บทที่ 450 การเติบโต (อ่านฟรี 30 พ.ค 69)

บทที่ 450 การเติบโต

​ระหว่างนี้ ก่อนที่จะมีการประกาศอันดับออกมา เป็นช่วงเวลาที่ผู้เล่นกระตือรือร้นกันอย่างมาก พวกเขาส่งข้อความกันรัวๆเพื่ออวดเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นมา พร้อมกันนั้นก็ดูว่าใครบ้างที่มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นอันดับหนึ่ง

-​ฉันสามารถปลุกแฟร์รี่ขึ้นมาได้จริงๆล่ะ ดีใจสุดๆไปเลย แม้ว่าจะไม่ได้รับอันดับสูงๆ แต่ฉันก็ชอบแฟร์รี่มากๆ มันตัวเล็กและสดใส เป็นเหมือนผีเสื้อตัวน้อยๆเลย –

-​สิ่งที่ฉันได้รับนั้นน่าผิดหวังมาก ฉันให้มันกินแร่ทองแดงเพื่อที่จะได้สร้างสุดยอดเทคโนโลยี แต่ผลลัพธ์ก็คือได้ตุ่นทองแดงออกมา แถมหน้าตาก็น่าเกลียดมากด้วย –

-​คนข้างบนนั้นยังโชคดีที่ได้ตุ่นทองแดง ฉันได้ด้วงหัวอึ มันเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสูงนะ ฉันตรวจสอบแล้วว่าอยู่ขั้น A ในลำดับที่ 32 โอกาสที่ฉันจะได้รับอันดับสูงมาก แต่นั่นก็หมายความว่าฉันจะต้องเห็นเจ้าด้วงหัวอึนี้ตลอดไปน่ะสิ! ที่จริงแล้วฉันไม่ได้ให้มันกินอึเสียหน่อย ฉันส่งสัตว์ร้ายที่ล่าได้ให้มันกินทุกวัน ใครจะไปคิดว่ามันสนใจกินอึของสิ่งมีชีวิตพวกนั้นมากกว่าเลือดกับเนื้อ –

-​ของฉันให้กินหมาป่าจำนวนมาก หวังว่าจะได้หมาป่าสุดเท่ สุดท้ายมันกลายเป็นตัวฝุ่นที่มีขนนุ่มฟู ฉันตรวจสอบแล้วมันอยู่ระดับ C อันดับ 88 ช่างเป็นตัวที่ไม่มีประโยชน์จริงๆ –

-​หืม? ขอดูตัวฝุ่นหน่อยได้ไหม แค่คิดก็รู้สึกว่ามันน่ารักแล้ว –

ความกระตือรือร้นของทุกคนลามมาจนแท็กชื่อผู้เล่นอันซูหยวนผู้ร่ำรวยโดยตรง เดิมทีเธอไม่คิดจะเข้าไปตอบคำถามใดๆ แต่มีผู้เล่นคนหนึ่งบอกว่าถ้าเธอบอกว่าได้รับอะไรมา จะส่งของขวัญมาให้ ซูหยวนคิดเล็กน้อยสุดท้ายก็ยอมบอกไป ถึงอย่างไรเธอก็ซ่อนมันไม่ได้อยู่ดี

เพราะเมื่อครบกำหนด 2 ชั่วโมง หากเธอเป็นผู้ที่ได้อันดับ 1-3 ก็จะถูกเปิดเผยข้อมูล และซูหยวนก็มั่นใจมากว่าตัวเองจะต้องได้อันดับนี้ ถึงกับเชื่อว่าอันดับหนึ่งจะเป็นของเธอด้วยซ้ำ

-​ผู้เล่นอันซูหยวนผู้ร่ำรวยจะไม่ยอมบอกจริงๆหรอ พวกเรากำลังทายกันสนุกๆ ทุกคนคิดว่าเธออาจจะได้อันดับหนึ่งนะ ทำไมไม่ลองมาพูดคุยกันบ้างล่ะว่าได้อะไรมา ถ้ายอมบอก...ฉันจะให้อุปกรณ์ตกแต่งเพิ่มเลยเอ้า! –

-​จะเอาอุปกรณ์ตกแต่งไปทำอะไรอีก ตอนนี้ก็เป็นอันดับหนึ่งแล้ว ถ้ายอมบอกจะให้เหรียญฟรีๆเลย –

