บทที่ 464 มือปืน (อ่านฟรี 13 มิ.ย. 69)
บทที่ 464 มือปืน (อ่านฟรี 13 มิ.ย. 69)
บทที่ 464 มือปืน
เติ้งเทียนเฉินไม่เคยเห็นพวกผู้นำเป็นเช่นนี้มาก่อน เขาหันหน้าไปมองการต่อสู้ตรงหน้า จระเข้ยักษ์ตอนนี้กำลังอาละวาดแต่ปากไม่สามารถอ้าได้กว้างเท่าเดิม ข้างในปากมีบอลกาวตัวหนืดที่น่าจะเป็นบอลกาวตัวหนืดที่พิเศษมากกว่าปกติ ความหนืดเหนียวของมันค่อนข้างมาก ดูอย่างไรก็เป็นของที่สกัดออกมาอย่างเข้มข้น นี่น่าจะเป็นสินค้าพิเศษขององค์กรนักล่าสกุลจาง
อีกทั้งอันซูหยวนก็โยนมันเข้าไปพร้อมกับพลังงานของตนเอง ดังนั้นย่อมเป็นอันตรายต่อจระเข้แดงนี้มากกว่าปกติ ซึ่งแม้จะหยุดมันไม่ได้ในการโจมตีนี้ แต่ก็ยังทำให้เจ้าจระเข้ยักษ์รู้ว่าตัวมันเองประมาทหญิงสาวไม่ได้แล้ว
พลทหารหน่วยจู่โจมที่สองที่สามารถหนีเอาชีวิตรอดได้ ตอนนี้ได้รับความช่วยเหลือโดยฝูงตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ซึ่งฟังคำสั่งของราชินีอีกทอด ดึงพวกมันที่อยู่ในบ่อโคลนออกไปไว้ที่ฝั่ง
ตอนแรกเกิดความโกลาหลมาก เพราะพวกเขาไม่คิดว่าเจ้าตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์พวกนี้จะเข้ามาเพื่อช่วยตน ยังคิดว่าพวกมันมาเพื่อสังหารตนเอง จับไปเป็นเหยื่อระหว่างรอต่อสู้กับจระเข้แดงเสียอีก โชคดีที่มีคนฉลาด...เห็นอันซูหยวนอยู่บนหลังของราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ก็คิดว่าตั๊กแตนพวกนี้อาจจะมาช่วยเหลือพวกตน
ดังนั้น ในเมื่อต่อสู้ก็สู้ไม่ได้ เช่นนั้นก็ยอมปล่อยร่างกายของตนเองให้พวกตั๊กแตนน้ำจับออกไปทันที และนั่นก็กลายเป็นตัวอย่างให้พลทหารคนอื่นๆได้ทำตาม เมื่อพวกเขารู้ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงก็คือการเข้ามาช่วย
“เฮ้! ไอ้พวกตั๊กแตนเน่า! พวกแกเห็นไหมว่าฉันอยู่ที่นี่!!” เสียงตะโกนของทหารคนหนึ่งดังขึ้นอยู่ในบ่อ เมื่อเห็นว่าเพื่อนๆทหารทุกคนได้รับความช่วยเหลือไปแล้ว ตนเองที่ยังอยู่ในบ่อโคลน ซึ่งกระเพื่อมไปตามแรงของจระเข้ยักษ์และไม่อาจจะหลุดพ้นบ่อน้ำนี้ไปได้จึงเริ่มขอความช่วยเหลือบ้าง
ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์พวกนั้นทำเหมือนมองไม่เห็นเขา พวกมันบินไปช่วยทหารที่อยู่ด้านหลัง ช่วยทหารที่อยู่ด้านหน้า หรือแม้แต่ด้านข้าง จนสุดท้ายไม่มีใครอยู่ในบ่อโคลนนี้อีกแล้วนอกจากเขา พวกมันกลับไม่บินเข้ามาใกล้อีกเลย!!
