บทที่ 458 คำสั่งจากหัวหน้าเก่า (อ่านฟรี 7 มิ.ย. 69)

บทที่ 458 คำสั่งจากหัวหน้าเก่า

“ท่านพันเอกเติ้ง หัวหน้าหน่วยจู่โจมที่สองทำเรื่องผิดพลาดขึ้นแล้วจริงๆ เขาได้ปลุกเจ้ายักษ์รหัสอันตรายที่ 2 ขึ้นมาแล้ว เพียงเพื่อซ่อนความผิดของตนเองเท่านั้น เวลานี้มีทหารกล้าผู้เสียชีวิตไปแล้วมากกว่า 100 นาย...”

คนที่นำเรื่องมารายงานกล่าวด้วยเสียงเศร้า เขาไม่กล้าสบตากับพันเอกเติ้งที่อุตส่าห์เอาเรื่องนี้มาพูดตั้งแต่เมื่อ 10 นาทีก่อน บอกให้พวกผู้นำลงมือทำอะไรสักอย่างกับหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่สองก่อนที่จะมีความเสียหายระดับสูง แถมยังระบุชื่อทหารที่อยู่ใต้สังกัดทหารระดับสูงอย่างสกุลไห่ และอีกสองสามตระกูลด้วย

โดยพันเอกเติ้งได้บอกว่า กลุ่มคนพวกนี้มีความแค้นอย่างยิ่งกับลูกศิษย์ของเขา พลทหารพิเศษอันซูหยวน ดังนั้นเมื่อเขาพาเธอมาทำภารกิจร่วมกับทหารทั่วไป จึงเป็นโอกาสทองให้คนพวกนั้นลงมือ แม้ว่าตอนนี้พวกระดับสูงของตระกูลใหญ่เหล่านั้นจะยังถูกควบคุมวินัย ไม่ให้ออกมาทำภารกิจใหญ่โต แต่สุดท้ายกลับยังสามารถสร้างปัญหาได้อีก....

แน่นอนว่าความรู้สึกผิดที่แสดงออกมา แท้จริงแล้วเป็นเพราะคำพูดของท่านพันเอกเติ้งก่อนหน้านี้ถูกพวกระดับสูงมองว่าเป็น “ความคิดมาก” เกินไป เนื่องจากพันเอกเติ้งเป็นอาจารย์ของพลทหารพิเศษอัน กลัวว่าเธอจะได้รับอันตรายหรือถูกกลั่นแกล้งก็เลยคิดไปเอง อย่างไรหัวหน้าหน่วยโจมตีที่สองก็เป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง แม้จะเปลี่ยนแผนการโจมตี ก็ไม่น่าจะทำให้เป็นความวุ่นวายครั้งใหญ่โตอะไรได้

ทว่า...สุดท้ายแล้วพวกเขาก็คิดผิดจริงๆ...

การไม่เคลื่อนไหวเพื่อควบคุมหัวหน้าหน่วยที่สองตั้งแต่แรก ผลลัพธ์ได้แสดงออกให้เห็นแล้ว ดีที่ตอนนี้ยังไม่ถือว่าสายเกินไป อย่างน้อยๆ...การสูญเสียทหารไปครึ่งหนึ่งของหน่วยที่สองยังไม่นับว่าเป็นการผิดแผนจนกู่ไม่กลับ

“แล้วตอนนี้หน่วยจู่โจมที่หนึ่งเป็นอย่างไร...” ผู้นำคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจ

“หัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง พลทหารพิเศษอันให้คนของเธอเคลื่อนไหวตั้งแต่แรกแล้วครับ ตอนนี้ทุกคนอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัย พร้อมซ่อนตัวในหลุมหลบภัยได้ทันที ซึ่งตอนนี้เจ้ายักษ์แดงปรากฏตัวแล้ว น่าจะมีคำสั่งไปแล้วครับ”

“ดี ทำได้ดี!” อย่างน้อยๆ ถ้าหน่วยจู่โจมที่หนึ่งไม่บาดเจ็บกันมาก เช่นนั้นเอามาถัวเฉลี่ย จำนวนทหารที่เสียไปในการต่อสู้ก็จะเท่ากับจำนวนทหารที่พวกเขาคำนวนเอาไว้ตั้งแต่แรก