-​ใช่ๆ พวกเราก็จะให้เหมือนกัน –

-​เหอะ! พวกแกกำลังคาดหวังอะไรอยู่ ที่หายเงียบไปนี้ไม่ใช่เพราะกำลังผิดหวังอย่างมากรึไง พูดกันว่าจะได้อันดับหนึ่ง แต่ขอโทษนะ...ฉันได้รับ “แมมมอสหิน” ระดับ A ที่ 7 ดังนั้นอันดับหนึ่งนี้ฉันขอก็แล้วกัน –

ผู้เล่นหนุ่มที่ได้รับความทรมานทางจิตใจมาหลายครั้งรีบพิมพ์ในกระดานสนทนาโลกทันทีหลังพบว่าแมมมอสหินของตนเองเป็นสัตว์ระดับสูงขนาดนี้

ต่อให้เป็นช่วงที่เกมมีผู้เล่นจำนวนมากก็ยังไม่ได้รับแมมมอสหินมาได้ง่ายๆ ความมั่นใจนี้ทำให้เขากล้าปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ไม่ค่อยมีคนสนใจเขามากนัก ราวกับว่าทุกคนเคยชินเสียแล้ว

กระโดดออกมาทีไรก็ถูกตบหน้ากลับไปทุกครั้ง ดังนั้นตอนนี้พวกเขาแค่กำลังรอให้ผู้เล่นอันซูหยวนผู้ร่ำรวยออกมาตบหน้าอีกครั้งอย่างไรล่ะ

- ฉันได้รับจิตวิญญาณต้นไม้โลกระดับ S – และซูหยวนก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เธอพิมพ์ข้อมูลของตนเองเข้าไปในกระดานสนทนา ซึ่งคำพูดของเธอทำให้แชทที่กำลังกระตือรือร้นหยุดชะงักไปทันทีเหมือนกับได้เปลี่ยนเป็นป่าช้าเสียแล้ว

- ฉันยังไม่ได้ตรวจสอบอันดับ แต่มั่นใจว่าน่าจะได้อันดับหนึ่งนะ ถ้ามีใครได้ระดับ S เหมือนกัน ก็ลองมาพูดคุยกันหน่อย อย่าให้ฉันดีใจเก้ออยู่คนเดียว –

​ซูหยวนส่งข้อความเข้าไปในกระดานสนทนาอีกประโยค ซึ่งทำให้คนที่อยู่หลังแชทสนทนาที่เงียบไปเนื่องจากความตกตะลึงกลับมาพูดคุยกันให้คึกคัก

- ความมั่นใจที่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ก็นะ...ถ้าฉันได้สิ่งมีชีวิตระดับ S ฉันก็คงมั่นใจเหมือนกัน –

- ยินดีด้วยนะ อันดับหนึ่งก็คงจะเป็นเธอแล้ว ต่อให้เป็นช่วงเวลาก่อนที่เกมจะซบเซา คนที่ได้อันดับหนึ่งส่วนใหญ่ก็อยู่ในระดับ A เท่านั้นแหละ เดิมทีแล้วยังคิดว่าผู้เล่นชายคนนั้นจะคว้าอันดับหนึ่งไปเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเธอ –

- เดี๋ยวนะ เมื่อครู่ผู้เล่นอันซูหยวนผู้ร่ำรวยบอกว่าได้รับจิตวิญญาณต้นไม้โลกใช่ไหม? ฉันคิดว่าน่าจะเกี่ยวกับที่เธอทำภารกิจช่วยเหลือพวกเอลฟ์และพวกสัตว์เทพก่อนหน้านี้ใช่ไหม? –

- อ่า ฉันจำได้แล้ว น่าจะมีผลมาจากภารกิจนั้นด้วยนะ หรือว่าพวกเอลฟ์ให้อะไรดีๆมา แล้วเธอก็เอาให้เมล็ดพันธุ์กินหรือเปล่า –

- สุดยอดไปเลย นอกจากจะทำภารกิจเพื่อให้ได้รับแมวขโมยเพิ่มขึ้น ก็ยังเอารางวัลมายกระดับให้กับเมล็ดพันธุ์อีก หลังจากนี้เธอมีจิตวิญญาณต้นไม้โลกของตัวเองแล้ว ก็สามารถทำให้พืชพรรณในแปลงเพาะปลูกเติบโตอย่างก้าวกระโดดได้เลยใช่ไหม? –