“เฮ้ ไอ้พวกโง่ เห็นฉันไหมเนี่ย!!” ตอนนี้หัวใจของทหารคนนั้นสั่นไหว รู้สึกเหมือนว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว ราวกับว่า...พวกตั๊กแตนพวกนี้จงใจที่จะละทิ้งตนเอง นี่หมายความว่ายังไง? ...
เขาไม่รู้ว่าความคิดของตนเองถูกต้องหรือไม่ แต่เขากำลังรู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับ “พลทหารพิเศษอัน” คนนั้นแน่ๆ!!
ก่อนหน้านี้ตนเองได้ใช้ทักษะขว้างจักรเพื่อโยนสารดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์ออกไป ต้องการสร้างปัญหาให้อันซูหยวน เมื่อเห็นว่าฝูงตั๊กแตนบินมาทันทีที่ขวดยาแตก ก็คิดว่าแผนการของตนเองสำเร็จแล้ว แต่...ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เช่นนั้นเลย ไอ้พวกตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์หน้าโง่พวกนี้ ไม่เพียงแค่ไม่โจมตีอันซูหยวนเท่านั้น กลับยังช่วยเหลือมันเพื่อให้โจมตีจระเข้แดงนั่นได้อีก นี่...พวกมันไปเป็นพวกเดียวกันตั้งแต่เมื่อไร
สำคัญที่สุดคือ...พลทหารพิเศษอันคนนั้นเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นไม่เบา!! เดิมทีคิดว่าทางนั้นน่าจะลืมไปแล้วเกี่ยวกับการลงมือของเขา หรือไม่ก็เข้าใจผิดคิดว่าเขาต้องการช่วยเหลือแต่พลาดท่าก็ได้ ก็...ไม่ใช่ท่าทางของอีกฝ่ายสงบมากหรอกหรือ? เห็นทำท่าทางสงบแบบนั้นก็ทำให้คนเข้าใจผิดไปน่ะสิ! ใครจะไปคิดว่าการเอาคืนของอีกฝ่ายจะมาในรูปแบบนี้
แน่นอนว่าความคิดของเขาไม่ได้ถูกต้องเสียทีเดียว อันซูหยวนเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นจริง แต่เธอไม่ได้ลงมือเหมือนคนโง่เช่นนี้ เพราะถ้าเธอต้องการลงมือจริงๆ...เธอจะทำให้คู่แค้นของตนเองต้องปวดใจมากกว่าเป็นสิบเท่า! หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่า....การที่ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ไม่ช่วยเหลือ ที่จริงเป็นแค่จุดเริ่มต้นอย่างไรล่ะ!!
ตอนที่ทหารผู้นั้นกำลังโวยวายใส่ตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ จู่ๆก็มีบางอย่างถูกทิ้งลงมาต่อหน้า เป็นตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์อีกนั่นแหละที่ทิ้งของสิ่งนี้ลงมา เป้าหมายของมันไม่ได้ตรงตำแหน่งที่ทหารผู้นั้นอยู่ หากแต่เป็นตำแหน่งข้างๆเขา
แคร๊ก!