 ในการโจมตีที่อันตรายนี้ พวกเขาไม่คาดหวังอยู่แล้วว่าจะไม่มีการสูญเสีย แต่การสูญเสียของหน่วยโจมตีที่หนึ่งที่มีอันซูหยวนเป็นหัวหน้าได้สร้างความตกตะลึงให้พวกเขามาก นอกจาก 3 คนที่อันซูหยวนเป็นผู้ลงมือสังหารเอง คนอื่นๆนอกจากบาดเจ็บแล้วก็ไม่มีคนต้องตายอีก

ดังนั้นจำนวนที่พวกเขาคำนวณไว้ว่าหน่วยโจมตีที่ 1 จะตกตายมากที่สุดจนแทบจะไม่เหลือ ในขณะที่หน่วยโจมตีที่สองจะถูกลดจำนวนตามจำนวนแรกเริ่มก่อนเปลี่ยนแผน พอรวมกับตอนนี้ที่เสียไปเพราะความผิดพลาด ก็กลายเป็นเท่ากับจำนวนที่คาดการณ์เอาไว้ แผนของพวกเขายังดำเนินการต่อไปได้

“พันเอกเติ้งลงมือได้ ส่งลูกธนูไปเพื่อช่วยเหลือเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้ายักษ์นั่น เปิดโอกาสให้ทหารหน่วยที่ 2 ขึ้นมาบนฝั่งได้ แล้วก็หน่วยสนับสนุนที่ 5 และหน่วยสนับสนุนที่ 7 ให้เริ่มเข้าไปช่วยการกอบกู้ทันที โปรดคำนึงถึงความปลอดภัยตนเองเป็นหลัก หน่วยสนับสนุนที่ 6 ให้เริ่มบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับเจ้ายักษ์แดงนั่นทันที” 

“แม้ว่ามันจะปรากฏตัวเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ แต่ก็ใช้โอกาสนี้เพื่อรวบรวมข้อมูลแล้วส่งไปให้ห้องวิจัยได้เลย เผื่อว่าเจ้าพวกนั้นจะเอาไปหาแรงบันดาลใจแล้วผลิตอาวุธทำลายล้างดีๆออกมาได้!!”

ผู้นำสูงสุดของภารกิจนี้ประกาศออกมาอย่างเฉียบคม เติ้งเทียนเฉินพยักหน้ารับ เขารีบออกไปดำเนินการทันที เนื่องจากหน่วยโจมตีระยะไกลของเขาได้เตรียมพร้อมตั้งแต่ที่ได้ข้อมูลจากอันซูหยวนแล้ว ทันทีที่ส่งสัญญาณโจมตีรหัส 2 ออกไป ทุกคนของหน่วยก็ปล่อยสายธนูของตนเองได้ทันที

นอกจากจะดึงความสนใจของเจ้ายักษ์แดงที่เพิ่งตื่นแล้ว พวกเขามีหน้าที่เปิดทางให้พวกหน่วยโจมตีที่สองเพื่อหนีออกมาข้างๆบ่อน้ำด้วย รอบๆที่นั่นจะมีจุดซ่อนตัวอยู่ หากหน่วยที่สองหาเจอก็จะรอดชีวิตได้!

“ท่านผู้นำ...ผมมีความคิดบางอย่าง...” 

ทหารระดับสูงคนหนึ่งมองตามหลังพันเอกเติ้งที่รีบดำเนินการ เขาแสดงออกว่ากำลังคิดอย่างหนักเกี่ยวกับเรื่องที่จะนำเสนอ แต่เพราะสุดท้าย...นี่ก็เป็นเรื่องที่สำคัญมาก และอาจจะช่วยเหลือเพื่อนร่วมรบได้อีกจำนวนหนึ่ง แม้ว่าคนพวกนั้นจะเป็นแค่ทหารระดับทั่วไปก็เถอะ ทว่า...ตัวเขาเองก็เคยเป็นทหารระดับธรรมดาเหล่านี้เช่นกัน เมื่อเห็นว่าคนพวกนี้กลายเป็นเหยื่อของทหารระดับสูง เขากลับยิ่งรู้สึกผิดและอยากช่วยเหลือ

แต่ความช่วยเหลือนี้ไม่อาจพูดไปตอนที่พันเอกเติ้งอยู่ได้ ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายจะต้องปฏิเสธความคิดของเขาแน่นอน!