- ตื่นเต้นจริงๆ ตอนแรกฉันไม่คิดจะไปที่ฟาร์มของเธอนะ แต่พอได้ยินว่ามีจิตวิญญาณต้นไม้โลก ฉันก็อยากจะไปดู เดี๋ยวจะเอาแต้มแมวขโมยไปมอบให้นะ ฉันจะไม่ขโมยของเธอจริงๆ เอาเป็นว่า...คอยดูว่าฉันจะเข้าไปเอาโรงแล่เนื้อของเธอไว้นะ ฉันจะเข้าไปเวลา 8.00 น. เพราะฉันไม่ได้ต้องการขโมยจริงๆ แค่อยากจะเข้าไปดูเท่านั้น –

- บวก 1 เอาด้วย ฉันก็จะเล็งโรงแล่เนื้อของเธอ เข้าไปประมาณ 8.15 น. ก็แล้วกัน ตอนนั้นฉันน่าจะถึงที่ทำงานแล้ว พักผ่อนรอเวลาเริ่มงาน จะเปิดมือถือดูเกมนะ –

​พวกผู้เล่นตื่นเต้นกันมากที่ได้ยินเกี่ยวกับจิตวิญญาณต้นไม้โลก พวกเขารู้ว่าที่เกมนี้มีการตั้งค่า “ต้นไม้โลก” เอาไว้ 12 แห่ง ซึ่งทุกแห่งมีพวกเอลฟ์ดูแลอยู่ จากการที่พวกเขาได้เข้าร่วมกิจกรรมในเทศกาลทำให้รู้ว่ามีหมู่บ้านเอลฟ์หลายหมู่บ้านที่ถูกทำลายไป จิตวิญญาณต้นไม้โลกถูกทำลายโดยพวกมารร้ายที่มาบุกรุก สุดท้าย...ไม่ได้คิดว่าระบบจะแจกจิตวิญญาณต้นไม้โลกออกมาเช่นนี้

​คงจะเป็นการทำเพื่อให้ยังมีจิตวิญญาณต้นไม้โลกอยู่ครบทั้ง 12 แห่งเหมือนเดิมสินะ เปลี่ยนก็แค่ตำแหน่งหนึ่งอยู่ในมือของผู้เล่นแล้ว ช่างเป็นเกมที่มีความคิดสร้างสรรค์ดีจริงๆ

​ไม่มีใครพูดถึงผู้เล่นหนุ่มอีกเลย พวกเขาสนใจแค่จิตวิญญาณต้นไม้โลกของซูหยวนเท่านั้น และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มที่เพิ่งทำเม้าส์ และคีย์บอร์ดพังไปจนต้องซื้อมาเปลี่ยนใหม่ได้โมโหอีกรอบ คราวนี้เขาเข็ดแล้ว ไม่ลงมือกับอุปกรณ์ทั้งสองอย่างอีก ทว่าขาไม่รักดีกับทนไม่ไหว เตะเข้าไปที่ลำโพงขนาดเล็กจนเกิดเสียง “ตู้ม” ลำโพงกระแทกกับผนังด้านหลังจนสุดท้ายก็เกิดเป็นรอยแตกขนาดเล็ก

​แม้จะไม่ได้ทำให้ลำโพงพังในครั้งเดียว กระนั้นลำโพงนี้ก็เป็นของราคาแพงเช่นกัน หากเขาไม่ต้องการใช้งานแล้วเอาไปขายมือสอง จากเดิมราคาน่าจะอยู่ประมาณ 3,000 – 5,000 เหรียญ ตอนนี้ตกลงไปเหลือ 500 เหรียญแล้ว หายไป 10 เท่า เนื่องจากอารมณ์ร้ายของตนเอง

​ชายหนุ่มกุมขมับมองดูบทสนทนา ถึงกับย้อนกลับไปดูข้อความเก่าๆตั้งแต่ต้นที่ตัวเองอวดดีในกระดานสนทนามากมาย เข้าใจว่าด้วยการกลับมาเล่นเกมนี้แล้วจะทำให้ตนเองได้กลายเป็นจุดศูนย์กลางของโลก อยากจะมีชีวิตดีๆที่ผู้คนอิจฉากับเขาบ้าง คิดไม่ถึงเลยว่า...แม้แต่ในเกมนี้ที่คาดหวัง ก็ยังต้องไล่ตามหลังคนอื่นอยู่ดี