เสียงการแตกของขวดแก้วช่างคุ้นเคยเหลือเกิน ทหารผู้นั้นมองไปก็เห็นขวดน้ำยาดึงดูดสัตว์ร้ายที่คุ้นเคยแตกอยู่ข้างๆ ตำแหน่งของมันเห็นได้ชัดว่าไม่ได้จงใจจะทิ้งให้ตรงตัวเขา แต่เป็นจุดข้างๆมากกว่า
พวกจระเข้หนามกลายพันธุ์ที่อยู่ไม่ไกลถูกดึงดูดมาทันที พลทหารผู้นั้นเข้าใจแล้วว่าตนเองกำลังถูกแก้แค้นเอาคืน เมื่อเขาใช้สารดึงดูดสัตว์ร้าย อีกฝ่ายก็ใช้สารดึงดูดสัตว์ร้ายกลับมา ช่างเป็นเด็กสาวที่โหดเหี้ยมเหลือเกิน
แม้แต่ตอนที่เขาคิดเช่นนี้ เขาก็ยังเพิ่งรู้ว่าตนเองคาดเดาความ “โหดเหี้ยม” ของอันซูหยวนผิดไป สำหรับหญิงสาวแล้ว...สิ่งที่เธอมีมากที่สุดก็คือสิ่งที่โรงผลิตในฟาร์มของเธอผลิตได้ และสารดึงดูดสัตว์ร้ายพวกนี้ก็เป็นหนึ่งในสินค้าที่ผลิตได้ตั้งแต่ตอนแรกๆ ดังนั้น...ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันจะเริ่มมี “ขวดที่สอง” ถูกทิ้งลงมา
ทหารผู้นั้นพยายามจะหนีไปทางซ้าย ตอนนั้นก็มีขวดสารดึงดูดสัตว์ร้ายตกลงมาทางซ้าย ปิดทางหนีของเขาไว้ได้ทันที ตอนนี้จระเข้หนามที่อยู่ด้านซ้ายมือไปก็ได้รับการกระตุ้นบ้างแล้ว ครั้นจะหนีไปทางขวาก็มีขวดสารดึงดูดสัตว์ร้ายตกลงมาอีกขวด อีกขวดทางทิศเหนือ อีกขวดทางทิศใต้ อีกขวด อีกขวด และอีกขวด!!
เหมือนกับภาพที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา เป็นการเปิดให้เห็นโอกาสแล้วก็ตามมาปิดมัน ทำเช่นนี้ซ้ำๆจนสุดท้าย...ขาของทหารผู้นั้นที่พยายามจะกระเสือกกระสนหนีเอาชีวิตรอดก็หมดแรง
จากความหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นความโกรธ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความแค้น ลงเอยด้วยความหดหู่ในชีวิต ก่อนตายเขาเพิ่งได้รู้ว่าแท้จริงแล้วตนเองเลือกฝั่งผิดไป
ถ้าเขาไม่รับคำสั่งนั้นจากพวกทหารระดับสูง ถ้าเขาไม่เลือกที่จะติดตามผู้นำที่โลภมาก ชีวิตจะต้องมาลงเอยเช่นนี้ด้วยหรือ?
ซูหยวนออกคำสั่งไปแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องสนใจทหารตัวเล็กๆที่โง่เขลาคนนั้น ตอนนี้ที่เธอกำลังสนใจก็คือการดิ้นรนของเจ้ายักษ์แดง มันยังคงแข็งแกร่งมาก แม้แต่บอลกาวตัวหนืดพิเศษก็ยังทำอะไรไม่ได้มากนัก ปากของมันกว้างจนบอลกาวตัวหนืดแค่ 3-4 อันก็ไม่อาจจะหยุดการเคลื่อนไหวของมัน สุดท้ายมันตัดสินใจที่จะกลืนเสาที่สร้างสะพานลงไป แล้วก็ลากเอากาวตัวหนืดลงท้องไปด้วยเลย
เธอไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้มันจะย่อยไม่ได้แล้วตายไปหรือไม่ เพราะซูหยวนสนใจคือผลลัพธ์ในตอนนี้มากกว่า!
การต่อสู้ยังไม่จบเจ้าจระเข้แดงยักษ์นั้นเริ่มโกรธจริงๆแล้ว มันจำศีลมานานเกินไป คิดว่าตัวเองเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด แค่ออกมาอาละวาดไม่กี่ครั้งเหมือนกับก่อนหน้านี้ก็เอาชนะทุกคนได้ คิดไม่ถึงเลยว่าครั้งนี้เมื่อลืมตาขึ้นมา กลับถูกผู้อื่นหยอกล้อ เล่นสนุกด้วยเสียอย่างนั้น
ซูหยวนคิดเล็กน้อยก่อนจะออกคำสั่ง แม้ว่าเธอจะเรียก “เสี่ยวหยู” ออกมาช่วยในการต่อสู้ได้อีกครั้ง แต่...นั่นควรจะเป็นไพ่ลับในมือของเธอต่อไป อีกอย่าง...เสี่ยวหยูทรงพลังเกินไป จำเป็นต้องเอามันออกมาเพื่อจัดการตัวที่มีดีแค่ความถึกทนนี้ด้วยหรือ?
