพื่อความสนุกสนานอยู่แล้ว จะมาพูดถึงคุณธรรม จริยธรรมอะไรล่ะ!

ตอนที่คิดว่าตัวเองน่าจะจัดการได้ด้วยการโจมตีนี้แล้ว เวลานั้นเองด้านหลังของเขาก็ปรากฏเงาสีดำหนึ่งขึ้น เป็นสุนัขทมิฬที่เขาไม่ได้ใส่ใจตั้งแต่แรก

“กรรซ์!!”

มันกระโดดเข้ามาพร้อมกับกางกรงเล็บ ปรากฏว่าใช้อันซูหยวนเป็นเหยื่อล่อ ในขณะที่ผู้โจมตีแท้จริงแล้วก็คือสุนัขทมิฬ! นี่เป็นการเล่นเกมที่เสี่ยงมากๆ แต่ก็เป็นเทคนิคที่ดีเช่นกัน

ผู้เล่นหนุ่มกดใช้ทักษะม้วนตัวเพื่อหลบการโจมตีทางอากาศ ทำให้เจตนาที่จะฆ่าอันซูหยวนในการโจมตีนี้หายไปด้วย ทว่า...ตอนที่เขารู้สึกเจ็บใจที่อะไรๆไม่ได้ดั่งใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาหมดมุกไปแล้ว

ควับ!!

บูมเมอแรงที่วกกลับมาพุ่งด้วยความเร็ว เขากดใช้ทักษะเร่งสปีดให้กับมัน ด้วยความเร็วเช่นนี้จะทำให้ผู้เล่นที่ชะล่าใจรับมือไม่ทันแน่

คนเกือบจะกดพิมพ์เลข 5 จำนวนมากเพื่อเย้ยหยัน หวังให้เธอมาเห็นข้อความนี้หลังจากตายและต้องรอคูลดาวน์ในการเข้ามาเล่นเกมใหม่ ทว่า...ก่อนที่เขาจะกดส่ง เวลานั้นมือของหญิงสาวก็เหมือนกับกำลังร่ายรำ

เร็ว!!

นี่เป็นความรู้สึกที่ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา มือของเธอเร็วมาก มากจนแทบจะเรียกว่ากดใช้ทักษะไม่ได้แล้ว! เขาประหลาดใจจริงๆ แต่หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียง “เคร้ง!” เป็นลูกศรในมือของเธอปะทะเข้ากับบูมเมอแรงของเขา มันกระเด็นออกไปทั้งคู่ กระนั้นก็หมายความว่าการลอบโจมตีนี้ไม่สำเร็จแล้ว!

สีหน้าผิดหวังของผู้เล่นหนุ่มปรากฏขึ้น อย่างไรก็ตาม...สีหน้าของเขาได้เปลี่ยนไปทันทีหลังจากที่จู่ๆฉากตรงหน้าก็ดับไป

“เชี่....!! เกิดอะไรขึ้นวะ!” คนกระแทกคีย์บอร์ดของตนเองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะพบว่าหน้าจอกำลังขึ้นแจ้งเตือนเป็นสีเทา

- ผู้เล่นเข้าสู่ช่วงเวลาพักฟื้นหลังความตาย ระบบจะส่งผู้เล่นไปในเมืองที่เช็คอินล่าสุดในอีก 59 นาที ระหว่างนี้ผู้เล่นสามารถชมวิดีโอการต่อสู้ครั้งล่าสุดได้เพื่อปรับปรุงวิธีการต่อสู้ในครั้งต่อไป –

การแจ้งเตือนนี้ช่างคุ้นตาเสียจริง นี่แปลว่าตัวละครของเขาได้ตายไปแล้ว แต่...ตายอย่างไร? เขาตายตอนไหนกัน!!

เขากด “ตกลง” เพื่อชมวิดีโอย้อนหลัง ภาพที่เห็นก็คือตอนที่เขากำลังม้วนตัวหลบการโจมตีของสุนัขตัวใหญ่สีดำที่ลอบเข้ามาจากด้านหลัง ในขณะที่ผู้เล่นหญิงก็หันไปโจมตีบูมเมอแรงด้านหลังจนทำให้มันกระเด็นออกไป ทว่าหลังจากนั้น...ลูกศรหนึ่งที่ถูกปล่อยออกไปก็เหมือนหายไปในพริบตาเดียวแล้วพุ่งเข้าใส่หน้าอกของเขา และทำให้ตัวละครของเขาล้มลง

“อะไรวะ! ไม่เข้าใจ นั่นมันอะไร!” แม้เขาจะชมการต่อสู้ย้อนหลัง แต่ลูกศรนั้นมันอะไร?

แน่นอนว่าการได้ดูภาพช้านี้ย่อมทำให้เขาเห็นการเคลื่อนไหวของอันซูหยวนมากขึ้น แต่ก็เห็นแค่ว่าเธอยิงศรออกไป 2 ครั้งเท่านั้น แล้วศรหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่บูมเมอแรงของเขา ทว่าอีกศรหนึ่งมันวกกลับมายิงเขาได้ยังไง

ปัง!!

คีย์บอร์ดที่เหลืออยู่ของเขาก็ถูกทุบจนแตกกระจายไปทั้งอย่างนั้นเอง เขาโยนมันทิ้งไปกับเม้าส์ที่พังไปก่อนหน้านี้ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกโกงเกมอย่างไรอย่างนั้น!!

……………………………