​เขาห่อตัวลงไป น้ำตาหยดเล็กๆที่เกิดจากความอัดอั้นมานานไหลซึมออกมา มองดูฟาร์มตนเองที่ถูกขโมยของไปมากมาย ทั้งยังมีสภาพแห้งเหี่ยวไม่เหมือนฟาร์มของผู้เล่นอันซูหยวนผู้ร่ำรวยที่ตนเองได้เข้าไปพยายามขโมยของมาก่อนหน้านี้ เขารู้ดีว่าตนเองพลาดอะไรไป

​ผู้เล่นระดับ 85 นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ กว่าเธอจะยกระดับฟาร์มของตนเองมาถึงขนาดนี้ได้ย่อมต้องใส่ใจลงทุนลงแรงไปมากแล้ว ส่วนตัวเขาล่ะ....หลังจากทอดทิ้งเกมนี้ไปแล้วกลับเข้ามาใหม่ คิดแค่ว่าตัวเองมีความรู้ที่ได้จากผู้เล่นเก่าๆเกี่ยวกับวิธีการหาแต้มแมวขโมยแล้วก็จะทำให้ชนะเหนือผู้ใด....นี่เป็นความคิดที่ตื้นเขินจริงๆ

​พลันทำให้นึกถึงสถานการณ์ที่ทำงานของตนเอง เขาเรียนจบปริญญาตรีก็ตระเวนหางานไปทั่ว เกือบ 5 เดือนที่ไม่มีใครสนใจหรือเห็นความสามารถของเขา กระทั่งที่ทำงานแห่งนี้...อีกฝ่ายเรียกเขาไปสัมภาษณ์และถามเขาว่า “คุณสามารถทำงานภายใต้แรงกดดันได้มากแค่ไหน” ตอนนั้นเพื่อให้ได้งาน เขาย่อมต้องบอกว่าตัวเองทำได้แน่ แล้วก็ยกตัวอย่างกิจกรรมที่เคยทำในสถาบันศึกษาเพื่อให้ผู้สัมภาษณ์เชื่อว่าเขาเคยมีประสบการณ์มาก่อน

​และครั้งนั้นก็ทำให้เขาได้รับงานนี้จริงๆ เมื่อมีงานเรียกตัว...เขาจำได้ว่าตัวเองดีใจมาก โทรไปอวดพ่อแม่พี่น้องทั้งหมด แม้แต่เรียกเพื่อนๆมาเพื่อเลี้ยงฉลองความสำเร็จนี้ ซึ่งตอนนั้นมีเพื่อนหลายคนที่ยังไม่ได้งานทำด้วยซ้ำ ทำเอาเขาภาคภูมิใจในตัวเองมาก อย่างไรก็ตาม...เมื่อได้เข้ามาทำงานจริงๆ ความกดดันที่พวกเขาหมายถึงนั้นมากเกินไป และมันก็ค่อยๆทำให้เขาหมดหวังกับชีวิตการทำงาน

​เขาทำงานร่วมกับแรงกดดันได้ แต่หลายครั้งก็แสดงออกมาไม่ดี หลายครั้งทำให้ลูกค้าไม่พอใจเพราะเขาชักสีหน้า หลายครั้งก็ทำให้หัวหน้าไม่พอใจเพราะเขาเตรียมงานออกมาไม่ตรงใจ เขาเริ่มค่อยๆเปลี่ยนความคิดโทษตัวเองเป็นโทษคนอื่น จากนั้นก็โทษโชคชะตา และใช่...ทุกวันนี้เขาก็คิดว่าตัวเองไม่ได้ผิดอะไร จนกระทั่งเข้ามาเล่นเกมนี้

​เขาถูกตอกหน้าซ้ำไปซ้ำมาเหมือนกับที่ถูกกระทำในชีวิตจริง เมื่อคาดหวังก็ผิดหวัง เมื่อคาดหวังใหม่ก็ผิดหวังใหม่ แถมยังทำให้คนอื่นๆเกลียดชังจนพาลรวมหัวกันต่อต้านเขาด้วย

​เหมือนมากๆ เหมือนชีวิตจริงมากๆ นี่หมายความว่ายังไง? ทำไมทุกอย่างจึงกลายเป็นแบบนี้ทุกครั้งไป...