“ความคิดอะไร?”

“ผมคิดว่า ถ้าให้พลทหารพิเศษอันไปช่วยหน่วยที่ 2 ด้วย บางทีจำนวนผู้รอดชีวิตอาจจะมากขึ้น...”

“นั่นเป็นไปไม่ได้ เธอได้รับหน้าที่ให้ดูแลทหารหน่วยจู่โจมที่ 1 หากให้งานอื่นกับเธอ...”

“ถ้าหัวหน้าหน่วยที่สองตายไป หน่วยที่สองก็จะไม่มีหัวหน้าหน่วยแล้ว ดังนั้นแผนรับมือที่พวกเราคิดไว้ก็คือการให้พลทหารพิเศษอันควบตำแหน่งผู้นำของทั้งสองหน่วย และเรื่องนี้เธอก็รู้ดีอยู่แล้วด้วย” เขาเม้มริมฝีปากเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

หัวหน้าหน่วยที่ 2 นั้นเป็นคนเก่งมีฝีมืออยู่บ้าง ทั้งยังทำงานให้กองทัพมานาน ถือว่าเป็นคนมีประสบการณ์ไม่น้อย แต่จากที่แสดงให้เห็นวันนี้ เขาเริ่มคลางแคลงใจแล้วว่าผลงานที่ผ่านมาของอีกฝ่ายนั้นแท้จริงเป็นเช่นไรกันแน่ ทว่า...แค่จากภารกิจนี้ก็ชัดเจนแล้ว...

ต่อให้วันนี้รอดจากความตายไปได้ กลับออกไปก็จะถูกหน่วยสอบสวนจัดการแล้วลงโทษตามวินัยของทหาร ซึ่งการกระทำที่รุนแรงของเขาในครั้งนี้จะมีโทษถึงแก่ความตายแน่นอน

ดังนั้นแทนที่จะให้อีกฝ่ายไปตายหลังจากทำเรื่องเลวร้ายมากมาย ทำไมไม่ตายแล้วทำให้อันซูหยวนเข้ามามีอำนาจเบ็ดเสร็จในหน่วยจู่โจมเสียเลยล่ะ! เขาเชื่อสายตาตัวเองว่าน่าจะมองอันซูหยวนไม่ผิด เธอควรจะควบคุมสถานการณ์ได้ และใช้ความสามารถช่วยพวกทหารหน่วยที่ 2 ที่กำลังหนีตายโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่พวกนั้นได้ด้วย

แต่นั่นต้องขึ้นอยู่กับดุลพินิจของผู้นำระดับสูงนี้ ถ้าอีกฝ่ายเห็นว่าไม่ควรจะลงมือกับหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่สอง เช่นนั้นแผนการนี้ก็ถือว่าปัดทิ้งไป เขาแค่ต้องคิดหาวิธีการช่วยเหลือทหารจำนวนมากพวกนั้นขึ้นมาใหม่ แต่ถ้าผู้นำเห็นด้วย...เขาสามารถบอกให้คนของตนเองลงมือได้เลย...