“พยายามบินลงไปก่อกวนมัน ไม่ต้องสนใจฉัน เพราะฉันจะหาจังหวะในการยิงเอง” เมื่อได้ยินเจ้านายพูดเช่นนั้น ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ก็ไม่รอช้า ในฐานะราชินี... มันย่อมมีความแข็งแกร่งมากกว่าตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ตนอื่นๆอยู่แล้ว ดังนั้นความเร็วของมันตอนนี้ราวกับความเร็วแสง
ซูหยวนไม่ค่อยมีประสบการณ์เคลื่อนไหวบนท้องฟ้ามากนัก แต่เมื่อจับทางได้ก็เริ่มตั้งท่าสำหรับการจู่โจมแล้ว ในมือของเธอหยิบอุปกรณ์ขึ้นมา มันเป็นอุปกรณ์ที่ปกติแล้วจะเก็บเอาไว้เป็นไพ่ลับในมือเสมอ ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เธอมีไพ่ลับในมือใหม่ ย่อมไม่ต้องการเอามันออกมา
ของที่มีมูลค่าเกือบร้อยล้าน แถมมีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ แท้จริงมันก็คือ “ปืนพลังงาน” ที่ซูหยวนได้มาจากการเข้าร่วมองค์กรนักล่าสกุลจางครั้งแรก
อาวุธนี้เป็นอาวุธที่ใช้งานง่ายมาก ไม่จำเป็นต้องมีลูกศรเหมือนธนู สามารถยิงออกไปได้ตลอดเวลาถ้ามีพลังงานมากพอ และตอนนี้ซูหยวนก็มีพลังงานมากพอที่จะใช้มันได้หลายครั้ง อีกทั้ง...เธอยังสามารถใช้มันได้พิเศษกว่าคนอื่นๆ เพราะเธอเข้าถึงจิตวิญญาณธรรมชาติ ซึ่งในความเข้าใจของนักธนูคนอื่นๆก็คิดว่าเป็นจิตวิญญาณของธนูนั่นเอง
ด้วยพลังธรรมชาติเข็มเกร็ดหิมะนี้ หากใช้ร่วมกับปืนพลังงานนี้...ถ้าเธอยิงมันเข้าไปในจุดอ่อนบนร่างกายของจระเข้ยักษ์ ย่อมต้องทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้ไม่ยาก
ปัง!!
ปัง!!