​โชคดีหรือร้ายก็ไม่ทราบได้ แต่ทุกคนในเกมนี้แสดงความคิดของตนเองออกมาโดยตรง ไม่ได้เก็บเอาไปนินทาเหมือนกับพวกเพื่อนร่วมงานที่ต่อหน้าแสดงออกว่าเป็นมิตร แต่ลับหลังกลับสุมไฟให้เขาจนแทบจะไหม้ไปทั้งตัว

​แชทที่แสดงความเกลียดชัง แชทที่บอกว่าเขาเห็นแก่ตัว แชทที่บอกว่าเขาสมควรโดนแล้ว แถมยังมีแชทที่ทุกคนเอาใจใส่คู่แข่งของเขา ทั้งๆที่ทางนั้นไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ก็แค่...แบ่งปันน้ำใจครั้งเดียว แค่นั้นก็ได้รับความรักเช่นนี้เลยหรือ?

​ดวงตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อยเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง ใครจะไปคิดว่าวันรุ่งขึ้นที่ปกติแล้วเขาจะถึงที่ทำงาน 8.29 น. ก่อนเวลาเริ่มงาน 8.30 น. เพียง 1 นาที เวลานี้กลับไปถึงที่ทำงาน 7.30 น. ซึ่งทำให้ทุกคนในที่ทำงานประหลาดใจอย่างมาก

“ทำไมวันนี้มาเร็วล่ะคะ” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

“คือ...ผม ผมอยากลองเปลี่ยนแปลงตัวเองดูน่ะครับ” เริ่มจากการพูดความจริงออกไป ก็เหมือนกับที่ผู้เล่นอันซูหยวนมักจะแสดงความคิดเห็นของตนเองอย่างตรงไปตรงมา ถ้าอีกฝ่ายถามเพราะอยากรู้อยากเห็น เขาก็ตอบให้ได้เข้าใจไปเลย

​คำตอบของชายหนุ่มทำให้พนักงานสาวชะงักไปเล็กน้อย เธอแอบมองพวกเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆแล้วก็ทำใจกล้าถามต่อ

“เปลี่ยนแปลงตัวเองหรอคะ จะเปลี่ยนแปลงยังไงคะ”

“คือว่า...ก่อนหน้านี้ผมคิดเข้าข้างตัวเองเกินไป หลังจากนี้จะลองร่วมงานกับคนอื่นๆ คิดเผื่อคนอื่นให้มากขึ้นครับ”

“โอ้....” เพื่อนร่วมงานหญิงเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ สายตาของเธอถึงจะพยายามเก็บไปแล้วแต่ก็ยังมองเห็นได้อยู่ดี คนพูดเริ่มประหม่าขึ้นอีกครั้ง เขาในสายตาของเพื่อนร่วมงาน...ที่จริงแล้วเลวทรามเช่นนั้นเลยหรือ?

“จิ้งจิ้ง ขอไฟล์งานเมื่อวานหน่อย อ้อ แล้วก็ถอดเทปมาให้ด้วย ขอก่อนเที่ยงวันนี้นะ อย่าลืมเอาเอกสารที่จะประชุมพรุ่งนี้ให้เสร็จด้วย หัวหน้าบอกว่าอยากจะตรวจงานก่อนให้ลูกค้าน่ะ” เสียงตะโกนของเลขาที่ดังออกมาจากห้องทำงาน ทำให้คนที่ถูกเรียกว่าจิ้งจิ้งชะงักไป

​สีหน้าเหนื่อยหน่ายของเธอปรากฏอีกครั้ง หากเป็นก่อนหน้านี้...ชายหนุ่มย่อมมองไม่เห็นมัน ไม่สิ! ต้องบอกว่าเขาจงใจจะมองไม่เห็นมันต่างหาก

“ถ้างั้นก็ขอตัวก่อนนะ” เธอหันมาบอกชายหนุ่มอย่างมีมารยาท เมื่อเดินจากไปสามก้าว ตอนนั้นชายหนุ่มไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ จู่ๆเขาก็เรียกเธอไว้

“เอ่อ อันที่จริง...งานที่หัวหน้ามอบให้ฉัน 1 งานเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว วันนี้ยังไม่มีอะไรต้องรีบจัดการ ถ้าอย่างนั้น...ให้ฉันช่วยถอดเทปที่ประชุมของเมื่อวานมาดีไหม จะรีบทำแล้วส่งให้เพื่อเอาไปปรับอีกที..” เขาพูดแบบไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเท่าไรนัก จะบอกว่าเขินก็ได้ ไม่ชินก็ได้ ถึงอย่างนั้น....เมื่อเขาพูดออกไปแล้ว ที่สำนักงานก็เงียบกันไปหมด

“นี่...จริงหรอ? ได้หรอคะ” จิ้งจิ้งเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อ

“ก็ถ้าคุณทำไม่ทันแล้วอยากให้คนช่วย...”