 ผู้นำคิดเล็กน้อย เขาสบตาอีกฝ่ายเหมือนกับต้องการใช้ความคิด สุดท้าย...ชีวิตของทหารหาญไม่ใช่แค่เรื่องของ “จำนวน” หากแต่เป็น “ชีวิต” ของคนๆหนึ่งที่ต้องสูญเสียไปภายใต้คำสั่งของพวกเขา ดังนั้นผู้นำจึงเป็นคนตัดสินใจออกมา

“ส่งคนไปจัดการผู้กระทำความผิด แล้วออกคำสั่งให้พลทหารพิเศษอันเพิ่ม”

“รับทราบครับ รับคำสั่งครับ!!” หัวหน้าระดับสูงคนนั้นกระตือรือร้นมาก เขารับคำสั่งแล้วรีบวิ่งออกไปทันที ยิ่งทำงานได้เร็วมากแค่ไหน ชีวิตของทหารหน่วยจู่โจมที่ 2 ก็คงจะรอดเพิ่มขึ้นเท่านั้น

ผู้นำมองดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายก็ถอนหายใจออกมา เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอดีตลูกน้องของตนเองจะพลาดท่าง่ายๆเช่นนี้

เขารู้ว่าเจ้านั่นไม่ใช่คนของทหารระดับสูงคนไหนที่มีปัญหากับอันซูหยวนเลย พร้อมกันนั้น...เขาก็รู้อีกเช่นกันว่าเจ้านั่นเป็นพวก “โมโหร้าย” “รักใบหน้า” และ “เย่อหยิ่ง” เป็นที่สุด 

เขาเป็นพวกหัวโบราณที่ไม่สามารถมองคนรุ่นใหม่ก้าวข้ามตนเองไปได้ ตอนที่เขาออกคำสั่งให้อันซูหยวนเป็นหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่หนึ่ง เขาก็สังเกตอยู่ตลอดว่าเจ้านั่นจะยอมรับง่ายๆไหม โชคดีที่แต้มต่อและเหตุผลในการเลือกอันซูหยวนเป็นเหตุผลที่ยอมรับได้ และไม่ทำให้เจ้านั่นเสียหน้าเกินไป คนจึงได้ยอมโดยดี ใครจะไปคิดว่าระหว่างการทำภารกิจ กลับมีอะไรมากระตุ้นอีกฝ่ายเสียได้!

น่าเสียดายความสามารถที่มี แต่การที่เจ้านั่นสามารถทำเรื่องเลวร้ายขนาดปลุกเจ้ายักษ์เพื่อรักษาอำนาจของตนเอง ความเห็นแก่ตัวระดับรุนแรงนี้เขาไม่สามารถยอมรับได้

แทนที่จะให้หน่วยสอบสวนเข้ามาจัดการ เค้นเอาความจริงออกมาทำให้ต้องขายหน้า สู้ให้ตายอยู่ในสนามรบแบบนี้คงจะดีกว่ากระมัง...หากมีโอกาสในชาติหน้า ให้เจ้าตัวใช้ความสามารถในทางที่ถูก คงจะดีต่อมนุษย์ชาติไม่น้อย...

ทางด้านสนามต่อสู้ ความเสียหายที่เกิดจากการปรากฏตัวของเจ้ายักษ์แดงนั้นเกิดขึ้นทันทีและเป็นจำนวนมากด้วย แม้ว่าทหารหน่วยที่สองจะพยายามหนีจากการโจมตีของมัน แต่สุดท้ายก็หนีพ้นได้ยากเหลือเกิน

ทว่าสิ่งที่ทุกคนกลัวที่สุดไม่ใช่เรื่องของเจ้ายักษ์แดง พวกผู้นำรู้ดีว่านอกจากเจ้ายักษ์แดงจะตื่นขึ้นมาแล้ว สิ่งที่พวกเขาต้องเฝ้าระวังให้ดีก็คือกลุ่มของ “ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์” นักล่าที่รอจะขโมยเหยื่อ ซึ่งไม่ว่าจะเป็น “จระเข้หนามกลายพันธุ์” หรือ “หญ้าหนามพิษกลายพันธุ์” รวมไปถึง...เจ้าพี่ใหญ่จระเข้แดงกลายพันธุ์ด้วยเช่นกัน

ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์กับเจ้าจระเข้แดงกลายพันธุ์เป็นเหมือนราชันย์แห่งหนองน้ำนี้ทั้งคู่ แต่จ้าวแห่งหนองน้ำตัวจริงดูเหมือนจะเป็นเจ้ายักษ์แดงมากกว่า แม้ว่าราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์จะแข็งแกร่ง ทว่าลักษณะทางกายภาพของมันเสียเปรียบเจ้ายักษ์แดงและพวกจระเข้หนามพวกนั้น