การโจมตีที่ดังสองครั้งติดไม่ได้เข้าตำแหน่งสำคัญ เพราะเจ้าจระเข้ยักษ์นี้ก็สมกับเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูง มันรู้ว่าตนเองมีความพิเศษในเรื่องผิวหนาที่ป้องกันการโจมตีทั้งหมดได้ เมื่อเห็นว่ามีอันตรายเข้ามา แทนที่จะหนีแล้วเปิดโอกาสให้ผู้อื่นโจมตีเข้ามามากกว่าเดิม มันกลับหันส่วนที่เป็นเกร็ดหนังหนานั้นเข้าไปหาการโจมตีนั้น แล้วก็เป็นอย่างที่มันคิด...เพราะการโจมตีได้สะท้อนกลับไป โดยที่ผิวหนังหนาๆของมันยังไม่รู้สึกเหมือนได้รับแรงโจมตีใดๆเลย
ตำแหน่งแรกที่ลองโจมตีไปก็คือใบหน้า ใกล้กับดวงตาของจระเข้ยักษ์ ซึ่งมันแค่ขยับเล็กน้อยก็ซ่อนดวงตาของตนเองไว้ได้แล้ว ส่วนตำแหน่งที่สองก็คือหน้าท้องของเจ้าจระเข้ยักษ์แดง ถ้าเป็นพวกจระเข้หนามกลายพันธุ์...พวกมันก็มีจุดอ่อนเป็นใต้ท้อง ซึ่งจะมีช่วงข้อต่อระหว่างหัวกับท้องหนา หรือเรียกว่าคอจระเข้ ทั้งๆที่มันไม่มีคออยู่จริงก็ได้
หลังจากที่ทดสอบทั้งสองตำแหน่งนี้แล้ว เหลือแค่ตำแหน่งที่น่าสนใจอีกไม่กี่ตำแหน่งเท่านั้น ซูหยวนที่อยู่บนหลังของราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ส่งสัญญาณอีกครั้ง ซึ่งมันก็เพิ่มความเร็วของตน บินโฉบไปรอบๆเพื่อหลอกล่อ ทว่าเจ้าจระเข้ยักษ์แดงก็คอยระวังอยู่เสมอ ขอเพียงมันหลบการโจมตีได้...เท่านี้ก็ไม่น่าจะเป็นอันตรายแล้วไม่ใช่หรือ?
ปัง!!
ปัง!!
เธอยิงออกไปอีกครั้ง ครั้งนี้เป้าหมายยังคงเป็นที่เดิมก็คือดวงตาของมัน แต่เป็นการโจมตีที่ปล่อยออกไปพร้อมๆกัน เจ้าจระเข้แดงชะงักไปเล็กน้อย ทว่ามันเพียงแค่โยกหัวหลบก็พ้นการโจมตีนั้นแล้ว แม้ว่าเจ้าจระเข้แดงจะได้รับการโจมตีแบบเฉียดๆ แต่นั่นไม่ได้สร้างบาดแผลขนาดใหญ่ให้อีกฝ่ายด้วยซ้ำ
ตอนที่มันคิดว่ามนุษย์หน้าโง่ผู้นี้โจมตีมากี่ครั้งก็พลาดท่าไปทุกครั้ง สุดท้ายยังไม่รู้จักหาวิธีการโจมตีอื่น ทว่าแค่ตอนที่มันหันกลับมา เห็นราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์บนอยู่บนท้องฟ้าก็อยากจะส่งเสียงคำรามเพื่อดูแคลนอีกฝ่าย แต่เงาเล็กๆที่คือเงาอะไรไม่รู้ พริบตาเดียวก็ร่วงหล่นจากหลังของตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์แล้วมาปรากฏอยู่ปลายจมูกหนาที่เหมือนกับก้อนดินขนาดใหญ่ของมันแล้ว
“ไง” รอยยิ้มหยันของมนุษย์ตัวเล็กที่ท้าทายมันอยู่เสมอดังขึ้น จระเข้แดงตกใจมาก มันไม่คิดเลยว่ามนุษย์ตัวจ้อยผู้นี้จะมาอยู่บนตัวของมันได้รวดเร็วขนาดนี้ ที่ไม่คาดคิดมากกว่าก็คือ...ราชินีตั๊กแตนน้ำกลายพันธุ์ มันจะคิดได้อย่างไรว่าเจ้านายของมันจะกระโดดลงจากหลังของมันเช่นนี้
ตอนแรกมันยังคิดไปว่าตัวเองทำเจ้านายหล่นลงด้วยซ้ำ ถ้าหากเรื่องนี้รู้ถึงหูพวกราชาหนูทองลายขาว หรือจิตวิญญาณต้นไม้โลก ไม่อยากคิดเลยว่าเจ้าพวกนั้นจะลงโทษตนเองอย่างไรเมื่อเข้าไปดินแดนสวรรค์
โชคดีที่นี่ไม่ใช่ “ความผิดพลาด” แต่เป็น “ความตั้งใจ” ของเจ้านายเอง ดังนั้นเมื่อเห็นว่าเจ้านายยืนอยู่บนปลายจมูกของเจ้าจระเข้แดงอย่างมั่นใจ มันก็แทบจะเป่าปากโล่งอกแล้ว
ยิ่งกว่าการกระโดดลงมาสัมผัสเจ้าจระเข้แดงด้วยตนเองเหมือนไม่กลัวตายก็คือ...การที่ซูหยวนยื่นมือของตนเองเข้าไปใน “รูสีดำ” ซึ่งก็คือรูจมูกของเจ้าจระเข้แดงกลายพันธุ์
ตอนนั้นทุกคนจึงเข้าใจว่าอันซูหยวนวางแผนจะทำอะไรกันแน่!