“ถึงจะเกรงใจ แต่ขอบคุณมากจริงๆนะคะ ประชุม 1 ชั่วโมง ถ้าต้องถอดเทปเสียงคนเดียว ด้วยที่ฉันพิมพ์ช้าน่าจะใช้เวลา 3 ชั่วโมงแน่ค่ะ ฉันเคยได้ยินว่าคุณพิมพ์เร็วมากแล้วก็เก่งในเรื่องการใช้โปรแกรม AI ต่างๆด้วย”

“อ่า ใช่ครับ แต่ปัญหาก็คือตอนที่ถอดออกมามันจะเป็นคำพูดทุกคำ ต้องเอามาปรับแก้อีกครั้งน่ะ...”

“นั่นก็พอแล้วค่ะ เอามาอ่านปรับแก้ก็ยังดีกว่าต้องไปฟังทุกคำใหม่ ขอบคุณมากนะคะ รบกวนช่วยฉันด้วยค่ะ เดี๋ยวกลางวันนี้จะเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนนะคะ” จิ้งจิ้งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรครั้งแรก ทำเอาชายหนุ่มที่ปกติแล้วปล่อยออร่ามืดมน รวมทั้งทุกคนในที่ทำงานก็แสดงออร่ามืดมนให้เขาด้วย เวลานี้กลับมีแสงสว่างเล็กๆหมุนรอบตัว

​งานที่เขารับมาช่วยทำนี้ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงเลย เขาสามารถใช้โปรแกรมช่วยทำได้ โดยเวลาก่อนเริ่มงาน 1 ชั่วโมงก็ทำเสร็จแล้ว ส่วนการปรับแก้งานต่างๆก็ปล่อยให้จิ้งจิ้งจัดการ เมื่อได้เขาช่วย...เธอก็ทำงานของตัวเองเสร็จทันเวลา

​ก่อนพักเที่ยง หัวหน้ามอบงานชิ้นใหญ่มาให้เขา และต้องการก่อนเย็นวันนี้ ตอนแรกเขาทำไปและถูกตีกลับ แค่รูปแบบการนำเสนอก็ไม่เข้าตาแล้ว ทำเอาบรรยากาศดีๆในตอนแรกเปลี่ยนเป็นมืดมนอีกครั้ง ทว่าตอนที่เขาคิดว่าทุกอย่างที่ทำไปมันเสียเปล่า ตอนนั้นเพื่อนพนักงานสาวก็เดินเข้ามาแล้วกระซิบบอก...

“หัวหน้าคนนี้ไม่ชอบสีน้ำเงินนะคะ แม้ว่าสีน้ำเงินจะเข้ากับธีมเทคโนโลยีที่จะเอาไปขายมากที่สุด แต่หัวหน้าไม่ชอบก็เลยไม่ให้ผ่านค่ะ ลองเปลี่ยนเป็นสีม่วง สีส้ม หรือสีเขียวเข้มๆดู สำหรับฉัน...ฉันคิดว่าธีมจัดเรียงเดิมก็ดีอยู่แล้ว สู้ๆนะคะ”

​จิ้งจิ้งกระซิบบอกอย่างนั้นแล้วก็จากไป ชายหนุ่มไม่เข้าใจทั้งหมด...แต่เขาก็ไม่มีความคิดอื่นเหมือนกัน จากนั้นจึงลองเปลี่ยนสีธีมทั้งหมดให้เป็นสีม่วง ส้ม และเหลือง พอเอาไปนำเสนอ...หัวหน้ามองเขาด้วยสายตาประหลาดใจเพราะครั้งนี้เจ้าหนุ่มหน้าเหวี่ยงมันทำงานที่สั่งเสร็จเร็ว แถมยังแก้ไขได้ตรงจุดอีกด้วย

“เอาอันนี้ก็แล้วกัน ไปจัดเรียงข้อมูลแล้วทำเป็นไฟล์สมบูรณ์มาให้ผมตรวจสอบเนื้อหาอีกครั้ง”

“เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับหัวหน้า”

“อืม” แม้หัวหน้าจะโบกมือไล่ ทว่าชายหนุ่มกลับมีรอยยิ้มแต่งแต้มที่ใบหน้า เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องก็เห็นว่าจิ้งจิ้งชูกำปั้นให้เขาแล้ว

​ดูเหมือนว่า...เขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาบ้างแล้วล่ะนะ...

……………………………