ในขณะที่ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์สามารถบินวนเวียนเพื่อเฝ้าระวังไม่ให้สิ่งมีชีวิตอื่นเข้ามาวุ่นวายกับหนองน้ำของมันได้ แต่พวกจระเข้หนามกลับเป็นอริของมัน เมื่อถึงที่สุดก็หนีลงไปใต้บ่อโคลนที่พวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ไม่อาจลงไปจัดการได้ บางครั้งหนักกว่า...พวกจระเข้หนามใช้ข้อได้เปรียบนี้เพื่อลอบโจมตีพวกมันทีเผลอได้อีก

ตัวหนึ่งอยู่เหนือน้ำในที่แจ้ง อีกตัวซ่อนอยู่ในบ่อโคลน ช่างเป็นพวกกลายพันธุ์ที่ชอบเล่นสกปรกในสายตาของราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เหลือเกิน

แต่ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ไม่ได้จะยอมแพ้ มันรู้ดีว่าโอกาสของมันยังมีอยู่ ... พวกจระเข้หนามกลายพันธุ์พวกนี้สามารถยึดบ่อโคลนนี้ได้ก็แค่เพราะมีจระเข้แดงเท่านั้นไม่ใช่หรือ? ถ้าอย่างนั้น...เพียงแค่รอโอกาสที่เจ้าจระเข้แดงพลาดท่าก็ได้แล้ว 

แม้ว่ามันจะไม่ได้ตั้งใจรอโอกาสที่ทหารมนุษย์จะมาจัดการจระเข้แดงก็ตาม ทว่าเมื่อเห็นว่าจระเข้แดงโผล่หัวออกมาจากหนองน้ำ แถมตอนนี้พวกจระเข้หนามก็ถูกจัดการไปจำนวนมากแล้ว จระเข้แดงที่กำลังอาละวาดจะต้องสนใจแค่พวกทหารมนุษย์แน่ ดังนั้นราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ย่อมไม่ต้องการปล่อยโอกาสนี้ไป

“พันเอกเติ้ง เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ หน่วยลาดตระเวนตรวจสอบพบว่าฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์เริ่มมีการเคลื่อนไหวผิดปกติแล้ว” เติ้งเทียนเฉินที่กำลังตั้งใจจัดการเปิดทางให้หน่วยจู่โจมที่สองชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น

ถ้าหากทุกอย่างเป็นไปตามแผน จระเข้หนามจำนวนมากสมควรจะถูกจัดการไปแล้ว พวกทหารที่สร้างสะพานก็น่าจะทำสะพานเสร็จไปจนทำให้หน่วยจู่โจมสามารถใช้เส้นทางบนสะพานในการหลบหนีได้ ครั้นเมื่อตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์จู่โจม พวกเขาหน่วยธนูโจมตีระยะไกลก็จะได้สนใจแค่พวกตั๊กแตนน้ำเท่านั้น 

ทว่าตอนนี้...มือหนึ่งยังต้องกังวลจระเข้หนามกลายพันธุ์ ส่วนอีกมือก็ต้องกังวลพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ แบบนี้...ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็เสี่ยงต่อการที่แผนการนี้จะต้องยกเลิกทั้งนั้น

หากไม่มีวิธีการรับมือเรื่องนี้ได้ หนทางเดียวก็คือการให้ผู้นำประกาศถอนภารกิจ!

เป้าหมายของแผนการนี้ไม่ได้อยากจะเอาชนะพวกกลายพันธุ์ทั้งหมดในเขต K ขอแค่ในระหว่างการสร้างอาวุธระดับสูงที่จะทำลายจระเข้หนามแดงกลายพันธุ์ได้ พวกเขาค่อยๆลดจำนวนพวกจระเข้หนาม หรือแม้แต่การรวบรวมข้อมูลของตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์และจระเข้แดงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็พอ

อย่างไรก็ตาม ภารกิจนี้ดำเนินการมาได้ไม่ถึงหนึ่งวัน หากต้องยกเลิกไป...เช่นนั้นรางวัลภารกิจทั้งหมดก็คงจะไม่เหลืออีกแล้ว เขาที่รับปากว่าจะพยายามให้ลูกศิษย์ได้รับโอกาสเข้ามาอยู่ในเขตชั้นในก็เหมือนกับคนขายฝันลมๆแล้งๆเท่านั้น...