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!!!
เสียงปืนที่ยิงรัวๆ 5 นัด ดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณ ตอนนั้นเสียงทั้งหมดได้เงียบลงไปแล้ว เหลือเพียงสายตาอึ้งตะลึงงันที่มองดูหญิงสาวอยู่ก็เท่านั้น
“วิธีการต่อสู้เช่นนี้....” ผู้นำมองไปยังเติ้งเทียนเฉินที่เป็นอาจารย์ของเด็กสาว เขาอยากจะถามจริงๆว่านี่เป็นวิธีการต่อสู้ที่อีกฝ่ายสอนไว้หรือ? แต่เมื่อเห็นหน้าของพันเอกเติ้ง คำถามของเขาก็กลืนหายไปในลำคอ
ถ้าเทียบกับเขาแล้ว..ดูเหมือนเติ้งเทียนเฉินจะตกใจกับวิธีการต่อสู้ที่บ้าดีเดือดนี้มากกว่าตนเองสินะ
มีใครบ้างที่สามารถ ไม่สิ! ไม่ต้องพูดเรื่องความสามารถ เอาแค่คนที่จะมีความคิดในการกระโดดลงไปบนจมูกของจระเข้แดงที่อันตรายสุดๆ จากนั้นก็เอามือเข้าไปในจมูกของอีกฝ่าย อัดกระสุน 5 นัดที่เต็มไปด้วยพลังธรรมชาติเข็มเกร็ดหิมะเช่นนั้น แน่นอนว่าวิธีการต่อสู้ที่ผิดเพี้ยนบ้าคลั่งไปแล้วนี้...ก็เป็นวิธีการที่ทำให้ผลการต่อสู้เป็นไปอย่างที่พวกเขาเฝ้าฝันไว้เช่นกัน!!
เพียงแค่พริบตาเดียว...หลังจากถูกพลังธรรมชาติเข็มเกร็ดหิมะยัดเข้าจมูกโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย จระเข้แดงกลายพันธุ์ก็รู้สึกเจ็บปลาบ ไล่ตั้งแต่จมูกไปถึงหัวกะโหลก
หากลำพังแค่โจมตีเข้าโพรงจมูกซึ่งเป็นส่วนที่ไม่มีการป้องกันจากหนังหนาๆความเจ็บปวดจะต้องเป็นการเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บ พูดดูเหมือนงงๆ แต่ความจริงแล้ว...จระเข้ยักษ์ตนนี้ได้พิสูจน์แล้วว่า การถูกโจมตีแบบธรรมดา ยอดเยี่ยมแค่ไหนเมื่อเทียบกับการโจมตีโดย “เกร็ดหิมะ”!!
เพราะหลังจากถูกโจมตีให้เจ็บปวดแล้ว ยังต้องรู้สึกปวดเย็นเหมือนถูกนำแข็งกัด ซึ่งผลลัพธ์ที่ตามมาหลังจากนั้นคืออะไร? แน่นอนว่าคือการเปลี่ยน “ของเหลว” ในจมูกของมันให้กลายเป็นน้ำแข็งอย่างไรล่ะ!!
………………………