“ผู้นำว่าอย่างไร” พันเอกเติ้งถามกลับไปเสียงเข้ม

“เอ่อ เรื่องนี้ผู้นำยังไม่ได้ออกคำสั่งอะไร...” ทหารที่รายงานสถานการณ์ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูดทุกอย่างออกไป

สุดท้าย เรื่องที่พันเอกเติ้งควรรู้ก็จะได้รู้ในที่สุด หลังจากจับตามองการเคลื่อนไหวของตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์อย่างใกล้ชิดไปพร้อมกับการช่วยเหลือทหารจากหน่วยจู่โจมที่สอง ตอนนั้นเองก็มีประกาศคำสั่งใหม่ออกมา

“ขอแต่งตั้งให้จ่าสิบเอกอันกลายเป็นหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่หนึ่งและที่สองพร้อมกัน เนื่องจากหัวหน้าคนปัจจุบันของหน่วยจู่โจมที่สองได้สละชีวิตของตนเองในสนามรบไปแล้ว พันเอกเติ้งให้เปลี่ยนการลงมือจากเต็มร้อยลดเหลือเพียงครึ่งเดียว ให้อีกครึ่งเตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวของพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์”

ทหารที่ทำหน้าที่ประกาศข้อมูลมาถึงเติ้งเทียนเฉิน คำประกาศนี้ส่งผลให้ใบหน้าของอาจารย์เติ้งเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่อยากจะคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ นี่ถือเป็นเรื่องที่ผิดปกติเกินไป

เพื่อให้ตัวเองไม่เสียหน้า ไม่ต้องรับบทลงโทษทางทหาร หัวหน้าหน่วยจู่โจมที่สองถึงกับใช้แผนการชั่วร้ายเพื่อหาเหตุผลแก้ต่างให้ตนเอง ไม่สนใจเลยว่าจะต้องมีคนสังเวยชีวิตเพิ่มขึ้นอีกเท่าไร ไม่สนใจด้วยว่าภารกิจที่รับมาจะสำเร็จไหม สุดท้าย...เขาจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเพื่อภารกิจนี้ได้ด้วยหรือ?

ในความคิดของเติ้งเทียนเฉิน...อีกฝ่ายจะต้องพยายามหนีออกมาอย่างสุดความสามารถโดยไม่สนใจว่าจะต้องใช้ทหารมากขนาดไหนในการเป็นเกราะป้องกันชีวิตตนเอง แล้วทำไมเจ้าคนแบบนั้นถึง “เสียสละชีวิตในสนามรบ” ไปได้...

“อาจารย์...” หวังเป่าเป้ยคล้ายกับว่าจะคิดเหมือนกัน แววตาของเธอมีประกายความกังวลใจค่อนข้างมาก สำหรับเธอ...เรื่องความตายของคนอื่นไม่ได้น่าสนใจเท่ากับการที่จู่ๆรุ่นน้องของตนเองก็ได้รับภารกิจที่อันตรายกว่าเดิม หนักกว่าเดิม และเป็นภาระหนักกว่าเดิม!!

“อืม เธอจับตามองพวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ให้ดี เรื่องสนับสนุนหน่วยจู่โจมที่สอง...ฉันจะเป็นคนลงมือเอง” เติ้งเทียนเฉินกล่าวเช่นนี้ก็หมายความว่า...ตัวเขาจะพยายามปกป้องลูกศิษย์ให้ดีที่สุดด้วย

แม้หวังเป่าเป้ยจะยังเป็นกังวล แต่เธอทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้แล้ว นี่เป็นคำสั่งของกองทัพ เธอมีหน้าที่แค่ต้องทำตามเท่านั้น

……………………………………………